Στο Βιβλιοπωλείο

   Σχεδόν τόσο όσο το γράψιμο μου αρέσει και το διάβασμα. Έτσι είμαι πολύ τακτικός επισκέπτης των βιβλιοπωλείων. Μου αρέσει να περνάω ώρες διαβάζοντας τους τίτλους στα ράφια και τις υποθέσεις στα οπισθόφυλλα εκείνων που τραβούν την προσοχή μου. Μου αρέσει πολύ και το άρωμα από το τυπογραφικό μελάνι. Είναι λοιπόν μια ευχαρίστηση να βρίσκομαι σε βιβλιοπωλείο και πάντα φεύγω με την καλύτερη διάθεση. Αλλά στην τελευταία μου επίσκεψη έφυγα με χαμόγελο εξ' αιτίας ενός μικρού κοριτσιού που δεν ήξερα καν.

   Στεκόμουν στα ράφια με τα βιβλία και κοίταζα τι καινούριο κυκλοφορεί, ειδικά στα βιβλία φαντασίας των οποίων είμαι λάτρης, όταν πλησίασε μια κυρία με ένα κοριτσάκι από το χέρι. Η κυρία ήταν λίγο πιο μικρή από μένα και το κοριτσάκι προφανώς η κόρη της. Μοιαζανε πολύ παρότι εκείνη ήταν γαλανομάτα ενώ το κοριτσάκι είχε δυο σπινθιροβόλα καστανά μάτια. Έκανα στο πλάι για να περάσουν και πρόσεξα ότι το κοριτσάκι κρατούσε ένα βιβλίο που μόλις είχε αγοράσει, τη συμπάθησα λοιπόν τη μικρούλα, μου αρέσουν τα παιδιά που διαβάζουν βιβλία.

   Στο τέλος του διαδρόμου υπήρχε ένας μικρός πάγκος με διαφόρων ειδών αυτοκόλλητα απ' αυτά που τα πιτσιρίκια συνηθίζουν να κολλάνε στα τετράδια και τα βιβλία τους. Η μικρή στάθηκε αμέσως και διάλεξε αυτά που της αρέσανε και φυσικά ζήτησε από τη μητέρα της να της τα αγοράσει. Εκείνη άρχισε να της εξηγεί πως δεν μπορούσαν να πάρουν και αυτοκόλλητα γιατί δεν επαρκούν τα χρήματα οπότε γυρίζει και η μικρή και απαντάει με την συνηθισμένη παιδική ευθύτητα:

   -Καιρός να πάρουμε νταντά για την Φοίβη και εσύ να δουλέψεις.

   Γύρισα από την άλλη για να μη με δει η μαμά ότι γελούσα με την απάντηση της μικρής και δεν ξέρω αν της τα πήρε τα αυτοκόλλητα αλλά νομίζω πως όχι. Όταν βγήκα από το βιβλιοπωλείο χαμογελούσα ακόμη και σκεφτόμουν την ατάκα της μικρής. Πανέξυπνη, δύσκολα θα την κουμαντάρουν στο σπίτι και στο σχολείο.