Το Φυλακτό - 1

Author: Νυχτερινή Πένα /


Ι.

Τα τύμπανα ήχησαν ρυθμικά καθώς ο κρατούμενος ανέβηκε στο ικρίωμα και σταμάτησαν. Η πλατεία γύρω ήταν ασφυκτικά γεμάτη με κόσμο που είχε συγκεντρωθεί για να παρακολουθήσει την εκτέλεση, νέοι και γέροι, επαγγελματίες και αγρότες, άνδρες και γυναίκες. Όλοι αυτοί πίεζαν τη γραμμή των στρατιωτών για μια καλύτερη θέση κοντά στο χώρο της εκτέλεσης ώστε να έχουν καλύτερη θέα.
Πάνω στο ικρίωμα βρίσκονταν τρείς άνδρες μόνο. Ο μελλοθάνατος, ντυμένος με ένα απλό πουκάμισο και ένα παντελόνι, ο δήμιος ντυμένος στα μαύρα και με την κουκούλα να κρύβει τα χαρακτηριστικά του, και ο δικαστής με την επίσημη στολή του και το χαρακτηριστικό κόκκινο σκούφο.
-Μιχαήλ Βοτανειάτη, καταδικάστηκες σε θάνατο για στάση και υποκίνηση σε στάση, έχεις να δηλώσεις τίποτα;
-Ότι χαίρομαι που θα πεθάνω και δε θα ακούω τη φλυαρία σου, απάντησε ο κρατούμενος αρκετά δυνατά για να τον ακούσουν όλοι.
Γέλια ακούστηκαν από το πλήθος. Με μια γκριμάτσα απέχθειας ο δικαστής ένευσε στο δήμιο που τον γονάτισε και έσπρωξε το κεφάλι του στην αιματοβαμμένη επιφάνεια του κούτσουρου εκτέλεσης. Ύψωσε το τσεκούρι που γυάλισε στο φως του πρωινού.
-Σταματήστε την εκτέλεση! Ακούστηκε μια φωνή συνοδευόμενη από μουρμουρητά απογοήτευσης του πλήθους.
Ένας άνδρας είχε μπει στην πλατεία, ήταν έφιππος και ντυμένος με ρούχα αυλικού στο Μεγάλο Παλάτιο.
-Κρατούμενε, ο δούκας Αξιώτης, έχει μια πρόταση για εσένα.
Ο δήμιος σήκωσε όρθιο τον μελλοθάνατο που αντίκριζε τώρα κατά πρόσωπο τον αυλικό.
-Θα σου δοθεί χάρη αν δεχθείς να ταξιδέψεις στο μοναστήρι τη Πέτρας μεταφέροντας εκεί ένα ανίερο αντικείμενο που πρέπει να καταστραφεί.
Μουρμουρητά διέτρεξαν το πλήθος, η επιλογή που δινόταν στον κατάδικο δεν ήταν και αξιοζήλευτη. Θα γλίτωνε προσωρινά τη ζωή του αλλά θα έπρεπε να πολεμήσει για να επιβιώσει σε αυτό το ταξίδι, το μοναστήρι βρισκόταν σε ένα πυκνό δάσος μέσα στο οποίο κινούνταν πολλά επικίνδυνα όντα πολιορκώντας το μοναστήρι και ψάχνοντας για την ευκαιρία να το καταστρέψουν. Πολλοί είχαν πεθάνει με φρικτό θάνατο στα μονοπάτια του.
-Δέχομαι, είπε ο μελλοθάνατος αγέρωχα κάνοντας και πάλι το κοινό να επιδοθεί σε ψιθύρους.
Χωρίς πολλές τυπικότητες τον κατέβασαν από το ικρίωμα και παραδόθηκε στην φροντίδα του αυλικού που τον επιβίβασε σε ένα δεύτερο άλογο και πήραν το δρόμο για το παλάτι του διοικητή της πόλης,
-Τι θα μεταφέρω στο μοναστήρι; ρώτησε ο μέχρι πριν λίγο μελλοθάνατος διασχίζοντας τους δρόμους της πόλης της Ακροκώμης.
-Θα συνοδεύσεις μια κρατούμενη, αυτή δεν είναι καμίας σημασίας. Φοράει ένα μενταγιόν όμως που πρέπει να καταστραφεί και μόνο εκεί μπορεί να γίνει αυτό.
-Γιατί δεν της το βγάζετε και να το μεταφέρω μόνο αυτό;
-Είναι καταραμένο, όποιος το δοκίμασε κάηκε και έχασε τουλάχιστον ένα δάκτυλο.
-Πολύ ωραία, θα τη συνοδεύσω, είπε ο Βοτανειάτης, αλλά θέλω τα όπλα μου και τους συντρόφους μου που είναι στα μπουντρούμια της φυλακής του Ιελισσαίου.
-Εντάξει, ας πάμε εκεί κατευθείαν, εκεί την έχουμε και αυτή.
-Θέλω και τριάντα χρυσά νομίσματα, χρειάζομαι ρούχα και θα χρειάζονται και αυτοί.
Ο άλλος άνδρας έβγαλε από μια τσέπη της πολυτελούς ενδυμασίας του ένα πουγκί και του το έδωσε. Πήρανε ένα μακρύ λασπωμένο δρόμο αλλάζοντας προορισμό.
-Σαράντα, και για τα έξοδα του ταξιδιού, κανόνισε να φτάσουν.
Φτάσανε στις φυλακές. Είχαν πάρει το όνομά τους από τον έπαρχο που είχε χτίσει το αρχικό κτίσμα κάπου τρεις αιώνες πριν, και ήταν σκοτεινές και γεμάτες υγρασία. Με οδηγό τον αυλικό ο Βοτανειάτης πέρασε την πύλη από την οποία είχε βγει μόλις λίγες ώρες πριν και κατέβηκε τα σκαλιά για τα υπόγεια όπου κρατούνταν οι μελλοθάνατοι. Εδώ κινούνταν με το φως πυρσών που κρατούσαν οι δεσμοφύλακες ενώ ο αυλικός συνοδός του κρατούσε ένα αρωματισμένο μαντήλι στη μύτη του. Ο Βοτανειάτης σταμάτησε μπροστά σε ένα κελί που βρίσκονταν δύο αλυσοδεμένοι άνδρες. Αυτοί στην αρχή δεν κινήθηκαν αλλά συνειδητοποιώντας ποιος στεκόταν στο διάδρομο σηκώθηκαν όρθιοι.
-Στρατηγέ, είπε ο ένας, είσαι εσύ; Σε φέρανε πίσω;
-Μου δίνουν, και σε’ σας αν έρθετε μαζί μου, χάρη αρκεί να εκτελέσουμε μια αποστολή.
-Μαζί σου στρατηγέ και στην κόλαση, είπε ο ίδιος άνδρας.
-Βάλρους; είπε στον άλλο ο Βοτανειάτης.
-Χειρότερα από εδώ δεν πρόκειται να είναι, είπε ο πολεμιστής που το κεφάλι του σχεδόν άγγιζε την οροφή.
Ο αυλικός έκανε ένα νόημα να ανοίξουν το κελί και να λύσουν τους άνδρες. Πήραν το δρόμο της επιστροφής. Στην αυλή ο αυλικός στάθηκε και διέταξε να φέρουν την κρατούμενη. Δυο φύλακες το έκαναν, μπήκαν σε ένα κελί που ήταν απομονωμένο από τα άλλα και επέστρεψαν με μια κοπέλα ανάμεσά τους. Ήταν ολόγυμνη εκτός από ένα βαρύ μενταγιόν που κρεμόταν στα στήθη της.
-Για όνομα του Θεού! είπε ο Βοτανειάτης. Ακόμα και μια κρατούμενη έχει δικαίωμα στην αξιοπρέπειά της!
-Δώσε της εσύ ρούχα αν θες, μούγκρισε ένας από τους φύλακες.
Ο Βοτανειάτης έβγαλε το μανδύα του και τη σκέπασε.
-Πως λένε; ρώτησε την κοπέλα.
-Λυδία, είπε εκείνη χωρίς να σηκώσει το βλέμμα από το χώμα.
-Θα την πάρουμε εμείς τώρα, είπε ο Βοτανειάτης.
Οι φύλακες κοίταξαν τον αυλικό που ένευσε καταφατικά.
-Άρχοντά μου, ήρθε μια φωνή πίσω τους, αφού θα την πάρετε πρέπει να έρθω και εγώ μαζί σας.
Ο Βοτανειάτης στράφηκε και είδε να τον πλησιάζει ένας νεαρός άνδρας ντυμένος με το ράσο μοναχού και κατάλαβε από το κουκούλιο που φορούσε ότι ανήκε στο τάγμα της μονής στην Πέτρα. Ήταν νεαρός, λεπτοκαμωμένος και ψηλός, είχε μακριά, καστανά μαλλιά πιασμένα σε κοτσίδα και γενειάδα στο ίδιο χρώμα που έφτανε ως το στέρνο του.
-Έχω από τον ηγούμενό μου την εντολή να την συνοδέψω στη μονή μας.
-Πως σε λένε αδερφέ; ρώτησε ο Βοτανειάτης χρησιμοποιώντας την συνηθισμένη ανάμεσα στους μοναχούς προσφώνηση.
-Φαύστο κύριε.
-Εντάξει αδερφέ Φαύστε, θα περάσουμε από τα λουτρά του Πανδρόσου να συμμαζευτούμε και θα ξεκινήσουμε.

Σ όπως Σχεδιαγράμματα

Author: Νυχτερινή Πένα /


Εσείς που γράφετε κάνετε σχεδιαγράμματα;
Εγώ κάνω, όχι πάντα βέβαια. Ανάλογα με το τι είναι που θα γράψω πάει το σχεδιάγραμμα, σε μικρές ιστορίες και κείμενα δεν κρατώ σημειώσεις, ίσως μόνο τα ονόματα αν είναι πολλά όπως στην Εισβολή μπορεί να τα έχω σημειώσει ή αν έχω πολλές στρατιωτικές μονάδες και τους αρχηγούς τους όπως στην ιστορία με την Σταυροφορία τότε θα έχω σημειώσει κάποια πράγματα.
Για τα πιο μεγάλα έργα γράφω σχεδιάγραμμα της πλοκής και πως θα εξελιχθεί και κάθε τι άλλο που μπορεί να μου χρειαστεί, για το Δάκρυ, το Θυρεό και τον Πύργο οι σημειώσεις κάνουν άλλο ένα βιβλίο μόνες τους. Επί του παρόντος έχω ένα σημειωματάριο χωριστό για την Έρεμορ και ένα για τα υπόλοιπα έργα. Εκεί υπάρχουν σημειώσεις για έργα που σχεδιάζω ή για το πλοίο που το γράφω αλλά και για το ιστολόγιο εδώ με πράγματα που θέλω να κάνω.
Εσείς τι κάνετε με τις σημειώσεις και τα σχεδιαγράμματα;

Ρ όπως Ρεκόρ

Author: Νυχτερινή Πένα /


Στο γράψιμο αυτό που μετράει είναι η ποιότητα και όχι η ποσότητα αλλά όλοι όσοι γράφουμε συστηματικά κρατάμε κάποια στατιστικά για την επίδοσή μας ή την παραγωγικότητά μας. Εγώ πάντα πρόσεχα πόσο γράφω σε μια μέρα μιας και η θέληση να γράψω ήταν πάντα αμείωτη, ήταν πάντα η αντοχή μου που δοκιμαζόταν. Έτσι έκανα κάποιες αξιοσημείωτες επιδόσεις.
Αυτό σημαίνει τρεις φορές από είκοσι σελίδες, μια από είκοσι τρεις και μια από είκοσι τέσσερις, μια είκοσι πέντε και μια, που είναι και το απώτατο κατόρθωμά μου, είκοσι έξι. Έγραψα από είκοσι σελίδες, χειρόγραφες άρα κάπου 2500 λέξεις, στις 26 Αυγούστου 1993, στις 29 Νοεμβρίου 1995 και στις 15 Ιανουαρίου 1996 αυτήν την ακολούθησε από κοντά η μέρα με τις 23, κάπου 3000 λέξεις, στις 15 Φεβρουαρίου 1996 και στις 5 Αυγούστου 1997 έγραψα 24, ενώ η μέρα με τις 25, κάπου 3500 λέξεις, στις 14 Δεκεμβρίου 1998, τέλος μετά από δεκαεπτά χρόνια στις 13 Αυγούστου 2015 ανέβασα το ρεκόρ στις 26, κάπου 3700 λέξεις για όσους μετράνε λέξεις.
Εσείς ποια απόδοση έχετε για προσωπικό σας ρεκόρ και πότε την κάνατε; Μπορείτε λέτε να την επαναλάβετε;

Π όπως Περπάτημα

Author: Νυχτερινή Πένα /


Ακούγεται κάπως οξύμωρο αλλά ένα πράγμα που χρειάζεται να κάνω για πόδι μου, είναι να περπατάω παρά τον σοβαρό τραυματισμό που υπέστη. Έτσι κάθε πρωί, πριν ακόμα ξημερώσει καλά καλά, κάνω τον πρωινό μου περίπατο εκτός και αν ο καιρός δεν το επιτρέπει. Με τη συνοδεία λίγης μουσικής και με τις σκέψεις μου να γυρνάνε στη συγγραφή κάνω τη βόλτα μου και επιστρέφω. Αφοσιώνομαι τόσο πολύ στις σκέψεις αυτές που μια φορά προσπέρασα το σπίτι μου επιστρέφοντας για εκατό μέτρα πριν το συνειδητοποιήσω και κάνω πίσω γελώντας με τον εαυτό μου.
Εσείς περπατάτε; Τι κάνετε τότε; Τι σκέφτεστε;

Ο όπως Όνειρα

Author: Νυχτερινή Πένα /


Βλέπετε όνειρα; Ναι, πολλά, μερικές φορές, όχι, θα μου πείτε. Στην πραγματικότητα όλοι ονειρευόμαστε άλλο αν δεν τα θυμόμαστε πολλές φορές όταν ξυπνάμε. Με λίγη εκπαίδευση είναι πιο εύκολο να μπορείς να ανακαλείς τα όνειρά σου.
Τα δικά μου όνειρα είναι συνήθως μάχες, έχω δει αμέτρητες μάχες, συνήθως εκ του σύνεγγυς με αγχέμαχα όπλα, σπαθιά και τσεκούρια, αλλά μερικές φορές και με τηλεβόλα ακόμα και με λέηζερ. Τα πρώτα υπερτερούν και μετουσιώνονται σε μάχες και μονομαχίες που βρίσκονται στα φάντασι κυρίως έργα μου. Αυτό κάνει τον ύπνο μου (μαζί με το άγχος) πολύ ελαφρύ, σχεδόν σαν να είμαι ξύπνιος.
Μερικές φορές βλέπω και πλοκές στον ύπνο μου και έχω ξυπνήσει κάμποσες φορές από αυτές συγχυσμένος γιατί δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί η ιδέα ή γιατί έχασα κάποιο σημαντικό κομμάτι. Πρόσφατα μάλιστα πέρασα το υπόλοιπο της νύχτας αλλά και όσα όνειρα είδα μετά προσπαθώντας να ενώσω τα κομμάτια της πλοκής από το πρώτο όνειρο που είδα εκείνο το βράδυ. Ωστόσο, όπως και να έχει, είναι μια ανεκτίμητη βοήθεια στο έργο μου.
Εσείς τι όνειρα βλέπετε;

Ξ όπως Ξεγύμνωμα

Author: Νυχτερινή Πένα /


Έλεγα ότι πια οδεύοντας την πέμπτη δεκαετία της ζωής μου τα έχω δει όλα. Αμ, δε! έχω προφανώς ακόμα να ανακαλύψω βάθη της ανθρώπινης ανοησίας. Συνάντησα έναν τύπο, αν και όχι κυριολεκτικά μιας και ήταν στα μονοπάτια του ίντερνετ, που υποστήριζε το οφθαλμόλουτρο, όπως το έθεσε, σαν προσόν και υποχρέωση των πρωινών εκπομπών να το προσφέρουν στο κοινό!
Φυσικά μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι και φυσικά του είπα τις σκέψεις μου. Αν κάποιος θέλει να δει μια κοπέλα γυμνή ή ημίγυμνη ας το ζητήσει από την κοπέλα του. Αν είναι πάλι διεστραμμένος ας πάρει ένα από τα περιοδικά του είδους. Το γυναικείο σώμα δεν είναι εμπόρευμα και κάποια πράγματα είναι, και πρέπει να παραμείνουν, ίδιο των ζευγαριών.
Εσείς τι λέτε;

Ν όπως Νάζια

Author: Νυχτερινή Πένα /


Υπάρχουν πολλά είδη ναζιών και δεν με ενοχλούν όλα. Δεν με πειράζουν τα παιδικά νάζια ας πούμε. Έχω τρεις ανιψιές και η μεσαία είναι πολύ ναζιάρα. Πιο μικρή μάλιστα έκανε τόσα νάζια που σχεδόν δεν καταλάβαινα τι έλεγε. Ε αυτό το νάζι δεν με ενοχλεί, είναι λογικό να το κάνει και είναι όμορφο.
Όμως υπάρχει και το νάζι που δεν μου αρέσει και είναι το πιο συχνό. Όταν κάθεσαι σε ένα σαλόνι και η άλλη, μια γυναίκα μιας άλφα ηλικίας, κάνει ναζιάρικα στο σύζυγό της: αγαπούλα... με μια φωνή σαν νιαούρισμα ή μια κοτζάμ γυναίκα σου λέει τσα! Μετά μου τη δίνουν τα υποκοριστικά, όταν μια κοτζάμ γυναίκα σου λέει τα ποδαράκια μου ή τα δακτυλάκια μου, είναι γελοίο.
Έτσι έχουν τα πράγματα με τα νάζια. Ελπίζω να μην το ακούσω ξανά αυτό το φρικαλέο νιαούρισμα, ας το αφήσουν οι κυρίες στα μικρά παιδάκια που είναι χαριτωμένα όταν το κάνουν.

Μ όπως Μυθιστόρημα

Author: Νυχτερινή Πένα /


Αναμενόμενο ε; Για τι άλλο θα μιλούσα στο Μ; Παρά το τι θα περίμενε κανείς δεν αποτελείται όλη η εργογραφία μου από μυθιστορήματα. Έχω γράψει πεζά κάθε μεγέθους, από διηγήματα μερικών σελίδων έως και τις 1290 που είναι το αναθεωρημένο Δάκρυ του Ουρανού στο χειρόγραφο, ποίηση και θεατρικά, δοκίμια και βιβλία πάνω σε επιστημονικά θέματα, οικονομικά κυρίως.
Αυτή τη στιγμή μετρώ 854 έργα με τα τρία από αυτά να είναι εν εξελίξει ενώ σχεδιάζω ακόμα τρία. Ευελπιστώ να τα ολοκληρώσω έως το τέλος του έτους. Φυσικά με τόσα έργα είμαι απασχολημένος με το γράψιμο σε βαθμό που ξεχνώ τον κόσμο για ώρες, ειδικά τις μέρες που δε δουλεύω. Τίποτα δεν συγκρίνεται με την αίσθηση αυτή της δημιουργίας και σίγουρα δεν θα την αντάλλασσα με τίποτα. Και τώρα τέρμα το διάλειμμα επιστροφή στο έργο μου, μια πολιορκία είναι σε εξέλιξη και μια απέλπιδα μάχη μόλις άρχισε!

Λ όπως Λέξεις

Author: Νυχτερινή Πένα /


Οι λέξεις είναι το δομικό εργαλείο του συγγραφέα, με αυτές πλάθει τις ιστορίες του, με αυτές τις εκφράζει, τις ζωντανεύει και τις μεταφέρει στο κοινό του. Είναι το DNA του γραπτού λόγου, οι λίθοι που τον οικοδομούν.
Επειδή έχουμε μάθει να εκτιμούμε τα πάντα με αριθμούς να πω ότι κλείνοντας τα τριάντα χρόνια συγγραφής έκανα έναν απολογισμό, έχω γράψει 36601 σελίδες και 38784 στίχους σε όλα αυτά τα χρόνια. Υπολογίζω ότι έχω γράψει πάνω από 4,7 εκατομμύρια λέξεις και είμαι περήφανος για κάθε μία από αυτές. Ελπίζω ότι πριν εξασθενήσουν οι δυνάμεις μου και δεν μπορώ πια να γράψω, να έχω γράψει άλλες τόσες, να έχω ίσως πλησιάσει τα δέκα εκατομμύρια.

Κ όπως λέμε Κομπιούτερ

Author: Νυχτερινή Πένα /


Ανήκω στην τελευταία γενιά που μεγάλωσε χωρίς ηλεκτρονικό υπολογιστή. Πρωτοείδα στο πανεπιστήμιο και για να αποκαλύψω πόσο παλιά ήταν αρκεί να πω ότι είχαμε ακόμα περιβάλλον DOS και τα πασίγνωστα τώρα Windows, μόνο ένα πρόγραμμα.
Έμαθα να χρησιμοποιώ υπολογιστή για τα βασικά, τη δουλειά, μουσική, γράφω κιόλας πλέον σε υπολογιστή, αλλά δεν έμαθα πολλά από το τεχνικό μέρος. Ακόμα βέβαια γράφω πιο αργά από ό,τι θα έκανα με το χειρόγραφο αλλά είναι το τίμημα για εύκολες διορθώσεις και τη δυνατότητα να δημοσιεύω.
Η δική σας σχέση με την τεχνολογία ποια είναι;