Νυχτερινή Πένα

Αυτή η ενότητα έκλεισε αισίως δεκαοκτώ μήνες και σε αυτό το διάστημα παρουσίασε δεκαεπτά ιστολόγια ( μιας και μία φορά είχαμε ανασκόπηση των ιστολογίων που είχαν ήδη παρουσιαστεί ). Όλα τα ιστολόγια που έχουν παρουσιαστεί ως τώρα επιλέχθηκαν για τα κείμενά τους, λογοτεχνικά ή προσωπικά.

Το σημερινό όμως διαφέρει, δεν είναι ένα ιστολόγιο με κείμενα αλλά με άρθρα, άρθρα μάλιστα ενός συγκεκριμένου είδους. Ας το πάρουμε από την αρχή, το όνομά του είναι konsoulito και προέρχεται από το όνομα του δημιουργού του. Περιλαμβάνει πολλά άρθρα για τεχνολογικά θέματα που αφορούν υπολογιστές, από θέματα λογισμικού ως μικρά κόλπα με το πληκτρολόγιο.

Δεν χρειάζεται για να είσαι ειδικός για να σου φανεί χρήσιμο, αρκεί να ασχολείσαι με υπολογιστή ακόμα και αν είναι μόνο για να γράφεις, όπως εγω, και θα βρεις πράγματα που σου είναι χρήσιμα. Για περισσότερες πληροφορίες και για να δείτε περί τίνος πρόκειται δεν έχετε παρά να το επισκεφθείτε στο: http://konsoulito.gr/

Ξεκίνησα να γράφω γιατί μου αρέσει να αφηγούμαι ιστορίες, μικρές ή πιο μεγάλες ή ολόκληρα μυθιστορήματα. Με τον καιρό κατάλαβα ότι ήμουν πολύ καλύτερος στο να εκφράζομαι γραπτώς παρά με οποιοδήποτε άλλο τρόπο. Ακόμα και το ότι αγαπώ την πριγκίπισσά μου γραπτώς της το πρωτοείπα.

Ξεκίνησα το ιστολόγιο ακριβώς για τον ίδιο λόγο, για να μοιραστώ με όλους εσάς εκεί έξω όσα γράφω. Πριν λίγες μέρες είχα ιδέα για ακόμα έναν τρόπο να γίνει αυτό. Με τη βοήθεια ενός φίλου τον εφήρμοσα μιας και δεν είμαι ιδιαίτερα γνώστης των τεχνολογιών.

Οι πιο παρατηρητικοί θα προσέξατε στο δεξί περιθώριο μια νέα προσθήκη μετά το αρχείο του ιστολογίου με τον τίτλο Βιβλία. Είναι αυτό ακριβώς που λέει. Βιβλία, μικρά βέβαια, από αυτά που έχω γράψει. Από τα τρία που έχω βάλει τα δυο έχουν δημοσιευτεί εδώ σε συνέχειες το τρίτο είναι καινούριο. Είναι έτοιμα για κατέβασμα, όποιος θέλει μπορεί να τα κατεβάσει για να τα διαβάσει. Σιγά σιγά θα μπουν και άλλα. Ενδεχομένως με τον καιρό και από άλλους φερέλπιδες συγγραφείς.

Αφιερώνω τα βιβλία και την προσπάθεια αυτή στην αγαπημένη μου πριγκίπισσα που πάντα με στηρίζει στις προσπάθειές μου.

Σε αυτό το παιχνίδι, που εγώ δεν το είχα πάρει χαμπάρι ως συνήθως, με κάλεσε η meanan και τώρα πρέπει να απαντήσω στις ερωτήσεις της.

1. Αγαπημένο βιβλίο; Πολλά, σειρές φαντασίας για να μην πιάσω και λέω τίτλους.

2. Αγαπημένη πόλη; Γλυφάδα

3. Αγαπημένο γλυκό; Πάστα σοκολάτα

4. Αγαπημένο άρωμα; Το μήλο που φοράει η πριγκίπισσά μου.

5. Αγαπημένο φαγητό; Μπριζόλα στα κάρβουνα.

6. Αγαπημένο χρώμα; Κόκκινο.

7. Αγαπημένο μέρος για καφέ; Στη Γλυφάδα.

8. Αγαπημένη ταινία; Ο Αρχοντας Των Δακτυλιδιών, Τιτανικός

9. Αγαπημένος ηθοποιός; Δεν έχω.

Και η δέκατη και τελευταία:

10. Αγαπημένο ιστολόγιο; Όλα όσα διαβάζω τακτικά ακόμα και αν δεν σχολιάζω.

Και μιας και είναι πολλά τα ιστολόγια που παρακολουθώ για να καλέσω τους κατόχους τους να παίξουν, καλώ όποιον με διαβάσει μέσα στις επόμενες είκοσι τέσερις ώρες ως την επόμενη ανάρτηση να παίξει.

-Κλείσε τα μάτια σου, του λέει με έναν παιχνιδιάρικο τόνο στην φωνή της και εκείνος το κάνει. Εκείνη παίρνει τα χέρια του στα δικά της και μετά ακούει το τρίξιμο χαρτιού που ξεδιπλώνεται, είναι το είδος του χαρτιού που βάζουν στα δώρα για προστασία πριν τα αμπαλάρουν.

Ύστερα κάτι μαλακό και απαλό πέφτει στα χέρια του. Είναι πολύ μαλακό, μια υφή σαν βελούδο και σχεδόν αβαρές. Ανοίγει τα μάτια του και βλέπει απλωμένη στο χέρι του μια μπούκλα από τα μεταξένια της μαλλιά. Χαμογελάει, ήταν κάτι που είχε ζητήσει αρκετό καιρό πριν, αν κόψει τα μαλλιά της να του δώσει μια μπουκλίτσα από τα μαλλιά της για να την έχει μαζί του.

-Ευχαριστώ, της λέει ενώ κρατάει την απαλή μεταξένια μπουκλίτσα ανάμεσα στα δάκτυλά του.

-Ε αφού την ήθελες.

-Ναι, την ήθελα, ξέρεις ότι ποτέ δεν σε ξεχνώ και σε σκέφτομαι. Ήθελα να έχω κάτι δικό σου πάντα μαζί μου.

-Τώρα την έχεις.

Με προσοχή βάζει την μπουκλίτσα σε μια θήκη που θα μπορεί να την έχει μαζί του πάντα. Παίρνει τα χέρια της και τα κρατάει στα δικά του.

-Θα είναι σαν να είσαι μαζί μου πάντα, της λέει, σε κάθε βήμα μου. Σε κάθε τι που θα κάνω κάθε μέρα.

-Θα είμαι, έστω και με τη σκέψη. Ως που να είμαστε πάντα μαζί.

-Θα είμαστε, τη βεβαιώνει και την αγκαλιάζει.

Εκείνη ακουμπάει το κεφάλι της στον ώμο του και περνάει τα χέρια της γύρω από τη μέση του. Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο για να νιώσει ότι τα έχει όλα, να νιώσει ήσυχος και γαλήνιος. Το νιώθει και εκείνη καθώς της χαϊδεύει τα μακριά μαλλιά της, τα ίδια απ’ όπου προήλθε η μπουκλίτσα που θα έχει πάντα μαζί του σαν πολύτιμο θησαυρό.

Άλλη μια χρονιά τελείωσε, είχε πολλά προβλήματα και λόγους για θλίψη όπως όλοι ξέρουμε. Για εμένα προσωπικά έφερε μια αποτυχία σε ένα από τα όνειρά μου. Δεν θα ασχοληθώ με τη χρονιά αυτή όμως, πάει πέρασε, ό,τι έγινε έγινε. Ας διδαχθούμε από τα λάθη μας και ας προχωρήσουμε.

Ας δούμε πως μπορούμε να αξιοποιήσουμε τη νέα χρονιά. Όχι μόνο για μας αλλά και για τους γύρω μας. Ας κάνουμε το καλύτερο από αυτές τις νέες μέρες που έχουμε στη διάθεσή μας.

Ας είναι γεμάτες έμπνευση για εμάς που γράφουμε, δημιουργία για όλους, προσφορά, εργασία, χαρά και αγάπη από την αγάπη μας στον πάσχοντα συνάνθρωπο ως την αγάπη για το σύντροφό μας.

Καλή χρονιά σε όλους!

   Λίγα λεπτά πριν από την αλλαγή του χρόνου θέλω να ευχηθώ σε όλους σας που περνάτε από την μικρή αυτή ηλεκτρονική γωνιά να σας βρει το νέο έτος όπως ακριβώς επιθυμείτε και να σας φέρει όλα όσα επιθυμείτε και εύχεστε. Καλά χρονιά σε όλους σας!

   Θα τα πούμε…….. του χρόνου!

Η χρονιά που απόψε μας φεύγει είναι η δεύτερη που ο Μικρός Χείμαρρος δημοσιεύει κείμενα στο ιστολόγιό του. Σε αυτά τα δυο χρόνια έχει γράψει 148 κείμενα.

Είναι τις πιο πολλές φορές προσωπικά κείμενα γραμμένα με τρυφερότητα και ρομαντισμένο αλλά και με χιούμορ και αρκετή ωριμότητα.

   -Έλα σε παρακαλώ..... Να μη χωρίσουμε...... Να είμαστε μαζί.... Όχι! Σε παρακαλώ, μη λες όχι.....

   Πετάγεται από τον ταραγμένο ύπνο που της έφερε το όνειρο αυτό και ανακάθεται βαριανασαίνοντας. Περνάει τα χέρια από το πρόσωπό της και μετά μαζεύει τα μακριά της μαλλιά, αυτές οι συνηθισμένες κινήσεις δεν την ηρεμούν, η καρδιά της χτυπάει ακόμα πολύ δυνατά.

   Δίπλα της εκείνος ξυπνάει, δεν το συνειδητοποιεί αλλά φώναξε μέσα στον ύπνο της και τον ξύπνησε. Ανασηκώνεται και δεν χρειάζεται παρά μόνο μια ματιά για να δει ότι είναι ταραγμένη, φοβισμένη. Την αγκαλιάζει, την τραβάει κοντά του, και τη χαϊδεύει απαλά.

   -Ησύχασε μικρή μου πριγκίπισσα, της ψιθυρίζει, ένα όνειρο ήταν μόνο.

   Ακουμπάει το χέρι του στο μέρος της καρδιάς και την νιώθει να χτυπάει δυνατά, άτακτα, σαν ένα πουλάκι που προσπαθεί να το σκάσει από το κλουβί φτεροκοπώντας.

   -Μη φοβάσαι, της λέει απαλά, εδώ είμαι εγώ.

   -Θα είσαι πάντα;

   -Πάντα.

   Της χαϊδεύει απαλά το χείμαρρο των μεταξένιων της μαλλιών και μετά την πλάτη της.

   -Πάντα, υπόσχεται.

   -Και δεν θα χωρίσουμε; Αυτό είδα στον ύπνο μου. Ό,τι χωρίσαμε και δεν με ήθελες πίσω.

   -Όχι, δεν θα χωρίσουμε, ποτέ.

   Τη φιλάει απαλά στα χείλη, ύστερα ξαπλώνει και την τραβάει στην αγκαλιά του, εκείνη ακουμπάει το κεφάλι της στο στέρνο του. Το χέρι του στη πλάτη της την κρατάει απαλά αλλά σταθερά, της θυμίζει ότι δεν θα την αφήσει να φύγει. Το σώμα του είναι ζεστό και την βοηθάει να ζεσταθεί και έτσι αφήνεται να αποκοιμηθεί. Και εκείνος, με την ανάσα της να τον χαϊδεύει αποκοιμιέται με τη σειρά του για να τη συναντήσει στα γλυκά της όνειρα.

Αυτή η μέρα είναι τόσο σημαντική που κάθε σχόλιο ως προς την σημασία της απλά είναι περιττό. Όλοι το ξέρουμε όλοι τα γιορτάζουμε. Αλλά τα γιορτάζουμε σωστά; Ο εορτασμός πρέπει να είναι από καρδιάς, φαγητό τρώμε και άλλες φορές μαζεμένοι πολλοί με ξεχωριστά πιάτα, δώρα ανταλλάσουμε και άλλες φορές. Ας μην είναι τα Χριστούγεννα μια απλή γιορτή. Ας είναι μια μέρα ξεχωριστή που θα ανοίξουμε την καρδιά μας και θα έρθουμε πιο κοντά σε άλλους ανθρώπους.