Οι μέρες αυτές και
ανοιξιάτικες, σαν να βιάζεται να έλθει άνοιξη να πάρει τη θέση του χειμώνα που
φέτος δεν τον πολυκαταλάβαμε ήταν ήπιος. Ξαφνικά θυμήθηκα παρόμοιες μέρες πριν
από 33 χρόνια. Ναι, τόσο πρόσφατα. Οι μέρες ήταν έτσι ανοιξιάτικες και πήγαμε
με το σχολείο μια μικρή εκδρομή στο κέντρο της Γλυφάδας.
Και τι έκανα εγώ; Βρήκα
μια ήσυχη γωνιά δίπλα στην θάλασσα, κάθισα με το βιβλίο μου και αφοσιώθηκα στην
ιστορία του. Ούτε κατάλαβα πότε πέρασε η ώρα μέχρι να πρέπει να φύγουμε αφού εκτός
από κάποιες σποραδικές ενοχλήσεις από συμμαθητές δεν διέκοψα καθόλου την ανάγνωση.
Δεν άλλαξα από τότε
καθόλου!
2 σχόλια:
Από τότε, φίλε μου καλέ, ζούσες στον κόσμο των βιβλίων σου. Στη μελέτη, στην περισυλλογή. Τι να πω. Μαθαίνω συνέχεια για σένα πράγματα και τον κόσμο της ψυχής σου.
Την καλησπέρα μου και καλό μήνα.
Καλό μήνα, φίλε μου!
Πέρασα και από το δικό σου στέκι, το wordpress δεν με συμπαθεί για να με αφήσει να συνδεθώ κανονικά αλλά έβαλα το όνομά μου για να ξέρεις από ποιον είναι το σχόλιο.
Δημοσίευση σχολίου