Νυχτερινή Πένα

-Έλα να δεις, μου λένε.

-Τι;

Πάω στην πόρτα του μπαλκονιού και με την πρώτη δεν το βλέπω γιατί δεν κινείται, είναι ακίνητο σαν να είναι αγαλματάκι. Είναι ένα μικρό πουλάκι, ένα τόσο δα μικροσκοπικό πραγματάκι, άλλος ένας λόγος που δεν το είδα. Είχε προσγειωθεί στο μαρμάρινο δάπεδο και στεκόταν.

Μιας και δεν έφευγε αποφασίσαμε να το ταΐσουμε. Του ρίξαμε ψίχουλα από ψωμί και τα έφαγε όλα αλλά και πάλι δεν πέταξε. Πήγαινε γύρω γύρω χοροπηδώντας. Μάλλον ήταν νεοσσός στην πρώτη του πτήση και αυτή τον είχε φέρει στο μπαλκόνι αλλά φοβόταν να την επαναλάβει.

Αποφασίσαμε να το βοηθήσουμε, άρχισε να τρέχει και να τσιρίζει όταν δοκιμάσαμε να το πιάσουμε αλλά τελικά το πιάσαμε. Το βάλαμε στο πεζούλι για να το ενθαρρύνουμε αλλά η πτήση του ήταν βραχύβια. Κατέβηκε μέσα στην ζαρντινιέρα και μετά ανέβηκε στο πεζούλι της. Από εκεί πέταξε κάτω στο έδαφος. Αυτό μας ανησύχησε, θα μπορούσε να πέσει θύμα κάποιας γάτας, αλλά προχώρησε κάτω από το πυκνό φύλλωμα του φίκου απέναντι και μετά στα κλαδιά του όπου πιθανότατα ήταν και το σημείο από όπου είχε ξεκινήσει, η φωλιά του.

Εμείς του ευχηθήκαμε να είναι ασφαλής και χαρούμενες πτήσεις με τους υπόλοιπους συντρόφους του.

Οι παρατηρητικοί αναγνώστες θα θυμούνται ότι είχε ξανασυμβεί να βρω έναν νεοσσό στο μπαλκόνι. Συμβαίνει μάλλον επειδή είναι ο φίκος απέναντι. Αυτό το φυτό είναι πραγματικά αθάνατο, έχει την ηλικία μου πράγμα που σημαίνει ότι έχει περάσει προ πολλού το προσδόκιμο ζωής του, και ενώ πάγωσε από το χιόνι το 2002 και απέμεινε ένα κούτσουρο, ξανάγινε ολόκληρο δέντρο που φιλοξενεί και φωλιές πουλιών, εξ ου και οι ιπτάμενοι μικροί επισκέπτες.