Νυχτερινή Πένα

3.

Ο Γουίλλιαμ κοίταξε την οθόνη μπροστά του και μελέτησε με προσοχή τα δεδομένα. Πληκτρολόγησε μια εντολή και εμφάνισε μια νέα σειρά δεδομένων. Τα μελέτησε και μετά κάλεσε από την μνήμη ένα διάγραμμα.

-Κομπιούτερ, απεικόνισε τα δεδομένα του αρχείου με την σφραγίδα 34585784 σε ένα νέο διάγραμμα.

-Εντολή εκτελέστηκε, απάντησε ο υπολογιστής.

-Πρόβαλε το νέο διάγραμμα πάνω στο παλιό, είπε ο Γουίλλιαμ.

Ο υπολογιστής εκτέλεσε την εντολή και εκείνος κοίταξε το αποτέλεσμα. Τα δυο διαγράμματα ήταν σχεδόν πανομοιότυπα αλλά αυτό το σχεδόν ήταν που έκανε την διαφορά. Όσο η μαγνητική δύναμη της μαύρης τρύπας εντεινόταν, αλλοιώνονταν οι τροχιές των κοντινών σωμάτων αλλά ταυτόχρονα άλλαζαν τα δεδομένα που επιβεβαίωναν την θεωρία των υπερινών.

Η Μίρι πλησίασε.

-Σε τι θα χρησιμεύσει η θεωρία των υπερινών; ρώτησε. Αν την επιβεβαιώσεις, εννοώ.

Ο Γουίλλιαμ την κοίταξε για μια στιγμή πριν απαντήσει. Είχε συμπαθήσει την Ολάνια στις μέρες που είχαν δουλέψει μαζί. Εκτός του ότι ήταν λαμπρή επιστήμονας, είχε και γλυκό χαρακτήρα, χαρακτήρα τελείως διαφορετικό από τον απότομο και σκληρό της Διοικητή. Το ότι δεν τον αντιμετώπιζε σαν σακατεμένο, βοηθούσε επίσης.

-Θα μας δώσει ένα πιο αξιόπιστο πλέγμα συντεταγμένων για τα ταξίδια μας, ειδικά μεταξύ διαφορετικών συστημάτων και γαλαξιών, της είπε.

-Διαπλανητικά ταξίδια… είπε με θαυμασμό η Μίρι και κάθισε σε μια πολυθρόνα δίπλα του.. Σε ζηλεύω.

-Δεν έχετε τέτοια τεχνολογία;

-Έχουμε βγει στο διάστημα, θα είδατε πλησιάζοντας ότι έχουμε δορυφόρους σε τροχιά και διαστημικό σταθμό αλλά δεν ταξιδεύουμε πέρα από τον πλανήτη μας.

-Πολιτικοί λόγοι φαντάζομαι.

-Ναι… Αυτό ακριβώς. Θα έχεις δει πολλούς διαφορετικούς πλανήτες, φαντάζομαι.

-Πολλούς. Ακόμα και στην κατάστασή μου δεν έπαψα να ταξιδεύω.

-Η κατάστασή σου είναι μη αναστρέψιμη;

-Από όσο ξέρουμε όχι. Έμαθα να μην το πολυσκέφτομαι πια.

-Και η οικογένειά σου, τι λέει;

-Δεν έχω οικογένεια, δεν είχα κάνει πριν το δυστύχημα και τώρα ακόμα και αν είχα μια σύντροφο δεν θα μπορώ να κάνω παιδιά.

-Γιατί όχι; απόρησε η Μίρι. Αφού εσείς δεν έχετε τις δικές μας απαγορεύσεις.

-Δεν είναι θέμα απαγορεύσεων, είπε ο Γουίλλιαμ. Δεν είμαστε σίγουροι ότι μπορώ να κάνω έρωτα…

Η σαστισμένη έκφραση της Μίρι τον έκανε να σταματήσει. Θυμήθηκε ότι βρισκόταν σε έναν κόσμο ευγονικής, αυτό μπορούσε να σημαίνει και διαφορές στο βασικότερο θέμα της ανθρώπινης βιολογικής ύπαρξης, πώς ερχόταν στην ζωή.

-Πώς δημιουργούνται τα παιδιά εδώ;

-Στο ειδικό εργαστήριο με σπέρμα του πατέρα και ωάριο της μητέρας που εξάγονται με ειδικό τρόπο από τα σώματά τους.

-Οπότε δεν υπάρχει σωματική επαφή, συμπέρανε ο Γουίλλιαμ. Ούτε για την έκφραση συναισθημάτων να υποθέσω. Για αγάπη… Πάθος.

Η Μίρι κούνησε το κεφάλι της.

-Ούτε καν χάδια;

-Δηλαδή;

Ο Γουίλλιαμ το σκέφτηκε, στις δύο μέρες που βρισκόταν στον Ολάνους είχε δει επίσημους χαιρετισμούς, και φιλοφρονήσεις, μεταφορές μηνυμάτων και αναφορών αλλά δεν είχε δει να αγγίζονται ποτέ.

-Ένα άγγιγμα για να εκφράσεις ένα συναίσθημα, αγάπη, φιλία, ενθουσιασμό, τρυφερότητα.

-Όχι…

Η Μίρι φάνηκε να ήθελε να πει κάτι ακόμα αλλά το μετάνιωσε. Επέστρεψε στην εργασία της.

 

Είχε νυχτώσει και ο Γουίλλιαμ είχε οδηγήσει την πλατφόρμα του έξω από το αστεροσκοπείο για να κοιτάξει με γυμνό μάτι τον έναστρο ουρανό. Είχε επισκεφθεί εκατοντάδες πλανήτες και ποτέ αυτό το θέαμα δεν έπαυε να τον μαγεύει. Ακόμα και σε πλανήτες που βρίσκονταν στο ίδιο ηλιακό σύστημα και είχαν τον ίδιο έναστρο ουρανό υπήρχαν διαφορές που έκαναν κάθε μια θέα μοναδική.

Και τώρα, κοιτώντας τον ουρανό του Ολάνους έβλεπε με δέος την μαύρη τρύπα. Δεν ήταν φυσικά ορατή αλλά γινόταν αντιληπτή εξαιτίας του αποτελέσματός της, ένα κομμάτι του ουρανού τελείως άδειο από αστέρια, ένα μαύρο κενό στις παρυφές του οποίου το φως των αστεριών στρεβλωνόταν προς το μέρος του εξαιτίας των βαρυτικών δυνάμεων που ασκούσε. Στον ουρανό του Παράξους το θέαμα θα ήταν σχεδόν τρομακτικό καθώς θα καταλάμβανε πολύ μεγαλύτερο μέρος του ουράνιου θόλου.

Άκουσε βήματα που τον απέσπασαν από τις σκέψεις του και την παρατήρηση του ουρανού. Στράφηκε και αντίκρισε την Μίρι.

-Πώς και μόνος; είπε η επιστήμονας. Ο φίλος σου;

-Ο Μάικ, ο υποπλοίαρχος Φον Γκράιχμ Τόμσον, επέστρεψε στο σκάφος μας γιατί είναι αξιωματικός υπηρεσίας την νύχτα. Είναι μόνιμη επιλογή.

-Και την ημέρα είναι εδώ μαζί σου. Πότε κοιμάται;

-Σχεδόν ποτέ.

-Ποτέ;

-Ο Μάικ είναι ο μόνος άνθρωπος που έχει ακτινοβοληθεί από μοριακό διασπαστή και επέζησε, ίσως γιατί τον χτύπησε υπό γωνία περιφερειακά. Χρειάστηκε ωστόσο μια αναδόμηση στο κρανίο για να ζήσει. Αυτή η επέμβαση είχε ένα απρόσμενο αποτέλεσμα. Το νευρικό του σύστημα λειτουργεί διαφορετικά. Δεν έχει ανάγκη να κοιμηθεί, δεν πονάει, και αυτό έχει αμβλύνει το ένστικτο της φυγής, δεν φοβάται. Και δεν εννοώ ότι είναι γενναίος, που είναι, δεν μπορεί να νιώσει τον φόβο. Επειδή δεν έχει ανάγκη για ύπνο, λοιπόν, αναλαμβάνει την νυχτερινή υπηρεσία. Λέει ότι είναι κρίμα να ξενυχτάει άλλος αφού ο ίδιος δεν θα κοιμηθεί.

-Αλλά δεν του κάνει κακό; Η παντελής έλλειψη ύπνου μπορεί να σκοτώσει, δεν είναι έτσι σε εσάς;

-Ναι, είναι. Το αντιμετωπίζει με ένα φάρμακο που κάνει την δουλειά που θα έκανε ο ύπνος στο νευρικό σύστημα.

Η Μίρι το σκέφτηκε για λίγο.

-Εδώ θα τον είχαν στείλει στον ωκεανό αντί να βρουν την θεραπεία.

Είδε την απορία του Γουίλλιαμ και εξήγησε:

-Με τα μωρά να ελέγχονται από την αρχή δεν υπάρχουν γενετικές ανωμαλίες και οι περισσότερες ασθένειες έχουν εξαλειφθεί. Αλλά ατυχήματα συμβαίνουν, αν κάποιος τραυματιστεί, ακρωτηριασθεί ή παραμορφωθεί και η ζημιά δεν μπορεί να αποκατασταθεί, πηγαίνει εκεί να ζήσει το υπόλοιπο της ζωής του.

-Σαν αποικίες λεπρών, είπε ο Γουίλλιαμ με απέχθεια.

-Η αδελφή μου πέθανε εκεί… ψιθύρισε η Μίρι απαλά.

Ο Γουίλλιαμ αντέδρασε όπως θα έκανε με κάθε άλλον. Άπλωσε το χέρι του στον ώμο της.

-Λυπάμαι, λυπάμαι πολύ.

Η Μίρι κοίταξε το χέρι του.

-Αυτό εννοούσες με το άγγιγμα;

Ο Γουίλλιαμ συνειδητοποίησε τι είχε κάνει.

-Ναι… Με συγχωρείς αν…

Έκανε να τραβήξει το χέρι του αλλά η Μίρι το κράτησε.

-Καταλαβαίνω το νόημα της κίνησης. Μου έχουν πει πολλές φορές ότι λυπούνται για της Σάαμι, αλλά είναι η πρώτη φορά που νιώθω ότι κάποιος το εννοεί. Είναι…

Κράτησε το χέρι του στα δικά της ψάχνοντας για τα κατάλληλα λόγια. Κοίταξε τον Γουίλλιαμ με ένα δειλό χαμόγελο.

-Ίσως πρέπει να αλλάξετε συνήθειες, της είπε.

-Ίσως…

-Πώς και δεν έφυγες ακόμα; ρώτησε ο Γουίλλιαμ αλλάζοντας θέμα για να μην την φέρει σε δύσκολη θέση.

-Δεν μπορώ, απόψε θα μείνω εδώ.

-Γιατί;

-Η Διοικητής κήρυξε απαγόρευση κυκλοφορίας. Όλοι πρέπει να μείνουν εκεί που είναι σε μια προσπάθεια να σταματήσει την διάδοση της νόσου. Πάνω από το μισό του πληθυσμού μας είναι άρρωστο, πλέον.

-Ζήτησε τη βοήθεια από το Ανσίιν;

-Δεν έχουν καταφέρει και εκείνοι να βρουν την άκρη.

Η Μίρι σταμάτησε.

-Φοβάμαι, ψιθύρισε και έσκυψε το κεφάλι.

Ο Γουίλλιαμ άπλωσε το χέρι του και ανασήκωσε το κεφάλι της.

-Θα τα καταφέρουμε, είπε, η Αλάσρα θα βρει την λύση. Εδώ κατάφερε να κρατήσει τον Μάικ ζωντανό. Θα βρει την θεραπεία και τώρα.

-Μακάρι.

Ο Γουίλλιαμ χάιδεψε το μάγουλό της με τον αντίχειρα, ένα χάδι που η Μίρι δεν είχε ξαναβιώσει ποτέ αλλά έδειξε να την ηρεμεί.

-Όλα θα πάνε καλά, αυτή είναι η αποστολή του Ανσίιν, να λύνει προβλήματα.

Πίεσε ένα πλήκτρο στην πλατφόρμα του χαμηλώνοντάς την στην γη και είπε στην Μίρι.

-Έλα, κάθισε δίπλα μου. Πες μου, έχετε ονόματα για τους αστερισμούς;

Η Μίρι κοίταξε τον έναστρο ουρανό.

-Ναι, βέβαια.

-Θα ήθελα να μου τους μάθεις.