Οι Φλόγες Της Ντομίνικα 5 - Φινάλε

Author: Νυχτερινή Πένα /

-Σε πόση ώρα θα είμαστε έτοιμοι για την τελευταία διαδρομή; ρώτησε ο Μάικ.

Ο Τζώρτζ κοίταξε το ρολόι του και μετά τα αυτοκίνητα και τα λεωφορεία που ετοιμάζονταν για αναχώρηση επιβιβάζοντας τους κατοίκους της περιοχής και φορτώνοντας τα λίγα πράγματα που έπαιρναν μαζί τους.

-Μισή ώρα.

-Θα πάω να αναζητήσω την Άμπερ.

-Αυτό είναι επικίνδυνο. Δεν έχεις ιδέα πού έπεσε το ελικόπτερο.

-Κατάφερα να το εντοπίσω. Είναι περίπου στα χίλια μέτρα από εδώ, πηγαίνοντας βορειοανατολικά. Τα σύννεφα δεν μου επιτρέπουν να έχω εικόνα αλλά κατάφερα να εντοπίσω τον φάρο του ελικοπτέρου.

-Έκανες επαφή;

-Όχι.

-Άρα δεν ξέρεις αν είναι ζωντανή.

-Όχι, είπε ο Μάικ με βλοσυρό ύφος, αλλά θα την φέρω πίσω. Όπως και να έχει.

Ο Τζώρτζ ένευσε.

-Πάρε ένα από τα δικά μας οχήματα και τον Ρόμπερτ, δεν τον χρειαζόμαστε άλλο εδώ.

-Έγινε.

Ο Μάικ ξεκίνησε να φύγει αλλά ο Τζώρτζ τον σταμάτησε.

-Ξέρω τι νιώθεις για την Άμπερ αλλά μην αφήσεις τα συναισθήματα να σε παρασύρουν.

 

Όλοι όσοι βρίσκονταν στην περιοχή είχαν μαζευτεί στην ιεραποστολή. Εκείνοι που είχαν δικά τους μεταφορικά μέσα βρίσκονταν κοντά σε αυτά έτοιμοι να επιβιβαστούν και να ξεκινήσουν. Από τους υπόλοιπους οι περισσότεροι είχαν πλέον επιβιβαστεί στα λεωφορεία. Η επιβίβαση κόντευε να ολοκληρωθεί και θα ξεκινούσαν αμέσως.

Ο Νίκολας είχε επιβιβάσει την Βίνα σε ένα λεωφορείο και θα πήγαινε μαζί της, αλλά πριν ήθελε να μιλήσει με τους δικούς του. Δεν είχε σκοπό να πάει μαζί τους και να αφήσει μόνη της την αγαπημένη του αλλά υπήρχαν κάποια πράγματα που έπρεπε να ειπωθούν.

Εντόπισε τον αδελφό του και τον πλησίασε.

-Χάρι, πρέπει να σου μιλήσω.

-Τώρα;

-Ναι, τώρα. Δεν θα πάρει πολύ χρόνο.

 

Ο Ρόμπερτ σταμάτησε το χάμβι και βγήκαν με τον Μάικ. Βρίσκονταν στο χείλος ενός αρκετά βαθιού φαραγγιού. Άκουγαν στο βάθος τον χείμαρρο που έτρεχε εκεί και είχε φουσκώσει από την βροχή. Ο Μάικ πήγε κοντά στο χείλος και κοίταξε κάτω.

Μπορούσε να διακρίνει το ελικόπτερο τσακισμένο στην κοίτη του χειμάρρου, είχε καταλήξει όρθιο σαν να είχε προσγειωθεί κανονικά αλλά τόσο τα πέδιλα όσο και οι έλικες είχαν σπάσει, κάπου εκατό μέτρα πιο κάτω. Δεν μπορούσε να εντοπίσει την Άμπερ από αυτήν την απόσταση όσο και αν προσπαθούσε.

-Άμπερ! φώναξε.

Ακόμα και αν υπήρξε απάντηση, ο κρότος του χειμάρρου και ο θόρυβος της βροχής σκέπαζαν κάθε άλλο ήχο. Στράφηκε στον Ρόμπερτ.

-Πρέπει να κατέβω εκεί κάτω.

-Δεν ξέρω πόσο σταθερό θα είναι το έδαφος με τόσες δονήσεις και με αυτήν την νεροποντή να το μαλακώνει. Καλύτερα να δεθείς.

-Αυτό σίγουρα, δεν βλέπω να υπάρχει μονοπάτι για να κατέβω. Θα κάνω καταρρίχηση.

-Ας σε ετοιμάσουμε λοιπόν.

 

-Είμαστε σχεδόν έτοιμοι να ξεκινήσουμε, είπε ο Φαραζόν.

Ο Τζώρτζ κοίταξε το ρολόι του.

-Επιβιβάστηκαν όλοι;

-Ναι, φορτώνουμε και κάποια εφόδια και θα μπορούμε να ξεκινήσουμε.

-Ωραία.

 

Ο Μάικ άρχισε να κατεβαίνει με ένα σκοινί που ήταν δεμένο σε ειδική τροχαλία στο χάμβι και στερεωμένο στην μέση του για ασφάλεια. Η βροχή τον τύφλωνε και δεν είχε ευρύ οπτικό πεδίο, χρησιμοποιούσε την αφή περισσότερο από την όραση.

Με το νερό να μουσκεύει τα πάντα και να τρέχει στα τοιχώματα του φαραγγιού, είχε γεμίσει με λάσπη. Αυτό δεν τον ένοιαζε, τον απασχολούσε η μηδενική ορατότητα και η ολισθηρότητα του περιβάλλοντος στην κατάβαση.

Παρότι ήταν πιλότος, είχε περάσει μια εξαιρετικά δύσκολη εκπαίδευση με την RAF και έτσι μπορούσε να ανταποκριθεί στην δυσκολία της αποστολής που είχε θέσει στον εαυτό του χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι μύες του δεν διαμαρτύρονταν στην προσπάθεια που κατέβαλλε.

Κατάλαβε ότι έφτασε στο ελικόπτερο την στιγμή που τα πόδια του βρήκαν στον ανεμοθώρακά του. Γονάτισε πάνω στην καμπύλη που σχημάτιζε και κοίταξε στο εσωτερικό. Η Άμπερ ήταν στην θέση του πιλότου, η ζώνη ασφαλείας την είχε κρατήσει εκεί παρά την πτώση. Δεν μπορούσε να καταλάβει αν είχε τις αισθήσεις της.

-Άμπερ! φώναξε.

Η κοπέλα δεν τον άκουσε και ξαναφώναξε. Με την τρίτη φορά τινάχτηκε και ανέκτησε τις αισθήσεις της. Κοίταξε πάνω και χαμογέλασε βλέποντάς τον.

-Κάλυψε τα μάτια σου!

Η κοπέλα το έκανε και ο Μάικ χτύπησε τον ανεμοθώρακα με το πόδι του. Θρυμματίστηκε και κατέβηκε μέσα στο πιλοτήριο κοντά στην Άμπερ.

-Έχεις χτυπήσει;

-Τραντάχτηκα και σίγουρα θα έχω μερικούς μώλωπες αλλά τίποτα σοβαρό.

-Μπορείς να λυθείς;

-Ναι, είπε η Άμπερ και προχώρησε να το κάνει.

Μόλις ελευθερώθηκε από τη ζώνη ασφαλείας, ο Μάικ της έδωσε το χέρι του και τη βοήθησε να ανέβει στο σημείο που στεκόταν εκείνος. Πέρασε μια ζώνη γύρω από την μέση του και την δική της και την ασφάλισε στο σκοινί με το οποίο είχε κατέβει.

-Γλιστράει πολύ, είπε, καλύτερα να είσαι δεμένη μαζί μου. Έτοιμη;

Η Άμπερ έγνευσε και άρχισαν την άνοδο. Ήταν πιο επίπονη από την κάθοδο και χρειαζόταν μεγαλύτερη προσπάθεια για να τα καταφέρουν. Το περιβάλλον είχε γίνει ακόμα πιο γλιστερό ενώ η βροχή συνέχιζε να πέφτει με αμείωτη ένταση.

Όταν πλησίαζαν στην κορυφή, ο Ρόμπερτ έκανε πίσω το χάμβι τραβώντας τους πάνω και διευκολύνοντας τα τελευταία μέτρα της ανόδου. Στάθηκαν στην κορυφή, μουσκεμένοι και κατάκοποι.

-Ευχαριστώ, είπε η Άμπερ, δεν ξέρω αν θα είχα επιζήσει χωρίς εσένα.

-Δεν θα σε άφηνα εδώ πέρα, ποιος θα με βοηθήσει να πάω το C πίσω; αστειεύτηκε ο Μάικ.

Η Άμπερ εξουθενωμένη έγειρε στο στέρνο του.

-Έλα, της είπε, πάμε να βρούμε στεγνά ρούχα.

Πήγαν στο χάμβι κα ο Ρόμπερτ είπε:

-Μια χαρά τα κατάφερες. Πάμε να φύγουμε από’ δω.

 

Ήταν για τα καλά νύχτα και η βροχή έπεφτε με την ίδια ένταση όταν ξεκίνησαν να φύγουν για το Καστλ Μπρους. Ο Τζώρτζ οργάνωσε την διάταξη των οχημάτων και έβαλε πρώτο τον Φαραζόν, που ήξερε καλά τον δρόμο αλλά ήταν και ο τοπικός άρχοντας που ήταν υπεύθυνος για αυτούς τους ανθρώπους. Ως τέτοιος ήταν η θέση του στην κορυφή της τελευταίας φάλαγγας.

Ο ίδιος θα ακολουθούσε στο τέλος αυτού το κομβόι, για να επιβλέπει την κίνηση των οχημάτων και να φροντίζει να μην ξεμένει κανένας μιας και σε αυτήν την ομάδα θα μετείχαν και όσοι είχαν δικό τους μεταφορικό μέσο, σε μια χώρα σαν την Ντομίνικα δεν ήταν παρά μόνο μια χούφτα άνθρωποι με τους Μπέρεμ να ξεχωρίζουν έχοντας τρία ξεχωριστά σε αυτήν την μετακίνηση.

Ο Τζώρτζ κάθισε δίπλα στον Ρόμπερτ και έριξε μια ματιά στην ιεραποστολή, κλειστή και ασφαλισμένη τώρα. Η δουλειά του εδώ είχε τελειώσει, έμενε να φτάσουν στον προορισμό τους και θα είχε ολοκληρώσει άλλη μια αποστολή. Ο Μάικ βολεύτηκε πίσω και ξεκίνησαν.

 

Ο Νίκολας κοίταζε έξω το τοπίο που φωτιζόταν από την λάμψη του ηφαιστείου και έπαιρνε ένα εφιαλτικό πορφυρό χρώμα. Δίπλα του η Βίνα ακουμπούσε το κεφάλι της στον ώμο και με την κίνηση κόντευε να αποκοιμηθεί. Ο Νίκολας ήταν σε υπερένταση και παρά την κούραση δεν είχε την επιθυμία να κοιμηθεί, αμφέβαλλε αν θα νύσταζε έστω και πιο μετά μέσα στην νύχτα.

Αναρωτιόταν τι είχε κάνει ο αδελφός του με τα όσα του είχε πει. Αναρωτιόταν τι θα έλεγε και ο πατέρας του που ήδη ωρυόταν για την προδοσία της Ρόουζ. Δεν τον ένοιαζε, εκείνος είχε πάρει την δική του απόφαση, θα έμενε με την Βίνα ό,τι και αν συνέβαινε. Τώρα και στο υπόλοιπο της ζωής του.

 

-Πριν φύγουμε από την ιεραποστολή μίλησα με τον Νίκολας, είπε ο Χάρι Μπέρεμ ήρεμα στην γυναίκα του.

-Ναι ε; είπε η Μάργκαρετ και πρόσθεσε. Σου είπε τι έγινε το απόγευμα;

-Ναι, είπε ο Χάρι έκπληκτος που η γυναίκα του το παραδεχόταν τόσο εύκολα και αβίαστα, και μάλιστα χωρίς να κοκκινίσει καν!

-Έπρεπε να γίνει άντρας, είπε η Μάγκι, και συνέχισε, και είναι κολακευτικό να βλέπεις έναν έφηβο να ερεθίζεται που σε βλέπει. Και είναι δικός μας δεν είναι ξένος.

-Και το κάνατε;

-Το κάνατε; επανέλαβε η Μάγκι. Τι παιδιάστικη έκφραση είναι αυτή; Ξεσκιστήκαμε. Τρεις φορές φτάσαμε σε οργασμό.

-Και μου το λες έτσι; είπε ο Χάρι. Ωμά;

-Ω Χάρι, είπε η Μάγκι γλυκά, δεν ήξερα ότι ζηλεύεις! Δεν θα το ξανακάνω εντάξει; Αλλά έπρεπε να δει και εκείνος πώς είναι. Εσύ ξέρεις.

-Ναι ξέρω. Αλλά εντάξει ο Νίκολας… Τι έχεις να πεις…

Η Μάγκι δεν τον άφησε να ολοκληρώσει την φράση του. Το χέρι της γλίστρησε ανάμεσα στα πόδια του και άρχισε να τον χαϊδεύει. Άνοιξε το φερμουάρ του και απελευθέρωσε τον ανδρισμό του.

-Δεν τα ξέρεις όλα, του ψιθύρισε και έσκυψε μπροστά.

Ο Χάρι Μπέρεμ παραδόθηκε στην υπέροχη αίσθηση, μάλλον έπρεπε να συγχωρήσει την Μάγκι αφού μπορούσε να του προσφέρει την πρωτόγνωρη αυτή ηδονή. Ασυναίσθητα πάτησε το γκάζι, ενώ περνούσε πάνω σε μια γέφυρα, και επιτάχυνε και ακόμα περισσότερο καθώς πλησίαζε στον οργασμό. Έχασε τον έλεγχο καθώς ολοκλήρωνε και έπεσε πάνω στο μπροστινό αυτοκίνητο. Εκείνο τινάχτηκε στο πλάι και βγήκε από τον δρόμο, χτύπησε το κιγκλίδωμα της γέφυρας και ύστερα έπεσε στο ποτάμι. Ο Χάρι δεν έμαθε ποτέ ότι είχε σπρώξει στον θάνατο τον πατέρα και τον αδερφό του με την γυναίκα του, την επόμενη στιγμή έπεσε πάνω στο επόμενο προπορευόμενο αυτοκίνητο και μια δυνατή έκρηξη ακολούθησε.

Η γέφυρα κλυδωνίστηκε και μετά κατέρρευσε. Ο Ρόμπερτ πάτησε απότομα το φρένο κάνοντας το χάμβι να κοκαλώσει καθώς τα οχήματα σταματούσαν μπροστά στο χάσμα που είχε ανοίξει τόσο ξαφνικά. Άφησε το χάμβι και πήγε να εκτιμήσει την κατάσταση.

-Δεν ήταν τόσο σφοδρή αυτή η έκρηξη, είπε κοιτώντας τα συντρίμμια, που κάπνιζαν ακόμα, πολλά μέτρα πιο κάτω. Δεν έπρεπε να ρίξει τη γέφυρα.

-Δεν την έριξε μόνη της, είπε ο Τζώρτζ. Αύξησε την πίεση που ήδη δεχόταν η γέφυρα από τον χείμαρρο, που φούσκωσε με την βροχή, και πέρασε το όριο αντοχής της.

-Και τώρα;

-Τώρα πάμε πίσω και εξετάζουμε τις επιλογές μας.

 

Το θέαμα από την ιεραποστολή ήταν τρομακτικό, η λάβα έρεε στην πλευρά του ηφαιστείου και η κόκκινη λάμψη έδινε σε όλα μια απόκοσμη όψη επικείμενης καταστροφής. Ο Τζώρτζ με τον πατέρα Αλβίτο μετρήσανε τα άτομα που βρίσκονταν τώρα στην ιεραποστολή, είχαν μείνει διακόσια οκτώ κάτοικοι συμπεριλαμβανομένων και των παιδιών και μοναχών της ιεραποστολής. Μιας και ο Φαραζόν ήταν στην κορυφή της φάλαγγας είχε αποκοπεί από εκείνους. Είχαν συνεννοηθεί να οδηγήσει όσους είχαν περάσει στην ασφάλεια ενώ ο Τζώρτζ θα φρόντιζε για τους υπόλοιπους.

-Δεν μπορεί να προσεγγίσει ελικόπτερο, θα είναι προσγείωση στα τυφλά, είπε ο Μάικ. Είχαμε ήδη ένα ατύχημα σήμερα.

Στεκόταν δίπλα στον ασύρματο και κοιτούσε το όρος Γουάτ από το παράθυρο απέναντί του.

-Και ο δρόμος έκλεισε.

-Δεν μπορούμε να φύγουμε για αλλού; Για το Ρουσό; ρώτησε ο Ρόμπερτ.

Ο πατέρας Αλβίτο κούνησε το κεφάλι του.

-Όχι, ο δρόμος για εκεί δεν θα περνάει με το ηφαίστειο τόσο ενεργό, ήταν ο λόγος που επιλέχθηκε ευθύς εξαρχής η μεταφορά στο Καστλ Μπρους.

Ο ασύρματος έτριξε και ο Μάικ φόρεσε τα ακουστικά. Άκουσε για λίγο και μετά στράφηκε στον Τζώρτζ.

-Ο γερουσιαστής.

Ο Τζώρτζ πήρε τα ακουστικά.

-Μπράουν εδώ.

-Η αποστολή σας έλαβε τέλος, να φροντίσεις για την ασφαλή εκκένωση της ομάδας σου.

-Δεν αφήνουμε κανέναν πίσω, είπε ο Τζώρτζ. Ακόμα και αν ήθελα να κάνουμε κάτι τέτοιο, δεν υπάρχει τρόπος.

-Είναι διαταγή!

Ο Τζώρτζ έβγαλε τα ακουστικά και ο Μάικ που άκουγε άρχισε να γελάει.

-Να δεις πόσο θα σε συμπαθήσει τώρα, είπε ο Βρετανός.

-Χαίρομαι που βρίσκεις την κατάσταση διασκεδαστική, είπε ο Τζώρτζ, παρά τον θανάσιμο κίνδυνο.

-Ε καλά, είπε ο Μάικ, δεν φοβήθηκα τότε στην Κανταχάρ που φαινόταν ότι δεν θα τη γλίτωνα ούτε με θαύμα, να φοβηθώ τώρα που είμαι ακόμα όρθιος;

-Ένα θαύμα θα μας χρειαζόταν, είπε η αδερφή Κλαρίσα που πλησίαζε με ένα από τα μεγαλύτερα κορίτσια από τα ορφανά.

-Να μας φυλάξει όπως τους τρεις νέους στην κάμινο, είπε το κορίτσι.

-Ναι, καλή μου, είπε η μοναχή. Μακάρι να γινόταν κάτι τέτοιο.

-Θα μπορούσε να μας ανοίξει δρόμο ανάμεσα στις φλόγες όπως με τον Μωυσή άνοιξε δρόμο στους Ισραηλίτες μέσα από την θάλασσα.

Ο Μάικ κοίταξε το κορίτσι. Ύστερα κοίταξε το ηφαίστειο. Μετά ανέσυρε ένα νέο παράθυρο στον υπολογιστή. Το κοίταξε αλλά και πάλι κούνησε το κεφάλι του.

-Τι; έκανε ο Τζώρτζ.

-Η θάλασσα είναι μακριά. Σκέφθηκα να ανοίξουμε ένα πέρασμα για την λάβα ως την θάλασσα αλλά είναι μακριά.

-Ναι… είναι…

Ο Τζώρτζ σταμάτησε ξαφνικά. Κοίταξε την οθόνη του υπολογιστή και μετά τον Μάικ με ένα πλατύ χαμόγελο.

-Είχα δίκιο που ήθελα να με ακολουθήσεις στην υπηρεσία!

Ο Μάικ τον κοίταξε χωρίς ακόμα να έχει καταλάβει ακόμα.

-Η θάλασσα είναι μακριά, αλλά ο χείμαρρος δεν είναι! Θα εκτρέψουμε τη λάβα εκεί και θα ρεύσει στην θάλασσα!

-Δεν υπάρχουν όμως αρκετοί άνθρωποι για να ανοίξουν ένα τέτοιο χαντάκι, είπε η μοναχή, όχι στον χρόνο που έχουμε.

-Με χειρωνακτική εργασία σίγουρα όχι, είπε ο Ρόμπερτ, αλλά με τα εκρηκτικά που αυτός ο τύπος έχει φέρει μαζί θα ανοίξουμε όχι απλά χαντάκι αλλά το Γκραντ Κάνιον.

-Ξεκινάμε αμέσως, είπε ο Τζώρτζ. Πάτερ, χρειάζομαι όσους άνδρες έχουν δουλέψει σε έργα οδοποιίας, λατομεία ή οικοδομές.

Ο ιερέας ένευσε και έφυγε.

-Τι θα κάνουμε; ρώτησε ο Ρόμπερτ.

-Τρεις ομάδες, είπε ο Τζώρτζ, μια με εμένα, μια με εσένα και μια με τον Μάικ. Κάθε ομάδα θα σκάψει από δύο σημεία.

Έδειξε τον χάρτη.

-Εσύ εδώ και εδώ, ο Μάικ εδώ και μετά εδώ κάτω. Οι δικοί μου θα κάνουν εδώ και τέλος εδώ.

-Και μετά θα ακολουθήσει την φυσική ροή του χειμάρρου, είπε ο Μάικ, είσαι ευφυία!

-Ξεκινάμε αμέσως, ο χρόνος δεν είναι με το μέρος μας.

Οι τρεις άνδρες βγήκαν από το κτίριο της ιεραποστολής και βρήκαν μια ντουζίνα άνδρες που είχε μαζέψει ο πατέρας Αλβίτο και μπορούσαν να βοηθήσουν. Χωρίστηκαν σε ομάδες και ξεκίνησαν.

 

Ο Μάικ είχε μαζί του τρεις άνδρες και ήταν εκείνος που είχε την πιο μικρή διαδρομή να κάνει. Έφτασε στο πρώτο σημείο που έπρεπε να δουλέψουν. Λίγο πιο ψηλά από την ιεραποστολή, η λάβα θα ξεχυνόταν από την πλαγιά του όρους Γουάτ και θα ακολουθούσε το άνοιγμα που θα είχαν κάνει οι άλλες ομάδες.

Με την ζέστη από το ηφαίστειο και την βροχή να συνεχίζει να πέφτει αμείωτη, ήταν σαν να δούλευαν σε σάουνα. Ο Μάικ και οι τρεις άνδρες έσκαβαν σε ένα φυσικό ανάχωμα με σκοπό να το γκρεμίσουν. Το χώμα ήταν μαλακό από την βροχή και δεν τους δυσκόλευε στο σκάψιμο αλλά η μάζα του ήταν πολύ μεγάλη, χωρίς τα εκρηκτικά δεν θα έπεφτε.

Μια ελαφρά δόνηση κάτω από τα πόδια τους, σαν σεισμός ή σαν μια ακόμα έκρηξη από το ηφαίστειο, τους έδωσε να καταλάβουν ότι ο Τζώρτζ είχε αρχίσει την προσπάθεια διάνοιξης.

-Εντάξει, παιδιά! φώναξε ο Μάικ, ετοιμαστείτε για να κάνουμε λίγη φασαρία!

 

 


Επίλογος

 

Το C – 130 πετούσε βόρεια με ταχύτητα 440 κόμβων, πάνω από μια ακόμα καταιγίδα που σάρωνε την Καραϊβική θάλασσα. Ο Μάικ ασφάλισε τον αυτόματο πιλότο και έγειρε πίσω στο κάθισμά του.

-Πάει και αυτό. Τέλος καλό, όλα καλά.

-Φοβάμαι ότι θα έχουμε φασαρίες μόλις πάμε πίσω, είπε η Άμπερ.

-Μπα; Γιατί;

-Ο γερουσιαστής δεν ήταν καθόλου χαρούμενος που αγνοήσαμε τις εντολές του, είπε η κοπέλα.

-Αν είχαμε απώλειες θα είχε ένα επιχείρημα, αλλά τώρα που δεν πάθαμε τίποτα και σώσαμε και τόσες ζωές το πολύ πολύ να μας στείλει σε ένα πειθαρχικό που δεν θα μας κάνει τίποτα. Εκτός και αν μας χρεώσουν το ΤΝΤ που ξοδέψαμε.

Η Άμπερ χαμογέλασε.

-Κάπου μισό τόνο.

-Μπα, όχι, είπε ο Μάικ, μόνο 300 κιλά! Δεν έχει σημασία αλλά όλα πήγαν καλά οπότε ούτε γι’ αυτό θα έχουμε θέμα. Οπότε πάμε πίσω και περιμένουμε την επόμενη αποστολή. Ακόμα και από τον Μπέρεμ απαλλαγήκαμε, δεν θα υπάρξει αγωγή μιας και σκοτώθηκε.

-Ολόκληρη η οικογένεια, άκουσα.

-Επέζησε ο μικρότερος γιος και η κόρη. Η κοπέλα το πήρε απόφαση να μονάσει οπότε ο μικρός έμεινε μόνος κύριος της περιουσίας. Σίγουρα οι ντόπιοι θα περάσουν καλύτερα, είναι εντάξει άνθρωπος.

-Όλα καλά λοιπόν, εκτός για μένα, σχολίασε η Άμπερ.

-Τι εννοείς; απόρησε ο Μάικ.

-Χάσαμε ένα ελικόπτερο… Δηλαδή έχασα ένα ελικόπτερο.

-Δεν ήταν δικό μας, και η κυβέρνηση της Ντομίνικα θεωρεί αποδεκτή την απώλεια μπροστά στις ζωές που σώθηκαν. Σε πρότειναν και για μετάλλιο.

Η Άμπερ τον κοίταξε ξαφνιασμένη.

-Τα πήγες πολύ καλά, είπε ο Μάικ. Ίσως πρέπει να σε μεταθέσουμε.

-Γιατί; ρώτησε η Άμπερ και γύρισε και τον κοίταξε πάλι, αφού είμαι καλή.

-Ακριβώς για να ανοίξεις τα φτερά σου, Άμπερ, εδώ θα είσαι πάντα δεύτερη πιλότος.

-Δεν με πειράζει καθόλου, Μάικ. Το προτιμώ έτσι. Δεν είναι μόνο ότι είσαι καλός πιλότος, ήσουν πάντα εντάξει απέναντί μου…

Η κοπέλα σιώπησε.

-Δεν σε ευχαρίστησα, είπε μετά, που με έσωσες.

Ο Βρετανός χαμογέλασε.

-Δεν χρειάζεται, είμαστε μια ομάδα.

-Πάντως σε ευχαριστώ, για όλα και για την διάσωση και που δεν με μεταθέτεις.

-Εντάξει, όλα καλά τότε, είπε ο Μάικ.

Έγειρε πίσω στο κάθισμα και της χαμογέλασε.

-Πήγαινέ μας σπίτι, συμπιλότε.

 

 

Τέλος

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου