Μυστικά 12

Author: Νυχτερινή Πένα /

-Η φιλοσοφική αντιμετώπιση του Ράσελ ήταν τελείως διαφορετική. Σύμφωνα με το δικό του μοντέλο θεώρησης των πραγμάτων…
Η φιλοσοφία ήταν ανιαρό μάθημα για τον Φίλιππο, ευτυχώς που ήταν μόνο μια φορά την εβδομάδα. Καθόταν στο θρανίο του κοιτώντας τον καθηγητή προσπαθώντας να κρύψει την ανία του. Τον γλίτωσε το ξερό χτύπημα του κουδουνιού που σήμανε το τέλος της σχολικής μέρας.
Σηκώθηκε και άρχισε να μαζεύει τα πράγματά του. Στο διάδρομο βρήκε να τον περιμένει η Αγγελική.
-Τι θα κάνουμε; τη ρώτησε.
-Κάτσε να μαζευτούν και οι υπόλοιποι και θα δούμε.
Ήταν Παρασκευή και τις Παρασκευές δεν γυρνούσαν νωρίς από το σχολείο, είχαν κάποια φροντιστήρια το απόγευμα και επέστρεφαν με το τελευταίο ΚΤΕΛ. Αυτό ίσχυε για τους οκτώ μαθητές λυκείου και δύο του γυμνασίου. Οι άλλοι δύο του γυμνασίου και οι έξι του δημοτικού θα επέστρεφαν κανονικά το μεσημέρι.
-Πάμε να τους βρούμε.
Βρήκαν τον Ρωμανό με τη Χριστίνα στην αγκαλιά του και τον Αλέξη παραδίπλα στο μεγάλο χολ της εισόδου και περίμεναν να μαζευτούν όλοι.
-Σουβλάκια ή πάμε για Mac Donald;
-Δεν ξέρω, θα πάω μια βόλτα στο πάρκο να ξεθολώσω, είπε η Οφήλια, θα σας δω στο φροντιστήριο μετά.
-Εσείς; είπε ο Αλέξης στον Φίλιππο και την Αγγελική. 
Ο Φίλιππος πήγε να συμφωνήσει αλλά μια διακριτική σπρωξιά από την αδερφή του τον σταμάτησε.
-Θα δούμε, είπε.
Ενώ ο Αλέξης πληροφορούσε τους υπόλοιπους για την πρότασή του ο Φίλιππος στράφηκε στην Αγγελική.
-Τι; Έχεις άλλη ιδέα;
Η Αγγελική ένευσε προς το μέρος της Οφήλια.
-Ε τι συμβαίνει με την Οφήλια;
-Να πάμε μαζί της, είπε η Αγγελική.
-Ας έρθει μαζί μας.
-Φίλιππε! έκανε επιτακτικά αν και χαμηλόφωνα η Αγγελική. Η Οφήλια προφανώς κάνει οικονομία, ξέρω ότι τα οικονομικά τους δεν είναι καλά.
-Κανένα πρόβλημα, είπε ο Φίλιππος, θα την κεράσουμε. Χωρίς να γίνει λόγος…
-Όχι! τον έκοψε η αδερφή του. Άσε την να κρατήσει την στάση που εκείνη θέλει. Εξάλλου είναι μια ευκαιρία για να την δεις χωρίς πολύ κόσμο τριγύρω.
-Σωστό και αυτό.
-Και όταν είστε μαζί θα μπορείς να την προσέχεις και να την φροντίζεις, είπε η Αγγελική με ένα χαμόγελο.
-Μάλλον θα πάω καμιά βόλτα να ξεσκάσω, είπε ο Φίλιππος.

Η Φωτεινή Φούμη ανοιγόκλεισε τα μάτια της συνειδητοποιώντας ότι στεκόταν πάνω από μισή ώρα ακουμπισμένη στο νεροχύτη με το βλέμμα της απλανές στα ντουλάπια και το μυαλό της χαμένο σε σκέψεις. Όσο ήταν τα παιδιά στο σπίτι είχε καταφέρει να κρύψει την ταραχή της αλλά μετά είχε αφεθεί σε έναν κυκεώνα σκέψεων.
Είχε όμως τελικά καταλήξει σε μια απόφαση. Για τα παιδιά της θα ήταν πάντα η αγαπημένη τους μητέρα, αν είχε παίξει σε μια πορνοταινία στα νιάτα της δεν θα είχε καμία σημασία. Ο Στέφανος θα εκπλησσόταν αλλά δεν θα κλόνιζε τη σχέση τους. Εκεί που θα γινόταν σάλος, ο οποίος πιθανότατα θα τους ανάγκαζε και να αλλάξουν τόπο διαμονής, ήταν το χωριό. Δεν θα έπαυαν να το συζητούν και να την κουτσομπολεύουν, να χλευάζουν εκείνη και το Στέφανο και σίγουρα αυτό θα προκαλούσε καυγάδες που μπορεί να έμπλεκαν το σύζυγό της.
Αλλά δεν θα υπέκυπτε σε έναν αισχρό εκβιασμό από τον Ντούντα, ανάθεμα στην ώρα που είχε ανακαλύψει αυτό το μυστικό της! Ξεκίνησε να πάει να τον βρει και να του πει τι είχε αποφασίσει.

-Εντάξει τελειώσαμε, ας τα μεταφέρουμε όλα στα αυτοκίνητα. Μιχάλη, πήγαινε να ενημερώσεις τον δήμαρχο ότι ολοκληρώσαμε και είμαστε έτοιμοι να φύγουμε.
Ο Μιχάλης ένευσε στον Μαξιμίλιαν ότι άκουσε και βγήκε από την εκκλησία με προορισμό το κοινοτικό γραφείο.
-Δεν είναι δήμαρχος, μόνο κοινοτάρχης, είπε με ένα χαμόγελο η Ηρώ.
-Το ίδιο μας κάνει, είπε ο Μαξιμίλιαν γελώντας.
Βγήκαν από την εκκλησία, τώρα το χιόνι σχημάτιζε ένα παχύ στρώμα παντού.
-Μαξιμίλιαν, είπε ο Κρίστιαν, να πάω μπροστά να δω το δρόμο;
-Ναι, είπε ο Μαξιμίλιαν, αλλά να προσέχεις ε; Δυνάμωσε το χιόνι.
-Πάντα.
-Ναι ξέρω.
-Τι δεν οδηγώ εγώ προσεκτικά; Με πληγώνεις!
Ο Κρίστιαν ανέβηκε στη μηχανή και έφυγε γκαζώνοντας στην εθνική οδό μόλις προσπέρασε το ΚΤΕΛ που είχε φέρει τους νεότερους από τους μαθητές πίσω.

Η Φωτεινή χαιρέτησε την Πηνελόπη, την γραμματέα του Ντούντα, και μόνη υπάλληλο στο κοινοτικό γραφείο και μετά τη ρώτησε αν μπορούσε να μιλήσει με τον Ντούντα. Εκείνη σηκώθηκε και πήγε στο γραφείο του και ανήγγειλε την επισκέπτρια. Τα μάτια του κοινοτάρχη έλαμψαν και μετά κρύβοντας τη χαρά του κοίταξε έξω από το παράθυρο.
-Ο καιρός χειροτερεύει, καλύτερα να πας σπίτι Πηνελόπη.
-Ευχαριστώ κύριε πρόεδρε. Καλό απόγευμα.
-Στο καλό, μόλις είσαι έτοιμη να φύγεις πες στην κυρία να περάσει.
-Εντάξει.
Η γραμματέας δεν χρειάστηκε παρά δύο με τρία λεπτά για να μαζέψει το γραφείο της και να πάρει τα πράγματά της, μετά ένευσε στην Φωτεινή να περάσει μέσα.
-Φαντάζομαι ήρθες να μου πεις ότι θα μου πουλήσεις το οικόπεδο.
-Κάθε άλλο, είπε η Φωτεινή, Θα το κρατήσω αυτό το οικόπεδο όσα και να πεις, ό,τι και να κάνεις!
-Αλήθεια; Και η ταινία;
-Η οικογένειά μου θα καταλάβει.
-Ο Στέφανος θα σε κοιτάει με άλλο μάτι σίγουρα. Και θα αναρωτιέται αν σε έχουν γλείψει και άλλοι και…
Η Φωτεινή χαστούκισε τον Ντούντα.
-Άφησέ μας ήσυχους καθίκι, δεν θα υποκύψω στον εκβιασμό.
-Δεν έπρεπε να το κάνεις αυτό, είπε μανιασμένα ο Ντούντας. Τώρα θα πάρω όχι μόνο αυτό που θέλω αλλά και θα σε εξευτελίσω σε όλο το χωριό.

-Έχουμε πρόβλημα, είπε ο Κρίστιαν σταματώντας μπροστά στον Μαξιμίλιαν με ένα εντυπωσιακό φρενάρισμα που αντί για σκόνη σήκωσε ένα σύννεφο από νιφάδες χιονιού. Ο δρόμος άρχισε να κλείνει, δεν θα μπορέσουμε να περάσουμε.
-Αυτό αλλάζει τα σχέδιά μας λίγο, είπε ο Μαξιμίλιαν. Θα πρέπει να παραμείνουμε εδώ. Αφήστε τον εξοπλισμό στα αυτοκίνητα, πάρτε μόνο τα πράγματά σας. Θα γυρίσουμε στον ξενώνα.
-Να ενημερώσουμε τον Μιχάλη, είπε ο Κρίστιαν, τι θα πει στον δήμαρχο.
Ο Μαξιμίλιαν έβγαλε το κινητό από μια τσέπη του μπουφάν που φορούσε και πληκτρολόγησε τον αριθμό του φίλου του ενώ δίπλα του η Ηρώ παρά το κρύο ένιωθε μια πρωτόγνωρη ζεστασιά, δε θα χρειαζόταν να αποχωριστεί ακόμα τον Μαξιμίλιαν.

Μυστικά 11

Author: Νυχτερινή Πένα /

Κεφάλαιο Έκτο

-Άννα!
Η Άννα Γαζή – Διγέρη βγήκε από το δωμάτιο της μικρής Αγγελικής.
-Ναι Ανδρέα μου, είπε ήσυχα φοβούμενη μην επισύρει την οργή του ή μην αποφασίσει πάλι να την κακοποιήσει.
-Πάω κάτω στο χωράφι να δω τι κάνουν τα ζώα και μετά θα πάω στο άλλο το μισιακό. Θα σου τηλεφωνήσω να μου φέρεις τα δεμάτια κάτω.
-Εντάξει, είπε η Άννα.
Ο Ανδρέας βγήκε και εκείνη συνέχισε τις δουλειές. Αυτό που είχε ζητήσει ο άνδρας της δεν ήταν δύσκολο, πάντα τον βοηθούσε και με τις δουλειές των χωραφιών. Αναρωτιόταν πότε είχε αλλάξει και γιατί, είχε γίνει πιο βίαιος, πιο απότομος στα πάντα.
Αναστέναξε και πήγε να ετοιμάσει το πλυντήριο για αργότερα. Θα άφηνε να γυρίσουν από τα χωράφια που θα είχαν σίγουρα λερωμένα ρούχα.

Ο Μιχάλης χτύπησε την πόρτα του αρχοντικού της οικογένειας Σκληρού έτοιμος να αντιμετωπίσει την Αδαμαντία Σκληρού και τα σίγουρα δηκτικά σχόλιά της αλλά του άνοιξε η υπηρέτρια.
-Αναζητώ τον σερ Μαξιμίλιαν, της είπε τυπικά, νομίζω είναι εδώ.
Ήταν σίγουρος ότι εκεί θα ήταν αφού δεν ήταν στο δωμάτιό του και δεν ήταν και στην εκκλησία. Η υπηρέτρια τον κάλεσε να την ακολουθήσει και τον οδήγησε στην τραπεζαρία όπου η Ηρώ και ο Μαξιμίλιαν έπαιρναν πρωινό.
-Μιχάλη, είπε ο Μαξιμίλιαν, πως από δω;
-Έχουμε ένα πρόβλημα, είπε ο Μιχάλης, δεν ξέρω αν κοίταξες έξω από το παράθυρο αλλά ρίχνει χιόνι και σύμφωνα με την πρόβλεψη του καιρού οι επιλογές μας είναι δύο. Ή φεύγουμε τώρα ή ολοκληρώνουμε τις εργασίες μας και διακινδυνεύουμε να αποκλειστούμε εδώ.
Ο Μαξιμίλιαν το σκέφθηκε για μια στιγμή.
-Όχι, θα ολοκληρώσουμε την εργασία μας. Αν μετά δεν μπορέσουμε να φύγουμε θα μείνουμε, έχουμε για να πληρώσουμε τον ξενώνα αν μη τι άλλο.
Ο Μιχάλης χαμογέλασε, χαιρέτησε τον Μαξιμίλιαν και την Ηρώ και έφυγε.
-Περίεργος άνθρωπος, σχολίασε η κοκκινομάλλα κοπέλα.
-Είναι αφοσιωμένος σε αυτό που κάνει, ό,τι και αν είναι αυτό που κάνει κάθε φορά.
-Είναι μόνος ε;
-Ναι, είναι. Σε αυτό το θέμα δεν στάθηκε πολύ τυχερός στη ζωή του. Αντίθετα με τον υποφαινόμενο.
Έγειρε και τη φίλησε στα χείλη ενώ η Ηρώ συνειδητοποιούσε τι της είχε πει και μια θέρμη πήγασε από μέσα της που έβαψε τα μάγουλά της κόκκινα.

Ο Μιχάλης επέστρεψε στον ξενώνα και στο δωμάτιό του. Μπήκε και στάθηκε καθώς αντίκριζε την Μαρία ολόγυμνη να στέκεται δίπλα στο κρεβάτι. Η κοπέλα έμεινε το ίδιο έκπληκτη και έψαξε να βρει κάτι να σκεπάσει τη γύμνια της αλλά μετά σταμάτησε.
-Δε θυμάμαι να γδύθηκα άρα εσύ με έγδυσες. Οπότε με έχεις δει ήδη γυμνή και είναι μάταιο τώρα να θέλω να κρυφτώ, είπε μελαγχολικά.
-Ναι, έπρεπε να σε ζεστάνω, είπε ο Μιχάλης και μετά χτύπησε το μέτωπο με το χέρι του. Και πήγα σπίτι σου! Έπρεπε να σκεφθώ να σου φέρω ρούχα. Τι βλακεία.
Η Μαρία γέλασε.
-Δεν πειράζει, θα τηλεφωνήσω στην Ηρώ να μου φέρει.
-Ως τότε σκεπάσου να μην κρυώσεις, είπε ο Μιχάλης και πήγε να καθίσει στο γραφείο.
Η Μαρία χώθηκε στο κρεβάτι πάλι.
-Να σε ρωτήσω κάτι; είπε.
-Τι; ρώτησε ο Μιχάλης κοιτώντας την οθόνη του λάπτοπ που είχε ανοιχτό μπροστά του.
-Κάναμε έρωτα;
-Όχι, είπε ξαφνιασμένος ο Μιχάλης, πως το σκέφθηκες αυτό;
-Θυμάμαι αμυδρά να μου τρίβεις τα πόδια και να αναρωτιέμαι αν θα ανέβεις πιο πάνω. Είχα νιώσει πάλι κάτι να… πώς να το πω…
Η κοπέλα σταμάτησε και χαμογέλασε, αλλά ήταν ένα χαμόγελο πικρίας.
-Ακόμα και γυμνή στα χέρια ενός άνδρα…
-Θες να μου πεις τι έγινε και κατέληξες στο γεφύρι αλλόφρων;
Η Μαρία τον κοίταξε. Ντρεπόταν για το πώς είχε βρεθεί σε αυτήν την κατάσταση και το πώς εκείνη τη στιγμή είχε τόσο πολύ χαθεί στην αποδοκιμασία της μάνας της ώστε να μη σκέφτεται καθαρά. Αλλά ο άνδρας αυτός την είχε σώσει και από την αρχή της γνωριμίας τους της είχε φερθεί με εκτίμηση και αξιοπρέπεια.
-Χθες το βράδυ μετά το δείπνο ένιωθα τελείως παράξενα, αλλόκοτα…. δεν ξέρω πώς να το περιγράψω. Ήμουν σε υπερδιέγερση και κατέληξα να χαϊδεύομαι.
Η Μαρία κοκκίνισε αλλά ο Μιχάλης την άκουγε χωρίς κανένα σχόλιο και πήρε το θάρρος να συνεχίσει.
-Ήταν τόσο ευχάριστη η αίσθηση που δεν μπορούσα να σταματήσω και έφτασα σε οργασμό. Μπορεί τεχνικά να μην είμαι αλλά στην πράξη είμαι παρθένα, ήταν μια αίσθηση που δεν είχα ξανανιώσει και δεν μπόρεσα να κρατηθώ, βόγκηξα. Με άκουσε η μητέρα μου και μπήκε. Με έβρισε και με έδιωξε από το σπίτι.
-Καλά σίγουρα την σόκαρες, είναι παλαιών αρχών και το βρήκε άκρως πρόστυχο αυτό που έκανες. Αλλά όχι να σε διώξει, έπρεπε να μιλήσετε.
-Μου είπε να πάω να χαθώ… Έτσι αποφάσισα να δώσω ένα τέλος. Αν δεν ήσουν εσύ θα ήμουν νεκρή.
-Χαίρομαι που ήμουν εκεί.
Η Μαρία πρόσεξε το χέρι του με τον επίδεσμο και ρώτησε:
-Αυτό πως το έπαθες; Δεν το είχες χθες.
-Αυτή ήταν η δική μου περιπέτεια της νύχτας αλλά σε αυτήν χρωστάς τη ζωή σου, δεν θα ήμουν εκεί για να σε σώσω αν δεν είχε συμβεί πρώτα αυτή.
-Σε ευχαριστώ που δεν με άφησες να πέσω. Και που μου φέρθηκες τόσο καλά.
-Δεν χρειάζεται, είπε ο Μιχάλης, έκανα αυτό που έπρεπε.
-Είσαι καλός άνθρωπος, είπε η Μαρία, μακάρι να είχα κάποιον πιο πριν στη ζωή μου σαν εσένα, θα ήταν διαφορετικά.
-Ποτέ δεν είναι αργά για να φτιάξεις τη ζωή σου, να αλλάξεις ό,τι δεν σου αρέσει. Θέλω να σκεφθείς τι θέλεις να κάνεις και θα σε βοηθήσουμε κ’ εμείς. Αγγλικά ξέρεις;
-Ναι ξέρω.
-Ωραία, χρήσιμο αυτό.
-Μου επιτρέπεις να σε ρωτήσω κάτι;
-Ελεύθερα.
-Χθες είπες ότι είχε αίμα στα χέρια σου και δεν ήθελες άλλο; Ποιου αίμα;
-Πριν από πολλά χρόνια άφησα έναν άνθρωπο ονόματι Μανώλη Στάμο να τον φάνε οι λύκοι.
-Δεν θα μπορούσε να ξεφύγει;
-Όχι, τον είχα πυροβολήσει στα χέρια και στα πόδια. Εξάλλου η μυρωδιά από το αίμα ήταν που τους τράβηξε εκεί.
Η Μαρία ανατρίχιασε σύγκορμη αλλά η φωνή της ήταν σταθερή όταν ρώτησε. Τον κοίταζε στα μάτια.
-Ήταν ένας πρώτης τάξεως παλιάνθρωπος, ανακατεμένος σε πολλά. Σκότωσε στο τέλος την κοπέλα που αγαπούσα.
-Ω λυπάμαι, λυπάμαι πολύ! φώναξε η Μαρία και ξεχνώντας ότι ήταν γυμνή τινάχθηκε όρθια από το κρεβάτι για να πάει κοντά του. Συγνώμη που σου το θύμισα.
Ο Μιχάλης την κοίταξε.
-Έχει περάσει καιρός, είπε απλά και σηκώθηκε. Πρέπει να φροντίσουμε για τα ρούχα σου.
Η Μαρία τον κοίταξε προσεκτικά.
-Θα μπορούσες να είσαι κυνικός, μετά από αυτό που σου έτυχε, μισάνθρωπος. Θα μπορούσες να αδιαφορήσεις και να με αφήσεις να πέσω. Αλλά δεν το έκανες. Σε ευχαριστώ πολύ.
Τον αγκάλιασε. Ήταν ζεστή από τα σκεπάσματα και το δέρμα της απαλό. Ο Μιχάλης έκανε να τραβηχτεί αλλά η Μαρία δεν τον άφησε. Της άρεσε στην αγκαλιά του, ένιωθε ασφαλής, σίγουρη. Πίεσε το σώμα της πάνω του, έγειρε το κεφάλι της στον ώμο του. Ένιωσε το σώμα του να αντιδρά.
-Συγνώμη, ψέλλισε ο Μιχάλης.
-Γιατί; Επειδή είσαι άνδρας και αντιδράς σαν φυσιολογικός άνδρας.
Ο Μιχάλης της άφησε και έκανε πίσω.
-Είσαι συναισθηματικά φορτισμένη, δεν είναι μια απόφαση που πρέπει να πάρεις τώρα.
-Είσαι αλήθεια πολύ ασυνήθιστος άνθρωπος, είπε η Μαρία.
-Μου το λένε αυτό συχνά αν και για άλλους λόγους, είπε ο Μιχάλης, τηλεφώνησε στην αδερφή σου να σου φέρει ρούχα. Αν δεν θέλεις να αντιμετωπίσεις τη μητέρα σου ακόμη είσαι ελεύθερη να παραμείνεις εδώ όσο θέλεις. Αν δεν σε πειράζει να μείνεις λίγο μόνη, πρέπει να πάω να συνεχίσω τη δουλειά μου.
-Θα είμαι εντάξει, είπε η κοπέλα.
Ο Μιχάλης την άφησε και βγήκε.

Μυστικά 10

Author: Νυχτερινή Πένα /

Ο Αλέξης άνοιξε τα μάτια του και κοίταξε το ταβάνι συνειδητοποιώντας ότι δεν ήταν στο δωμάτιό του και αμέσως μετά ότι ήταν ολόγυμνος. Τα γεγονότα της νύχτας ήρθαν στο μυαλό του. Είχε περάσει μερικές ώρες οργιαστικού έρωτα με την Εύη, πρώτα στο χαλί μπροστά στο τζάκι και μετά στο μεγάλο διπλό της κρεβάτι. Δίπλα του η Εύη κοιμόταν, η θέα του γυμνού της κορμιού του έφερε την επιθυμία για μια ακόμα σεξουαλική επαφή αλλά κοίταξε το ρολόι του. Δεν προλάβαινε τώρα, έπρεπε να πάει από το σπίτι και να ετοιμαστεί για το σχολείο.
Η Εύη άνοιξε τα μάτια της, τον κοίταξε και χαμογέλασε.
-Καλημέρα, τι ώρα είναι; ρώτησε με φωνή βραχνή από τον ύπνο.
-Επτάμιση, είπε ο Αλέξης. Πρέπει να ετοιμαστώ. Κοιμήσου εσύ πάλι.
-Θα το κάνω, άργησε λίγο να με πάρει ο ύπνος. Ήμουν σε υπερδιέγερση μετά από την βραδιά μας.
-Ήταν ωραία, είπε ο Αλέξης και σηκώθηκε.
-Έλα πάλι το βράδυ, είπε η Εύη, αύριο δεν έχετε σχολείο.
-Άμα μπορώ να ξεγλιστρήσω, χθες ήταν το γλέντι.
-Καλά χθες δεν είμασταν οι μόνοι που το ευχαριστηθήκαμε, σχολίασε η Εύη, δεν θυμάμαι ποιοι από τους ξένους μας μένουν από κάτω αλλά η κοπελιά έπιασε μια κρυστάλλινη κραυγή στο τελείωμα που θα την ζήλευαν και πριμαντόνες της λυρικής.
-Ναι ε;
-Ναι, καθαρό σαν κρύσταλλο.
-Θα πέρασε καλά.
Ο Αλέξης ήταν ντυμένος τώρα. Έσκυψε και φίλησε την Εύη και βγήκε βιαστικός. Κοντοστάθηκε μόλις βγήκε. Χιόνιζε για τα καλά και σε πολλά σημεία είχε πιάσει χιόνι.
-Να και το πρώτο χιόνι της χρονιάς, μονολόγησε κατευθυνόμενος προς το σπίτι του.

Η Ηρώ άνοιξε τα μάτια της κι βρήκε τον Μαξιμίλιαν να την κοιτάζει.
-Καλημέρα, του είπε. Έχεις πολλή ώρα που ξύπνησες;
-Κάμποση.
-Έπρεπε να με ξυπνήσεις.
-Και να χάσω το θέαμα αυτής της γλυκιάς γαλήνης του προσώπου σου στον ύπνο; Θα μπορούσα να το κοιτώ με τις ώρες.
-Αλήθεια; είπε η Ηρώ και ανασηκώθηκε ακουμπώντας στον αγκώνα της.
-Αλήθεια, είναι πολύ όμορφο, πολύ γλυκό.
Τη φίλησε απαλά στα χείλη.
-Θα σου έφερνα πρωινό στο κρεβάτι αλλά θα σκανδάλιζα τους πάντες, είπε αναστενάζοντας εκείνη, οπότε θα πρέπει να πάμε στην τραπεζαρία.
-Όποτε θες, είπε ο Μαξιμίλιαν.

Ο Αλέξης έφτασε στο σπίτι και άνοιξε την πόρτα περιμένοντας τις επιπλήξεις για το ότι είχε περάσει τη νύχτα έξω από το σπίτι. Αντί των φωνών όμως τον υποδέχθηκε μια σχεδόν απόλυτη ησυχία και παραξενευμένος προχώρησε προς την μεριά που ήταν οι κρεβατοκάμαρες.
Ανακάλυψε κατάπληκτος πως οι γονείς του κοιμούνταν ακόμα και από όσο μπορούσε να δει ήταν γυμνοί, γυμνοί το καταχείμωνο; Τι στο καλό; Αναρωτήθηκε αν είχε επιστρέψει η αδερφή του και έτσι μπήκε στο δωμάτιό της και απέστρεψε το βλέμμα του αμέσως γιατί δεν μπορούσε να είχε πετύχει χειρότερη στιγμή, εκείνη ακριβώς τη στιγμή η Χριστίνα έριχνε από πάνω της το μπουρνούζι με το οποίο είχε βγει από το μπάνιο.
-Νόμιζα ότι ήμουν μόνη, είπε η κοπέλα, πότε ήρθες;
-Μόλις.
-Και μπήκες τελείως αθόρυβα.
-Περίμενα φασαρίες που έλειπα όλη νύχτα, δεν περίμενα ότι θα κοιμούνταν. Έχεις ώρα που ήρθες εσύ;
-Λίγη, δεν με πήραν χαμπάρι, κοιμούνται βαθιά.
-Και γυμνοί. Ρε τρελάθηκε ο κόσμος.
-Τι θα πεις αν σου πω ότι τα ρούχα τους είναι όλα στο πάτωμα κουβάρι; Εντάξει μπορείς να κοιτάξεις.
Ο Αλέξης γύρισε. Η αδερφή του είχε φορέσει εσώρουχα και μια φανέλα και τώρα φορούσε το παντελόνι της.
-Νομίζω ότι οι γονείς μας ξεσαλώσανε τη νύχτα, αν ήταν πιο μικροί θα έλεγα να περιμένουμε αδερφάκι.
-Και μεις το ίδιο δεν κάναμε; Λες να τρελαινόμαστε οικογενειακά;
-Για εκείνους δεν ξέρω αλλά εμείς μάλλον κάναμε κάτι απολύτως φυσιολογικό, είπε η Χριστίνα. Αλλά εσύ με ποια κοιμήθηκες; Αφού δεν έχεις σχέση!
-Ε αυτά ένας κύριος δεν τα αποκαλύπτει! είπε γελώντας ο Αλέξης. Ντύσου καλά, έριξε λίγο χιόνι.

-Μικρή ντύσου καλά, έχει ψιλοχιονίσει έξω, είπε ο Φίλιππος κοιτώντας έξω από το παράθυρο του δωματίου του.
Γύρισε προς τα μέσα, έτοιμος να πάρει την τσάντα του και να φύγει, και το βλέμμα του στάθηκε στις αφίσες του. Ήταν περίεργο αλλά μπορούσε άνετα να φανταστεί την Νάντια Χαράμη ημίγυμνη με την πόρσε ενώ δεν μπορούσε να την φανταστεί στο ρομαντικό ενσταντανέ της δεύτερης. Αντίθετα σε εκείνη τη θέση μπορούσε να σκεφθεί την Οφήλια την οποία θεωρούσε χυδαίο και να σκεφθεί στην πρώτη.
Κούνησε το κεφάλι του και πήγε να συναντήσει την αδερφή του. Κατηφόρισαν στην στάση του λεωφορείου και βρήκαν τους υπόλοιπους να τους περιμένουν, σήμερα είχαν φτάσει τελευταίοι. Κοίταξε την Οφήλια, με την κουκούλα του μπουφάν να σκεπάζει το κεφάλι της έμοιαζε πιο ευάλωτη, ενώ μερικές μπούκλες ανέμιζαν στον άνεμο και γέμιζαν με νιφάδες χιονιού που παρέσερνε. Αν μη τι άλλο ήταν όμορφη σαν άγγελος.

Ο Μιχάλης σήκωσε το βλέμμα του από το βιβλίο του και κοίταξε έξω, το χιόνι ήταν αραιό αλλά σίγουρα δεν ήταν στην πρόβλεψη του καιρού ως χθες. Πήγε στο λάπτοπ του και επέλεξε ένα εικονίδιο. Πληκτρολόγησε το όνομα του χωριού και τον ταχυδρομικό του κώδικα και κοίταξε τον πίνακα που εμφανίστηκε. Συνοφρυώθηκε, ο καιρός θα χειροτέρευε.
Άνοιξε τον browser και έγραψε μια διεύθυνση. Ήταν ένα μετεωρολογικό σάιτ. Κοίταξε τα βαρομετρικά και κούνησε το κεφάλι του. Δεν ήταν απλή καταιγίδα αυτό που ερχόταν, θα ήταν η καταιγίδα με Κ κεφαλαίο. Έπρεπε να μιλήσει με τον Μαξιμίλιαν.
Έριξε μια ματιά στην Μαρία, η κοπέλα κοιμόταν ακόμη, μπορούσε να την αφήσει μόνη της. Πήρε το μπαστούνι του και ξεκίνησε να βρει τον φίλο και αρχηγό του.

Μυστικά 9

Author: Νυχτερινή Πένα /

Κεφάλαιο Πέμπτο

Η Ηρώ ακούμπησε το κεφάλι της στο στέρνο του Μαξιμίλιαν, ήταν ένα άνετο ζεστό μαξιλάρι και όπως ακουμπούσε μπορούσε να ακούσει το χτύπο της καρδιάς του. Ήταν χαλαρωμένη και ήρεμη, είχε χορτάσει έρωτα, είχε εκτονώσει όλη της την συσσωρευμένη ενέργεια στην σχεδόν άγρια ερωτική της ένωση με τον Βρετανό και τώρα ένιωθε υπέροχα κουρασμένη. Το χέρι του ήταν γύρω από τη μέση της, το άλλο χάιδευε τα πλούσια μαλλιά της, από εκεί κατέβηκε στη γυμνή πλάτη της. Ακόμα και μετά από τόσο έρωτα με οργιαστικές κορυφώσεις ρίγησε με το χάδι. Ήθελε κι άλλο. Ο Μαξιμίλιαν συνέχισε να τη χαϊδεύει, έφερε το χέρι του μπροστά στο πλούσιο, βαρύ στήθος της. Η Ηρώ αναστέναξε ενώ η θηλή της σκλήραινε.
-Το στήθος ήταν πάντα ένα σημείο αναφοράς της γυναικείας θηλυκότητας, είπε ο Μαξιμίλιαν.
-Από αυτό δεν έχω πρόβλημα, είπε χαμογελώντας η Ηρώ, έχω μπόλικο.
-Και όμως δεν είναι το πρώτο πράγμα που προσέχει κανείς πάνω σου, είπε ο Μαξιμίλιαν συνεχίζοντας να τη χαϊδεύει.
-Τα μαλλιά μου ε;
-Παίζουν και αυτά το ρόλο τους αλλά δεν είναι το πρώτο.
-Ποιο είναι τότε; ρώτησε η Ηρώ αληθινά απορημένη.
-Το πρόσωπό σου, ο Μιχάλης θα έλεγε ότι μοιάζεις με Σίβυλλα του Μιχαήλ Άγγελου. Τόσο, γλυκό, όμορφο με μια απαλή τρυφερή ομορφιά.
-Περίεργη παρομοίωση, είπε Ηρώ προσπαθώντας να κρύψει τη ζεστασιά που της έφεραν τα λόγια για την ομορφιά της. Δεν είχε νιώσει ποτέ άσχημη αλλά ούτε και τόσο επιθυμητή. Και μάλιστα από έναν άνδρα τόσο κοσμογυρισμένο που είχε δει γυναίκες από όλα τα έθνη της γης.
-Είναι η συγγραφική φλέβα. Πριν και πρώτα από όλα είναι συγγραφέας.
-Αλήθεια; Αυτό η μητέρα μου δεν θα το πίστευε με τίποτα, όχι ότι θα το εκτιμούσε κιόλας, τον θεωρεί έναν ανάξιο προσοχής σακάτη.
-Καλά θα κάνει να μην τα βάλει μαζί του, γέλασε ο Μαξιμίλιαν, ο τελευταίος που το έκανε το μετάνιωσε οικτρά. Εκτός και αν πειράξει εσένα, τότε θα προλάβω εγώ να την κάνω να το μετανιώσει.
Η δήλωση αυτή έφερε στην Ηρώ μια επιθυμία που ποτέ δεν είχε νιώσει πριν, να μείνει με κάποιον, να δεθεί μαζί του. Τον φίλησε απαλά και μετά ρώτησε:
-Εσύ πως θα με παρομοίαζες αφού αφήνεις τις Σίβυλλες για το συγγραφέα; Τι θα έλεγες για το πρόσωπό μου;
-Ότι είναι αγγελικά όμορφο, είπε ο Μαξιμίλιαν αβίαστα κοιτώντας την στα μάτια, με το πιο καθαρό βλέμμα που είδα ποτέ.
Η Ηρώ χαμογέλασε και εκείνος τη φίλησε ενώ έσφιγγε το σώμα της στο δικό του. Η Ηρώ ένιωσε τη διέγερσή του και μετακίνησε το σώμα της για να τον αφήσει να την κάνει δική του. Κάπου μέσα στην δίνη της ηδονής του ερωτά τους έκανε την ίδια ευχή με τη μητέρα της, αν και ποτέ δε θα το μάθαινε, να αποκτήσει το παιδί του Μαξιμίλιαν Κλέητον.

Η Ηρώ βρισκόταν στον παράδεισο, η Μαρία διέσχιζε την κόλαση. Τα λόγια και η απόφαση της μητέρας της να την διώξει την είχαν κλονίσει ως τα βάθη της εύθραυστης ύπαρξής της. Χαμένη σε μια παραζάλη έτρεχε στα δρομάκια του χωριού. Ήθελε να βγει από το χωριό, να πάει κάπου μόνη, αν και δεν ήξερε που. Το κρύο την περόνιαζε. Αναρωτήθηκε αν η μητέρα της θα μετάνιωνε για τη σκληρότητά της αν την βρίσκανε παγωμένη στο βουνό.
Βγήκε από το χωριό και κατευθύνθηκε προς το παλιό γεφύρι και το ρέμα. Μια ιδέα ήρθε να φωλιάσει στο μυαλό της σαν κακό και μοχθηρό ον. Γιατί να μην τελείωνε με όλα μια και καλή; Γιατί να μην έπεφτε στο ρέμα όπως της συνέστησε η μητέρα της; Τι είχε να περιμένει από τη ζωή πέρα από καταπίεση και θλίψεις; Γιατί να μην τελείωνε μια και έξω;
Με βία έτρεξε προς το γεφύρι. Στάθηκε όταν έφτασε εκεί, παγωμένη και με κομμένη την ανάσα. Ύστερα ετοιμάστηκε να πέσει.

Ο Ντούντας οδηγούσε με άτσαλες κινήσεις για να πάει σπίτι, δεν μπορούσε να ηρεμήσει και να συγκεντρωθεί, ένιωθε ερεθισμένος σαν να είχε περάσει ώρες βλέποντας πορνό και τώρα χρειαζόταν να ξεδώσει. Ένιωθε τον ανδρισμό του να πάλλεται. Και δίπλα του η γυναίκα του έσφιγγε και ξέσφιγγε τα πόδια της, ξεκάθαρο σημάδι ότι ήταν και αυτή ερεθισμένη. Μόλις σταμάτησε το αυτοκίνητο την τράβηξε κοντά του και τη φίλησε άγρια.
Ολοκλήρωσαν εκεί στη θέση του οδηγού για πρώτη φορά και μετά βγήκαν έξω. Θα είχαν ξανακάνει έρωτα στο καπό του αυτοκινήτου αν δεν είχε αρχίσει να το σκεπάζει το χιόνι και έτσι είχαν πάει μέσα στο σπίτι. Συνεπαρμένοι από το πάθος τους συνέχισαν στην κρεβατοκάμαρα ως που αποκοιμήθηκαν εξαντλημένοι. Αν δεν είχαν τόσο πολύ τυφλωθεί από την ερωτική τους διέγερση θα είχαν προσέξει ότι κανένα από τα παιδιά τους δε βρισκόταν στο σπίτι.

Έσκυψε πάνω από το πέτρινο παραπέτο και άκουσε το ρέμα να κυλάει βουερό από κάτω. Ο αέρας ανέβαινε ακόμα πιο παγωμένος από εκεί από αυτόν γύρω της και νιφάδες χιονιού κάθονταν στα μαλλιά και το νυχτικό της. Λίγο ακόμα αν έγερνε μπροστά μετά δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα για να αποτρέψει την πτώση. Θα ερχόταν το τέλος και η πολυπόθητη λήθη.
Έσκυψε.
Δυνατά χέρια την άρπαξαν από τη μέση και την τράβηξαν πίσω. Η Μαρία αιφνιδιάστηκε και δεν αντέδρασε, μόνο όταν ήταν πίσω στην ασφάλεια του κέντρου της γέφυρας χτύπησε τα χέρια του αυτόκλητου σωτήρα της κάνοντάς τον να βογκήξει από τον πόνο. Γύρισε να αντικρίσει τον άνθρωπο που είχε ανακατευθεί με τις προθέσεις της και αντίκρισε τον Μιχάλη που κρατούσε το πρόσφατα χτυπημένο χέρι του.
-Αυτό που έκανες ήταν επικίνδυνο, είπε, θα μπορούσες να πέσεις.
-Μεγάλη απώλεια αν έπεφτα.
-Γιατί το λες αυτό; Κανένας άνθρωπος ή σχεδόν κανένας δεν είναι τέτοιος που να μην αξίζει να ζει.
-Εγώ ανήκω σε αυτό το σχεδόν κανένας που είπες, είπε η Μαρία, κάνε σε παρακαλώ μεταβολή, πήγαινε πίσω κοντά στους ανθρώπους που εκτιμούν αυτό που είσαι και άσε με εμένα.
-Γιατί να μην αξίζεις; είπε ο Μιχάλης ήσυχα. Είσαι δολοφόνος; Εγκληματίας;
-Τι λες για το ανώμαλη; είπε η Μαρία που ο χαρακτηρισμός της μητέρας της δεν είχε φύγει από το μυαλό της.
-Ανώμαλη; Επειδή δεν μπορείς να κάνεις παιδί; είπε ο Μιχάλης μπερδεμένος.
-Ανώμαλη γιατί δεν ξέρω τι με έπιασε και έκανα κάτι που δεν είχα ποτέ ξανακάνει. Χαϊδεύτηκα, αυτοϊκανοποιήθηκα. Ανώμαλη μιας και τι θέλω το σεξ; Αφού δεν μπορώ να κάνω παιδί;
Ο Μιχάλης ακόμα δεν μπορούσε να καταλάβει αλλά αποφάσισε ότι δεν ήταν του παρόντος. Έπρεπε να την απομακρύνει από τον κίνδυνο και να φροντίσει για το κρύο.
-Έλα να πάμε κάπου μέσα, είπε, κάνει πολύ κρύο εδώ έξω.
-Δεν πειράζει, είπε η Μαρία, μου κάνει και το κρύο.
-Δεν θέλω να σε κουβαλήσω, θα με εξυπηρετούσε να περπατήσεις.
-Γιατί νοιάζεσαι;
-Γιατί όχι;
-Παράτα με, άσε με να πεθάνω αξιοπρεπώς.
-Δεν υπάρχει αξιοπρέπεια στο θάνατο. Ούτε μπορώ να σε αφήσω να πεθάνεις, δε θέλω να έχω και άλλο αίμα στα χέρια μου. Αρκεί αυτό που έχω.
-Άφησες και κάποια άλλη να πεθάνει;
-Όχι, είπε ο Μιχάλης τραχιά, άφησα άλλον να πεθάνει. Κάποιον που του άξιζε, τον άφησα να τον φάνε οι λύκοι.
Η τραχύτητα της απάντησης έβγαλε την Μαρία από το ντελίριό της. Κοίταξε γύρω της και μετά το Μιχάλη.
-Σε ευχαριστώ, είπε.
Έκανε να φύγει αλλά στάθηκε.
-Κρυώνω, είπε.
Ο Μιχάλης έβγαλε το μπουφάν του και τη σκέπασε.
-Έλα πρέπει να σε πάω μέσα πριν πάθεις υποθερμία.

Η Χριστίνα δεν ήξερε τι ήταν αυτό που της είχε προκαλέσει την ανάγκη για ερωτική επαφή και αυτό που είχε συμβεί με τον Αλέξη την είχε τρομάξει. Στην αγκαλιά του Ρωμανού όμως είχε ξεχάσει κάθε φόβο και ανησυχία. Είχαν κάνει έρωτα πολλές φορές και μετά εκείνη είχε πάρει μια απόφαση πρωτόγνωρή, να περάσει τη νύχτα στην αγκαλιά του. Να μη φύγει αλλά να κοιμηθεί εκεί, και το είχε κάνει.
Είχε αφήσει την γλυκιά ανυπαρξία του ύπνου να την κυριεύσει μετά την ερωτική της ένωση εκεί στην αγκαλιά του αγαπημένου της σίγουρη ότι πιο πολύ από οπουδήποτε αλλού εκεί ανήκε και εκεί έπρεπε να βρίσκεται. Ο Ρωμανός ευτυχισμένος της κράτησε κοντά του απολαμβάνοντας τη ζεστασιά της, και ευχόμενος να μπορούσε να μείνει για πάντα μαζί της.

Ο Μιχάλης οδήγησε την Μαρία στον ξενώνα. Δεν βρήκε κανέναν στην υποδοχή αλλά αυτό δεν αποτελούσε πρόβλημα. Πήρε μόνος το κλειδί και προχώρησε στον ανελκυστήρα, ο ίδιος δεν τους συμπαθούσε καθόλου αλλά η Μαρία δεν ήταν σε θέση να ανέβει από τη σκάλα, ήταν παγωμένη ως το κόκαλο και άκρως εξαντλημένη.
Φτάνοντας στο δωμάτιό του άνοιξε την πόρτα και την οδήγησε μέσα. Πήγε στην ντουλάπα για να πάρει και τις υπόλοιπες κουβέρτες που ο ίδιος δεν χρησιμοποιούσε λέγοντάς της να γδυθεί. Εκείνη το έκανε και όταν επέστρεψε με τις κουβέρτες της είπε να ξαπλώσει και την σκέπασε.
Η Μαρία αφέθηκε να την σκεπάσει και έκλεισε τα μάτια της. Ο Μιχάλης κάθισε δίπλα της. Αναρωτήθηκε τι είχε συμβεί και την είχε φέρει σε αυτήν την κατάσταση. Την είδε να ριγεί.
-Κρυώνεις; ρώτησε.
Η Μαρία ένευσε καταφατικά. Ο Μιχάλης αναρωτήθηκε τι άλλο θα μπορούσε να κάνει για να την ζεστάνει. Τελικά είχε μια ιδέα. Πήγε στο μπάνιο και πήρε από το φαρμακείο ένα μπουκαλάκι με οινόπνευμα. Ξεσκέπασε την κοπέλα και άρχισε να την τρίβει στην πλάτη. Συνέχισε να ριγεί και εκείνος έτριψε και τα χέρια της και τα πόδια της προσπαθώντας να μην προσέχει ότι έτριβε μια νέα γυναίκα με σφριγηλό κορμί. Ύστερα τη σκέπασε πάλι και έσφιξε γύρω της τις κουβέρτες για να την κρατήσει ζεστή.
Κάθισε στο γραφείο του να συνεχίσει τη δουλειά που είχε διακόψει το επεισόδιο με τους παλμούς του. Αναρωτήθηκε αν είχε περάσει αυτό, τώρα ένιωθε καλά. Αφοσιώθηκε στο διάβασμά του.

Μυστικά 8

Author: Νυχτερινή Πένα /

Ο Μιχάλης άφησε ένα βογκητό. Με τα όσα είχε περάσει μέσα στα χρόνια είχε μάθει να είναι ανθεκτικός στον πόνο και ειδικά στον πονοκέφαλο. Αλλά αυτός που ένιωθε τώρα ήταν εξαιρετικά αφύσικος. Δεν είχε νιώσει άλλη φορά έτσι, σαν να πάλλονταν τα μηνίγγια του, σαν κάτι να τα σφυροκοπούσε από μέσα για να βγει έξω.
Έφερε το δεξί χέρι στον καρπό του αριστερού και μέτρησε τους σφυγμούς του. Δεν χρειαζόταν σοφία για να καταλάβει ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Ο σφυγμός ήταν έντονος, τον καταλάβαινε άνετα, και πολύ γρήγορος. Σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα είχε 34 σφυγμούς. Ακολουθώντας την συνήθη τακτική πολλαπλασίασε επί τέσσερα για να τους ανάγει σε ένα λεπτό, 136 στο λεπτό. Πάνω από το διπλάσιο φυσιολογικό. Είχε ξανασυμβεί, είχε μετρήσει στο παρελθόν 133 σε ένα λεπτό, αλλά ήταν σε μια κατάσταση εξαιρετικής πίεσης, τώρα ήταν ήρεμος, είχε περάσει ένα ήσυχο βράδυ διαβάζοντας. Τι ήταν που είχε ξαφνικά επιταχύνει τους ρυθμούς του; Είχε μπει στη διαδικασία να πάθει εγκεφαλικό;
Χτύπησε με το δείκτη και τον αντίχειρα την ράχη της μύτης του αλλά χωρίς το αποτέλεσμα που θα ήθελε. Δεν αιμορράγησε. Άφησε το γραφείο που καθόταν και πήγε στο μπάνιο να κοιταχτεί στον καθρέφτη. Όπως το περίμενε το αριστερό μάτι δεν ήταν πλέον λευκό, είχε γεμίσει αίμα. Επέστρεψε στο δωμάτιο, έμενε μια λύση όσο και αν ήταν επώδυνη. Έπρεπε να χάσει αίμα για να ελαττωθεί η πίεση. Αφού η μύτη δεν του έκανε τη χάρη θα κατέφευγε σε ένα πιο βίαιο μέτρο.
Άνοιξε το πλαϊνό τσεπάκι στο σακίδιό του και έβγαλε ένα στιλέτο με πτυσσόμενη λεπίδα και ένα κουτί πρώτων βοηθειών και με αυτά πήγε στο μπάνιο. Πίεσε το μοχλίσκο του στιλέτου που απελευθέρωνε τη λεπίδα και μετά την κλείδωσε στη σωστή θέση. Με σταθερό χέρι έκανε μια τομή στον καρπό του αριστερού χεριού του, αρκετά βαθιά για να αιμορραγήσει αλλά όχι τόσο ώστε να χρειαστεί ράμματα. Έβαλε το χέρι του κάτω από τη βρύση και την άνοιξε κανονίζοντας το νερό να είναι χλιαρό, αυτό θα απέτρεπε την πήξη του αίματος στην πληγή και την παύση της αιμορραγίας.
Το νερό γινόταν κόκκινο όπως έτρεχε στο νιπτήρα αλλά η πίεση άρχισε να μειώνεται στο κεφάλι του και ο πόνος να υποχωρεί. Τράβηξε το χέρι του από τη βρύση και άρχισε να το επιδένει. Ήταν εύκολο να επιδέσει το σημείο αυτό, όπως είχε μάθει και στο παρελθόν σε ένα ατύχημα, και γι’ αυτό το είχε επιλέξει τώρα.
Μέτρησε τους σφυγμούς του πάλι. 78, είχαν αρχίσει να πέφτουν. Αναρωτήθηκε τι είχε συμβεί. Αποφάσισε να βγει για λίγο περπάτημα και να το σκεφθεί. Ντύθηκε πιο ζεστά και άφησε το δωμάτιό του. Κατεβαίνοντας στην υποδοχή είδε κάτι αναπάντεχο, η νύχτα προφανώς δεν είχε ακόμα εξαντλήσει τα περίεργά της.

Ο Αλέξης άφησε την αδερφή του και πήρε το δρόμο για τον ξενώνα όπου έμεναν οι ξένοι. Δεν ήταν τυχαία η επιλογή, ήθελε να δει την Εύη, την ιδιοκτήτριά του. Καθώς πήγαινε εκεί το μυαλό του γύρισε στην πρώτη τους πριβέ συνάντηση.
Την ήξερε από μικρό παιδί όπως και σχεδόν όλους στο χωριό. Αλλά θυμόταν περισσότερο την πρώτη φορά που είχαν βρεθεί οι δύο τους. Η Εύη Λάζου ήταν δέκα χρόνια πιο μεγάλη, όταν εκείνος ήταν στην αρχή της εφηβείας εκείνη ήταν μια κοπέλα στο άνθος της νιότης της. Ήταν φίλη της μητέρας του παρά τη διαφορά ηλικίας τους και είχε έρθει σπίτι να δούνε κάτι φορέματα. Δοκιμάζοντας ένα την είχε δει κρυφά ο Αλέξης γυμνή μόνο με ένα μικροσκοπικό εσώρουχο. Από εκείνη τη στιγμή έγινε η φαντασίωσή του, άλλα αγόρια φαντασιώνονταν μοντέλα ή ηθοποιούς, εκείνος όμως προτιμούσε την Εύη. Ούτε καν ήξερε πόσες φορές είχε αυνανιστεί με την εικόνα της γυμνής Εύης στο μυαλό του.
Η σκέψη του αυνανισμού τον έκανε να σταματήσει για μια στιγμή, ο ερεθισμός ήταν αφόρητος. «Ούτε βιάγκρα τέτοιο πράγμα ρε φίλε,» σκέφθηκε και έτριψε ασυναίσθητα τον ερεθισμένο ανδρισμό του. Λίγο έλειψε να τελειώσει εκεί που στεκόταν. Με ένα βογγητό συνέχισε το δρόμο του.
Ακριβώς επειδή η φαντασίωσή του ήταν πιο προσιτή από των άλλων αγοριών του συνέβη να πραγματοποιηθεί. Σε ένα γιορτινό τραπέζι στο σπίτι του η Εύη που πρόσεξε τα βλέμματα που της έριχνε τον πήρε στο δωμάτιό του και τον μύησε στον κόσμο του έρωτα. Καθώς ήταν ένας γεροδεμένος έφηβος ήταν ελκυστικός και γι’ αυτή και το ότι αποδείχθηκε χωρίς αναστολές στο κρεβάτι της ταίριαξε. Δεν τους ξαναείδε κανείς όλη τη βραδιά στη γιορτή.
Τώρα ήταν φίλοι με προνόμια, αν ήθελαν σεξ βρίσκονταν χωρίς να είναι δεσμευτικό για κάποιον από τους δύο να μην έχει και άλλες σεξουαλικές επαφές. Στις τουριστικές εποχές η Εύη κοιμόταν και με άλλους, ο Αλέξης από πλευράς του είχε πάει και με μερικές συμμαθήτριες, αλλά κυρίως κοιμούνταν μαζί.
Ο Αλέξης μπήκε στον ξενώνα φουριόζος. Η Εύη βρισκόταν στον πάγκο της υποδοχής και τακτοποιούσε μερικά κλειδιά στην κλειδοθήκη πίσω της. Ακούγοντας την πόρτα γύρισε. Ένα χαμόγελο διαγράφηκε στα σαρκώδη χείλη της μόλις είδε ποιος είναι. Έκανε το γύρο του πάγκου και τον αγκάλιασε. Εκείνος τη φίλησε ορμητικά ενώ τα χέρια του κατέβαιναν στους γοφούς της.
-Χαίρεσαι που με βλέπεις να υποθέσω, είπε εκείνη ενώ ανακάλυπτε τον ερεθισμό του.
Τον τράβηξε στο σκοτεινό σαλόνι με σκοπό να πάνε στον καναπέ κοντά στο τζάκι αλλά δεν έφτασαν εκεί. Ολοκλήρωσαν στηριγμένοι στον τοίχο.
Χαμένοι στον πόθο τους δεν αντελήφθησαν τον Μιχάλη που βγήκε. Απορροφημένος εκείνος στο πρόβλημα που τον απασχολούσε δεν έδωσε σημασία στο ζευγάρι αν και το κατέγραψε στη μνήμη του. Πριν βγει καλά καλά στο δρόμο εκείνος, ο Αλέξης και η Εύη ξάπλωναν στο χαλί μπροστά στο τζάκι για να συνεχίσουν.

Η Μαρία ένιωθε περίεργα. Ένιωθε σαν να είχε καθίσει κοντά στο σώμα του καλοριφέρ πολύ ώρα και ζεσταινόταν αφόρητα. Την ίδια στιγμή το δέρμα της ήταν ευχάριστα δροσερό και το αίμα σφυροκοπούσε στα μηνίγγια της σαν να είχε πιει πολύ. Και όμως είχε πιει μόνο κόκα κόλα.
Στο σπίτι επικρατούσε σιωπή, όλοι είχαν αποσυρθεί πια, καλεσμένοι και ξένο προσωπικό είχαν φύγει, οικοδέσποινα και το δικό τους προσωπικό είχε πάει για ύπνο αν και είχαν κάτω από τη σκέπη τους και έναν ξένο. Διακριτικά είναι η αλήθεια, η Ηρώ είχε πάρει στο δωμάτιό της τον Μαξιμίλιαν και φυσικά δεν υπήρχε καμία αμφιβολία για το τι θα έκαναν τώρα.
Ένιωσε το δέρμα της να μυρμηγκιάζει και το στήθος της κάπως βαρύ. Ανασήκωσε το νυχτικό της και έφερε τα χέρια της στα στήθη της. Οι θηλές αντέδρασαν αμέσως ερεθισμένες. Ακολουθώντας το ένστικτο της χάιδεψε απαλά με το κέντρο της παλάμης διαγράφοντας κύκλους. Το χάδι δεν καταπράυνε αυτό που ένιωθε, το έκανε χειρότερο. Κατέβασε το ένα χέρι από το στήθος στην κοιλιά της, ασυναίσθητα το έφερε στο εσώρουχό της και κάτω από αυτό. Εκεί που ποτέ ένας άνδρας δεν την είχε αγγίξει, χάιδευσε την ήβη της και μετά τα δάκτυλά της άγγιξαν την μαλακή σάρκα στο κέντρο της γυναικείας της ύπαρξης. Ένα σιγανό βογγητό βγήκε από τα χείλη της καθώς αγγιζόταν. Τα δάκτυλά της γλίστρησαν μέσα της κόβοντάς της την ανάσα. Αλλά η αίσθηση ήταν ταυτόχρονα τόσο ευπρόσδεκτη, ηδονική, κίνησε τα δάκτυλά της και η κάψα φούντωσε στέλνοντας ρίγη σε όλο το σώμα της. Συνέχισε την κίνηση με πιο γρήγορο ρυθμό, ένιωσε ένα συναίσθημα που ποτέ δεν είχε πριν βιώσει. Σαν κάτι να θέριευε μέσα της, ένα κύμα που φούσκωνε και που ήθελε να ξεσπάσει, θα ήταν τόσο ευχάριστο να συμβεί και… Ο οργασμός ήταν σχεδόν βίαιος, συντάραξε το σώμα της αφήνοντάς την ξέπνοη να πασχίζει να πάρει μια ανάσα. Βόγκηξε δυνατά.
Η πόρτα του δωματίου άνοιξε και μπήκε η Αδαμαντία Σκληρού. Η Μαρία τράβηξε βιαστικά το χέρι της και προσπάθησε να κατεβάσει το νυχτικό της αλλά ήταν αργά. Η μητέρα της είχε καταλάβει τι έκανε και την κοίταζε με αηδία.
-Είσαι ανώμαλη, δήλωσε με απέχθεια, η αδερφή σου έχει άνδρα στο κρεβάτι της και ζήλεψες ε; Εκείνη όμως μπορεί να δώσει καρπό, εσύ είσαι ένα άχρηστο κούτσουρο, γιατί να σε καρπίσει ένας άνδρας, γιατί να σε ακουμπήσει καν;
-Όχι δεν είναι ότι ζήλεψα την Ηρώ… Δεν ξέρω τι μου συνέβη…
-Έξω από το σπίτι μου! Διέταξε κοφτά η Αδαμαντία. Έξω τώρα!
-Τέτοια ώρα; Που να πάω; Μητέρα… Εδώ είναι το σπίτι μου… Δεν έχω που να πάω.
-Δεν με νοιάζει! Δρόμο! Χάσου στο βουνό… Πνίξου στο Βοϊδόρεμα…
Με ασταθείς κινήσεις η Μαρία σηκώθηκε από το κρεβάτι και προχώρησε προς την πόρτα του δωματίου.
-Σε παρακαλώ μητέρα.
-Θες να σε σύρω έξω; είπε η Αδαμαντία σκληρά.
Η Μαρία βγήκε στο διάδρομο και προχώρησε στην έξοδο του σπιτιού σαν μέσα σε ένα κακό όνειρο. Στην πόρτα κοντοστάθηκε.
-Δεν έχω που να πάω.
-Στα τσακίδια, είπε η Αδαμαντία και την έσπρωξε έξω. Ή αν θες σε εκείνον τον σακάτη, μπορεί να χρειάζεται μια σαν εσένα για να μην ευχαριστιέται μόνος. Δρόμο!
Παραζαλισμένη η Μαρία έφυγε τρέχοντας.

Η Αγγελική είχε μόλις ξαπλώσει όταν άκουσε ένα χτύπημα στην πόρτα και μπήκε ο αδερφός της. Κοντοστάθηκε στο σκοτάδι και είπε σιγανά:
-Κοιμάσαι μικρή;
-Όχι, τι τρέχει;
-Σκεφτόμουν αυτά που είπες το μεσημέρι.
-Να μην πηγαίνεις με την κάθε μια;
-Και το άλλο ότι υπάρχει μια καλή κοπέλα, η Οφήλια.
-Ε ναι υπάρχει.
-Δεν είναι μόνο το θέμα αν υπάρχει, Αγγελική μου, είναι και να ενδιαφέρεται, ξέρεις.
-Η Οφήλια ενδιαφέρεται, άνοιξε τα μάτια σου!
-Και εσύ που το ξέρεις; Στο είπε;
-Όχι βρε χαζέ, είπε και ανασηκώθηκε η κοπέλα. Αλλά αν τη δεις να σε κοιτάζει θα το καταλάβεις.
-Λες ε;
-Πρόσεξέ την αύριο.
-Εντάξει, καληνύχτα αδερφούλα.
-Καληνύχτα Φίλιππε… Α και που’ σαι… Της αρέσουν τα κούκις.