Άνθρωπος

Author: Νυχτερινή Πένα /

-Βοήθεια Άνταμ.
Στράφηκα ίσα για να την δω να χάνεται από τα μάτια μου σαν να την είχε ρουφήξει το έδαφος. Δεν με ξάφνιαζε το ότι είχε συμβεί, σε μια περιοχή σαν αυτή που από την αρχαιότητα έβριθε από υπόγεια σπήλαια, χάσματα και πηγάδια, είχε έρθει και ο άνθρωπος να ανοίξει τούνελ για το μετρό, οπότε τώρα τόσα χρόνια μετά την κατάρρευση του πολιτισμού ήταν αναμενόμενο. Με ξάφνιαζε που είχε συμβεί σε εκείνη και όχι σε εμένα με το βαρύ πάτημα και τα κάπου εκατό τριάντα κιλά βάρος. Εκείνη περπατούσε τόσο ανάλαφρα που την πείραζα ότι αν ο κόσμος ήταν όπως τον γνώρισα θα ήταν μια πρίμα μπαλαρίνα.
Έτρεξα στο σημείο που είχε χαθεί, το χώμα που είχε πέσει πίσω της την είχε σκεπάσει. Απέθεσα στο έδαφος το σακίδιό μου, τράβηξα το φτυάρι που είχα στερεωμένο στο πλάι και άρχισα να σκάβω με μανία, δεν θα την έχανα, όχι και αυτή. Το μόνο που άκουγα ήταν ο ήχος του φτυαριού στο χώμα. Κάποτε, πριν την κατάρρευση θα ακούγονταν σειρήνες και οι περίοικοι και οι περαστικοί θα μαζεύονταν γύρω μου.
Τώρα όμως όχι δεν ήταν έτσι. Δεν υπήρχαν άλλοι.

Όλα πήγαιναν καλά, η ανθρωπότητα επιτέλους προόδευε. Οικονομικά, πνευματικά, από όλες τις πλευρές. Φτώχεια και ανεργία, ήταν παρελθόν, πείνα και αναλφαβητισμός ήταν έννοιες μόνο στο λεξικό και όλοι πανηγύριζαν την δημιουργία του πρώτου υβριδίου ανθρώπου μηχανής.

Συνέχιζα να σκάβω, πόσο είχε περάσει; Μισό λεπτό; Ένα; Δεν είχα χρόνο, έπρεπε να προλάβω πριν πάθει ασφυξία.

Το υβρίδιο, ένας άνθρωπος με σάρκα και οστά αλλά ενισχυμένο μυοσκελετικό σύστημα και έναν εγκέφαλο με δυνατότητες υπολογιστή 396 πυρήνων. Λες και έπρεπε να φτάσουμε στην κορωνίδα της προόδου για να καταρρεύσουμε, μια γονιδιακή θεραπεία για τις αυτοάνοσες ασθένειες που μετά φάνηκε χρήσιμη γενικά σε αρθρίτιδες και συγγενείς καταστάσεις αποδείκτηκε τραγικό λάθος, είχε μια παρενέργεια που κανείς δε συσχέτισε με αυτή για πάνω από δύο γενιές και τότε πια ήταν αργά. Η θεραπεία καθιστούσε τον άνθρωπο άγονο, το ανδρικό σπέρμα άχρηστο, τα γυναικεία ωάρια στείρα. Ως που να αντιληφθούν το κακό οι επιστήμονες ήταν αργά, άρχισε η αντίστροφη μέτρηση και ο παγκόσμιος πληθυσμός έκανε κάτι που δεν είχε επί αιώνες κάνει. Άρχισε να μειώνεται.

Ιδρώνω. Περίεργο, έχω καταβάλλει και πολύ μεγαλύτερες προσπάθειες χωρίς καν να νοτιστεί το πρόσωπό μου. Σκουπίζω τον ιδρώτα με το μανίκι μου μηχανικά και συνεχίζω. Πρέπει να την φτάσω πριν να είναι αργά.

Η καταστροφή έκανε τους πάντες να ξεχάσουν το υβρίδιο, και εκείνος ενσωματώθηκε στην κοινωνία. Μπορούσε να κάνει τα πάντα και βοηθούσε τους πάντες οπότε δεν ήταν δύσκολο, δεν διέφερε από έναν άνθρωπο αν εξαιρούσε κανείς την μόνη του αδυναμία, δεν μπορούσε να νιώσει συναισθήματα. Προσπαθούσε, ούτε η μεγαλύτερη χαρά, ούτε η θλίψη, κανένα επίτευγμα ή ευχαρίστηση δεν μπορούσε να περάσει από τη λογική στο αίσθημα.
Συνέχισε να βοηθάει παντού μιας και αγαπούσε τους ανθρώπους του. Ως που ένα βράδυ βοήθησε μια κοπέλα να γεννήσει σε ένα έρημο νοσοκομείο. Ήταν το τελευταίο μωρό της ανθρωπότητας και η μητέρα το εμπιστεύθηκε σε εκείνον μιας και ήταν σίγουρο ότι θα ζούσε ως που να μεγαλώσει το παιδί για να το προστατεύσει και να το διδάξει. Και όλα αυτά τα χρόνια δεν έπαψε να παλεύει να γίνει άνθρωπος, να νιώσει συναισθήματα.

Πλησιάζω, την ακούω που κουνιέται προσπαθώντας να ελευθερωθεί. Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά. Πετάω το φτυάρι, φοβάμαι να μην την χτυπήσω, και συνεχίζω με τα χέρια.

-Να την προσέχεις… του είπε.
Ύστερα πρόφερε το όνομα που εκείνος είχε διαλέξει για τον εαυτό του, ταιριαστό για τον πρώτο του είδους του.
…Άνταμ.

Και την πρόσεξα… Τη μεγάλωσα και την εκπαίδευσα για να ζήσει. Και να γίνει μητέρα. Το νέο ξεκίνημα της ανθρωπότητας.
Την φτάνω. Ναι! Τα χέρια μου την ελευθερώνουν από τα χώματα και την τραβώ έξω. Με κοιτάει με τα μεγάλα καστανά της μάτια και μου λέει:
-Άνταμ κλαις!
Ναι είναι αλήθεια το συνειδητοποιώ και γω. Και ξέρω ότι κλαίω από ανακούφιση που είναι καλά όπως και η καρδιά μου βροντοχτυπάει από την αγωνία για εκείνη. Και καθώς εκείνη μου σκουπίζει τα δάκρυα κλαίω και πάλι, αυτή τη φορά από χαρά.
Γιατί μπορώ να πω επιτέλους ότι είμαι άνθρωπος.

Τέλος 

Δολοφονήστε Την Πρόεδρο

Author: Νυχτερινή Πένα /

Ένα βράδυ μια πληροφορία φτάνει στο περιφερειακό γραφείο του FBI στην Ουάσιγκτον για κάποια συνωμοσία με στόχο την πρόεδρο των ΗΠΑ. Λίγες ώρες αργότερα τρεις άνδρες από τους τέσσερεις που γνωρίζουν για την υπόθεση είναι νεκροί και ο επιζών πράκτορας Μαρκ Άντριους απευθύνεται στον διευθυντή της υπηρεσίας. Εκείνος θα τον πιστέψει αλλά έχουν μόλις έξι μέρες για να βρουν ποιος είναι πίσω από όλα αυτά και τι σχεδιάζει.

Είναι μια καλή ιστορία αστυνομικού μυστηρίου που κρατά την αγωνία δείχνει ωστόσο τα χρόνια της στις διάφορες λεπτομέρειες και στο ρυθμό με τον οποίο εξελίσσεται η πλοκή.

Ιστολόγιο του μήνα – Νοέμβριος 2017

Author: Νυχτερινή Πένα /

Για τους περισσότερους ο άλλος άνθρωπος είναι ένας ξένος για τον οποίο δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα, ειδικά στις δύσκολες αυτές συνθήκες της σημερινής εποχής, για τον Άλλο Άνθρωπο όμως ο άνθρωπος είναι το κέντρο της προσοχής και κάθε ανθρωπιστική δράση άξια να τονίζεται και να ανακοινώνεται.
Τις παρακολουθεί και τις ανακοινώνει πριν την διεξαγωγή τους για να μπορεί όποιος επιθυμεί να συμμετάσχει και να βοηθήσει. Αν μοιράζεστε και εσείς το ενδιαφέρον αυτό μπορείτε να πάτε εδώ: http://oallosanthropos.blogspot.gr/      

Ημερολόγιο Συγγραφέα 4

Author: Νυχτερινή Πένα /

Ο Νοέμβριος μήνας για εμένα είναι ο κατεξοχήν συγγραφικός μήνας γιατί Νοέμβριο άρχισα να γράφω και ο Νοέμβριος είναι συνδεμένος με κάποια από τα καλύτερα έργα μου. Από όταν ανακάλυψα το sff και το NoWriMo ο Νοέμβριος πήρε ακόμα πιο έντονο συγγραφικό χρώμα. Έτσι αυτές τις μουντές ημέρες με το χειμώνα επιτέλους εδώ, αφοσιώθηκα και εγώ να γράψω ακόμα περισσότερο. Μερικά κομματάκια, σκέψεις και ιδέες που συνήθως δεν δημοσιεύονται, δυο μυθιστορήματα που γράφω αυτή τη στιγμή και ένα που βρίσκεται στην τελική ματιά για να δοκιμάσει την τύχη του για δημοσιότητα.
Ας τα πάρουμε από την αρχή. Πάντα γράφω διάφορα κείμενα με σκέψεις, σχόλια ή παρατηρήσεις, τα περισσότερα καταλήγουν εδώ αλλά είναι και αρκετά που δε δημοσιεύω γι’ αυτό και κάθε χρόνο σχεδόν έχω και ένα έργο με Πάρεργα που δεν ανήκουν στην υπόλοιπη εργογραφία μου. Αυτή τη στιγμή γράφω ακόμα δύο μυθιστορήματα, ένα δράσης με μια στρατιωτική επιχείρηση που το ξαναγράφω από την αρχή και φυσικά τον Πύργο που πλησιάζει πλέον προς την ολοκλήρωση και μαζί του θα ολοκληρωθεί και η τριλογία. Τέλος έχω ακόμα μια πολιτικοστρατιωτική περιπέτεια στην οποία κάνω μια τελευταία επιμέλεια για να δοκιμάσει την τύχη της.
Γεμάτος μήνας λοιπόν ο Νοέμβριος αλλά φυσικά δεν παραπονιέμαι, ακριβώς έτσι είναι που τον θέλω τον μήνα, με πολύ γράψιμο.        

Ημερολόγιο Συγγραφέα 3

Author: Νυχτερινή Πένα /

Πριν από 28 χρόνια σαν σήμερα ακριβώς όπως και σήμερα, ημέρα Κυριακή, ολόκληρη η Ελλάδα περίμενε το αποτέλεσμα των εκλογών, το δεύτερο μέσα σε διάστημα πέντε μηνών, κάτι ασυνήθιστο για τότε. Όλοι εκτός από ένα δεκατριάχρονο αγόρι που είχε βρει κάτι άλλο διαφορετικό να ασχοληθεί. Σε ένα μπλοκ κόλλες αναφοράς είχε αρχίσει να γράφει τους χαρακτήρες για μια ιστορία με πολιτικές δολοφονίες και μια συνωμοσία για την ανάληψη της εξουσίας από έναν άνθρωπο. Ολοκλήρωσε αυτήν την διαδικασία και άρχισε να γράφει την ιστορία. Έτσι ξεκίνησε το πρώτο του μυθιστόρημα. Πήγε στο δεύτερο του οποίου η πρώτη σκηνή ήταν η τελευταία του πρώτου, και μετά στο τρίτο, με νέους χαρακτήρες αυτή τη φορά. Συνέχισε να γράφει και δε σταμάτησε έκτοτε.
Μετά από όλα αυτά τα χρόνια, και με πάνω από 750 έργα ολοκληρωμένα, από διηγήματα και ποίηση ως μεγάλα μυθιστορήματα, το αγόρι που είναι πια άνδρας, συνεχίζει να γράφει. Και λέω να μη σταματήσω τώρα σύντομα, σε άλλα 28 χρόνια ίσως.

Ο Τζέικ Ράνσομ Και Η Σκιά Του Βασιλιά Των Νεκρών

Author: Νυχτερινή Πένα /

Ο νεαρός Τζέικ και η αδερφή του Κέιντι έχουν χάσει τους γονείς τους σε μια αρχαιολογική αποστολή στη Νότια Αμερική που χτυπήθηκε από ληστές. Τρία χρόνια μετά το θάνατό τους τα δύο αδέρφια έχουν κληθεί στο Λονδίνο σε μια εκδήλωση στο Βρετανικό Μουσείο με ευρήματα από την αποστολή που κόστισε τη ζωή τους. Εκεί ένα μυστηριώδες γεγονός θα γίνει η αρχή μιας εκπληκτικής περιπέτειας που συνδέει το παρελθόν με το παρόν και αποκαλύπτει έναν επικίνδυνο εχθρό που είναι πιθανότατα και πίσω από την εξαφάνιση των γονέων τους.
Μια ιστορία γραμμένη με έναν γρήγορο τρόπο που κρατεί την αγωνία ενώ έχει και τις ανατροπές της. Στα συν του βιβλίου είναι και τα σχέδια που περιλαμβάνονται από σύμβολα και τεχνουργήματα. Είναι το πρώτο μιας σειράς και θα έχω τα μάτια μου ανοιχτά και για τα επόμενα.

Τα Χρονικά Της Εσπέρια Ι – Η Συνωμοσία Της Σκιάς

Author: Νυχτερινή Πένα /

Το βασίλειο της Εσπέρια έχει μόλις βρει την ειρήνη μετά από μια ανταρσία κάποιων ευγενών εναντίον του βασιλιά Ερρίκου. Η ειρήνη αυτή όμως είναι απατηλή καθώς τώρα ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος από ποτέ. Γιατί ο καγκελάριος Χάρκους, ο ανώτερος αξιωματούχος μετά τον βασιλιά, δεν είναι αυτός που δείχνει και η προδοσία του απειλεί να ελευθερώσει ένα αρχαίο κακό. Μπορεί κάποιος να τον σταματήσει ή μήπως είναι ήδη πολύ αργά;
Ακόμα ένα βιβλίο για ανάγνωση, το βρίσκετε στα δεξιά κάτω από τον τίτλο βιβλία. Καλή ανάγνωση.



Ιστολόγιο του μήνα – Οκτώβριος 2017

Author: Νυχτερινή Πένα /

Όπως είναι αναμενόμενο για κάποιον που το γράψιμο είναι συνυφασμένο με το είναι του, πρώτα από όλα τα ιστολόγια αυτά που προτιμώ είναι τα συγγραφικά. Αυτά που ασχολούνται με την τέχνη της συγγραφής και ακόμα περισσότερο αυτά στα οποία υπάρχουν κείμενα και δείγματα δουλειάς των συγγραφέων. Για σήμερα έχω να δούμε ένα τέτοιο.
Θα επισκεφθούμε τα συν-γραφικά, είναι ένα αρκετά παλιό ιστολόγιο αφού χρονολογείται από το 2008 και έχει κατά ποιήματα και κείμενα της δημιουργού του. Η θεματολογία τους ποικίλλει από την αγάπη και τις σχέσεις, μέχρι τον πόνο και την εγκατάλειψη αλλά και πολλά άλλα συναισθήματα και καταστάσεις.
Αν σας αρέσουν τα ποιήματα, και γενικά η ανάγνωση δεν έχετε παρά να επισκεφθείτε τη Νάλια και τα συν-γραφικά της εδώ: http://syn-grafika.blogspot.gr/

Η Κατάρα Του Μάγου - Φινάλε

Author: Νυχτερινή Πένα /

ΙV.

Η πόλη του Μελώδιον όφειλε το όνομά της σε μια παλιά συνήθεια των κατοίκων της. Χτισμένη στο πιο ψηλό υψίπεδο του Γνοφώδους Όρους, κάτω από την πάντα στεφανωμένη με σύννεφα κορυφή που χάριζε στο βουνό το όνομά του, δεν γνώριζε ποτέ τη νηνεμία, πάντα φυσούσε άνεμος που οι κάτοικοι διασκέδαζαν να τον ακούν να παίζει με τους μελωδούς που τοποθετούσαν σε πόρτες και εξώστες. Από τη συνεχόμενη μελωδία που ο αέρας σκορπούσε στην πόλη πήρε το Μελώδιον το όνομά του και έγινε γνωστό σαν η Άδουσα Πόλη.
Στο υψηλότερο σημείο της πόλης ήταν χτισμένο το παλάτι του κάποτε άρχοντα της πόλης και τώρα του μάγου Άρξους. Ήταν ένα επιβλητικό χτίσμα από μάρμαρο και ξύλο, κέδρου κυρίως και μεγάλης – της λεγόμενης Βασιλικής – δρυός. Και αν οι κέδροι ήταν άφθονοι στις πλαγιές του βουνού, δεν ήταν οι βελανιδιές και τα μάρμαρα που είχαν κοστίσει πολύ χρυσάφι.
Η Αλάσρα δεν είχε χρόνο να θαυμάσει την πολυτέλεια των υλικών ή τα παχιά χαλιά στο πάτωμα και τις περίτεχνες τοιχογραφίες που κοσμούσαν σχεδόν κάθε επιφάνεια των διαδρόμων που περνούσε. Έπρεπε να βιαστεί να φτάσει στην μεγάλη αίθουσα όπου είχε γίνει το κακό και όπου θα έπρεπε να επανορθωθεί. Απόψε ο Άρξους γιόρταζε την επέτειο της ανάρρησής του στην εξουσία και θα βρισκόταν εκεί αλλά έπρεπε να το ρισκάρει.
Ήξερε ότι μπορεί να μην έβγαινε ζωντανή από την παράτολμη αυτή προσπάθειά της αλλά θα προτιμούσε να ριχθεί από τον εξώστη της αίθουσας στην απόκρημνη πλαγιά από κάτω παρά να εγκαταλείψει τον Ίμουε. Το ιπτάμενο πλοίο την είχε αφήσει στην πλαγιά του βουνού, όχι μακριά από την πύλη της πόλης από την οποία έβγαζαν οι βοσκοί τα κοπάδια τους. Ξέροντας τα κατατόπια όπως και το γεγονός ότι πρωί πρωί οι σκοποί δεν θα έδειχναν κανένα ενδιαφέρον, κατάφερε να τρυπώσει στην πόλη. Είχε μετά βρει τρόπο να μπει στο παλάτι κουβαλώντας στις κουζίνες ένα καλάθι με λαχανικά μιας και γνώριζε τον έμπορο που τα πουλούσε αλλά και τον αρχιμάγειρα που τη συμπαθούσε μιας και την ήξερε από τότε που ήταν νήπιο.
Έφτασε σε μια μικρή άλκοβα που μια πορφυρή κουρτίνα έκρυβε μια είσοδο στην μεγάλη αίθουσα. Πήρε μια βαθιά ανάσα και την πέρασε. Η αίθουσα ήταν γεμάτη με κόσμο. Ο Άρξους ήταν καθισμένος σε ένα βάθρο κυκλωμένος από τη φρουρά του και γύρω βρίσκονταν οι κάτοικοι της πόλης, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων δεν το έκανε με τη θέλησή της.
Σε μια σειρά μπροστά στο κάθισμα του Άρξους, ένα πολυτελές κάθισμα με υψηλή ράχη που έφερνε σε θρόνο, οι επικεφαλής των συντεχνιών και κάποιοι σημαίνοντες άρχοντες περίμεναν να αφήσουν το δώρο τους στους πόδια του. Η Αλάσρα πήρε θέση μαζί τους και δεν άργησε να φτάσει μπροστά του μιας και όλοι ήταν πρόθυμοι να της παραχωρήσουν τη θέση τους καθυστερώντας το επαχθές καθήκον.
Η Αλάσρα στάθηκε μπροστά στον μάγο ευθυτενής και άφοβη. Ο Άρξους δεν την αναγνώρισε και ρώτησε:
-Ποια είσαι εσύ και τι ήρθες να μου προσφέρεις;
-Είμαι η Αλάσρα Νιέλιορ, είπε η κοπέλα και ήρθα να πάρω πίσω αυτό που μου στέρησες.
Έβγαλε μέσα από τα ρούχα της το Άστρινο Πετράδι ενώ γύρω της οι άνθρωποι σκόρπιζαν φοβούμενοι την οργή του μάγου. Αλλά ο Άρξους γέλασε μόνο.
-Α εσύ το πήρες από τον Σάγκοραχ, είπε, τι σε κάνει να νομίζεις όμως ότι με αυτό μπορείς να τα βάλεις μαζί μου;
-Δεν θέλω να τα βάλω μαζί σου, είπε η κοπέλα όσο σταθερά μπορούσε. Ο μάγος την τρομοκρατούσε με την παρουσία του και μόνο αλλά ήταν τόσο κοντά στο σκοπό της, δεν θα εγκατέλειπε τώρα. Θέλω μόνο εκείνον που αγαπώ.
Ύψωσε το πετράδι που άστραψε στο φως της σελήνης όπως έπεφτε από τον κρυστάλλινο θόλο της αίθουσας.
-Φως της σελήνης σε παρακαλώ… ξεκίνησε η κοπέλα αλλά δεν μπόρεσε να συνεχίζει.
-Κατάρα σε’ σενα! Φώναξε ο μάγος με το πρόσωπό του να έχει γίνει μια μάσκα τρόμου.
Τέντωσε το χέρι του και μια πύρινη ριπή ξεπήδησε από τα δάκτυλά του με κατεύθυνση το στήθος της. Το μενταγιόν που της είχε δώσει ο Ρας έλαμψε με ένα δυνατό λευκό φως και οι φλόγες εξαφανίστηκαν.
-Σκοτώστε την! Φώναξε ο μάγος στους φρουρούς του. Μια γυναίκα μόνη είναι.
-Δε στέκεται μόνη της μάγε, είπε μια φωνή ψυχρή σαν τους ανέμους πάνω στους οποίους έπλεε το πλοίο του.
Ο Άρξους είδε με έκπληξη στον εξώστη της μεγάλης αίθουσας τον Ρας και τους άνδρες του. Πίσω τους αιωρούνταν στο ύψος του εξώστη το ιπτάμενο πλοίο.
-Αδύνατον, ψέλλισε ο μάγος, κανένας δεν μπορεί να το κάνει αυτό, οι άνεμοι στα περάσματα είναι απρόβλεπτοι.
-Είχαμε καλό πλοηγό, είπε ο Ρας και μαζί με τους άνδρες του επιτέθηκαν στη φρουρά του μάγου μπαίνοντας ανάμεσα σε αυτούς και την Αλάσρα. Μια άγρια μάχη ξέσπασε με τους φρουρούς να υπερτερούν αριθμητικά αλλά το πλήρωμα του ιπτάμενου πλοίου να υπερτερεί σε ικανότητες και πειθαρχία.
-Κάνε αυτό για το οποίο ήρθες εδώ κοπελιά, φώναξε ο Ρας ενώ ξιφομαχούσε με δύο φρουρούς.
Η Αλάσρα που παρακολουθούσε άφωνη τη μάχη που είχε ξεσπάσει ξεκίνησε και πάλι τη μαγική επίκληση.
-Φως της σελήνης σε παρακαλώ
Δώσε μου αυτόν που τόσο αγαπώ
Και πάρε το πετράδι αυτό το άστρινο.
Την επόμενη στιγμή το πετράδι έλαμψε εκθαμβωτικά και χάθηκε μέσα από τα χέρια της, η λάμψη έγινε πιο έντονη αναγκάζοντάς τη να αποστρέψει το βλέμμα και μόλις εξασθένησε είδε τον Ίμουε μπροστά της, ταλαιπωρημένο εμφανώς αλλά σώο. Ρίχτηκε στην αγκαλιά του και εκείνος την έσφιξε πάνω του. Η Αλάσρα άρχισε να κλαίει, είχαν όλα τελειώσει, ήταν και πάλι μαζί.
Ο μάγος έβγαλε μια κραυγή φρίκης, σηκώθηκε από το κάθισμά του, μια έκφραση πόνου είχε παραμορφώσει το πρόσωπό του. Έπεσε στα γόνατα και μετά στο δάπεδο ενώ σπασμοί διέτρεχαν όλο το σώμα του.
-Τι έπαθε; Ρώτησε η Αλάσρα.
-Πεθαίνει, είπε ο Ύπαρχος, με την κατάρα αυτή παραβίασε θεμελιώδεις νόμους της φύσης και κάνοντάς το αυτό συνύφανε άθελά του με την κατάρα το ίδιο του το είναι. Η λύση της έφερε το τέλος του.
-Μα γιατί; Γιατί το έκανε αυτό; Γιατί μας καταράστηκε;
-Ξεκίνησε σαν ένα ακόμα από τα σκληρά του παιχνίδια, είπε ο Ύπαρχος, η θλίψη των θυμάτων του ήταν πηγή δύναμης για τον Άρξους, αλλά αυτή τη φορά το παρατράβηξε και πλήρωσε το τίμημα. Τα δακρυσμένα μάτια είναι φοβερός κατήγορος και η δικαιοσύνη μερικές φορές μπορεί να αργεί αλλά αποδίδεται έστω και με τον πιο αναπάντεχο τρόπο.
-Καιρός να πηγαίνουμε, είπε ο Ρας, σας ευχόμαστε κάθε ευτυχία.
Η Αλάσρα του έτεινε το μενταγιόν και εκείνος το πήρε και το φόρεσε. Οι επίσημοι της πόλης πλησίασαν να του ζητήσουν να αναλάβει την διακυβέρνησή της. Ο πλοίαρχος αρνήθηκε.
-Να εκλέξετε κάποιον από το λαό σας, είπε, εμείς θα χαρούμε να θεωρούμε το Μελώδιον σπίτι μας.
-Μας σώσατε από τον Άρξους, είπε η Αλάσρα.
-Ας πούμε ότι είχαμε προηγούμενα με τον μάγο, απάντησε με ένα χαμόγελο ο Ρας, όπως και με τις σαύρες που συμμάχησαν μαζί του. Αρκεί για εμάς που θα μπορούμε να επιστρέψουμε εδώ.
Το ιπτάμενο πλοίο σηκώθηκε ψηλά πάνω από την πόλη και άνοιξε πανιά, το αποχαιρέτησαν οι μελωδίες της Άδουσας Πόλης και οι ευχές δυο ερωτευμένων που απαλλαγμένοι από την κατάρα μπορούσαν να χαρούν την αγάπη τους και να σχεδιάσουν το μέλλον.


Τέλος

Η Κατάρα Του Μάγου - 3

Author: Νυχτερινή Πένα /

ΙΙΙ.

Το σκοτάδι είχε πέσει για τα καλά και το ιπτάμενο πλοίο συνέχιζε την πτήση του κάτω από το σχεδόν ολόγιομο φεγγάρι σε έναν ξάστερο ουρανό. Είχαν ξεφύγει από την καταδίωξη και τώρα έπλεαν για κάποιο προορισμό που η Αλάσρα δεν ήξερε. Δεν είχε μιλήσει ξανά με τον κυβερνήτη αυτού του τόσο ασυνήθιστου πλοίου αλλά της είχαν δώσει να φάει και ο Άλαν της είχε φέρει ρούχα για να ντυθεί και πάλι κανονικά.
Τώρα στεκόταν μόνη της κοντά στην πλώρη, το μεγαλύτερο μέρος του πληρώματος αναπαυόταν και μόνο όσοι είχαν υπηρεσία βρίσκονταν στη γέφυρα ή τα ξάρτια του και μερικοί στο κατάστρωμα. Ο κυβερνήτης ήταν στην καμπίνα του μάλλον, δεν τον είχε δει εδώ και αρκετή ώρα, αλλά μπορούσε να δει τον Ύπαρχο. Στεκόταν στην πλώρη και παρατηρούσε τον ορίζοντα το ίδιο ασάλευτος με το ακρόπρωρο δίπλα του που ήταν σκαλισμένο σαν κεφαλή δράκου.
Άκουσε την καμπάνα του πλοίου. Μεσάνυχτα, σκέφθηκε με προσμονή.
Μια γλυκιά θέρμη την τύλιξε μαζί με ένα υπόλευκο, απόκοσμο φως και μπροστά στα μάτια της υλοποιήθηκε ένας νεαρός άνδρας, ήταν ντυμένος στα μαύρα, από το χιτώνιο που φορούσε μέχρι τις μπότες του και τον μανδύα που τον σκέπαζε. Είχε μαύρα μαλλιά μακριά ως το λαιμό και λαμπερά καστανά μάτια. Της χαμογέλασε και εκείνη έσπευσε να τον κλείσει στην αγκαλιά της, χάιδεψε τα μαλλιά του και τον κοίταξε στα μάτια σαν να προσπαθούσε να χορτάσει την εικόνα του.
-Πήρα το πετράδι, είπε και τον φίλησε στα χείλη. Πως είναι εκεί τα πράγματα;
-Όλο και σκοτεινιάζει, είπε ο άνδρας. Ελπίζω ότι θα φύγω γρήγορα από’ δω.
-Θα φύγεις, στο υπόσχομαι, είπε η Αλάσρα με δάκρυα στα μάτια.
-Θέλω να μου υποσχεθείς ότι αν δεν τα καταφέρεις... δε…
Η Αλάσρα τον αγκάλιασε και τον έσφιξε πάνω της με λαχτάρα. Εκείνος την κράτησε και χάιδευσε απαλά τα μαλλιά της.
-Αν δεν τα καταφέρεις να θυμάσαι ότι δε φταις εσύ.
-Δεν θα σε αφήσω, ψιθύρισε, ποτέ…
Τα χέρια της ήταν άδεια. Αγκάλιασε το σώμα της σαν να κρύωνε και ένας παραπονεμένος λυγμός ξέφυγε από τα χείλη της. Το φως χάθηκε και ήταν και πάλι μόνη.
-Έχω δει πολλούς μάγους, έχω σκοτώσει τους περισσότερους από αυτούς, αλλά ποτέ κανείς δεν έφερε πάνω σε αυτό το πλοίο κάποιον με τηλεμεταφορά και χωρίς να ενεργοποιήσει τούτο’ δω το φυλαχτό. Ποια είσαι;
Μέσα από τις σκιές βγήκε ο κυβερνήτης του πλοίου, το ένα χέρι του ήταν στο στέρνο του όπου από μια αλυσίδα κρεμόταν ένα κρυστάλλινο φυλαχτό. Η Αλάσρα τον κοίταξε αλαφιασμένη.
-Όχι, είπε, δεν είναι μαγεία ή μάλλον δεν είναι δική μου μαγεία… Είμαι αυτή που σας είπα. Αλλά δε σας είπα γιατί με κυνηγάνε οι σαυράνθρωποι του Σάγκοραχ.
-Αυτό θα ήθελα πολύ να το μάθω, είπε ο πλοίαρχος. Τι έβγαλε την παραφουσκωμένη αυτή σαύρα από τη φωλιά της;
-Είμαι από το Μελώδιον, είπε η Αλάσρα, γνωστό και ως Άδουσα Πόλη από τους μελωδούς που είναι τόσο συχνοί σε αυτήν. Εκεί γνώρισα και αγάπησα έναν νέο άνδρα, τον Ίμουε, με αγάπησε και εκείνος και ζούσαμε την τέλεια ευτυχία. Ο μάγος Άρξους όμως μας καταράστηκε να ζούμε χωριστά και εξόρισε τον Ίμουε σε ένα άλλο πεδίο ύπαρξης. Μπορούμε να βρεθούμε για ένα λεπτό μόνο τα μεσάνυχτα όταν οι φραγμοί ανάμεσα στα πεδία ύπαρξης λεπταίνουν.
Η Αλάσρα σταμάτησε καθώς συνειδητοποιούσε ότι είχαν μαζευτεί αρκετοί άνδρες γύρω και άκουγαν.
-Α ώστε αυτό κάνει, είπε ο Ύπαρχος από εκεί που στεκόταν, άραγε ξέρει τις συνέπειες του να παίζει με τους νόμους της φύσης;
-Δεν μπορεί να λυθεί η κατάρα; ρώτησε ο πλοίαρχος.
-Ναι, είπε η Αλάσρα. Με έναν μόνο τρόπο, πρέπει στο φως της κόκκινης πανσελήνου να κρατήσω το Άστρινο Πετράδι και να ζητήσω από το φως του να φέρει πίσω τον καλό μου.
Η Αλάσρα κοίταξε ψηλά το φωτεινό σώμα που φαινόταν πιο μεγάλο και κοντινό τώρα που δε βρισκόταν στη γη. Δάκρυα εμφανίστηκαν στα μάτια της.
-Για να με κάνει να υποφέρω περισσότερο, ο Άρξους έστειλε τον Ίμουε σε ένα πεδίο που κατέρρεε, μέρα με τη μέρα μικραίνει ενώ δεν υπάρχει πια φως σχεδόν καθόλου. Δεν έχει πια πολύ χρόνο.
-Η πανσέληνος είναι αύριο, είπε ο Ρας. Και έχεις το πετράδι αν κατάλαβα καλά. Αυτό πήρες από τον Σάγκοραχ.
Η Αλάσρα ένευσε.
-Το μόνο πετράδι που ήξερα είναι αυτό που είχε στην κατοχή του, έπρεπε να το κλέψω. Αλλά δεν αρκεί αυτό, πρέπει να επιστρέψω στο Μελώδιον και να σταθώ στο ίδιο σημείο που δόθηκε η κατάρα για να την αντιστρέψω.
-Έχεις τσαγανό κοπελιά, είπε ο Ρας κουνώντας το κεφάλι του. Και καταλαβαίνω όλο αυτό που πας να κάνεις. Ελπίζω να το πετύχεις.
Στράφηκε προς τον τιμονιέρη και φώναξε:
-Στροφή εξήντα μοιρών Χέργκερ, πορεία για το Γνοφώδες Όρος!
-Το Μελώδιον είναι χτισμένο κάτω από την κορυφή δεν μπορούμε να πάμε εκεί, παρατήρησε ο Άλαν και στράφηκε προς την Αλάσρα, λυπάμαι δεσποσύνη.
-Θα πάμε όσο πιο κοντά γίνεται, είπε ο Ρας. Λοιπόν επιστρέψτε στα καθήκοντά σας, μη χαζεύετε, βιαζόμαστε όπως ακούσατε! Έλα Αλάσρα, περπάτησε μαζί μου.
Η Αλάσρα ακολούθησε τον πλοίαρχο και περπάτησαν προς την πλώρη του πλοίου. Για λίγο ο Ρας ήταν αμίλητος και σκεφτικός σαν να έπαιρνε κάποιες αποφάσεις. Η κοπέλα αναρωτήθηκε ποιες ήταν αυτές αλλά δε μίλησε. Ήδη αυτοί οι άνθρωποι, όποιοι και αν ήταν, την είχαν βοηθήσει πολύ περισσότερο από ό,τι θα μπορούσε να ζητήσει και ας τους είχε αποκαλέσει πειρατές ο Σαγκοράχ.
-Θα σε πάμε κοντά στην πόλη, είπε ο Ρας τελικά, θα σου δώσω και αυτό το φυλαχτό. Θα σε προειδοποιήσει για κάθε μαγική ενέργεια και θα σε προστατεύσει από κάποιες.
Της έβαλε στο χέρι το φυλακτό, ήταν βαρύ και ζεστό, φτιαγμένο από χρυσό και με ένα μεγάλο πράσινο σμαράγδι στο κέντρο.
-Δεν ξέρω τι να πω, είπε με φωνή που έτρεμε από συγκίνηση.
-Τίποτα, είπε ο πλοίαρχος, απλά να πάρεις το παλληκάρι σου πίσω.