Πτήση 178 - 5

Author: Νυχτερινή Πένα /

Κεφάλαιο 4
08:31 – 09:00

Πάνω από τον Ατλαντικό
08:31
Ο Δημήτρης Λαέρτης έλυσε τη ζώνη ασφαλείας μόλις έσβησε το ειδικό σήμα, ποτέ δεν είχε συμπαθήσει αυτό το πράγμα, και βολεύτηκε καλύτερα στη θέση του. Περίμενε να ρωτήσει την πρώτη διαθέσιμη από τις κοπέλες του πληρώματος για να πάει μια επίσκεψη στο φίλο του τον Πάτρικ.
Θυμήθηκε με ένα χαμόγελο την εποχή, κάπου δύο δεκαετίες πίσω, όταν ήταν πλοίαρχος σε τάνκερ, γκαζάδικα όπως τα λέγανε, και ο Πάτρικ καινούριος πιλότος που πετούσε μικρά αεροπλάνα και ελικόπτερα για τις μεγάλες πετρελαϊκές εταιρίες που δραστηριοποιούνται στον κόλπο του Μεξικού. Είχαν γνωριστεί από τις πτήσεις αυτές που ο νεαρός πιλότος έφερνε στελέχη ή αντικαταστάτες μελών του πληρώματος στα πλοία. Είχαν γίνει γρήγορα φίλοι και πολλές φορές είχαν πιει μαζί ένα ποτό αγναντεύοντας τον ήλιο να χάνεται στον ορίζοντα.
Σαν γνήσιος Βρετανός ο Πάτρικ ήταν φίλος του ουίσκι και του μπράντυ αλλά δεν είπε όχι και στο ούζο που του έμαθε ο Λαέρτης. Αφού ο Έλληνας ναυτικός έπαψε να ταξιδεύει με τα τάνκερ διατήρησαν επαφή αν και συναντιόταν πλέον πολύ πιο σπάνια. Ήταν κρίμα που δεν είχε ένα ουζάκι να τον κεράσει τώρα. Αλλά θα τον καλούσε για διακοπές στο νησί.
Κοίταξε έξω από το παράθυρο, ο ουρανός ήταν τελείως γαλανός χωρίς καν ένα σύννεφο και κάτω ο Ατλαντικός φαινόταν γαλήνιος σαν λίμνη. Από τόσο ψηλά τα πλοία δεν φαίνονταν σχεδόν καθόλου, πρέπει να είχαν περάσει τα τριάντα χιλιάδες πόδια.


08:33
Ο Άλεξ έλυσε τη ζώνη του και σηκώθηκε. Στάθηκε στο διάδρομο ανάμεσα στις θέσεις και κοίταξε τους γονείς του. Ο πατέρας του διάβαζε το πρωινό φύλλο μιας οικονομικής εφημερίδας, η μητέρα του κοιτούσε τον ωκεανό κάμποσα χιλιόμετρα πιο κάτω αν και δεν υπήρχαν και πολλά πράγματα να δει. Ξερόβηξε και μετά είπε:
«Πάω να καθίσω λίγο πιο πίσω.»
Ο πατέρας του ένευσε χωρίς να σηκώσει το βλέμμα του, η μητέρα του έριξε μια ματιά πίσω και κατάλαβε.
«Το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει,» είπε ξερά αλλά δεν του απαγόρευσε να κάνει αυτό που ήθελε και ο Άλεξ προχώρησε προς τα πίσω. Πήρε βαθιά ανάσα, μάζεψε όλο το θάρρος του και έκανε το τελικό βήμα.
«Μπορώ να καθίσω;» ρώτησε.
Η κοπέλα γύρισε και τον κοίταξε. Έμεινε άφωνος. Όσο υπέροχα όμορφη και αν ήταν, αυτή η ομορφιά ωχριούσε μπροστά στην ομορφιά που είχε το βλέμμα της.
Εκείνη ανασήκωσε τους ώμους και ο Άλεξ κάθισε χωρίς να πάρει τα μάτια του από τα δικά της.

Λονδίνο
Γραφεία Γενικού Εισαγγελέως
08:36  – 13:36 GMT
Η εισαγγελέας, μια μεσόκοπη γυναίκα με ευγενικό παρουσιαστικό που είχε οδηγήσει πολλούς αντιπάλους στο δικαστήριο να την υποτιμήσουν με καταστροφικά για αυτούς αποτελέσματα, έβγαλε τα γυαλιά της και τα ακούμπησε στο μαονένιο γραφείο μπροστά της πάνω στο φάκελο της υπόθεσης.
«Νομίζω ότι τα καλύψαμε όλα, είπε, δεν θα σας κρατήσω άλλο.»
Οι τέσσερις άνδρες σηκώθηκαν να φύγουν και ο Μαξιμίλιαν Μόντακιου στράφηκε και είπε:
«Α και αν διαμαρτυρηθεί εγώ δεν τον χτύπησα πολύ, λίγο ίσα να μην μου πάρει το όπλο όταν συνήλθε στο αεροδρόμιο.»
«Μην ανησυχείς, αυτό ήταν απόπειρα απόδρασης, δεν τον συμφέρει να αναφερθεί. Θα σας δω τη Δευτέρα το πρωί,» είπε η εισαγγελέας.
Οι τέσσερις πρώην κομάντο της SAS βγήκαν από το κτίριο και κατέβηκαν τα σκαλιά προς το δρόμο πριν ο Άιαν ρωτήσει:
«Τι σχέδια έχετε για το Σαββατοκύριακο; Από την υπηρεσία ως γνωστό είμαστε ελεύθεροι.»
«Λέγαμε να πάμε για μερικές δοκιμές το καινούριο αγωνιστικό,» ξεκίνησε ο Ρόμπερτ ενώ προχωρούσαν προς το σημείο όπου είχαν αφήσει τα αυτοκίνητά τους.

Πάνω από τον Ατλαντικό
08:39
«Άλεξ Όβαλντ,» έτεινε το χέρι του ο Άλεξ και η κοπέλα το έσφιξε.
Το άγγιγμά της ήταν απαλό αλλά η χειραψία της σταθερή. Τώρα που την έβλεπε από κοντά, παρατηρούσε τα μαλλιά της που έδειχναν νωπά, σαν να τα είχε λούσει πριν έρθει στο αεροδρόμιο.
«Για διακοπές πας στην Βρετανία;» τη ρώτησε.

08:40
Ο Λαέρτης είχε σωστά μαντέψει. Το 777 είχε περάσει τα τριάντα χιλιάδες πόδια και όχι μόνο αυτά. Στο πιλοτήριο ο Πάτρικ και ο Μαρκ ετοιμάζονταν να χαλαρώσουν. Από δω και πέρα θα είχε τον έλεγχο ο αυτόματος πιλότος και θα εκτελούσε τον πλουν ως το σημείο που θα άρχιζε η κάθοδος, εκείνοι θα επέβλεπαν και θα έπιαναν πάλι δουλειά για την προσγείωση.
Περνώντας πάνω από τα δέκα χιλιάδες πόδια ο Πάτρικ είχε σβήσει τα φώτα προσγείωσης και είχε αφήσει μόνο τα φώτα πορείας. Είχε ελέγξει την κατανάλωση καυσίμου, είχαν ήδη ελαφρύνει κάμποσες χιλιάδες λίβρες, και είχε ρυθμίσει το πηδάλιο για πορεία χωρίς περεταίρω άνοδο.
Κοίταξε το δείκτη υψομέτρου, 37002 πόδια. Ενεργοποίησε τον αυτόματο πιλότο και έλυσε τη ζώνη ασφαλείας κάνοντας το κάθισμά του πίσω. Ο Μαρκ τον μιμήθηκε και ρώτησε:
«Τι σχέδια έχεις για απόψε;»
Πριν προλάβει να απαντήσει ο Πάτρικ ακούστηκε ένα χτύπημα στην πόρτα και ο Μαρκ σηκώθηκε να ανοίξει. Μετά την τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου είχε γίνει κανόνας ασφαλείας σε όλες τις πτήσεις να κλειδώνεται η πόρτα του πιλοτηρίου για να μην μπορεί εύκολα να φτάσει κανείς στους πιλότους.
«Να σας φέρω καφέ;» ρώτησε η Τέρι μπαίνοντας.
«Ευχαριστούμε, είπε ο Πάτρικ, στάξε και λίγο κονιάκ μέσα και θα είναι ό,τι πρέπει.»
Η Τέρι γέλασε μιας και κάτι τέτοιο δεν επιτρεπόταν και προφανώς ο πιλότος αστειευόταν. Ο Πάτρικ γέλασε επίσης.
«Γλυκό με γάλα,» είπε ο Μαρκ.
«Σκέτο για’ μένα,» είπε ο Πάτρικ, «χωρίς κονιάκ.»
Γέλασαν και οι τρεις. Αλλά εκείνος ήξερε ότι δεν αστειευόταν και τόσο. Κοίταξε έξω τον ανέφελο ουρανό. Θα ήταν μια εύκολη και ήσυχη πτήση, το κονιάκ θα το απολάμβανε το βράδυ στην αγαπημένη του παμπ.
Εύκολη ήταν το μόνο πράγμα που η πτήση 178 δεν επρόκειτο να είναι και επρόκειτο να το μάθουν σύντομα.
Λονδίνο
Αεροδρόμιο Χήθροου,
08:42  – 13:42 GMT
«Πτήση 1342 Alitalia, στην τελική ευθεία.»
«Προχώρησε ελεύθερα 1342, είσαι νούμερο ένα για προσγείωση.»
Ανάμεσα σε οδηγίες και κατευθύνσεις από και προς το πιο μεγάλο αεροδρόμιο της Βρετανίας, ο Μπιλ Σάικς παρακολουθούσε τη δουλειά έτοιμος να επέμβει όπου θα ήταν απαραίτητο. Προς το παρόν, εδώ και κάτι παραπάνω από μιάμιση ώρα που είχε αναλάβει εκείνος, δεν είχε χρειασθεί να το κάνει.
Ο Γουίλλιαμ, Μπιλ για τους φίλους, Σάικς ήταν ένας από τους προϊσταμένους της Βασιλικής Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας με καθήκοντα στον πύργο ελέγχου του Χήθροου. Μετρίου ύψους με ξανθά μαλλιά και καστανά μάτια, είχε ένα παρουσιαστικό που σε καλούσε να τον συμπαθήσεις αμέσως. Ήταν καλός στη δουλειά του, αυστηρός και δίκαιος, κάτι που τον έκανε συμπαθή στους υφισταμένους του και αξιόπιστο στους ανωτέρους του.
Κοίταξε έξω από τα μεγάλα παράθυρα του πύργου ελέγχου. Ο ουρανός ήταν γεμάτος μολυβένια σύννεφα και φυσούσε αλλά τίποτα το δύσκολο. Κάθισε στο γραφείο του στο μέσο περίπου του χώρου των ελεγκτών εναερίου κυκλοφορίας, που τα γραφεία τους ήταν περιμετρικά τοποθετημένα, και κοίταξε τις οθόνες μπροστά του. Σήμερα είχε τη δεύτερη βάρδια της ημέρας που παρά τον χειμωνιάτικο καιρό εξελισσόταν όσο καλύτερα θα μπορούσε να ελπίζει.
Αυτό είχε μόλις τελειώσει.
Ένας υπάλληλος του αεροδρομίου μπήκε στο χώρο και πλησίασε τον Μπιλ, κρατούσε ένα δέμα το οποίο είχε πάνω την ετικέτα μιας εταιρίας μεταφορών αν και όπως το κρατούσε δεν μπορούσε να πει ποια ήταν.
«Αυτό ήρθε μόλις για σας, είπε χαμηλόφωνα ο υπάλληλος, και είπαν ότι είναι επείγον.»
Ο Μπιλ το πήρε και τον ευχαρίστησε. Ήταν ελαφρύ, και απόρησε τι μπορεί να του είχαν στείλει. Λόγω της υπεύθυνης θέσης του είχε γίνει πολλές φορές αποδέκτης φαρσών όπως και των περιέργων αιτημάτων. Παρακολούθησε τον υπάλληλο που έβγαινε το ίδιο αθόρυβα όπως και μπήκε και μετά έπιασε να το ανοίξει. Ήταν ένας φάκελος από αυτούς με την ειδική επένδυση στην εσωτερική πλευρά για την μεταφορά ευπαθών αντικειμένων και με όνομα παραλήπτη το δικό του μαζί με τον προσδιορισμό «πύργος ελέγχου». Τον άνοιξε και τον κράτησε στην άκρη, θα τον πήγαινε στην μικρή του κόρη, της άρεσε πολύ να σπάει τις φυσαλίδες επενδυτικού υλικού. Μέσα βρήκε ένα cd για υπολογιστή. Κάθισε στο γραφείο του και άνοιξε την υποδοχή για να βάλει το δισκάκι ενώ ξεκινούσε και το πρόγραμμα αντιβάιρους του υπολογιστή. Όταν ήταν έτοιμο πίεσε το κουμπάκι που έκανε την εισδοχή του cd. Ενεργοποίησε τον έλεγχό του με το πρόγραμμα αντιβάιρους και περίμενε.
Η πτήση της Alitalia προσγειώθηκε και την ακολούθησε μια ακόμα της Air Canada. Στη συνέχεια απογειώθηκε μια της British με έναν κοντινό προορισμό, το Εδιμβούργο.
Το αντιβάιρους τον ενημέρωσε ότι το περιεχόμενο του δίσκου, ένα βίντεο, δεν αποτελούσε κίνδυνο. Αναρωτήθηκε τι του είχαν στείλει και ξεκίνησε την προβολή του. Για να μην παρεμποδίσει τη δουλειά των υπολοίπων συνέδεσε στον υπολογιστή ένα ζευγάρι ακουστικά ώστε να ακούει μόνο εκείνος.
Στην οθόνη φάνηκε ένας άνδρας καθισμένος σε μια καρέκλα με έναν τοίχο πίσω του, κάπου κοντά του υπήρχε παράθυρο, το φως έπεφτε στον τοίχο. Ο άνθρωπος άρχισε να μιλάει. Ο Μπιλ δεν πίστευε στα αυτιά του, πρέπει να ήταν φάρσα. Ο άνθρωπος τα έλεγε όλα με ηρεμία σαν μην ήταν παρά μια παραγγελία από ένα φίλο δεν έδειχνε ανήσυχος ή τρομαγμένος. Ο Μπιλ αποφάσισε να ενημερώσει την αστυνομία αν και το θεωρούσε μια κακόγουστη φάρσα. Ως τη στιγμή που ο άνδρας στο βίντεο εκτελέστηκε με ένα πυροβολισμό εξ επαφής.
Για μια στιγμή ένιωσε ναυτία να τον κυριεύει και πικρή χολή ανέβηκε στο στόμα του. Κατάφερε να μην κάνει εμετό και πήρε το τηλέφωνο. Σχημάτισε έναν αριθμό και μόλις του απαντήσανε είπε:
«Σκότλαντ Γιαρντ;»

Πάνω από τον Ατλαντικό
08:50  – 13:50 GMT
Ο Λαέρτης έριξε μια ματιά στους συνεπιβάτες του. Τώρα που είχε τελειώσει η άνοδος οι περισσότεροι ένιωθαν πιο άνετα. Πολλοί συζητούσαν με τους διπλανούς τους ακόμα και όταν ήταν άγνωστοι κάποιες φορές, κάτι που τύχαινε συνήθως σε ανθρώπους που ταξίδευαν μόνοι όπως ο ίδιος. Κάποιοι είχαν ανοίξει βιβλία και διάβαζαν, κάποιοι είχαν ανοίξει ηλεκτρονικές συσκευές για τον ίδιο λόγο.
Έχοντας ταξιδέψει πολλά χρόνια και σε επιβατικά πλοία αλλά και στα κρουαζιερόπλοια τελευταία είχε μάθει να αξιολογεί γρήγορα τους ανθρώπους. Συνήθως μπορούσε να μαντέψει βλέποντας κάποιον ποιο ήταν το επάγγελμά του ή η κύρια απασχόλησή του. Έτσι μπορούσε να καταλάβει ότι η κυρία που φλυαρούσε στην ακριβώς μπροστινή σειρά με μια άλλη γυναίκα, ήταν μια νοικοκυρά που είχε για πρώτη φορά πάει διακοπές χωρίς τον άνδρα της και η εμπειρία την είχε εκστασιάσει. Η συνομιλήτριά της, που μιλούσε σχεδόν το ίδιο πολύ, ήταν μια κομμώτρια από το Ναντάγκετ. Πήγαινε στο Λονδίνο για διακοπές και ήθελε γνώμες για το που να πάει και τι να δει.
Ο άνδρας που καθόταν στην αντίθετη πλευρά από τις κυρίες ήταν ενοχλημένος από τη φλυαρία τους. Η κοπέλα στην πιο μπροστά ακόμα σειρά έδειχνε και εκείνη να προσπαθεί να αγνοήσει την πολυλογία τους, είχε φορέσει ένα ζευγάρι ακουστικά που κατέληγαν σε κάποια φορητή συσκευή ή στην υποδοχή που υπήρχε στο μπράτσο της θέσης της, δεν μπορούσε να δει ποιο από τα δύο ίσχυε. Άκουγε μουσική και φαινόταν πως ήταν και η ίδια μουσικός, είχε λεπτά μακριά δάκτυλα καλλιτέχνιδας πάντως.
Είδε μια κοπέλα του πληρώματος με όμορφα ασιατικά χαρακτηριστικά να πλησιάζει.
«Συγνώμη δεσποινίς,» είπε, «μήπως θα μπορούσα να επισκεφθώ το πιλοτήριο; Ο κυβερνήτης του αεροσκάφους είναι παλιός φίλος.»
«Θα τον ρωτήσω, κύριε,» απάντησε ευγενικά η κοπέλα, «το όνομά σας;»
«Δημήτρης Λαέρτης,» είπε ο παλαίμαχος ναυτικός. «Λαέρτης όπως ο πατέρας του Οδυσσέα.»
Η κοπέλα επανέλαβε το όνομα και συνέχισε στο διάδρομο για τα καθήκοντά της.

Λονδίνο
Αρχηγείο Σκότλαντ Γιαρντ
08:55  – 13:55 GMT
Ο αστυνομικός που σήκωσε το τηλέφωνο στην κλήση του Μπιλ Σάικς από το Χήθροου πέρασε τη γραμμή στον αξιωματικό υπηρεσίας εκτιμώντας την σοβαρότητα της κατάστασης. Εκείνος άκουσε προσεκτικά τα νέα και μετά του είπε να κλείσει το τηλέφωνο και να μην πει σε κανέναν τίποτα ως που να επικοινωνήσουν μαζί του.
Μόλις έκλεισε το τηλέφωνο ο αξιωματικός έμεινε για μια στιγμή σκεφτικός και έπειτα κάλεσε τον διευθυντή της υπηρεσίας. Μπορεί να ήταν Σάββατο και να ήταν σπίτι του αλλά αυτή ήταν σίγουρα από τις περιπτώσεις που επέβαλλαν να ενημερώνεται. Ο διευθυντής ανέλαβε αμέσως τη διαχείριση της κατάστασης. Του ανέθεσε να στείλει στο αεροδρόμιο την επιθεωρήτρια Γκρέηβ του ειδικού κλάδου αφού του βρει το τηλέφωνό της.
Μετά ο ίδιος ο διευθυντής κάλεσε ένα άλλο τηλέφωνο που λίγοι άνθρωποι στο Λονδίνο γνώριζαν και αντιστοιχούσε σε μια έπαυλη στη Μπελγκράβια. Φαινομενικά ήταν απλά ένα πλούσιο αρχοντικό σπίτι αλλά στην πραγματικότητα ήταν το αρχηγείο μιας από τις υπηρεσίες αντιτρομοκρατικής δράσης της ΜΙ6. Ο άνδρας που το σήκωσε του είπε να περιμένει και μετά από λίγα δευτερόλεπτα τον είχε συνδέσει με τον επικεφαλής της υπηρεσίας στρατηγό Άλιστερ Μακ Λίοντ. Ο στρατηγός τον άκουσε προσεκτικά και ανέλαβε εκείνος τον χειρισμό της υπόθεσης. Ζήτησε κάθε βοήθεια που θα ήταν δυνατή από τη Γιαρντ. Ύστερα άφησε το διευθυντή και έμεινε σκεφτικός. Ξανασήκωσε το τηλέφωνο και κάλεσε έναν αριθμό:
«Άιαν,» είπε μόλις απάντησε ο παραλήπτης της κλήσης, «προέκυψε ένα θέμα πολύ δύσκολο και εν μέρει σχετικό με εσάς.»

Δίπλα στον Άιαν που μιλούσε στο τηλέφωνο ο Μάικ Κάμπελ κοίταξε το ρολόι του:

14:00.

0 σχόλια

Επάγγελμα Τρομοκράτης

Author: Νυχτερινή Πένα /

Ο Μιχαήλ Κέλι είναι ένας εκτελεστής στην υπηρεσία της KGB έχει εκπαιδευτεί τέλεια για να αφομοιωθεί σε μια δυτική κοινωνία και να δρα εκεί σύμφωνα με τα συμφέροντα της Μόσχας. Η αποστασία στη δύση ενός Σοβιετικού που είχε λάβει μέρος στην εκπαίδευσή του απειλεί να τινάξει στον αέρα είκοσι χρόνια καριέρας και μυστικών αποστολών. Με τις Αγγλικές μυστικές υπηρεσίες στο κατόπι του και με την KGB να είναι έτοιμη να αρνηθεί κάθε γνώση αν αποκαλυφθεί νιώθει τον κλοιό γύρω του να σφίγγει και αποφασίζει να κάνει την έξοδό του με ένα μεγάλο χτύπημα, να δολοφονήσει τον Πάπα που επισκέπτεται την Αγγλία.

Μια γρήγορη και δυνατή περιπέτεια από τον μετρ του είδους Τζακ Χίγκινς. Θα την απολαύσουν οι φίλοι του είδους και ειδικά οι αναγνώστες που έχουν διαβάσει και τις άλλες περιπέτειες που περιλαμβάνουν τον Λάιαμ Ντέβλιν.

0 σχόλια

Ιστολόγιο του μήνα – Αύγουστος 2017

Author: Νυχτερινή Πένα /

Εξαιρώντας την κυριολεκτική έννοια της μαγείας που αλλού την χρησιμοποιούμε την έννοια; Στην μουσική της οποίας είναι αναμφισβήτητη η μαγεία αλλά και – στην αγαπημένη μου – στις λέξεις. Η μαγεία των λέξεων είναι η πιο δυνατή για εμάς που γράφουμε.

Για έναν τέτοιο μάγο θα μιλήσουμε σήμερα. Η μαγεία του είναι γραπτή και ξόρκια του οι λέξεις. Σε ποιητική μορφή μάλιστα. Μιλάω για τον μάγο. Ασκεί τη μαγεία του αρκετό καιρό, ξεκίνησε από το Νοέμβριο του 2009 και από το μαγικό του εργαστήρι έχουν ξεπηδήσει εκατοντάδες στίχοι μιας και εκφράζει όλα όσα των απασχολούν, τον συγκινούν, τον ενδιαφέρουν ή τον συναρπάζουν με ποιήματα. Αν αγαπάτε την ποίηση και τα πλούσια συναισθήματα αφεθείτε στα ξόρκια του μάγου εδώ: http://nikitassoul.blogspot.gr

0 σχόλια

Πτήση 178 - 4

Author: Νυχτερινή Πένα /

Κεφάλαιο 3
08:01 – 08:30

Αεροδρόμιο JFK, Νέα Υόρκη
08:01 Τοπική
Το πρωινό ξημέρωνε ανέφελο και η απογείωση θα ήταν μια σπουδή στην τελειότητα, ο Πάτρικ έγλειψε τα χείλη του. Όλα πήγαιναν όπως έπρεπε και θα τα ευχαριστιόταν ακόμα περισσότερο αν είχε ένα ουίσκι τώρα, πράγμα που φυσικά ήταν αδύνατο.
Τα αεροπλάνα μπορούν να τροχοδρομήσουν στους βοηθητικούς τροχοδρόμους ως τον διάδρομο απογείωσης με μέγιστη ταχύτητα 25 κόμβους αλλά ο Πάτρικ δεν πήγαινε τόσο γρήγορα, μιας και ήταν στην ώρα τους και δεν υπήρχε λόγος βιασύνης.

08:03
Ο Λαέρτης κοίταζε έξω την πίστα του αεροδρομίου με τους πολλούς τροχοδρόμους και τις ενδεικτικές γραμμές διαφορετικών χρωμάτων που ήταν ακατανόητες για όλους πέρα από τους πιλότους και το προσωπικό της πίστας του αεροδρομίου.
Χαμογέλασε, και οι χάρτες ναυσιπλοΐας που χρησιμοποιούσαν για να κυβερνήσουν τα πλοία ήταν ακατανόητοι στους υπόλοιπους ανθρώπους έξω από το επάγγελμα, ο καθένας με τη δουλειά του.
Για εκείνον βέβαια είχε τελειώσει πια η δουλειά, μετά από τέσσερις σχεδόν δεκαετίες σε κάθε είδους πλοίο, από πετρελαιοφόρο μέχρι υπερωκεάνειο κρουαζιερόπλοιο, είχε έρθει η ώρα να αφήσει τη θάλασσα. Εντάξει όχι τελείως, εκείνο το καΐκι ήταν ένα σχέδιο που σίγουρα θα το έβλεπε ολοκληρωμένο. Αλλά σίγουρα δεν θα περίπλεε ποτέ πια την Παταγονία ή θα διέσχιζε τον Ειρηνικό. Ακόμα και τον Ατλαντικό που τώρα λαμπύριζε στο βάθος θα τον έβλεπε από ψηλά αν ξαναβρισκόταν ποτέ προς τα εδώ. Θα ταξίδευε στο Αιγαίο, θα ευχαριστιόταν τις ομορφιές του και θα πάλευε τα καπρίτσια και τα μπουρίνια του.
Κοίταξε το ρολόι του και αναρωτήθηκε τι να έκανε η γυναίκα του, ήδη στο νησί ήταν καταμεσήμερο, θα είχαν φάει και θα είχε ξαπλώσει πιθανότατα.

08:04
Ενώ ο Λαέρτης σκεφτόταν το σπίτι και τη γυναίκα του και πότε θα τα ξανάβλεπε, ο Έντ Φίσερ σκεφτόταν με τρόμο ότι μπορεί να μην το ξανάβλεπε. Τι θα γινόταν αν την ώρα της απογείωσης το αεροπλάνο, πάθαινε κάτι και συντριβόταν στον διάδρομο; Αν έπαιρνε φωτιά; Αν το ανατίναζαν κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τρομοκράτες; Λίγα γίνονταν; Αν στην προσγείωση συνέβαινε κάποια μοιραία δυσλειτουργία;
Φοβόταν τα αεροπλάνα ανέκαθεν, όσο παλιά μπορούσε να θυμηθεί τον εαυτό του. Τα απέφευγε με κάθε τρόπο και δεν είχε παρά ελάχιστες φορές ταξιδεύσει με αυτά όταν ήταν πραγματικά αναπόφευκτο. Και το ταξίδι τούτο δυστυχώς ανήκε στην κατηγορία την τελευταία, στα ταξίδια που έπρεπε να πραγματοποιηθούν αεροπορικώς.
Είχε έρθει στην Νέα Υόρκη με αεροπλάνο να προλάβει τη συμφωνία με την κατασκευαστική εταιρία λίγο έξω από την πόλη και τώρα βιαζόταν να πάει και πάλι σπίτι του και να μην ξαναδεί αεροπλάνο για χρόνια. Και τώρα θα είχε προτείνει κάποια άλλη λύση αλλά με τα Χριστούγεννα να καταφτάνουν σε λίγες μέρες δεν είχε πολλές εναλλακτικές.
Στο αεροδρόμιο με τα διάφορα μαγαζιά, τα εστιατόρια και τις πολυτελείς καφετέριες, είχε ξεχάσει το φόβο του για λίγο αλλά από τη στιγμή που διέσχισε τη φυσούνα και μπήκε στο αεροπλάνο ένιωθε να τον πνίγει ο χώρος και ο φόβος του επέστρεψε δριμύτερος.
Είχε πάρει ένα χάπι με σκοπό να δράσει στην αρχή του ταξιδιού και να κοιμάται ως την άφιξη στο Λονδίνο αλλά ακόμα δεν είχε συμβεί αυτό και αδημονούσε. Παρότι δεν το συνιστούσαν οι οδηγίες αλλά και κανένας γιατρός, θα το βοηθούσε να κάνει την δουλειά του με λίγο, ή και πολύ αλκοόλ. Αλλά έπρεπε να περιμένει, το πλήρωμα καμπίνας είχε καθίσει καθώς το αεροπλάνο πλησίαζε το διάδρομο απογείωσης. Θα αργούσε λίγο να έχει το ποτό του. Ίσως το χάπι να ενεργούσε ως τότε. Το αεροπλάνο έστριψε και σταμάτησε. Ο Έντ κατάλαβε, είχαν φτάσει στο διάδρομο απογείωσης, ένιωσε το στομάχι του να σφίγγεται.

08:09
Ο Πάτρικ σταμάτησε το αεροπλάνο στο πλάι του διαδρόμου, πριν ακριβώς την είσοδο σε αυτόν. Έριξε μια ματιά μπροστά όπου έπεφτε η σκιά του 777 όπως ο ήλιος ήταν πίσω τους και μετά κοίταξε το ρολόι. Ήταν ακριβώς στην ώρα τους. Ικανοποιημένος άλλαξε συχνότητα και μίλησε στον ασύρματο:
«Speedbird 178 Heavy, έξω από το διάδρομο 13 δεξιό αιτούμαστε άδεια εισόδου στο διάδρομο.»
«Speedbird, ήρθε η απάντηση, αναμένετε προσγείωση 767, είστε οι επόμενοι.»
Σχεδόν αμέσως ένα 767 με τα χρώματα της Northwest πέρασε από εμπρός τους έχοντας ήδη χαμηλώσει αρκετά και άγγιξε το διάδρομο λίγο πιο πέρα με τους τροχούς να στριγκλίζουν όπως πάντα από την τριβή που έκαιγε τις εξωτερικές στοιβάδες των ελαστικών. Μόλις το 767 άφησε τον διάδρομο ο Πάτρικ έστριψε το δικό τους αεροσκάφος και το ευθυγράμμισε.
«Speedbird 178 Heavy, στον 13 δεξιό, έτοιμοι για απογείωση.»
«Ελεύθεροι για απογείωση 178, μετά την απογείωση πορεία 103. Άνεμος δύο κόμβοι στις δέκα μοίρες. Επικοινωνία με τις αναχωρήσεις στη συχνότητα 124,75. Καλό ταξίδι.»
«Ευχαριστούμε, 178 τέλος, απάντησε ο Πάτρικ.»
Έβαλε το χέρι του στο μοχλό ισχύος ανεβάζοντάς την ισχύ στην οποία δούλευαν οι μηχανές μαλακά μέχρι να φτάσει στο 90% της συνολικής ισχύος τους, όσο θα απαιτείτο για να απογειωθούν δηλαδή.
«Φρένα, είπε ο Μαρκ, ξεκινώντας τους τελικούς ελέγχους.»
«Ανοιχτά, απάντησε ο Πάτρικ, και το βλέμμα του πήγε αυτόματα στον πίνακα με τις ενδείξεις των κινητήρων.»
«Όργανα μηχανών;»
«Ενδείξεις σε όλα, είναι εντάξει.»
«Διάδρομος ελεύθερος.»
Έκαναν την οπτική επαλήθευση και ο Πάτρικ κοίταξε την ισχύ, σχεδόν έτοιμη, 89% είχε φτάσει. Ο Πάτρικ απενεργοποίησε τα φρένα και την επόμενη στιγμή του τεράστιο 777 ρίχθηκε στον διάδρομο απογείωσης σαν αρπακτικό που καταδιώκει το θύμα του. Με την ταχύτητα να ανεβαίνει ο Πάτρικ κοίταξε το ρολόι του και μετά πάλι το δείκτη ταχύτητας.
«80 κόμβοι ανήγγειλε, ο Μάρκ.»
Το αεροπλάνο συνέχισε να αναπτύσσει ταχύτητα.
«144,» είπε ο Μαρκ και σχεδόν αμέσως 153, που ήταν η VR, έφταναν στην ταχύτητα απογείωσης. «160!»
Ο Πάτρικ τράβηξε το πηδάλιο απαλά πίσω και το αεροπλάνο άρχισε να ανασηκώνεται. Πρώτα το ρύγχος και ο μπροστά τροχός, ύστερα το υπόλοιπο αεροσκάφος και οι πίσω τροχοί. Με ένα ελαφρύ τρέμουλο το αεροπλάνο σηκώθηκε από το έδαφος.
«Έχουμε απογείωση!» φώναξε ένας πιτσιρικάς από την οικονομική θέση.



08:14
Ο Άλεξ έριξε μια ματιά γύρω στους επιβάτες της διακεκριμένης θέσης. Δεν του άρεσε αυτό το ταξίδι, δεν είχε αυταπάτες προς το σκοπό του και φοβόταν πάρα πολύ ότι δεν θα τον πετύχαινε. Αυτό ωστόσο δεν το ομολογούσε ούτε στον αυτό του και πολύ περισσότερο στους γονείς του ή τον Άνταμ.
Κοίταξε τον Άνταμ, ο μικρός αδερφός του παρακολουθούσε με προσοχή τις κινήσεις και τις αντιδράσεις του αεροπλάνου ταιριάζοντας την πραγματικότητα με αυτά που ήξερε. Μετά φάνηκε να υπολογίζει, καθώς το αεροπλάνο απογειωνόταν, τις ταχύτητες.
Συνέχισε την οπτική επιθεώρηση της πρώτης θέσης, δύο σειρές πιο πίσω καθόταν μια όμορφη έφηβη, στην ηλικία του, έδειχνε να αδιαφορεί για τα πάντα γύρω της και άκουγε μουσική από ένα ζευγάρι ακουστικά συνδεδεμένα με μια μικροσκοπική συσκευή mp3. Δεν τον είχε προσέξει και έτσι μπορούσε να την παρατηρήσει απαρατήρητος.
Ένα γλυκό πρόσωπο με καστανά μάτια, μισόκλειστα καθώς κοίταζε έξω κόντρα στον πρωινό ήλιο, που τα σκίαζαν μακριές βλεφαρίδες, ίδιου χρώματος μαλλιά πιασμένα σε μια πρακτική κοτσίδα, λευκό, αψεγάδιαστο δέρμα. Σίγουρα θα έκανε την γνωριμία της μόλις θα μπορούσε να σηκωθεί από τη θέση του και ως τότε μπορούσε να σκεφθεί πως θα της πιάσει κουβέντα.

08:17
Θα μπορούσε να ανατιναχθεί το αεροπλάνο και τώρα όπως ανέβαινε μεγαλοπρεπώς στον ουρανό και δεν θα υπήρχε σωτηρία για κανέναν από όσους βρίσκονταν σε αυτό αλλά δεν ήταν ακόμα ώρα. Το σχέδιο του αρχηγού τους προέβλεπε άλλες κινήσεις πρώτα για τη δόξα του Αλλάχ και του Ισλαμικού χαλιφάτου. Έτσι έκανε υπομονή και περίμενε την ώρα που θα γίνονταν όλα και που θα έπρεπε και ίδιος να αναλάβει δράση.


08:19
«Speedbird 178 Heavy,» είπε ο Πάτρικ στον ασύρματο έχοντας συντονιστεί στη συχνότητα του ελέγχου εναερίου κυκλοφορίας για τις πτήσεις που απομακρύνονταν από το διεθνές αεροδρόμιο John Fitzgerald Kennedy.
«Καλημέρα 178, πορεία 104 μοίρες ανεβείτε σε ύψος πτήσης 370.»
«Ελήφθη» απάντησε ο Πάτρικ και άρχισε να στρίβει το πηδάλιο για να πάρουν την νέα πορεία.
Το ύψος που τους είχε δώσει αντιστοιχούσε στα 37000 πόδια και θα ήταν το υψόμετρο στο οποίο θα ταξίδευαν. Ο πιλότος χαμογέλασε, το ότι τους είχαν επιτρέψει κατευθείαν την άνοδο στο ύψος αυτό θα επέτρεπε μια πιο γρήγορη άνοδο κάτι που επιτάχυνε το ταξίδι τους  και ήταν και πιο ξεκούραστο για τους πιλότους.

08:21
Η Μέγκαν είχε γείρει το κεφάλι της στο μαξιλάρι του καθίσματος και άφηνε τον ήλιο να της χαϊδεύει το πρόσωπο καθώς το αεροπλάνο σκαρφάλωνε όλο και πιο ψηλά πάνω από τον Ατλαντικό ωκεανό. Τέτοια εποχή του χρόνου το άγγιγμα του ήλιου ήταν ευχάριστο αν και για τη Μέγκαν συγκεκριμένα ήταν τις περισσότερες φορές καλοδεχούμενο.
Μια από τις συνέπειες της πάθησής της, ήταν να νιώθει συνήθως παγωμένη και να έχει συνεχή αίσθηση κρύου, κάτι που οφειλόταν στην ελλιπή αιμάτωση του σώματος από την καρδιά της που πάσχιζε να τα καταφέρει. Υπό αυτές τις συνθήκες καλωσόριζε τη ζεστασιά.
Πήγαινε στο Λονδίνο για αυτόν ακριβώς τον λόγο, θα υποβαλλόταν σε μια επέμβαση ανοιχτής καρδιάς που θα διόρθωνε το πρόβλημα όπως πίστευαν οι γιατροί. Οι γονείς τους είχαν προηγηθεί για να κάνουν τις απαραίτητες ετοιμασίες για την παραμονή τους στη Βρετανική πρωτεύουσα αλλά και για την νοσηλεία της Μέγκαν και έτσι τώρα που είχε έρθει η ώρα να εισαχθεί στο νοσοκομείο ταξίδευε με την αδερφή της.
«Πως αισθάνεσαι;» ρώτησε η Χάνα βλέποντάς την να ακουμπάει πίσω και να κλείνει τα μάτια.
«Λίγο κουρασμένη,» απάντησε η Μέγκαν με τη φωνή της να προδίδει πόσο εξασθενημένη ήταν αλλά χωρίς να κρύβεται η ποιότητα που κανονικά είχε, κρυστάλλινα καθαρή και μελωδική. «Ξυπνήσαμε και πρωί σήμερα.»
«Προσπάθησε να ξεκουραστείς τώρα, είπε η Χάνα, έχουμε αρκετές ώρες μπροστά μας χωρίς τίποτα να κάνουμε.»
«Θα έχουμε στο Λονδίνο,» είπε η Μέγκαν και χαμογέλασε χωρίς να ανοίξει τα μάτια της.
«Πράγματι θα έχουμε, απάντησε η Χάνα, αλλά όλα θα πάνε καλά, μην στενοχωριέσαι.»
Η Χάνα χάιδεψε καθησυχαστικά το χέρι της αδερφής της σκεπτόμενη τις προειδοποιήσεις της δόκτορος Μαλόουν. Η Μέγκαν δεν έπρεπε να ταράζεται και να πιέζεται.

08:25
Δεν είχε πια καμία αμφιβολία, θα πέθαινε! Το αεροπλάνο είχε πιάσει να ανεβαίνει τόσο ψηλά που τα μεγάλα φορτηγά πλοία κάτω στον ωκεανό έδειχναν σαν παιχνίδια. Κανονικά έπρεπε να έχει αποκοιμηθεί και να μην το έχει δει αυτό το τρομακτικό θέαμα. Ένιωθε το στομάχι του να σφίγγεται σαν να το είχε πιάσει ένα σιδερένιο χέρι και να το συνέθλιβε.
Ο Έντ σκούπισε τον ιδρώτα από το πρόσωπό του και έριξε μια ματιά γύρω, δεν φαινόταν κανείς άλλος να έχει δυσκολίες ή να αντιλαμβάνεται τη δική του θέση. Κοίταξε το φωτεινό σήμα που αναπαριστούσε τη ζώνη ασφαλείας. Ήξερε ότι όταν αυτό θα έσβηνε θα μπορούσε να σηκωθεί από τη θέση του αλλά και, το κυριότερο, θα ήταν το πλήρωμα σε θέση να τους εξυπηρετήσει και να προσφέρει διάφορα, ανάμεσά τους και το κονιάκ που διακαώς επιθυμούσε.
Ακριβώς εκείνη τη στιγμή το φωτεινό σήμα έσβησε.

Λονδίνο
Ξενοδοχείο Λόντον Κάραβελ
08:26 - 13:26 GMT
 Ο άνδρας βόγκηξε από ευχαρίστηση καθώς η γυναίκα καθόταν επάνω του και λικνιζόταν ανάλαφρα. Ήπιε την τελευταία γουλιά από το ποτό του και έγειρε πίσω στο κρεβάτι αφήνοντάς την να του προσφέρει την ηδονή όπως εκείνη ήξερε. Κοίταξε το μαυρισμένο λυγερό της σώμα και τα τέλεια στρογγυλά στήθη της. Ήταν η τέλεια ερωμένη, σεξουαλικά απελευθερωμένη αλλά υποταγμένη και υπάκουη.
Την είχε γνωρίσει τυχαία λίγους μήνες στην παραλία στα τέλη του καλοκαιριού και ήδη την πρώτη νύχτα είχε πάει μαζί της στο κρεβάτι. Από τότε είχε αποκτήσει μαζί της μια εξωσυζυγική σχέση που κάλυπτε από τη σύζυγο και την κόρη του με την πρόφαση της δουλειάς του ως μηχανικός αεροσκαφών.
Άπλωσε τα χέρια του στους γοφούς της αλλά δεν μπόρεσε να την κρατήσει, τα χέρια του έπεσαν στο πλάι αδύναμα. Μια περίεργη ατονία τον είχε καταλάβει. Ένιωθε ένα περίεργο κάψιμο στο στέρνο και ξαφνικά φαινόταν σαν ο αέρας μέσα στο δωμάτιο είχε γίνει πιο πνιχτός και δεν μπορούσε να τον αναπνεύσει.
«Δεν νιώθω καλά», είπε και η φωνή του βγήκε ένας ψίθυρος, «έχω...»
Η φωνή του έσβησε. Η γυναίκα συνέχισε να λικνίζεται με έναν πιο γρήγορο ρυθμό αλλά πια ο άνδρας δεν ένιωθε καμία ηδονή. Πάσχιζε να πάρει μια ανάσα κοιτώντας τη γυναίκα με τρόμο καθώς συνειδητοποιούσε ότι δεν φαινόταν να ταράζεται από την κατάσταση. Το περίμενε, συνειδητοποίησε και αυτή ήταν η τελευταία του σκέψη πριν χάσει τις αισθήσεις του μια και για πάντα.
Η γυναίκα ολοκλήρωσε με μια βραχνή κραυγή. Κοίταξε τον νεκρό πια εραστή της και πήρε βαθιές ανάσες. Ύστερα άρχισε να ουρλιάζει για βοήθεια. 

0 σχόλια

Πτήση 178 - 3

Author: Νυχτερινή Πένα /

Κεφάλαιο 2
07:31 – 08:00

07:31
Με την πρώτη ματιά μπορούσε κανείς να πει ότι η Μέγκαν Άσκουιθ ήταν άρρωστη, την πρόδιδε το γεμάτο πόνο πολλές φορές βλέμμα της και η εύθραυστη ομορφιά της. Ήταν μια όμορφη κοπέλα με μακριά καστανά μαλλιά και μάτια στο χρώμα του μελιού, είχε γλυκά χαρακτηριστικά που τονίζονταν από το χλωμό της δέρμα και αντικατόπτριζαν το χαρακτήρα της.
Μπήκε στο αεροσκάφος τελευταία συνοδευόμενη από την αδερφή της Χάνα, μια εντυπωσιακά όμορφη ξανθή κοπέλα που έμοιαζε στην αδερφή της μόνο στα μάτια. Ταξίδευαν στην διακεκριμένη θέση και μάλιστα στην πρώτη σειρά, είχαν τις θέσεις 1A και 1C. Η Μέγκαν κάθισε στην θέση κοντά στο παράθυρο, η Χάνα τακτοποίησε την τσάντα που είχαν μαζί τους πριν καθίσει.
«Πως είσαι;» ρώτησε την αδερφή της καθώς τη βοηθούσε με τη ζώνη.
«Νιώθω αδύναμη,» απάντησε η Μέγκαν, «αλλά χαίρομαι που επιτέλους ξεκινάμε να το κάνουμε.»
Ακούμπησε το κεφάλι της πίσω στο κάθισμα καθώς η Τέρι, σαν επικεφαλής του πληρώματος καμπίνας, ξεκινούσε την ενημέρωση.

07:34
Ο Τόμας κάθισε στην θέση 7C αφήνοντας στη γυναίκα του τη θέση δίπλα στο παράθυρο. Εκείνη δέχθηκε πρόθυμα και χωρίς κανένα σχόλιο αλλά ήταν σίγουρος ότι θα το ανέφερε αμέσως στον επόμενο καυγά που θα είχαν με την κατηγορία ότι το έκανε για να μπορεί να βλέπει τις γυναίκες που περνούσαν. Η Άλισον ήταν διεκδικητική και κτητική από την αρχή της σχέσης τους αλλά η ζήλεια της, παράλογη και τελείως αβάσιμη καθώς ποτέ δεν την είχε απατήσει, τον κούραζε. Με τη σειρά της εκείνη παραπονιόταν για τις πολλές επαγγελματικές του υποχρεώσεις και την απουσία του από μερικά σημαντικά γεγονότα. Όντες πείσμονες και ισχυρογνώμονες και οι δύο είχαν καταλήξει να κάνουν ομηρικούς καυγάδες. Τώρα πήγαιναν για διακοπές στο Λονδίνο ελπίζοντας ότι τα Χριστούγεννα στην Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα θα βοηθούσαν την κατάσταση, εκεί είχαν γνωριστεί, ίσως αυτό έφερνε μια θαλπωρή που είχε χαθεί από τη σχέση τους.

07:36
Ο Πάτρικ έδεσε τη ζώνη του και ο Μαρκ τον μιμήθηκε, είχαν ολοκληρώσει την προπαρασκευή και αφού η Τέρι τους είχε ενημερώσει ότι όλοι επιβάτες είχαν επιβιβαστεί, μπορούσαν να ξεκινήσουν. Άκουγαν ήδη την κοπέλα να τους καλωσορίζει και να δίνει τις οδηγίες ασφαλείας. Φόρεσαν τα στελέχη επικοινωνίας και ο Πάτρικ ρύθμισε τον ασύρματο στο ATIS, το αυτόματο σύστημα πληροφοριών του αεροδρομίου στη συχνότητα 115,10.
Ο καιρός ήταν καλός, με ελάχιστο άνεμο, θα χειροτέρευε αργότερα αλλά αυτό δεν θα τους απασχολούσε καθώς θα βρίσκονταν πλέον μακριά. Ο Πάτρικ συντόνισε τον ασύρματο στον έλεγχο εδάφους στη συχνότητα 121,65 και είπε:
«Speedbird 178 Heavy, στο έδαφος, είπε, έτοιμοι για οπισθόδρομο ώθηση.»
Το 777 έχει δύο κινητήρες Rolls-Royce Trent 800, από τους πλέον ισχυρούς σε ένα πολιτικό αεροσκάφος και η ώση τους αν λειτουργούσαν κοντά σε κτίριο θα προκαλούσε ζημιές και τραυματισμούς. Έτσι ένα μικρό όχημα έσπρωχνε λίγο πίσω το αεροπλάνο για να μπορέσει να βάλει σε λειτουργία τις μηχανές χωρίς κίνδυνο. Μόλις ολοκληρώθηκε αυτή η διαδικασία ο Πάτρικ ζήτησε την άδεια να ξεκινήσει τις μηχανές. Την έλαβε και μαζί τον κωδικό με τον οποίο θα αναγνωριζόταν στα ραντάρ η πτήση. Τον πέρασε στην ειδική συσκευή πριν ξεκινήσει τη διαδικασία ενάρξεως των μηχανών.


Λονδίνο
Γραφεία Γενικού Εισαγγελέως
07:41 – 12:41 Ώρα Λονδίνου
Ο Άιαν Γκόρντον ανέβαινε τα σκαλιά της κεντρικής εισόδου του κτιρίου όπου στεγαζόταν η εισαγγελία με γρήγορα βήματα ακολουθούμενος από τους τρεις συντρόφους του. Η δίκη του Αλ Μαλουί θα άρχιζε τη Δευτέρα και η εισαγγελέας ήθελε τους τέσσερις άνδρες για μερικές τελευταίες συνεννοήσεις εν όψει των τακτικών που θα ακολουθούσε ο δικηγόρος του τρομοκράτη.
Ο Άλαν φορούσε τη στολή του, για τυπικούς και γραφειοκρατικούς λόγους, διατηρούσε κανονικά το βαθμό του στο στρατό και τώρα ήταν ταγματάρχης. Οι υπόλοιποι φορούσαν πολιτικά, τυπικά ήταν όλοι πολίτες πια, απόστρατοι της SAS.
Πέρασαν την μεγάλη δίφυλλη πόρτα και ο Άλαν κατευθύνθηκε προς έναν διάδρομο δεξιά. Μιας και ήταν Σάββατο πολύ λίγοι βρίσκονταν εδώ αφού δούλευαν μόνο όσοι είχαν εξαιρετικά επείγουσες υποθέσεις. Μπήκαν στο γραφείο της εισαγγελέως που τους καλωσόρισε.

Αεροδρόμιο JFK, Νέα Υόρκη
07:47
Ο Πάτρικ ξεκίνησε την μηχανή ένα και παρακολούθησε τις ενδείξεις να εμφανίζονται στα όργανα που παρακολουθούσαν τη λειτουργία των μηχανών και μόλις σταθεροποιήθηκαν αυτές ξεκίνησε και τη μηχανή δύο. Τώρα το αεροσκάφος είχε δική του ισχύ και πέρα από την μπαταρία.
«Φρένα», είπε ο Μαρκ.
«Σε ισχύ,» απάντησε ο Πάτρικ.
«Φώτα πλοήγησης και τροχοδρόμησης» είπε ο Μαρκ.
«Αναμμένα.»
«Αντιψυκτικοί διακόπτες.»
«Ανοιχτοί.»
Στο υψόμετρο που θα πετούσαν θα υπήρχαν θερμοκρασίες αρκετά κάτω από το μηδέν αλλά και σε χαμηλότερα επίπεδα αναλόγως με τον καιρό, έπρεπε να είναι σε λειτουργία τα συστήματα που θα απέτρεπαν το σχηματισμό πάγου στα φτερά και τα βοηθητικά πτερύγια.
«Πηδάλιο,» είπε ο Μαρκ ρίχνοντας μια ματιά στο ρολόι του.
«Ρυθμισμένο,» είπε ο Πάτρικ και πρόσθεσε, «μην ανησυχείς, είμαστε στην ώρα μας.»
«Βοηθητικά πτερύγια.»
«Στις πέντε μοίρες,» είπε ο Πάτρικ και έκανε την ρύθμιση.

07:49
«Καλά πόση ώρα χρειάζεται για να ξεκινήσει αυτό το αεροπλάνο;» έκανε βλοσυρός ο Άλεξ Όσβαλντ.
«Αρκετή,» είπε ο Άνταμ αμέσως και συνέχισε, «θες να σου πω πόσα πράγματα πρέπει να ελεγχθούν και να ρυθμιστούν;»
«Όχι,» είπε απότομα ο Άλεξ κάνοντας τον αδερφό του να μαζευτεί.
Μόρφασε μετανιώνοντας γι’ αυτό σχεδόν αμέσως. Δεν του έφταιγε τίποτα ο μικρός αδερφός του, όπως και ο ίδιος προσπαθούσε να τα βγάλει πέρα με την κατάσταση στο σπίτι με όποιον τρόπο μπορούσε.
«Θα μου τα πεις στο ταξίδι,» είπε χαϊδεύοντας τα μαλλιά του και ο Άνταμ χαμογέλασε, αλλά δεν το πρόσεξε, του είχε τραβήξει την προσοχή η κοπέλα στο πίσω κάθισμα.


07:54 Τοπική
Η Τέρι πήρε το μικρόφωνο και πάλι μετά την παρουσίαση των μέτρων ασφαλείας στις ειδικές οθόνες που άνοιγαν πάνω από τις θέσεις και ευχήθηκε ένα καλό ταξίδι σε όλους εκ μέρους του πληρώματος και του κυβερνήτη.
Ο Δημήτρης Λαέρτης δεν είχε προσέξει ιδιαίτερα τις οδηγίες, είχε ταξιδέψει με τόσες πτήσεις στη ζωή του που τις ήξερε πολύ καλά. Αλλά το όνομα του κυβερνήτη ήταν μια άλλη ιστορία. Για δες, σκέφθηκε με ένα χαμόγελο, θα ταξιδεύσω με έναν φίλο στο ταξίδι αυτό. Αμέσως μόλις θα ήταν δυνατό θα πήγαινε μια επίσκεψη στον Πάτρικ να θυμηθούν τα παλιά.

07:56 Τοπική
«Speedbird 178 Heavy,» είπε ο Πάτρικ, «άδεια για τροχοδρόμηση στον 13 δεξιό.»
«Εγκρίνεται 178, τροχοδρομήστε στον 13 δεξιό μέσω των διαδρόμων G, A, Q και PE, επικοινωνήστε με τον πύργο στην συχνότητα 123,90 κατά την άφιξή σας εκεί» ήρθε η απάντηση.
Ο Πάτρικ ανέβασε την ισχύ και το μεγάλο αεροσκάφος άρχισε να κινείται αργά στο βοηθητικό διάδρομο. Ο Μαρκ πήρε το εσωτερικό μικρόφωνο και ανακοίνωσε στο πλήρωμα:
«Πλήρωμα καμπίνας σε θέσεις απογείωσης.»

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ενώ επαναλάμβαναν τα στοιχεία των καταθέσεών τους για την επικείμενη δίκη, ο Μάικ Κάμπελ κοίταζε το ρολόι του:
13:00.

0 σχόλια

Πτήση 178 - 2

Author: Νυχτερινή Πένα /

Κεφάλαιο 1
07:01 – 07:30

Αεροδρόμιο JFK, Νέα Υόρκη
07:01 Τοπική
Το Boeing 777 είναι το μεγαλύτερο δικινητήριο αεροσκάφος στον κόσμο αποτέλεσμα της εξέλιξης των αεροσκαφών τις τελευταίες δεκαετίες. Μετά την πρώτη πετρελαϊκή κρίση του 1973 οι αεροπορικές εταιρίες στράφηκαν από την ταχύτητα στην οικονομία που επιτυγχανόταν με την μεταφορά μεγαλύτερου αριθμού επιβατών. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 η Boeing ξεκίνησε το σχεδιασμό ενός νέου αεροσκάφους για να αντικαταστήσει παλαιότερα αεροσκάφη. Αυτό που άρχισε σαν 767Χ γρήγορα έγινε ένα νέο μοντέλο, το 777. Το πρώτο τέθηκε σε υπηρεσία τον Ιούνιο του 1996 από την United Airlines και τώρα σχεδόν είκοσι χρόνια μετά πάνω από 1500 αεροσκάφη είχαν κατασκευασθεί για αεροπορικές εταιρίες σε όλο τον κόσμο.
Ο Πάτρικ Ο’ Νηλ είχε πετάξει με τα περισσότερα μοντέλα της Boeing στα είκοσι χρόνια της καριέρας του αλλά μερικά του ήταν πιο αγαπητά από άλλα με το 777 να είναι το αγαπημένο του. Είχε πετάξει και τα πέντε μοντέλα του σε υπερατλαντικές πτήσεις συνήθως μιας και ήταν πιλότος που έπαιρνε πάντα μεγάλες πολύωρες πτήσεις. Μπήκε στο αεροσκάφος τρίβοντας τα χέρια του, το κρύο ήταν τσουχτερό λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα. Είχε ολοκληρώσει την εξωτερική επιθεώρηση του αεροσκάφους και τώρα πήγαινε στο πιλοτήριο να αρχίσει την ετοιμασία για την πτήση.
Ήταν ένας ευθυτενής άνδρας με φαρδιές πλάτες και κόκκινα μαλλιά που είχαν αρχίσει να θαμπώνουν με το πέρασμα του χρόνου. Μπαίνοντας στο αεροσκάφος κοντοστάθηκε, ήταν ακόμα άδειο αλλά είχε συνδεθεί με τη γεννήτρια του αεροδρομίου και είχε ρεύμα πράγμα που σήμαινε ότι θα μπορούσε να ανάψει φώτα και τη θέρμανση. Κατευθύνθηκε προς το πιλοτήριο αλλά στάθηκε αμέσως ακούγοντας πίσω του βήματα. Ήταν ο δεύτερος πιλότος της πτήσης αυτής.
Ο συγκυβερνήτης του ήταν ένας νέος άνδρας με μαύρα μαλλιά και καστανά μάτια, είχε ένα παρουσιαστικό που θα ταίριαζε σε βικτωριανό τζέντλεμαν ή σε μετρ ακριβού ξενοδοχείου αλλά ήταν φιλικός και, πράγμα πολύ σημαντικό, αξιόπιστος και ικανός πιλότος. Το όνομά του ήταν Μαρκ Μπέλτον και είχαν πετάξει πολλές φορές μαζί.
«Καλημέρα Μαρκ, έτοιμος για την επιστροφή στην πατρίδα;»
«Ναι, μια χαρά, είμαι σαν τους προσκόπους εγώ, πάντα έτοιμος!» χαμογέλασε ο συμπιλότος του. «Πρόσεξες πόσα 777 ήταν στη σειρά εδώ στις πύλες της πλευράς μας; Απ’ όλα τα καλά, 200, 200 ER, 200 LR και 300 ακόμα και 300 ER.»
Μπήκαν στο πιλοτήριο και πήραν τις θέσεις τους. Άναψαν τα φώτα και τη θέρμανση.
«Χάρτες και σχεδιαγράμματα;» άρχισε να διαβάζει τη λίστα με τους προπαρασκευαστικούς ελέγχους ο Μαρκ για να τους ελέγχει ο συνάδερφός του.
«Εδώ,» απάντησε ο Πάτρικ
«Σχέδιο πτήσης;»
«Έτοιμο και καταχωρημένο στον υπολογιστή πτήσης.»
«Βάρος;»
«Βάρος απογείωσης 586.000 λίβρες[1], βάρος καυσίμων 91.800 λίβρες. Βάρος προσγείωσης υπολογίζεται σε 516.000,» απάντησε ο Πάτρικ συμβουλευόμενος την φορτωτική του σκάφους.
«Ταχύτητες V1 και V2;»
«V1 144 κόμβοι2, VR 153, και V2 160,» είπε ο Πάτρικ από τον αντίστοιχο πίνακα.
      V1 ονομάζεται η ταχύτητα μέχρι της οποίας το αεροπλάνο προλαβαίνει να φρενάρει εντός του διαδρόμου. Πέρα απ’ αυτήν, αν προκύψει κάτι, το αεροπλάνο θα πρέπει να απογειωθεί και μετά να ξαναπροσγειωθεί. VR ονομάζεται η ταχύτητα απογείωσης ενώ V2 ονομάζεται η ταχύτητα που χρειάζεται το αεροπλάνο για να κάνει την άνοδό του.

07:11
Στην καμπίνα του αεροσκάφους είχε επιβιβαστεί το πλήρωμα καμπίνας και ετοιμάζονταν να υποδεχθεί τους επιβάτες. Σε αυτήν την πτήση της British Airlines για Λονδίνο το πλήρωμα αποτελείτο από δεκαπέντε άτομα με επικεφαλής την Τέρι Μπλούμστρητ, μια όμορφη κοπέλα με γοητευτικό πρόσωπο, γλυκά χαρακτηριστικά και εκφραστικά βαθυγάλανα μάτια. Με χαμόγελο κατεύθυνε τις συναδέρφους της στην δουλειά που έπρεπε να γίνει αλλά και εξυπηρετούσε τους επιβάτες.
Το 777 – 200 ER είχε θέσεις για 277 επιβάτες, 52 στην διακεκριμένη και 225 στην οικονομική αλλά σήμερα δεν ήταν πλήρως γεμάτο. Είχε 245 επιβάτες με τριάντα από αυτούς να είναι στη διακεκριμένη.
«Συγνώμη δεσποινίς, μπορείτε να με βοηθήσετε με τη θέση μου;»
Ήταν ένας ηλικιωμένος κύριος με τη θέση 15C, τον καθοδήγησε και μετά μια γυναίκα με ένα κοριτσάκι που κάθονταν λίγο πιο πίσω.

07:14
Ο Τόμας Όσβαλντ πέρασε πρώτος από τη φυσούνα μέσα στο αεροπλάνο, η κοπέλα του πληρώματος που στεκόταν εκεί του χαμογέλασε και εκείνος της ανταπέδωσε το χαμόγελο παρατηρώντας το όμορφο και τέλεια μακιγιαρισμένο της πρόσωπο. Η γυναίκα του πίσω του ξεφύσησε.
«Ήταν ανάγκη να της χαμογελάσεις;»
«Για όνομα του Θεού Άλισον, η κοπέλα έκανε τη δουλειά της και εγώ ήμουν ευγενικός μαζί της. Δεν καταλαβαίνω τι σε πιάνει.»
Προχώρησαν προς την τη σειρά που ήταν η θέση τους, όχι ότι θα πήγαιναν και μακριά, ήταν στην σειρά επτά. Ταξίδευαν, όπως πάντα, στην διακεκριμένη θέση. Εκείνος ήταν ένας μεγιστάνας του πετρελαίου από το Χιούστον του Τέξας. Εκείνη ήταν μια πετυχημένη χρηματιστής, όχι ότι είχε ποτέ δουλέψει μετά το γάμο τους.
Εκείνος ήταν ψηλός, τόσο που άγγιζε σχεδόν την οροφή της καμπίνας με κοντοκομμένα καστανά μαλλιά και καφεπράσινα μάτια, εκείνη ήταν ακόμα και στα σαράντα οκτώ της μια όμορφη γυναίκα ακόμα και μετά από δύο γέννες και πάνω από είκοσι χρόνια γάμου. Τα ξανθά μαλλιά της έπεφταν ελεύθερα στους ώμους της και τα μαύρα μάτια της παρατηρούσαν τα πάντα.
Ακολουθούσαν οι γιοι τους, ο Άλεξ και Άνταμ. Ο Άλεξ ήταν ένας ψηλός γεροδεμένος νεαρός που έμοιαζε του πατέρα του. Ο Άνταμ έμοιαζε στον πατέρα του επίσης αλλά ήταν πιο λεπτοκαμωμένος. Εκεί που ο Άλεξ ήταν πιο πολύ αθλητικός τύπος, ο Άνταμ προτιμούσε το διάβασμα και είχε ένα επίπεδο γνώσεων που ζήλευαν ακόμα και ενήλικες.
Τα αεροπλάνα αποτελούσαν έναν από τα αγαπημένα του θέματα, ήξερε πολλά για τα αεροπλάνα:
«Ξέρεις ότι υπάρχουν πέντε μοντέλα του 777 σε κυκλοφορία αυτή τη στιγμή;» έλεγε στον αδερφό του που αντίθετα κοίταζε την μαυρισμένη κοιλιά μιας νεαρής που έβαζε μια τσάντα στο χώρο αποσκευών πάνω από τα κεφάλια των επιβατών.

07:20
Μπροστά, στο πιλοτήριο, ο Πάτρικ με τον Μαρκ συνέχιζαν τον έλεγχο για την ετοιμασία του αεροσκάφους.
«Φρένα;»
«Σε θέση πέδησης.»
«Πηδάλια, κύριο και ουραίο;»
Ο Πάτρικ δοκίμασε την κίνηση των πηδαλίων και διαπίστωσε ότι ανταποκρίνονταν και κινούνταν ελεύθερα.
«Εντάξει,» είπε.
«Διακόπτης μπαταρίας;»
«Ανοιχτός,» είπε ο Πάτρικ, «περνάμε στη δική μας ισχύ.»
Για μια στιγμή τα φώτα έσβησαν μέσα στο αεροπλάνο και ύστερα άναψαν πάλι, τώρα πλέον τροφοδοτούμενα από την γεννήτρια του αεροπλάνου.

07:22
Έκατσε στη θέση του και έδεσε την ζώνη ασφαλείας σαν ένας τυπικός, ήσυχος επιβάτης. Χαμογέλασε στην αεροσυνοδό και σε ένα κοριτσάκι που του χαμογέλασε παρότι θα ήθελε να τους κόψει το λαιμό για τη χυδαία ελευθερία τους με τους άνδρες και την απιστία τους στον ένα και μόνο θεό. Αλλά ήταν ικανοποιημένος που θα τις έστελνε στο θάνατο και όχι μόνο αυτές αλλά και όλους πάνω στο αεροπλάνο αυτό. Θα σκοτωνόταν και αυτός όμως τον περίμενε η ανταμοιβή του Αλλάχ σε όλους τους πιστούς του στρατιώτες.
Ταξίδευε με έναν χαρτοφύλακα, γεμάτο χαρτιά και ένα κινητό. Στις αποσκευές είχε δώσει μια βαλίτσα με ρούχα. Δεν χρειαζόταν παρά μόνο το κινητό για να φέρει σε πέρας την αποστολή του, αλλά είχε πάρει τα μέτρα του να φαίνεται σαν συνηθισμένος επιβάτης ώστε να μην τον υποψιασθεί κανείς ως την ώρα που θα πυροδοτούσε τη μοιραία βόμβα.


07:24
Αυτό θα ήταν πιθανότατα το τελευταίο του ταξίδι για πολύ καιρό, ίσως και για πάντα ειδικά όσον αφορά τις υπερατλαντικές πτήσεις αλλά δεν τον πείραζε, είχε γυρίσει όλον τον πλανήτη, δεν είχε μείνει γωνιά της γης που να μην την είχε επισκεφθεί. Ο Δημήτρης Λαέρτης κάθισε στη θέση του, την 36D, και έδεσε τη ζώνη του. Είχε δώσει τις δύο βαλίτσες του να φορτωθούν στις αποσκευές και είχε πάρει μαζί του ένα μικρό χαρτοφύλακα. Μιας και η διπλανή του θέση ήταν άδεια ακούμπησε εκεί το χαρτοφύλακα. Θα τον άνοιγε μετά, προς το παρόν θα ξεκουραζόταν ως την απογείωση.
Ήταν ένας στιβαρός, γεροδεμένος άνδρας με μαύρα μαλλιά που είχαν αρχίσει να γκριζάρουν και δέρμα ψημένο στους ωκεανούς. Μέχρι το προηγούμενο βράδυ ήταν κυβερνήτης του Βασίλισσα της Μεσογείου ενός τεραστίου κρουαζιερόπλοιου που παρά το όνομα έκανε ταξίδια στην Καραϊβική. Μετά από τριάντα χρόνια στη θάλασσα ήταν πια καιρός να βγει στη σύνταξη, θα γινόταν απόμαχος. Δεν τον πείραζε, θα επέστρεφε κοντά στην οικογένειά του, θα έπαιρνε και ένα καΐκι μιας και δεν μπορούσε να αρνηθεί και τελείως τη θάλασσα, και όλα θα ήταν μια χαρά.
Θα ήταν σπίτι βέβαια το βράδυ της Κυριακής, απόψε θα έφτανε μέχρι το Λονδίνο και το πρωί από εκεί θα ταξίδευε για Αθήνα και μετά για το νησί. Δυστυχώς δεν ήταν πια όπως παλιότερα που η Ολυμπιακή μπορούσε να τον πάει κατευθείαν από δω στην Αθήνα. Τέλος πάντων χαμογέλασε ο παλιός ναυτικός, μετά από τόσες πτήσεις μια πάνω, μια κάτω, δεν είχε διαφορά.

07:27
Ο Καλ Χάριμαν μπήκε στο αεροπλάνο ευδιάθετος, χαμογέλασε στις αεροσυνοδούς, ειδικά σε εκείνη την όμορφη που ήταν η επικεφαλής. Κάθισε στη θέση του και βόλεψε το χαρτοφύλακά του κάτω από την θέση του. Μετά θα τον έβγαζε. Όσο θα ήταν στον αέρα θα μελετούσε τα δεδομένα που είχε φέρει το κλείσιμο με τέτοια άνοδο της Ουόλ Στρητ και πως θα το εκμεταλλευόταν, και δεν θα περίμενε καν να φτάσουν θα ξεκινούσε από τώρα τις εντολές προς τους χρηματιστές, αυτή η πτήση είχε ίντερνετ.
Ο Καλ ήταν ένας μεσαίου ύψους άνδρας με μαύρα στιλπνά μαλλιά και μελαμψό δέρμα, με το κουστούμι που φορούσε και το χαρτοφύλακα ήταν η κλασσική εικόνα επιχειρηματία. Και δεν ήταν αδιάφορος στις γυναίκες. Πολλά γυναικεία μάτια καρφώθηκαν πάνω του όπως διέσχιζε το διάδρομο του αεροπλάνου.

07:30
«Δείκτης πορείας;»
«Στις 130 μοίρες που είναι η κατεύθυνση μετά την απογείωση.»
«Δείκτης ταχύτητας;»
«Στους 160 κόμβους, τη V2,»
«Υψόμετρο;»
«37.000 πόδια, το ύψος πτήσης μας σήμερα.»

[1] 1 λίβρα ισούται με 0,45359 κιλά, 2  ένας κόμβος ισούται με ένα ναυτικό μίλι ( 1852 μέτρα ) ανά ώρα

0 σχόλια

Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)