Νυχτερινή Πένα

2.

   -Η Πορφυρή Καρδιά τράβηξε την προσοχή μου, δεν είναι και κάτι που βλέπεις συχνά.

   Είχε μια όμορφη γλυκιά φωνή και του άρεσε.

   -Ναι, το ξέρω, της είπε. Την έχω δέκα χρόνια.

   Η δική του φωνή ήταν βαθιά, ζεστή φωνή. Μπορούσε να τον φανταστεί να δίνει διαταγές στη φωτιά της μάχης. Την ξάφνιασε με τη δήλωσή του, αν ήταν τώρα νέος γα τη διάκριση αυτή πόσο περισσότερο όταν την είχε αποκτήσει.

   -Ο πατέρας μου ήταν στρατιωτικός και ξέρω μερικά πράγματα, είπε.

   -Πως τον λένε; Ίσως τον ξέρω, συνεργάστηκα πολλές φορές με Αμερικανούς αξιωματικούς.

   -Στρατηγός εν αποστρατεία πλέον Τζων Σίλκο.

   -Δεν τον ξέρω προσωπικά αλλά είχα διατελέσει υπό τις διαταγές του σαν διοικητή του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν, κοντά στην Κανταχάρ. Εσύ είσαι η...

   -Άλις Σίλκο, είπε η κοπέλα και έτεινε το χέρι της.

   -Μάικ Μακ Γκρέγκορ, της συστήθηκε εκείνος και το έσφιξε.

   Όπως είχε υποθέσει το χέρι του ήταν απαλό παρότι χέρι στρατιώτη.

   -Θα μείνεις καιρό στη Βοστώνη; Ή θα συνεχίσεις και πέρα από τη Βοστώνη;

   -Όχι στη Βοστώνη πάω αλλά θα μείνω μόλις σήμερα, αύριο το πρωί θα επιστρέψω στο Κοντ για να με παραλάβει το επόμενο πλοίο μου.

   -Κρίμα, είπε η κοπέλα φέρνοντας ένα χαμόγελο στα χείλη του. Η Βοστώνη είναι τόσο ωραία.

   -Ναι, το ξέρω.

   -Που θα μείνεις; Έχεις κλείσει σε ξενοδοχείο;

   -Όχι, ήμουν στη θάλασσα αλλά υπέθεσα ότι θα βρω, είπε ο Μάικ. Έκανα λάθος λες; πρόσθεσε ανάλαφρα.

   -Έχω μια φίλη διευθύντρια στο Σέρατον. Θες να της μιλήσω;

   -Αν χρειαστεί, και αν δεν σου κάνει κόπο.

   -Κανένας κόπος, το λεωφορείο θα μας αφήσει σχεδόν απ' έξω.

  Δαγκώθηκε. Είχε φανεί και πάλι αυθόρμητη, ένα γεγονός που οι γονείς της κατέκριναν γιατί οδηγούσε πολλές φορές στο να μην κρατάει τους τύπους που θεωρούνταν απαραβίαστοι σαν νόμοι στους κύκλους τους. Ο Ανδρέας διασκέδαζε με τον αυθορμητισμό της, ή τουλάχιστον συνήθιζε να το κάνει.

   -Σε ευχαριστώ πολύ, είπε ο Μάικ. Εσύ γιατί πας στη Βοστώνη; Εκεί δουλεύεις;

   -Ναι.

   -Με τι ασχολείσαι; Αν επιτρέπεται φυσικά.

   -Είμαι χορεύτρια του κλασσικού χορού, είπε η Άλις περιμένοντας να δει την απαξιωτική γκριμάτσα που έκαναν συνήθως εκείνοι οι γνωστοί που δεν ήταν αρκετά διπλωμάτες ώστε να κρύψουν την απαρέσκειά τους. Αλλά ο Μάικ δεν έδειξε κάτι τέτοιο.

   -Μπαλαρίνα, δηλαδή; ρώτησε. Δεν ξέρω πολλά για το συγκεκριμένο χώρο.

   -Ναι, το μπαλέτο είναι η μεγάλη μου αγάπη, ασχολούμαι από τεσσάρων ετών. Είκοσι πέντε χρόνια δηλαδή. Μια ζωή ολόκληρη.

   Ήταν είκοσι εννέα λοιπόν, ο Μάικ την είχε υπολογίσει για λίγο πιο μικρή, η δροσερή επιδερμίδα και η φρεσκάδα του προσώπου της τον είχαν κάνει να την υπολογίσει γύρω στα είκοσι πέντε.

   -Είναι υπέροχο το συναίσθημα ότι μπορείς να εκφράσεις συναισθήματα μέσα από όλο το σώμα σου, με τις κινήσεις και τις στάσεις. Και η ενέργεια που νιώθεις συγκεντρωμένη μέσα σου είναι κάτι το ασύλληπτο, μεθυστικό.

   -Το αγαπάς, είναι προφανές, σχολίασε ο Μάικ. Να υποθέσω ότι είσαι με κάποιο από τα μεγάλα μπαλέτα της Βοστώνης.

   -Ναι, κάνουμε πρόβες για να ανεβάσουμε την Κυριακή μετά των ευχαριστιών τον Καρυοθραύστη.

   -Α πολύ ωραία. Θα το ήθελα να το δω αυτό.

   -Θα σου δώσω πρόσκληση, τα εισητήρια έχουν εξαντληθεί ξέρεις.

   -Ευχαριστώ, αλλά θα είμαι στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

   -Ω ναι, το ξέχασα, είπε η Άλις και δαγκώθηκε.

   -Μην το κάνεις, αυτό είπε ο Μάικ. Είναι κρίμα, έχεις όμορφα χείλη, μην τα χαλάς.

   Η Άλις τον κοίταξε ξαφνιασμένη. Ήταν μια αντανακλαστική κίνηση, την έκανε όταν βρισκόταν σε αμηχανία από όταν ήταν μικρό κοριτσάκι. Ο Ανδρέας την μάλωνε για την ανώριμή της συνήθεια. Αλλά ο άνδρας απέναντί της είχε πει να μην το κάνει για έναν τελείως διαφορετικό λόγο που ήταν ταυτόχρονα και φιλοφρόνηση.

   Η κοπέλα που θα ήταν μαζί του δεν θα ήταν υποχρεωμένη να είναι εξαιρετικά προσεκτική για να μην προκαλέσει την δυσαρέσκειά του. Ασυναίσθητα κοίταξε τα χέρια του. Δεν φορούσε βέρα ή κάτι άλλο τέτοιο. Ήταν ελεύθερος. Άρα η κοπέλα που είχε μακαρίσει δεν υπήρχε. Μάλλον. Δαγκώθηκε, θυμήθηκε τι της είχε πει και σταμάτησε. Πέρασε απαλά τη γλώσσα της πάνω από τα χείλη της για να σιγουρευτεί ότι δεν τα είχε κάνει να σκάσουν. Σταμάτησε καθώς συνειδητοποίησε απότομα ότι η κίνηση αυτή θα μπορούσε να είχε παρεξηγηθεί. Κοίταξε τον Μάικ αλλά εκείνος την παρατηρούσε ατάραχος.

   -Εντάξει, δεν τα έσκασες, είπε, αλλά να τα προσέχεις. Πρέπει να μην το κάνεις αυτό.

   Η Άλις γέλασε. Ένιωθε τόσο ξαλαφρωμένη ξαφνικά. Αυτός ο άνδρας την έκανε να νιώθει άνετα να είναι ο εαυτός της.

   -Θα τα προσέχω, είπε χαμογελώντας.

  Έξω ο ουρανός είχε γίνει πιο μουντός. Τα σύννεφα είχαν καλύψει τον ουρανό από τη μια ως την άλλη άκρη του ορίζοντα, η βροχή δεν θα αργούσε να καταφτάσει.

   -Μου αρέσει αυτός ο καιρός, είπε η Άλις.

  -Και' γω τον προτιμώ και τίποτα δεν μου είχε λείψει στη Νεκρά Θάλασσα περισσότερο από μια συννεφιασμένη μέρα. Αλλά από το Γιβλαρτάρ και μετά δεν έχω παράπονο, είχαμε πολλές μέρες με τον αγαπημένο μου καιρό.

   -Λένε πως είναι καιρός για μελαγχολικούς, είπε η Άλις. Αλλά εμένα μου αρέσει, να είμαι σπίτι στα ζεστά και έξω να βρέχει με αστραπές και βροντές. Χωμένη στο κρεβάτι μου ας πούμε, να βλέπω έξω την βροχή.

   Είναι παράξενο πως μπορούν να ξυπνήσουν οι αναμνήσεις. Η φράση της Άλις έφερε στο μυαλό του την τελευταία φορά που είχε γίνει αυτό αν και είχαν περάσει μερικά χρόνια ήδη.

1.

   Σηκώθηκε από την κουκέτα του αγνοώντας το κούνημα του πλοίου, είχε μείνει πολύ καιρό πάνω στο Γουώρλορντ για να μην τον πειράζουν πια λίγες ριπές αέρα, είχε δει και πολύ χειρότερα. Στάθηκε στη μέση της καμπίνας και έριξε μια ματιά. Δεν θύμιζε και πολύ αυτό που ήταν το σπίτι του για το τελευταίο εξάμηνο. Είχε μαζέψει όλα τα πράγματά του, βρίσκονταν ήδη τακτοποιημένα στο μεγάλο σακίδιο και στο χαρτοφύλακα κοντά στην πόρτα. Μόνο τη στολή που θα φορούσε είχε αφήσει έξω.

   Έκανε κρύο και έτσι αποφάσισε να ντυθεί γρήγορα. Ολοκλήρωσε το ντύσιμό του και βγήκε από την καμπίνα. Πέρασε στο κατάστρωμα και ανέβηκε στη γέφυρα. Στάθηκε στη δεξιά πτέρυγα. Από εκεί μπορούσε να δει το λιμάνι του Κοντ Άιλαντ. Σε λίγο θα αποβιβαζόταν.

   Μπήκε στη γέφυρα όπου βρισκόταν ο αξιωματικός υπηρεσίας και οι άνδρες που επάνδρωναν τις διάφορες θέσεις. Η θέση του ήταν εδώ έξι μήνες σαν αξιωματικός οπλισμού. Πλησίασε τον αξιωματικό υπηρεσίας.

   -Καλημέρα Πήτερ, σε πόση ώρα θα φτάσουμε;

   -Σε τρία περίπου τέταρτα, Μάικ.

   -Ωραία, θα είμαι στο καρέ των αξιωματικών. Πήτερ δεν θέλω τιμητικό άγημα, σφύριγμα και τα λοιπά. Απλά θα αποβιβαστώ.

   -Μάλιστα. Ο πλοίαρχος είπε....

   -Θα μιλήσω εγώ μαζί του, εσύ απλά ενημέρωσε όταν θα φτάνουμε.

   Άνοιξε τα μάτια της και μετά γύρισε νωχελικά ανάσκελα. Τεντώθηκε νιώθοντας ακόμα την γλυκιά χαλάρωση του ύπνου. Κοίταξε τα σχέδια που έκανε το φως στην οροφή του δωματίου όπως περνούσε από τις γρίλιες του κλειστού παραθύρου. Τεντώθηκε ξανά βγάζοντας τα χέρια της έξω από τα σκεπάσματα.

   Τα τράβηξε πάλι μέσα, έκανε λίγο κρύο σήμερα. Αλλά δεν μπορούσε να χουζουρεύσει. Έπρεπε να σηκωθεί. Έπρεπε να πάει στο θέατρο για την πρόβα, είχε να ρυθμίσει πολλά θέματα πριν συναντήσει για μεσημέρι τον Ανδρεα. Είχαν κανονίσει να φάνε μαζί.

   Σηκώθηκε και έβγαλε το νυχτικό της καθοδόν για το μπάνιο, ακολούθησε και το εσώρουχο και μετά μπήκε με απόλαυση κάτω από το χλιαρό νερό που την ξύπνησε για τα καλά. Αφέθηκε λίγο στην αναζωογονητική επίδραση του ντουζ πριν βγεί και αρχίσει να σκουπίζει το νερό από πάνω της με ένα απαλό μπουρνούζι.

   Βγήκε από το μπάνιο και άρχισε να ντύνεται. Εσώρουχα, ένα άνετο υφασμάτινο παντελόνι και μια απλή μπλούζα. Έβαλε και ένα ελαφρύ μπουφάν για το κρύο και ετοιμάστηκε να βγει από το σπίτι.

   Όπως είχε ζητήσει η αποβίβασή του έγινε απλά και ανεπίσημα αν και είχε φροντίσει να αποχαιρετίσει όλους τους άνδρες του πληρώματος του πολεμικού. Κατέβηκε στην αποβάθρα με το σακίδιο να κρέμεται στο αριστερό πλευρό του και το χαρτοφύλακα στο δεξί χέρι, προχώρησε στο γυμνό τσιμέντο της προς την έξοδο του λιμανιού και το δρόμο.

   Είχε έξι μήνες που δεν είχε περπατήσει σε στεριά. Ήταν υπολοχαγός των Καναδών Ρέηντζερς, επίλεκτης μονάδας των ειδικών δυνάμεων. Στα δεκατρία χρόνια που υπηρετούσε σε αυτή είχε ταξιδέψει σε πολλά μέρη του κόσμου, ειχε μετάσχει σε πολλές εκστρατείες και είχε δει πολλά. Τώρα επέστρεφε από την Ερυθρά θάλασσα όπου το Γουώρλορντ είχε συμμετάσχει στην αρμάδα για την καταπολέμηση της πειρατείας που ανθούσε στις ακτές της Σομαλίας.

   Βγήκε στο δρόμο και προχώρησε στην στάση του λεωφορείου. Κοίταξε τα μικρά περιποιημένα σπίτια του ακρωτηρίου Κοντ. Ήταν πολύ πρωί ακόμα και υπήρχαν λίγοι άνθρωποι στο δρόμο. Έριξε μια ματιά πίσω, το Γουώρλορντ έκανε πίσω για να βγει από το λιμάνι, επέστρεφε στον Καναδά για αναβάθμιση και ανάπαυση του πληρώματος. Ο ίδιος θα επιβιβαζόταν το επόμενο πρωί στο καταδρομικό Χουντ που έπλεε προς τον Περσικό.

   Πήρε τα μάτια του από το πολεμικό, που μόλις είχε ανακρούσει πρύμνα και έπαιρνε πορεία βόρεια, και κοίταξε πάλι τα όμορφα σπίτια με τους περιποιημένους κήπους. Σύμφωνα με την πινακίδα που κρεμόταν πίσω του και είχε διαβάσει μόλις στάθηκε εδώ σε λίγα λεπτά θα έπρεπε να έρθει το λεωφορείο.

   Μια γυναίκα που πλησίαζε τράβηξε την προσοχή του. Ήταν κανονικού ύψους με λεπτό σώμα. Περπατούσε γρήγορα, με ένα περπάτημα που είχε κάτι το ανάλαφρο και αέρινο. Ήταν απλά ντυμένη αλλά κομψά. Όπως έφτανε πιο κοντά παρατήρησε περισσότερες λεπτομέρειες. Είχε σπαστά μακριά μαλλιά στο χρώμα του μελιού και μεγάλα καστανά μάτια. Είχε όμορφο συμμετρικό πρόσωπο που το πλαισίωναν και το αναδείκνυαν τα μαλλιά της. Πρόσεξε τα χείλη της, ήταν καλοσχηματισμένα και ελαφρά σαρκώδη.

   Βγήκε από το σπίτι και πήρε μια βαθιά ανάσα στον κρύο αέρα. Είχε μαζί της μια τσάντα από αυτές που μπορούν να κρεμαστούν στους ώμους. Είχε πάρει μαζι της μια αλλαξιά εσώρουχα για να αλλάξει μετά την πρόβα καθώς και τα ρούχα για το μπαλέτο.

   Της άρεσε η πρωινή ήσυχη διαδρομή με συντροφιά τις σκέψεις της. Σκεψεις που έτρεχαν στην παράσταση του Καρυοθραύστη σε λίγες μέρες. Κρίμα που θα ήταν η τελευταία της παράσταση, αλλά ο Ανδρέας ήταν ανυποχώρητος ως προς αυτό. Θα έπρεπε να σταματήσει το μπαλέτο μετά το γάμο τους. Δεν ηταν καθώς πρέπει για μια κυριά Φον Ντράικε.

   Ξαφνιάστηκε βρίσκοντας κάποιον εδώ, όλα τα πρωινά ήταν μόνη στη στάση περιμένοντας το λεωφορείο για τη Βοστώνη. Ήταν λίγο μακριά αλλά είχε προτιμήσει να μην αφήσει αυτό το σπίτι για ένα που να εξυπηρετεί καλύτερα μιας και εδώ έμενε από τότε που ήταν φοιτήτρια. Το είχε αγαπήσει αυτό το διαμέρισμα.

   Ο άνδρας της έριξε μια ματιά, επιδοκιμαστική της φάνηκε. Τον κοίταξε και εκείνη, ήταν ψηλός και αρκετά γεροδεμένος. Φορούσε τη στολή των ειδικών δυνάμεων με τα διακριτικά υπολοχαγού. Είχε έναν αριθμό από παράσημα που σήμαινε ότι είχε κάνει πολλά στην καριέρα του. Χαμογέλασε, πράγματα που πρόσεχε όντας κόρη στρατιωτικού. Πλησιάζοντας είδε με έκπληξη πως στο μανίκι του είχε την Καναδική σημαία. Δεν ήταν Αμερικανός. Μάλλον περίεργο. Πλησιάζοντας είδε ότι είχε γαλανά μάτια και κοντοκουρεμένα καστανά μαλλιά.

   Έφτασε στην στάση. Στάθηκε δίπλα του να περιμένει το λεωφορείο.

  
   Έριξε ένα πλάγιο βλέμμα στην κοπέλα δίπλα του, κατάλοιπο της συνεχούς εγρήγορσης στην οποία είχε μάθει να βρίσκεται στις εκστρατείες που είχε μετάσχει και δεν απέβαλλε ούτε όταν δεν υπήρχε λόγος να βρίσκεται σε αυτήν την κατάσταση. Από κοντά ήταν πιο όμορφη και η έκφρασή της έδειχνε πως ήταν χαμένη σε σκέψεις.

   Το λεωφορείο κατέφτασε και σταμάτησε μπροστά στην στάση. Την άφησε να ανέβει πρώτη μιας και εκείνος είχε και αποσκευές. Ακολούθησε μέσα στο λεωφορείο και αφού τοποθέτησε το σακίδιο σε ένα από τα ειδικά πλέγματα για τις αποσκευές έψαξε για θέση. Βρήκε μια άδεια σε ένα ζευγάρι αντικριστών θέσεων και κάθισε. Μόλις το έκανε διαπίστωσε ότι είχε καθίσει απέναντι στην κοπέλα που ήταν μαζί στην στάση.

   Η κοπέλα πλήρωσε για το εισητήριο και εκείνος παρατήρησε τα χέρια της. Είχε λεπτά, ντελικάτα χέρια αλλά νευρώδη, θα ήταν αρκετά χειροδύναμη. Ήρθε η δική του σειρά να πληρώσει και έδειξε την στρατιωτική του ταυτότητα που του εξασφάλιζε δωρεάν μετακίνηση με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, δεν ήταν Αμερικανός αλλά η ρύθμιση αυτή κάλυπτε και αξιωματικούς συμμάχων χωρών διαπιστευμένων στο έδαφος των ΗΠΑ.

   Κοίταξε και πάλι έξω, τα σύννεφα είχαν πυκνώσει, η μέρα που θα περνούσε στη Μασαχουσέτη θα ήταν συννεφιασμένη και βροχερή. Αλλά δεν το πείραζε καθόλου αυτό, τέτοιος καιρός του άρεσε και τον είχε στερηθεί μέχρι που το Γουώρλορντ είχε φτάσει στο Γιβλαρτάρ.

   Ξαφνιάστηκε κάπως βλέποντας τον ξένο να κάθεται απέναντί της αν και δεν θα έπρεπε, ελάχιστες ελεύθερες θέσεις υπήρχαν στο λεωφορείο. Του έριξε μια ματιά, πιο προσεκτική τώρα. Στο δεξί μάγουλο είχε μια χαρακιά, κάποιο παλιό τραύμα που τώρα έκλεινε, όπως και στην ράχη του δεξιού του χεριού. Είχε μεγάλα, δυνατά χέρια παρατήρησε. Της θύμιζαν τα χέρια του Ανδρέα μόνο που έδειχναν ικανά για πιο απαλές και μετρημένες κινήσεις παρά τη δύναμη που έκρυβαν.

   Μια κίνησή του έκανε τα παράσημα να κινηθούν και να τραβήξουν την προσοχή της. Μέτρησε πέντε παράσημα, διακεκριμένων υπηρεσιών της δημοκρατίας της Ονδούρας, Μεγαλόσταυρος του βασιλείου της Τόνγκα, διακεκριμένων υπηρεσιών της πατρίδας του αλλά και της δικής της και μετά ήταν το παράσημο της Πορφυρής Καρδιάς. Αυτό το τελευταίο την ξάφνιασε, ήταν η ανώτερη διάκριση της πατρίδας της και απορούσε πως ένας ξένος και μάλιστα τόσο νέος την είχε κερδίσει. Πήρε το βλέμμα της από τα παράσημα και διασταυρώθηκε με το δικό του. Κοκκίνισε, σίγουρα είχε καταλάβει πως τον κοιτούσε. Και τι θα σκεφτόταν; Αποφάσισε να του εξηγήσει τι είχε τραβήξει την προσοχή της μετά από στιγμιαία σκέψη. Και έτσι πήρε μια απόφαση που θα άλλαζε τη ζωή της.

   Σήμερα θα παρουσιάσω ένα από τα πιο αγαπημένα μου ιστολόγια. Είναι ένα καθαρά λογοτεχνικό ιστολόγιο, με ιστορίες σε συνέχειες και κάπου κάπου κάποιο κείμενο με σκέψεις. Μιλάμε για το Πράσινο Πετράδι.

   Αγαπημένο είδος της δημιουργού του είναι τα αστυνομικά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αφήνει τα άλλα είδη παραπονεμένα! Στις τρέχουσες ιστορίες της περιλαμβάνεται μια ιστορία φαντασίας ( Η Άρπα της Αμάντας ), μια ιστορία ερωτική στην οποία δεν λείπουν τα μυστήρια και τα κρυμμένα μυστικά ( Η Πριγκίπισσα των Ρόδων και ο Ταξοδευτής ) και μια ιστορία εποχής με έντονη αύρα παραμυθιού αλλά και με πάθη και σχέδια για προσωπικούς σκοπούς ( Σεμίρα ).

   Από το Πράσινο Πετράδι είναι και το πιο πρόσφατα δημοσιευμένο εδώ βιβλίο, τα Χρόνια Πολλά, ένα γρήγορο αστυνομικό που κρατάει το μυστήριο ως τις τελικές αποκαλύψεις.

  Για να διαβάσετε λοιπόν τις ιστορίες του Πράσινου Πετραδιού, ελάτε να το επισκεφθείτε εδώ: http://mprilla.wordpress.com/ και καλή ανάγνωση!

   Το σημερινό ιστολόγιο του μήνα είναι επετειακό και αυτό γιατί ακριβώς πριν από δύο χρόνια ήταν που ξεκίνησα να κάνω αφιερώσεις σε ιστολόγια που θεωρώ άξια να προβληθούν. Δύο ολόκληρα χρόνια περάσανε και πολλά ιστολόγια ήρθαν να μας παρουσιάσουν το περιεχόμενό τους και την ψυχή των δημιουργών τους γιατί βέβαια το γράψιμο είναι κατάθεση ψυχής σε κάθε του μορφή.

   Ας τα θυμηθούμε λοιπόν και να δούμε τι κάνουν.

   Τον Ιούλιο του 2010 γνωρίσαμε το Από Το Χαμόγελο Στο Γέλιο, το χαμογελαστό ιστολόγιο της meanan, από τότε συνέχισε με πολύ κέφι να μας βάζει χειροτεχνίες, φωτογραφίες και ό,τι άλλο τραβούσε την προσοχή της και – τι άλλο; - την έκανε να γελάσει.

   Τον Αύγουστο γνωρίσαμε το συναρπαστικό Πράσινο Πετράδι με τις καλογραμμένες ιστορίες. Από τότε συνέχισε να μας δίνει εξαιρετικές συνέχειες, να μας κρατάει σε αγωνία και κάπου κάπου να μας κάνει και την έκπληξη με προσωπικά κείμενα με εξομολογήσεις από ψυχής, Τελευταία δεν γράφει τόσο πολύ αλλά ελπίζουμε να την δούμε να επιστρέφει πιο εντατικά στο γράψιμο των ιστοριών που λατρεύουμε.

   Τον Σεπτέμβριο γνωρίσαμε την Ονειροπαγίδα της Estella, ένα ιστολόγιο με υπέροχα κείμενα που συνεχίζει την παρουσία του στον παγκόσμιο ιστό ως Ονειρολόγιο.

   Τον Οκτώβριο, στην καρδιά του Φθινοπώρου γνωρίσαμε την καθόλου μελαγχολική αλλά πολύ τρυφερή Διαμαντένια Προβλήτα της Next Day που δυστυχώς δεν είναι πλέον μαζί μας.

   Τον Νοέμβριο λουστήκαμε στο φεγγαρόφωτο του Moonlight, συνεχίζει με τα όμορφα συναισθηματικά κείμενα.

   Τον Δεκέμβριο γνωρίσαμε το χειμωνιάτιο όνειρο της Ginny, στο Winter’s Night Dream, με τα δυνατά κείμενα συνεχίζει να μαγεύει όσους διαβάζουν το ιστολόγιο που παρότι χειμωνιάτικο είναι γεμάτο ζωή.

   Τον Ιανουάριο του 2011 γελάσαμε με τον JK. Ο Σκρουτζάκος με έμβλημα το πιο γνωστό παπί στον κόσμο συνεχίζει να προσφέρει απλόχερα κέφι και γέλιο μα και ευκαιρίες για σκέψη αλλά και αισιοδοξία.

   Τον Φεβρουάριο γνωρίσαμε την Lady Nina και τα ημερολόγιά της που μόλις είχαν κάνει το ντεμπούτο τους στο χώρο των ιστολογίων. Συνεχίζει να γράφει κείμενα για όλα όσα την ενδιαφέρουν αν και αρκετά αραιά είναι η αλήθεια.

   Τον Μάρτιο ταξιδέψαμε στην γειτονιά των Ονείρων αλλά έκτοτε η Γιασεμένια άφησε το ιστολόγιό της, ίσως η ίδια ζει ένα ωραίο όνειρο, της το ευχόμαστε τουλάχιστον.

   Τον Απρίλιο είδαμε έναν ουρανό γεμάτο με άστρα και ταξιδέψαμε στα ρομαντικά, ευαίσθητα κείμενα της Αναστασίας που δυστυχώς έκλεισε το ιστολόγιό της, ευχόμαστε να είναι καλά.

   Τον Μάιο πήγαμε από μια Θεσσαλονικιά σε μια άλλη και γνωρίσαμε την Ραφαήλα και τα όνειρά της που τα μοιράζεται μαζί μας, γραμμένα πάντα τρυφερά και με ευαισθησία.

   Τον Ιούνιο πετάξαμε στον ουρανό για να ξετυλίξουμε τα δύχτια από παλιά δαντέλα της Ρεγγίνας με το πολυποίκιλο περιεχόμενο από σκέψεις, κρίσεις και στιγμές. Συνεχίζει να γράφει και αυτή τη στιγμή ξεδιπλώνει μια ωραία ιστορία εποχής σε συνέχειες.

   Τον Ιούλιο κάναμε ανασκόπηση της χρονιάς που είχε περάσει.

  Τον Αύγουστο γνωρίσαμε την Κοσμοσύρια με τους κόσμους φαντασίας και επιστημονικής φαντασίας. Συνεχίζει να ανεβάζει διηγήματα από τους κόσμους που δημιουργεί καλώντας μας σε μακρινά ταξίδια.

   Τον Σεπτέμβριο γνωρίσαμε το Βυθό, η δημιουργός του συνεχίζει να γράφει αλλά έχει κάνει το ιστολόγιο κλειστό και μπορεί να το δει κανείς μόνο με πρόσκλησή της.

   Τον Οκτώβριο ήταν η σειρά του Αμερικλάνου με τα έξυπνα αν και πολλές φορές σαρκαστικά ή καυστικά κείμενα. Συνεχίζει να γράφει τις περιπέτειες ενός Αμερικ(λ)άνου!

   Τον Νοέμβριο γνωρίσαμε το Η αγάπη και ο Θάνατος εξισώνουν όλες τις τάξεις, συνεχίζει με κείμενα και ποιήματα γεμάτα ρομαντισμό και λυρισμό.

   Τον Δεκέμβριο κλείσαμε τη χρονιά με τη γνωριμία του Μικρού Χείμαρρου που συνεχίζει να γράφει για όλα όσα αγγίζουν την καρδιά της δημιουργού του.

   Τον Ιανουάριο του 2012 επισκεφθήκαμε το κοσνουλίτο με τις χρήσιμες πληροφορίες και συμβουλές για την τεχνολογία που συνεχίζει να προσφέρει.

   Τον Φεβρουάριο είδαμε τον Asso με θέματα γενικού ενδιαφέροντος και κυρίως ανθρωπιστικά και ευαισθητοποιημένα, συνεχίζει ακόμα να γράφει.

   Τον Μάρτιο για να αντιτάξουμε στην κατάθλιψη και την μαυρίλα της εποχής τη χαρά και το γέλιο είδαμε ξανά τον Σκρουτζάκο.

   Τον Απρίλιο ήταν η σειρά για μια δεύτερη επίσκεψη στην meanan και το Από Το Χαμόγελο Στο Γέλιο.

   Το Μάιο ξαναείδαμε το Moonlight με τα συναισθηματικά του κείμενα και σκιρτήματα.

   Τον Ιούνιο τέλος γνωρίσαμε την Tiger Lily με τα σφριγηλά κείμενα γεμάτα με την ξεχωριστή της προσωπικότητα.

   Έτσι συμπληρώθηκαν δύο χρόνια και συνεχίζουμε την περιπλάνηση στα ιστολόγια που αξίζουν να διαβαστούν και στο τέλος του μήνα θα περάσουμε από ένα ακόμα που είναι ξεχωριστό.