Νυχτερινή Πένα

Ο Τζώρτζ χαμογέλασε ακούγοντας τον Μάικ να προειδοποιεί για τις αναταράξεις. Ήξερε και ο ίδιος αρκετά από καιρό για να ξέρει ότι ο φίλος του είχε δίκιο. Ήταν ταυτόχρονα εξοικειωμένος με τα μεταγωγικά και είχε μετακινηθεί πολλές φορές με δυσμενείς συνθήκες για να είναι σίγουρος ότι μπορούσε να κρατήσει την ισορροπία του.

Πλησίασε τους δύο άλλους επικεφαλής ομάδων που συζητούσαν με έναν ανοιχτό χάρτη της Ντομίνικα μπροστά τους.

-Έτοιμοι; ρώτησε.

-Ναι, είπε ο ταγματάρχης Λόουελ της 22ας.

-Μόλις προσγειωθούμε η 22^η θα ξεφορτώσει τον εξοπλισμό και τα οχήματα και θα ετοιμαστούμε για μετακίνηση, είπε ο αντισυνταγματάρχης Χόουλις της 9^ης.

-Θα μας περιμένει στο αεροδρόμιο ένας αξιωματούχος της κυβέρνησης, κάποιος επίτροπος ονόματι Γκρεμέν, για να μας ενημερώσει για το πώς έχουν τα πράγματα.

Ο γερουσιαστής Κόρμακ πλησίασε.

-Εμένα πότε θα με ενημερώσετε; ρώτησε.

-Με όλο τον σεβασμό, κύριε γερουσιαστά, είπε ο Τζώρτζ, αυτό θα πρέπει να περιμένει την κατάλληλη στιγμή. Είστε εδώ ως παρατηρητής και θα χαρούμε να σας λύσουμε κάθε απορία αλλά όταν θα έχουμε ολοκληρώσει την δουλειά μας, όταν δεν θα υπάρχει πίεση χρόνου και κίνδυνος.

Ο γερουσιαστής κοίταξε τον Τζώρτζ με ένα ύφος σαν να τον είχε χαστουκίσει και μετά επέστρεψε στην θέση του. Δίπλα του καθόταν μια νεαρή κοπέλα με ένα ταγιέρ. Ο γερουσιαστής άρχισε να της υπαγορεύει και εκείνη κρατούσε σημειώσεις.

-Δεν ήξερα ότι έφερε και γραμματέα μαζί, σχολίασε ο Τζώρτζ.

-Φίλε, δεν είσαι καθόλου διπλωμάτης, είπε ο Λόουελ.

-Δεν τον θέλω μέσα στα πόδια μας. Καλύτερα να ξέρει την θέση του.

-Να είσαι σίγουρος ότι την ξέρει και δεν θα μας αφήσει και εμάς να την ξεχάσουμε, είπε ο Χόουλις.

 

-1976 πορεία 269 μοιρών, από το σημείο NOSAM.

-Ελήφθη, είπε ο Μάικ.

Είχε κατεβάσει το C – 130 στα τρεις χιλιάδες πόδια και πήγαινε για τα δύο χιλιάδες πεντακόσια που έπρεπε να βρίσκεται το αεροπλάνο περνώντας το σημείο NOSAM και μπαίνοντας στην τελική ευθεία για την προσγείωση.

-Δείκτης υψομέτρου;

-Ρυθμισμένος.

-Βοηθητικά πτερύγια;

-Στο 5.

-Άνοιξε τα λίγο ακόμη, πάμε γρήγορα. Βάλε τα στο 15.

Η Άμπερ εκτέλεσε τη διαταγή και η αίσθηση της επιβράδυνσης έγινε αμέσως αισθητή.

-Ρόδες;

-Κάτω, κλειδώσανε στη θέση τους.

Ο Μάικ άναψε τα φώτα του αεροπλάνου και μετά κοίταξε το υψόμετρο. Ήταν έτοιμοι για την προσγείωση.

-Πτήση 1976 στο σημείο NOSAM.

-Ελεύθεροι για προσγείωση 1976.

Ο Μάικ άρχισε να χαμηλώνει κι άλλο το αεροπλάνο παρακολουθώντας το υψόμετρο με προσοχή μιας και έπρεπε να διατηρεί συγκεκριμένο ύψος πτήσης ανά στάδιο της προσέγγισης.

 

Ο Ρόμπερτ κοίταξε το ρολόι του και μετά στράφηκε στην Αμάντα. Όπως το είχε πει, είχε κοιμηθεί κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια του ταξιδιού και ακόμα κοιμόταν. Για μια στιγμή αφέθηκε να κοιτάζει το πρόσωπό της. Ήταν όμορφη και δυναμική, δεν είχε προτίμηση στις πιο γλυκές και ήρεμες γυναίκες αλλά στις δυναμικές με την ισχυρή προσωπικότητα. Και η Νόλα ήταν τέτοια γυναίκα αλλά μερικές φορές έπιανε τον εαυτό του να σκέφτεται ότι της έλειπε η φινέτσα που είχε η Αμάντα.

Άπλωσε το χέρι του και σκούντησε μαλακά την Αμάντα. Εκείνη ξύπνησε αμέσως.

-Φτάσαμε; ρώτησε τρίβοντας τα μάτια της.

-Πάμε για την προσγείωση.

Η Αμάντα τεντώθηκε.

-Κοιμήθηκες καθόλου; ρώτησε.

-Όχι, αλλά δεν πειράζει, έχω μάθει από την πυροσβεστική να κάνω χωρίς ύπνο όταν χρειάζεται. Και εδώ δεν είχε ούτε καν σχετική ησυχία. Πράγμα που δεν ενόχλησε εσένα ε;

-Όταν μεγαλώνεις παιδί, ειδικά τους πρώτους μήνες, πρέπει να κοιμάσαι όταν και όπως μπορείς. Οπότε συνήθισα.

 

Το αεροπλάνο κουνήθηκε από τον αέρα καθώς χαμήλωνε πάνω από την στεριά πλέον. Ο Μάικ κρατούσε το πηδάλιο και με τα δύο χέρια έχοντας απενεργοποιήσει πλήρως τον αυτόματο πιλότο.

-Βοηθητικά πτερύγια στο μέγιστο, είπε και η Άμπερ εκτέλεσε την εντολή.

-Αερόφρενα οπλισμένα.

-Θετικό, είπε η συμπιλότος του και πρόσθεσε, να οι φοίνικες που είπες.

-Εντάξει, πάμε καλά.

Ο Μάικ τράβηξε το πηδάλιο λίγο πίσω σηκώνοντας το ρύγχος του αεροπλάνου για να πατήσει στον διάδρομο πιο μαλακά. Πέρασαν την έκταση με τους φοίνικες και τον φράχτη του αεροδρομίου.

-Αερόφρενα!

Η Άμπερ έθεσε τα αερόφρενα σε λειτουργία και είδε να ανοίγουν στα φτερά ενώ με ένα στρίγκλισμα των τροχών το αεροπλάνο πατούσε στον διάδρομο. Ο Μάικ έφερε τον μοχλό της ισχύος των μηχανών πίσω ενεργοποιώντας την αντίστροφη ώση στο μέγιστο. Βιαζόταν να σταματήσει όχι μόνο γιατί θα ακολουθούσαν τα άλλα δύο C -130 αλλά και γιατί ο διάδρομος προσγείωσης δεν ήταν πολύ μεγαλύτερος από τον χώρο που χρειαζόταν το αεροπλάνο του.

Βγήκε από τον διάδρομο και περίμενε οδηγίες από τον πύργο για την τροχοδρόμηση και την στάθμευση.

Εκείνη την στιγμή το αεροσκάφος τραντάχτηκε αλλά δεν ήταν από τον αέρα. Η δόνηση προερχόταν από το έδαφος.

-Το ηφαίστειο; ρώτησε η Άμπερ.

-Πιθανότατα, είπε ο Μάικ, και εκείνο εκεί παλιό ηφαίστειο είναι.

Η Άμπερ κοίταξε το Μορν Ντιαμπλοτίν που ήταν σκεπασμένο από βαριά σύννεφα ενώ ο Μάικ έλεγε στην ενδοσυνεννόηση:

-Κυρίες και κύριοι, καλώς ήρθατε στην Ντομίνικα, το όρος Γουάτ μας καλωσόρισε ήδη!

 

-Το παίζει έξυπνος; σχολίασε ο γερουσιαστής Κόρμακ στον Τζώρτζ κοιτώντας αγριεμένα προς το πιλοτήριο.

-Όχι, είπε ο Τζώρτζ προσπαθώντας να κρατήσει τα γέλια του, αλλά αυτοί οι άνθρωποι που βρίσκονται εδώ μπαίνουν συνέχεια σε κίνδυνο, εάν δεν κάνανε και λίγη πλάκα με αυτό το θέμα δεν θα ήταν εύκολο να διατηρούν το θάρρος αλλά και τα λογικά τους.

Ο γερουσιαστής δεν απάντησε, το κούνημα από την προσγείωση και ο σεισμός μετά δεν τον είχαν αφήσει ανεπηρέαστο. Προχώρησε προς το πίσω μέρος του αεροπλάνου για να βγει στον πρωινό αέρα.

 

Μια γραμματέας μπήκε στην αίθουσα όπου ο Χάρι Μπέρεμ εργαζόταν με τους γιους του. Μετά τον σεισμό, αφού είχαν διαπιστώσει ότι δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα, ζημιές οποιασδήποτε φύσης ή δυσκολίες στην λειτουργία των γραφείων, είχαν συστήσει αυστηρά στο προσωπικό να επιστρέψει στην δουλειά του και είχαν συνεχίσει την σύσκεψή τους.

Είχαν προχωρήσει αρκετά με τους όρους των συμφωνιών και εκτιμούσαν τα κέρδη που θα απέφεραν σε σημαντικό κεφάλαιο για μια επένδυση σε κοιτάσματα φυσικού αερίου στην Κασπία.

Η γραμματέας πλησίασε και στάθηκε με σεβασμό σε μια απόσταση από τους τρεις άνδρες.

-Τι συμβαίνει, Καμίλ; ρώτησε ο Χάρι Μπέρεμ.

-Η δόκτωρ Αλέν και ο πατέρας Αλβίτο θέλουν να μιλήσουν μαζί σας.

-Δεν μπορώ να τους δεχθώ, πες τους εξάλλου ότι η απάντησή μου δεν άλλαξε από εχθές.

-Είπαν πως έχουν μια σύσταση από τον δόκτορα Φόρλον.

Ο Χάρι Μπέρεμ συνοφρυώθηκε και οι γιοι του μπορούσαν να καταλάβουν τον λόγο. Ο Ογκύστ Φόρλον ήταν κυβερνητικός παράγοντας και δεν ήταν φρόνιμο να τον δυσαρεστήσουν ούτε και εύκολο να αγνοήσουν την άποψή του.

-Καλά, αναστέναξε ο Χάρι, ας περάσουν.

Η γραμματέας βγήκε και από την αίθουσα και επέστρεψε με ακόμα δύο άτομα. Το πρώτο ήταν ένας γηραιός κληρικός με το καθιερωμένο μαύρο παντελόνι και το πουκάμισο με το λευκό κολλάρο, το δεύτερο ήταν τελείως το αντίθετο, μια νεαρή γυναίκα με τζιν και μια κολεγιακή μπλούζα.

-Καλησπέρα, κύριε Μπέρεμ, είπε ο ιερέας.

-Θα είναι καλή αν μου επιτρέψετε να κάνω την δουλειά μου, είπε ο Μπέρεμ δύσθυμα.

-Καλή η δουλειά, είπε ο πατέρας Αλβίτο, και ο Κύριός μας την ευλόγησε. Αλλά δεν είναι αυτοσκοπός. Ούτε πρέπει να μας αποτρέπει από άλλα σημαντικά πράγματα. Όπως το έλεος και η φιλευσπλαχνία.

-Τι σημαίνει πάλι αυτό;

-Σημαίνει ότι πρέπει να νοιαστείτε για τους ανθρώπους που δουλεύουν για εσάς, κύριε Μπέρεμ, πήρε τον λόγο η γυναίκα.

-Δεν νομίζω ότι δεν πληρώνονται καλά ή δεν έχουν καλές συνθήκες.

Ο Χάρι Μπέρεμ ο νεότερος επενέβη παίρνοντας το μέρος του πατέρα του. Ο Τζον από την άλλη πλευρά δεν έδινε μια για τη διαφωνία τους. Αναρωτιόταν αν μπορούσε να ρίξει την δόκτορα Μαρί Αλέν στο κρεβάτι του. Αν της υποσχόταν μια άδεια για τους εργάτες ίσως; Εκείνη την στιγμή η γυναίκα απάνταγε στον αδερφό του:

-Δεν θα πει κανείς κάτι τέτοιο παρότι σίγουρα υπάρχει περιθώριο βελτίωσης στις συνθήκες. Ωστόσο τώρα δε μιλάμε γι’ αυτό. Φοβούνται, θέλουν να τους αφήσετε να απομακρυνθούν για λίγο. Μέχρι να ησυχάσει το ηφαίστειο.

-Αυτό μπορεί να αργήσει, είπε ο Χάρι Μπέρεμ, και ακόμα δεν είδα να κινδυνεύουν μένοντας στην εργασία τους.

-Δεν το ξέρετε αυτό, είπε ο ιερέας.

-Οι αρχές δεν ανησυχούν, είπε ο Μπέρεμ, δεν βλέπω τον λόγο να το κάνω εγώ.

-Υπάρχουν σκέψεις για εκκένωση της περιοχής.

-Σκέψεις; Οι σκέψεις δεν αρκούν και δεν με απασχολούν. Όταν υπάρξει απόφαση τα ξαναλέμε.

Ο Αλβίτο κούνησε το κεφάλι του και στράφηκε προς την πόρτα αλλά η δόκτωρ Αλέν δεν ήταν ακόμα έτοιμη να τα παρατήσει.

-Οι αρχές ετοιμάζονται να λάβουν κάποια μέτρα, είπε, θα ήταν κακό να έχετε προνοήσει και εσείς; Γιατί να περιμένετε να το διατάξουν; Επιτρέψτε τους να φύγουν…

-Μπορεί και να μην λάβουν κανένα μέτρο, είπε ο Χάρι, οπότε γιατί να χάσω χρήματα εγώ;

-Θα πάρετε αυτό το ρίσκο;

-Φυσικά, είπε ο Χάρι, και τώρα αν θέλετε μας αφήνετε να συνεχίσουμε τη δουλειά μας.

-Είσαι υπεύθυνος για κάθε ψυχή που θα χαθεί, και θα φροντίσω να δώσεις λόγο, είπε η γιατρός αγριεμένα.      

Γύρισε και απομακρύνθηκε με τα μακριά μαλλιά της να ανεμίζουν. Οι δύο συνονόματοι την είχαν ήδη ξεχάσει αλλά ο Τζον κοίταξε τους σφιχτούς γοφούς της και σχολίασε:

-Πολύ θα ήθελα να το δαμάσω αυτό το θηρίο.

Η Μαρί Αλέν τον άκουσε και έκανε να γυρίσει πίσω και να του πει την γνώμη της αλλά ο Αλβίτο την έπιασε από το χέρι.

-Δεν έχει νόημα να συνεχίσουμε την αντιπαράθεση, δεν θα μας οδηγήσει πουθενά. Καλύτερα να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε μόνοι μας.

-Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε, πάτερ; ρώτησε η γιατρός καθώς πήγαιναν για τον ανελκυστήρα με σκοπό να κατέβουν στο ισόγειο και να φύγουν.

-Θα τους πούμε να έρθουν στην ιεραποστολή, ή να φέρουν τις οικογένειές τους τουλάχιστον, για να είναι πιο ήσυχοι. Θα είναι πιο ασφαλείς κοντά μας και από εκεί θα μπορούν και να φύγουν πιο εύκολα αν χρειαστεί.

Η κοπέλα κούνησε το κεφάλι της.

-Έχετε δίκιο, πάμε.

 

Η πίστα του αεροδρομίου Τσαρλς Ντάγκλας δεν θύμιζε σε τίποτα την συνηθισμένη της κίνηση. Ακόμα και στην ακμή της τουριστικής περιόδου δεν υπήρχε τέτοια φρενήρης δραστηριότητα. Οι άνδρες των τριών μονάδων ετοίμαζαν τα οχήματα για μετακίνηση τώρα που είχαν φτάσει και έκαναν τις τελευταίες ρυθμίσεις.

Οι τρεις αξιωματικοί είχαν μαζευτεί γύρο από ένα βαρέλι που το χρησιμοποιούσαν πρόχειρα για τραπέζι για ορίσουν και να συντονίσουν τις κινήσεις τους αφού είχαν ενημερωθεί για το πώς είχε ακριβώς η κατάσταση. Μαζί τους βρισκόταν ο γερουσιαστής Κόρμακ και ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης της Ντομίνικα.

-Καλό είναι να εκκενώσουμε αυτές τις περιοχές, είπε ο επίτροπος Γκρεμέν, δείχνοντας στον χάρτη την νοτιοανατολική περιοχή του νησιού. Είναι κάποια σημεία των ενοριών του αγίου Γεωργίου και του αγίου Λουκά και το μεγαλύτερο της ενορίας του αγίου Πατρικίου.

-Δεδομένου του οδικού δικτύου θα πρέπει να δράσουμε σε χωριστούς άξονες, είπε ο Τζώρτζ.

-Λογικό, είπε ο Λόουελ.

-Συμφωνώ, είπε ο Χόουλις. Θα αναλάβουμε εμείς την εκκένωση των δύο ενοριών μιας και είναι η ίδια περιοχή.

Ο Τζώρτζ ένευσε καταφατικά και στράφηκε στον Λόουελ.

-Βόρεια ή νότια;

-Νότια, είπε εκείνος.

-Εντάξει, εμείς θα πάμε βόρεια. Θα συγκεντρώσουμε τους ανθρώπους εδώ, έδειξε στον χάρτη ένα σημείο.

-Η Μποέτικα, είπε ο Γκρεμέν, να αναζητήσετε τον πρόεδρο της τοπικής κοινότητας. Λέγεται Φαραζόν.

-Εντάξει, είπε ο Τζώρτζ. Από εκεί θα τους μετακινήσουμε πού;

-Στο Καστλ Μπρους, είπε ο επίτροπος. Όσα οχήματα μπορούσαμε τα έχουμε συγκεντρώσει στην Μποέτικα.

-Εντάξει είναι στο κατάλληλο σημείο. Έχουμε τίποτα άλλο;

-Δεν μπορώ να σκεφθώ κάτι άλλο, είπε ο Γκρεμέν.

-Εντάξει, θα είμαστε σε επικοινωνία.

-Υπάρχουν πολλά ορεινά τμήματα που θα δυσκολευτείτε, είπε ο επίτροπος αλλά ο Τζώρτζ δεν ανησυχούσε γι’ αυτό. Διέθεταν επικοινωνία με δορυφορική σύνδεση οπότε δεν θα είχαν πρόβλημα με το ανάγλυφο. Ένα κέντρο επικοινωνιών στο C – 130 με το οποίο είχαν έρθει θα κρατούσε συνδεδεμένες τις ομάδες μεταξύ τους αλλά και με την έδρα τους.

-Ξεκινάμε, είπε και φώναξε, Μάικ!

Ο πιλότος πλησίασε.

-Θα έρθεις μαζί, είπε ο Τζώρτζ, μιας και ξέρεις το νησί. Εδώ δεν θα μας είσαι χρήσιμος. Δεν θα πάει πουθενά το αεροπλάνο.

-Να πάρω και την Άμπερ;

-Δεν θα κάνει τίποτα εδώ, αρκεί ο Μαρκ. Πάρε την μαζί σου στο δικό μου χάμβι.

Ο Μάικ ένευσε στην Άμπερ να τον ακολουθήσει και κατευθύνθηκε προς το όχημα παντός εδάφους. Η κοπέλα τον έφτασε γρήγορα.

-Τι έγινε;

-Πάμε με τον Τζώρτζ για βοήθεια.

Η κοπέλα είχε λύσει τον κότσο της τώρα και είχε φορέσει το τζόκεϊ που συμπλήρωνε τη στολή της υπηρεσίας. Κάθισε δίπλα στον Μάικ στο χάμβι ενώ πίσω θα καθόταν ο Τζώρτζ. Ο ταγματάρχης δεν άργησε να πάρει τη θέση του και να δώσει το σύνθημα για να ξεκινήσουν αλλά πριν προλάβουν να το κάνουν κατέφτασε ο γερουσιαστής που αποφάσισε να πάει μαζί τους.

Άφησαν το αεροδρόμιο και αμέσως πήραν τον δρόμο που φιδογύριζε ανάμεσα σε λόφους γεμάτους δένδρα και κάθε είδους φυτά. Πέρασαν τον ποταμό Πάγκουα και μπήκαν βαθύτερα στην οργιώδη βλάστηση της Ντομίνικα. Η φάλαγγα των οχημάτων δεν πήγαινε και πολύ γρήγορα.

-Το οδικό δίκτυο δεν είναι ό,τι καλύτερο και είναι και πάλι καλό σε σχέση με αυτό που ήταν μερικά χρόνια πριν, σχολίασε ο Μάικ. Επίσης δεν υπάρχουν συγκοινωνίες. Η μετακίνηση γίνεται με μικρά ιδιωτικά λεωφορεία ή αυτοκίνητα.

-Άρα έχουμε τα δικά μας και ό,τι βρούμε στο Μπρους.

-Και ελπίζουμε να μην ρίξει την βροχή που ετοιμάζει. Γιατί αυτό θα κάνει τους δρόμους ακόμα χειρότερους και την δική μας δουλειά πιο δύσκολη.

-Δεν θα βοηθήσει με το ηφαίστειο; ρώτησε η Άμπερ.

-Θα μειώσει τον κίνδυνο της φωτιάς από τα βλήματα σίγουρα, είπε ο Τζώρτζ, αλλά δεν θα σταματήσει την λάβα. Είναι 700 βαθμοί κελσίου. Μόνο ειδικά μέσα μπορούν να την ψύξουν, ακόμα και ο ωκεανός δεν το καταφέρνει αμέσως. Σκέψου ότι το 1963 δημιουργήθηκε ένα νέο νησί στην Ισλανδία από την έκρηξη ηφαιστείου, και δε μιλάμε για κανένα βραχάκι, έχει μήκος 900 μέτρα και πλάτος 650.

-Το Σούρτσεϊ, είπε η Άμπερ, το έχω ακουστά.

-Σκέψου ότι έγινε από λάβα υποβρύχιας έκρηξης και δημιουργήθηκε ολόκληρο νησί ως που να παγώσει.

Ο Μάικ κοίταξε το ρολόι του.

-Τι σε ανησυχεί; ρώτησε ο Τζώρτζ που το πρόσεξε όπως ήταν στραμμένος πίσω για να του μιλήσει.

-Έχουμε μπροστά μας εννιά ώρες ως που να σκοτεινιάσει και να πρέπει να σταματήσουμε, και μια θα την φάμε στο δρόμο.

-Δεν θα προλάβουμε λες να εκκενώσουμε την περιοχή ως τη νύχτα;

Χοντρές σταγόνες βροχής άρχισαν να πέφτουν στα τζάμια του αυτοκινήτου.

-Όχι, είπε ο Μάικ. Δεν θα προλάβουμε.

Παρά το περασμένο της ώρας, ο χώρος στάθμευσης των εμπορικών αεροσκαφών του αεροδρομίου του Νιούαρκ έσφυζε από ζωή. Στον ίδιο χώρο ήταν σταθμευμένα και τα τρία C-130J Super Hercules γεγονός που εξηγούσε την έντονη δραστηριότητα. Η φόρτωση των τριών αεροσκαφών είχε σχεδόν ολοκληρωθεί και είχαν εφοδιασθεί με καύσιμα για το μεγάλο τους ταξίδι.

Ο Μάικ και η Άμπερ έκαναν τον εξωτερικό έλεγχο του αεροπλάνου και μετά μπήκαν. Το C-130 ήταν ένα αεροσκάφος με ιστορία κοντά 70 ετών και είχε αποδειχθεί ένα αξιόπιστο αεροσκάφος που είχε αξιοποιηθεί σε πολλαπλές χρήσεις πέρα από αυτή του μεταγωγικού για την οποία είχε πρωτοσχεδιασθεί. Το χρησιμοποιούσαν οι ένοπλες δυνάμεις πολλών χωρών και ακόμα περισσότερες υπηρεσίες και οργανισμοί ανά την υφήλιο σε χρήσεις τόσο διαφορετικές που να περιλαμβάνουν από στρατιωτικές επιχειρήσεις ως την μεταφορά φορτίων, την μελέτη καιρικών φαινομένων, εναέριο ανεφοδιασμό αεροσκαφών και αποστολές έρευνας και διάσωσης.

Το αεροσκάφος που χρησιμοποιούσε η μονάδα ήταν το πιο πρόσφατο και αυτό που παρήγαγε πλέον η εταιρία. Χρησιμοποιούσαν μάλιστα το μοντέλο J – 30 το οποίο είχε βελτιωμένες επιδόσεις και δυνατότητες. Ο Μάικ με την Άμπερ μπήκαν στο αεροπλάνο από την ράμπα στην πίσω πλευρά της ατράκτου που προοριζόταν για την φόρτωση. Ο υπεύθυνος για να γίνεται σωστά αυτή η δουλειά, ο Μαρκ Τζενκς, στεκόταν εκεί και έλεγχε τον εξοπλισμό που φορτωνόταν αντιπαραβάλλοντάς τον με το έγγραφο που είχε στα χέρια του.

-Καλησπέρα, Μαρκ, είπε ο Μάικ. Είμαστε έτοιμοι;

-Λίγο πολύ, ναι.

-Εντάξει, πάμε να αρχίσουμε τις διαδικασίες μας. Ενημέρωσε όταν έχουμε ολοκληρώσει εδώ πέρα πίσω.

Ξεκίνησαν να πάνε μπροστά αλλά ο Μαρκ φώναξε:

-Μάικ!

Ο πιλότος γύρισε πίσω.

-Τι τρέχει;

-Έλεγα ότι θα είχες ξεφορτωθεί την ασχημομούρα μέχρι τώρα. Ο Κόλμαν έχει μια καλή πιλότο, με κάτι ολοστρόγγυλα βυζάκια. Είμαι σίγουρος ότι μπορείς να καταφέρεις μια μετάθεση.

Ο Μάικ έριξε μια σφαλιάρα στον συνομιλητή του λέγοντας:

-Όταν πετώ, θέλω μια συμπιλότο που να ξέρω ότι μπορώ να εμπιστευτώ με το αεροπλάνο και την ζωή μου και όχι μια που να σκέφτομαι αν μπορώ να την ρίξω γυμνή στο κρεβάτι μου.

Προχώρησε στο πιλοτήριο όπου βρήκε την Αμπέρ καθισμένη ήδη στην θέση της με τον πίνακα με τις λίστες ελέγχου στα χέρια της. Ο Μάικ πήρε την θέση του και έριξε μια ματιά στις σειρές των οργάνων και των διακοπτών μπροστά του αλλά και ψηλότερα, πάνω από τον ανεμοθώρακα. Το βλέμμα του περιπλανήθηκε στην άδεια πίστα του αεροδρομίου και στο σκοτάδι πέρα από αυτή, το λιμάνι και τον κόλπο του Νιούαρκ.

-Εντάξει, ξεκινάμε, είπε.

-Εξωτερική γεννήτρια, είπε η Άμπερ.

-Σε ισχύ,

-Φρένα.

-Σε λειτουργία.

Ο Τζώρτζ μπήκε στο πιλοτήριο.

-Πώς τα πάτε; Πίσω είναι όλα έτοιμα.

-Με εμάς θα ταξιδέψεις; ρώτησε ο Μάικ.

-Και με τον γερουσιαστή. Γι’ αυτό μην μας κουνήσετε πολύ, δεν θέλω να έχει κι άλλα να πει πέρα από όσα θα έχει στο νησί.

-Γιατί να έχει; ρώτησε η Άμπερ. Δεν μπορεί να μην εγκρίνει αυτό πού κάνουμε.

-Μπορεί για το πώς και που το κάνουμε, είπε ο Τζώρτζ.

-Θα σου τα πω στο ταξίδι, είπε ο Μάικ. Ας ξεκινήσουμε σιγά σιγά.

Η Άμπερ ένευσε και πέρασε στην επόμενη λίστα.

-Πηδάλιο.

-Ελεγμένο, κίνηση απρόσκοπτη.

Ο Τζώρτζ τους άφησε να κάνουν τη δουλειά τους και επέστρεψε στη θέση του. Με διαστάσεις τρία μέτρα επί τρία και μήκος δώδεκα η καμπίνα του αεροπλάνου ήταν σπηλαιώδης και αρκετά μεγάλης χωρητικότητας. Ο Τζώρτζ έριξε μια ματιά στους άνδρες και τις γυναίκες που είχαν πάρει τις θέσεις τους και συζητούσαν μεταξύ τους. Ήταν κοντά εκατό άτομα, τρεις ομάδες από αντίστοιχες μονάδες. Δεν είχαν φτάσει τον μέγιστο αριθμό επιβατών του αεροσκάφους και έτσι μετέφεραν και κάποιον εξοπλισμό ασφαλισμένο στο πίσω μέρος κοντά στην ράμπα.

 

-Έναρξη μηχανών.

-Έναρξη πρώτης αριστερής, πρώτη δεξιά…

-Διανομή καυσίμων; ρώτησε η Άμπερ αφού είχαν εκκινήσει και οι τέσσερεις μηχανές.

-Κανονική, είπε ο Μάικ, ας περάσουμε στη δική μας ισχύ και για το ρεύμα. Εξωτερική παροχή κλειστή.

-Κλειστή, είπε η Άμπερ, βασιζόμαστε στις μηχανές μας.

-Εντάξει, είπε ο Μάικ και πήρε τον ασύρματο. Πτήση 1976 της ΜΑΚ για Ντομίνικα.

-Προχωρήστε στον διάδρομο 4 αριστερό από τον εξωτερικό βοηθητικό διάδρομο.

-Ελήφθη,

Ο Μάικ αποδέσμευσε τα φρένα και ξεκίνησαν.         

 

-Είσαι καλά; ρώτησε η Αμάντα τον Ρόμπερτ καθώς καθόταν δίπλα της.

Εκείνος γύρισε και την κοίταξε.

-Δείχνεις πολύ βλοσυρός απόψε, του είπε. Περισσότερο από το συνηθισμένο.

Η τελευταία παρατήρηση έφερε ένα χαμόγελο στον Ρόμπερτ.

-Δηλαδή τι; Με λες κατσούφη;

-Μόνο λιγάκι…

-Είμαι απλά σοβαρός, έκανε ο Ρόμπερτ με μια έκφραση θιγμένης αξιοπρέπειας.

Γέλασαν και οι δυο και ο Ρόμπερτ είπε:

-Μην ανησυχείς, απλά είχα για μια ακόμη φορά έναν καυγά με την Νόλα, Τίποτα το καινούριο. Και δεν ήταν καν πολύ μεγάλη φασαρία.

-Ναι, μου το είπες αυτό. Τι εννοούσες;

-Δεν είχε ούτε σπασμένα, ας πούμε.

-Δεν ήξερα ότι αυτό ήταν κριτήριο, γιατί μαλώσατε;

-Η Νόλα ήθελε να πάρω το μέρος της και να μαλώσω και εγώ την Έρικα για τα ξενύχτια της και για το πού γυρνάει. Δεν βρίσκω τον λόγο, δεν δημιουργεί κανένα πρόβλημα.

-Σαν μητέρα ανησυχεί, είπε η Αμάντα. Δεν σημαίνει βέβαια ότι πρέπει να το βγάλει σε σένα, αλλά πρέπει να την καταλαβαίνεις και εσύ.

-Προσπαθώ, Αμάντα, πίστεψέ με. Αλλά η Νόλα είναι επιθετική σαν τίγρις.

Με ένα μικρό τράνταγμα το αεροπλάνο άρχισε να κινείται.

-Α ωραία, ξεκινάμε, είπε ο Ρόμπερτ. Να δούμε τι θα βρούμε και στην Ντομίνικα.

-Προς το παρόν λέω να πάρω έναν υπνάκο, είπε η Αμάντα και βολεύτηκε στο κάθισμά της, έχουμε ώρες μπροστά μας. Θα έλεγα να κάνεις και εσύ το ίδιο.

 

-Πτήση 1976 της ΜΑΚ στον 4 αριστερό, ζητούμε άδεια για είσοδο στο διάδρομο.

-Προχωρήστε 1976.

Ο Μάικ έφερε το αεροπλάνο στην ευθεία του διαδρόμου και επικοινώνησε με τον πύργο ελέγχου και πάλι.

-1976 ΜΑΚ, έτοιμοι για απογείωση.

-Ελεύθεροι για απογείωση, καλό ταξίδι.

Ο Μάικ ανέβασε την ισχύ των μηχανών.

-Βοηθητικά πτερύγια στο 5.

Η Άμπερ εκτέλεσε την εντολή και ο Μάικ ελευθέρωσε τα φρένα. Το C – 130 ανέπτυξε ταχύτητα και όταν πέρασε τους 130 κόμβους, ο πιλότος τράβηξε το πηδάλιο πίσω απογειώνοντας το μεγάλο αεροσκάφος.

-Κυρίες και κύριοι, είπε στην ενδοσυνεννόηση, ξεκινάμε για την Ντομίνικα.

Ενώ ανέβαιναν, ο Μάικ ανέσυρε τις ρόδες, άφησε τα φώτα πλοήγησης για να φαίνεται το αεροπλάνο από μακριά και έσβησε τα υπόλοιπα. Πήρε πορεία για τον προορισμό τους και ρύθμισε τον αυτόματο πιλότο να διατηρήσει κατεύθυνση και υψόμετρο.

 

Καθώς τώρα είχε την δυνατότητα να χαλαρώσει λίγο, ο Μάικ θυμήθηκε την παρατήρηση του Μαρκ και έριξε μια λοξή ματιά στην συμπιλότο του. Δεν θα συμφωνούσε σε καμία περίπτωση με την κρίση του. Δεν ήταν άσχημη, δεν θα την έλεγε κανένας καλλονή αλλά αυτό δε σήμαινε ότι δεν είχε ένα γλυκό πρόσωπο ακόμα και με τις ουλές που είχε αποκτήσει.

Τώρα ήταν πιο εμφανείς καθώς εν πτήση μάζευε τα μαλλιά της σε κότσο για να μπορεί να φοράει το στέλεχος του ασύρματου και τα ακουστικά, αλλά και πάλι δεν την έβρισκε απωθητική.

Η ματιά που της έριξε δεν ξέφυγε από την Άμπερ, όπως και το ότι σταμάτησε στις ουλές της. Αναρωτήθηκε γιατί, δεν ήταν ότι δεν τις είχε ξαναδεί. Και ήξερε ότι δεν τους έδινε σημασία.

Αντίθετα με τον Μπιλ, σκέφθηκε με θλίψη.

Ο Μπιλ ήταν η σχέση της, ήταν μαζί τρία χρόνια όταν είχε γίνει το ατύχημα. Μετά από την παραμονή στο νοσοκομείο είχε επιστρέψει στο σπίτι με την ανάγκη να γυρίσει και η ζωή της στην κανονική της ροή και κατάσταση. Τις πρώτες μέρες είχαν κοιμηθεί χωριστά με τον Μπιλ μιας και εκείνη ανέρρωνε ακόμα αλλά είχε έρθει και εκείνη η μέρα που δεν ήθελε να την θυμάται αλλά δεν μπορούσε να την ξεχάσει.

Είχε κάνει ένα μπάνιο και είχε βγει τυλιγμένη σε ένα μπουρνούζι, ο Μπιλ ήταν ήδη ξαπλωμένος και εκείνη είχε πάει να τον βρει. Μπαίνοντας στο δωμάτιο είχε αφήσει να κυλήσει το μπουρνούζι από πάνω της πριν πλησιάσει το διπλό κρεβάτι και ξαπλώσει δίπλα του. Ο Μπιλ την πήρε στην αγκαλιά του και την φίλησε στα χείλη, Η Άμπερ ανταπέδωσε το φιλί με πάθος και άρχισε να τον χαϊδεύει αχόρταγα, της είχε λείψει τόσο πολύ.

Κάθισε πάνω του καβαλικευτά και εκείνος άφησε τα χείλη της για να κατέβει στον λαιμό της και μετά στο στήθος της ενώ τα χέρια του μετακινούνταν στους γοφούς της. Η Άμπερ απολάμβανε το κάθε φιλί και χάδι, ο Μπιλ μετακινήθηκε στον λαιμό της και πάλι και μετά κινήθηκε προς το πλάι με σκοπό να ανέβει ως πάνω αλλά σταμάτησε και μετά πέρασε και πάλι στο δεξιό της μάγουλο ενώ το χέρι του που είχε αρχίσει να ανεβαίνει από το γοφό προς το πλευρό της σταμάτησε και κατέβηκε στο μηρό της.

-Δεν πονώ πια, του είπε. Μην ανησυχείς.

-Δεν είναι αυτό… της είπε ενώ την φιλούσε αλλά τα χέρια του είχαν μείνει στους γοφούς της και την φιλούσε προσεκτικά.

Πήρε το χέρι του και το έφερε στο πλευρό της αλλά ο Μπιλ το τράβηξε αμέσως.

-Δεν μπορώ, της είπε και έγειρε πίσω.

-Δεν πειράζει, Μπιλ, του είπε και ας ήθελε πιο πολύ από κάθε τι άλλο όχι να της κάνει έρωτα, που και γι’ αυτόν διψούσε το κορμί της, αλλά να την πάρει αγκαλιά και να της πει ότι όλα ήταν όπως πριν και ότι τίποτα δεν είχε αλλάξει.

Δύο μέρες αργότερα καθώς ήταν πια έτοιμη να επιστρέψει στην υπηρεσία, ο Μπιλ της είχε προτείνει:

-Σκέφτηκες να φοράς μέηκ απ;

-Στην δουλειά; Δεν είναι πρακτικό, δεν είμαι σε κλειστό χώρο, ούτε πάντα στεγνό.

-Ε, όσο βρίσκεσαι εδώ;

Η Άμπερ τον κοίταξε πληγωμένη και μετά από λίγες μέρες είχαν χωρίσει.

-Άμπερ;

Η κοπέλα στράφηκε στον Μάικ.

-Ταξίδευες…

-Αφαιρέθηκα, συγγνώμη.

-Καλά, δεν έγινε και τίποτα, μόνο ωκεανό έχει από κάτω αν και είδα μια μεγάπτερη φάλαινα πριν λίγο.

-Και την είδες από εδώ πάνω;

-Ε δεν είναι και μικρό πράγμα, χώρια που έκανε ένα φοβερό άλμα έξω από το νερό.

Η Άμπερ χαμογέλασε. Το χαμόγελο έσβησε καθώς το μυαλό της επέστρεψε στις προηγούμενες σκέψεις της. Ο Μπιλ δεν μπορούσε να την βλέπει με τις ουλές, ο άνδρας δίπλα της δεν τους έδινε σημασία και δεν είχε πρόβλημα να την βλέπει ενώ μοιράζονταν πολύωρες πτήσεις και το γραφείο τους στην υπηρεσία.

Ήταν μάλιστα, ίσως κατά μια ειρωνεία της τύχης, και ο μόνος που την είχε αγγίξει στις ουλές της. Δεν είχαν κάνει έρωτα ή κάτι παρόμοιο αλλά την είχε φιλήσει και στα δύο μάγουλα χωρίς αποτροπιασμό. Ήταν την πρωτοχρονιά που είχε περάσει. Ήταν και οι δύο τους βάρδια και της είχε ευχηθεί με την αλλαγή του χρόνου.

Το C – 130 τραντάχτηκε καθώς συναντούσε ένα αντίθετο ρεύμα αέρα.

-Τέτοια να μην έχουμε, σχολίασε ο Μάικ, δε θα του αρέσουν του γερουσιαστή.

-Αλήθεια, γιατί ο Τζώρτζ είπε ότι δεν θα του αρέσουν αυτά που θα κάνουμε;

-Είναι οπαδός του απομονωτισμού. Αφού ξοδεύονται κονδύλια για να υπάρχουν τέτοιες υπηρεσίες, ας είναι μόνο για τους Αμερικανούς πολίτες, οι υπόλοιποι δεν μας αφορούν.

-Καλύτερα να μην μάθει πως τραυματίστηκα, είπε η κοπέλα, θα με θεωρεί ανόητη μετά.

-Προφανώς όλους μας για να κάνουμε τέτοια πράγματα. Αυτό που έκανες εσύ ήταν πολύ γενναίο πάντως. Α, να το!

Έδειξε με το χέρι του και η Άμπερ κοίταξε στην κατεύθυνση αυτή. Στο γκρίζο φως της αυγής διέκρινε σύννεφα και την μουντή κορυφή ενός βουνού.

-Το Μορν Ντιαμπλοτίν, το ψηλότερο βουνό της Ντομίνικα, 1447 μέτρα ύψος, το αεροδρόμιο είναι βόρεια από αυτό.

Ο Μάικ μίλησε στην ενδοσυνεννόηση.

-Ετοιμαζόμαστε για την κάθοδό μας στο αεροδρόμιο Τσαρλς Ντάγκλας, αν έχετε σηκωθεί από την θέση σας, να επιστρέψετε και να δέσετε και τις ζώνες ασφαλείας. Αναμένεται αέρας στην προσέγγισή μας.

Η Άμπερ τον κοίταξε.

-Κάνεις καψώνι στον γερουσιαστή;

-Όχι, αυτά τα σύννεφα είναι στρωματομελανίες, θα έχουμε πολλή βροχή και στους τροπικούς αυτό σημαίνει και αέρα. Εξάλλου σε λίγο θα έχουμε περισσότερες πληροφορίες. Η συχνότητα του πύργου είναι 118, 90.

Ενώ η Άμπερ ρύθμιζε τον ασύρματο, ο Μάικ έκανε έναν τελευταίο έλεγχο στην παροχή των καυσίμων και τα συστήματα αντιψύξεως των φτερών και των μηχανών αν και σε αυτό το υψόμετρο στην Καραϊβική δεν αναμένονταν τέτοια προβλήματα.

-Πτήση 1976 ΜΑΚ, είπε στον ασύρματο. Στα 24000 πόδια ύψος.

-Σε βλέπουμε 1976, ήρθε η απάντηση. Συμβουλεύουμε την αλλαγή σχεδίων πτήσης, το νησί βρίσκεται σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.

-Το ξέρουμε, ερχόμαστε για βοήθεια.

-Εντάξει τότε, κατεβείτε στα 8000 πόδια διατηρώντας την πορεία σας.

-Ελήφθη, είπε ο Μάικ.

Ο Χάρι Μπέρεμ, ο νεότερος για να ξεχωρίζει από τον πατέρα του, δεν έμοιαζε καθόλου με τον αδερφό του και εν μέρει με τον πατέρα του. Ήταν εργασιομανής και τελειομανής αλλά πέρα από τις επιχειρήσεις δεν τον ενδιέφερε τίποτα άλλο. Ήταν τόσο προσηλωμένος στην διοίκηση των επιχειρήσεων που η έλλειψη άλλων ενδιαφερόντων έφτανε να είναι αρνητικό χαρακτηριστικό του αφού τον τύφλωνε σε πιθανές λύσεις ή προοπτικές που θα βελτίωναν την κατάσταση του ομίλου.

Ήταν παντρεμένος αλλά αυτό αποτελούσε επίσης μια στρατηγική επιλογή, η γυναίκα του τον ενδιέφερε οριακά περισσότερο από άλλα θέματα που δεν άπτονταν των επαγγελματικών του ενδιαφερόντων. Ο λόγος που την είχε παντρευτεί ήταν η τεράστια περιουσία που συνόδευε το όνομα Μάργκαρετ Κάβενω.

Τώρα ήταν σκυμμένος πάνω από τα οικονομικά στοιχεία των ισολογισμών των επί μέρους τμημάτων και τους μελετούσε. Είχε απλώσει τα χαρτιά στο μεγάλο τραπέζι στην αίθουσα συμβουλίου και έκανε πράξεις ενώ υπαγόρευε σημειώσεις σε ένα μικρό ηλεκτρονικό καταγραφέα φωνής.

Η πόρτα της αίθουσας άνοιξε και μπήκε ο πατέρας του μαζί με τον αδερφό του.

-Καλημέρα μεγάλε αδερφέ, είπε ο Τζον, έπρεπε να έχεις μια γραμματέα για τη δουλειά αυτή.

-Δεν μου χρειάζεται, είπε ο Χάρι χωρίς να σηκώσει το βλέμμα του από τα χαρτιά μπροστά του. Μπορώ μόνος μου, οι γραμματείς κάνουν λάθη.

-Μα δεν τις έχουμε τις γραμματείς μόνο για να σημειώνουν και να γράφουν την αλληλογραφία μας! Ειδικά όταν έχουν τέλειο σώμα.

-Είμαι παντρεμένος, αντέδρασε θυμωμένα ο Χάρι.

-Και εγώ, είπε ο Τζον γελώντας αλλά αυτό δεν μου απαγορεύει να περνάω καλά.

Ο πατέρας τους γέλασε επίσης.

-Ο Νίκολας θα γίνει σαν εμένα, πάντως, είπε ο Τζον, τον είδα μια μέρα χεράκι - χεράκι με μια πιτσιρίκα.

Η καλή διάθεση του Χάρι πήγε περίπατο, συνοφρυώθηκε και πρόφερε μια βλαστήμια.

-Τι τρέχει; ρώτησε ο Τζον ξαφνιασμένος με την αντίδραση του πατέρα του ενώ τραβούσε μια πολυθρόνα για να καθίσει.

-Ο Νίκολας συμπαθεί πολύ τους ντόπιους και θα βρεθεί μπλεγμένος με καμιά τσούλα από τις δικές τους.

-Δεν θα είναι και τόσο τρομερό, είπε ο Τζον παίρνοντας τη θέση του.

Οι άλλοι δύο τον αγριοκοίταξαν.

-Θα ήταν φρικαλέο, είπε ο Χάρι ο νεότερος.

-Δεν έχω τον γιο μου και την περιουσία μου για τους μπάσταρδους εργάτες των χωραφιών.

-Ναι αλλά έχουν ωραία κορίτσια, είπε ο Τζον.

-Σοβαρέψου τέλος πάντων! είπε ο πατέρας τους. Έχουμε δουλειά να κάνουμε, πρέπει να κλείσουμε και εκείνη την συμφωνία για την προμήθεια στα Βαλκανικά κράτη.

-Εντάξει, δεν έχουμε πρόβλημα, η εταιρία εκεί πέρα έχει συμφωνήσει και δεν νομίζω ότι θα έχουμε κάποιο θέμα. Υπογράψανε και το προσύμφωνο.

-Αυτό είναι θετικό αλλά ποτέ μην προεξοφλείς μια συμφωνία αν δεν την έχεις υπογεγραμμένη. Και θέλω να ολοκληρώσουμε αυτήν την δουλειά πριν έρθει ο Κούπερ, είπε ο Χάρι.

-Δεν είναι να έρθει απόψε ο Κούπερ; ρώτησε ο Χάρι ο νεότερος.

-Ναι, δεν ξεχάσατε φαντάζομαι το δείπνο στο σπίτι, είπε ο Χάρι Μπέρεμ κοιτώντας σοβαρά τους γιους του. Είναι σημαντικό να κλείσουμε και τις δύο δουλειές.

-Δύο; ρώτησε ο Τζον. Ποια είναι η δεύτερη; Εγώ μόνο της μεταφορικής ξέρω. Δεν ενημερώθηκα για άλλη.

-Ούτε εγώ, είπε ο Χάρι ο νεότερος.

Ο πατέρας τους χαμογέλασε με το ύφος εκείνου που έχει τα πάντα υπό έλεγχο και που τίποτε δεν μπορεί να τον αιφνιδιάσει ή να τον ξαφνιάσει.

-Η δεύτερη αποσκοπεί στο να τον βάλει απόλυτα υπό τον έλεγχό μας, θα τον παντρέψω με την Ρόουζ.

Ο Χάρι έμεινε με το στόμα ανοιχτό αντίθετα ο Τζον ξέσπασε σε γέλια.

-Ήμουν σίγουρος ότι κάποια στιγμή θα φτάναμε σε αυτό. Μόνο που άργησες λίγο.

-Τι εννοείς; ρώτησε ο Χάρι και τα μάτια του στένεψαν απειλητικά. Δεν έχει…

-Η αγάπη που έχει δεν είναι σε άνδρα, είπε ο Τζον, σου διέφυγε μάλλον αλλά το να πηγαίνει σχολείο στις καλόγριες δεν την κράτησε μόνο μακριά από πειρασμούς, είχε και άλλες επιπτώσεις. Δεν ξέρω αν πρόσεξες το ντύσιμό της και τη γενική της συμπεριφορά τελευταίως. Δεν θα εκπλαγώ καθόλου αν η αδερφή μας με το που ενηλικιωθεί αποφασίσει να αφήσει τα εγκόσμια.

-Ανοησίες, είπε ο Χάρι. Ας ασχοληθούμε με την συμφωνία τώρα και θα το δούμε αυτό μετά.

Η παρατήρηση του γιου του είχε θορυβήσει τον Χάρι αλλά όχι τόσο που να θεωρήσει ότι χρειαζόταν να αναθεωρήσει τα σχέδια του. Είχε τον απόλυτο έλεγχο και δεν υπήρχε τίποτα που να μπορεί να τον εμποδίσει.

Ακριβώς εκείνη τη στιγμή το κτίριο άρχισε να δονείται.

-Σεισμός! ακούστηκε μια κραυγή.

 

-Χαίρε Μαρία Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου, ευλογημένη συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου.

Η Ρόουζ Μπέρεμ έβαλε το λευκό μαντήλι πάνω στο κεφάλι της και γονάτισε για να λάβει την μετάληψη στην μικρή εκκλησία της ιεραποστολής. Κοινώνησε και έσκυψε το κεφάλι πάλι για προσευχή.

Ένιωθε πιο άνετα εδώ παρά στα κοσμικά σαλόνια της Ρουσό ή στα κέντρα αισθητικής και τα σπα που αγαπούσε τόσο η μητέρα της. Αυτό μπορεί να οφειλόταν ότι βρισκόταν στο άνθος της ηλικίας της και δεν υπήρχε ανάγκη από ιδιαίτερη περιποίηση και καλλωπισμό μιας και είχε μια ομορφιά που ακτινοβολούσε και την έκανε ακόμα πιο έντονη η γλυκύτητα του χαρακτήρα της. Αλλά και τα μαγαζιά με τις ατελείωτες αγορές δεν την τραβούσαν τόσο.

Είχε φοιτήσει όλα τα χρόνια σε ένα καθολικό σχολείο και έτσι ήταν εξοικειωμένη και με τις μοναχές αλλά και με το τυπικό της καθολικής εκκλησίας. Σε συνδυασμό με την ήσυχη ατμόσφαιρα περισυλλογής που επικρατούσε στους χώρους, πέραν από εκείνους των παιδιών τουλάχιστον, της έφερναν μια γαλήνη που δεν έβρισκε αλλού.

Ίσως έφταιγε που δεν είχε κοντινή φίλη, ένα πρόσωπο που να μπορεί να εκμυστηρεύεται τα πάντα. Ήταν αγαπημένη με τα αδέρφια της αλλά ήταν η μόνη κόρη ανάμεσα σε τρεις γιους και το γεγονός ότι οι δύο πρώτοι ήταν πάνω από δέκα χρόνια μεγαλύτεροι της δεν βοηθούσε σε ένα στενό δέσιμο που να επιτρέπει εκμυστηρεύσεις. Το είχε εν μέρει με τον Νίκολας αλλά το γεγονός ότι ήταν και εκείνος άντρας επέτρεπε το δέσιμο μόνο μέχρι ενός σημείου.

Σηκώθηκε όρθια και πήρε την ευλογία του ιερέα καθώς εκείνος απέλυε την θεία λειτουργία. Μετά βγήκε στον περίβολο της μικρής εκκλησίας και κοίταξε το νεφοσκεπές όρος Γουάτ.

-Τώρα είναι ήσυχο, νωρίτερα δεν ήταν έτσι.

Η Ρόουζ γύρισε και αντίκρισε την αδερφή Μονίκ. Ήταν μια μοναχή λίγο πιο μεγάλη από την ίδια και η Ρόουζ είχε περάσει όμορφες ώρες με την παρέα της.

-Έβγαζε καπνό μου είπαν.

-Και στάχτη, είπε η μοναχή. Λένε πως ετοιμάζεται να εκραγεί.

-Δεν το έχει κάνει ποτέ, είπε η Ρόουζ.

-Ήσουν αγέννητη ή μωρό όταν το έκανε τελευταία φορά και εκείνη η έκρηξη δεν ήταν άσχημη. Περάσαμε χειρότερα με τον τυφώνα Έρικα.

-Και τι θα γίνει αν εκραγεί;

-Αν εκραγεί θα πρέπει να φύγουμε, είπε μια αντρική φωνή πίσω τους.

Ανήκε στον πατέρα Αλβίτο, τον γηραιό ιερέα της ιεραποστολής που είχε τελέσει την θεία λειτουργία.

-Την ευλογία σας πάτερ, είπε η αδερφή Μονίκ, και εκείνος απάντησε:

-Του Κυρίου.

-Λέτε να χρειαστεί να φύγετε; ρώτησε η Ρόουζ.

-Το φοβάμαι, είπε ο ιερέας. Πήγαμε με τη δόκτορα Αλέν στον πατέρα σου με την ελπίδα να επιτρέψει να απομακρυνθούν από τις φυτείες στην περιοχή.

-Και;

-Το αρνήθηκε.

-Φοβάμαι ότι δεν θα καταφέρετε τίποτα, είπε με έναν αναστεναγμό η κοπέλα, αν δεν είναι κρατική εντολή εκείνος δεν πρόκειται να κάνει κάτι που θα βλάψει τα κέρδη του.

-Τώρα η κυβέρνηση προσπαθεί να λάβει κάποια μέτρα και έτσι ίσως τον πείσουμε, θα ξαναπάμε μαζί με την γιατρό.

-Εύχομαι να τα καταφέρετε, είπε η Ρόουζ, θέλετε να του μιλήσω και εγώ;

-Όχι, είπε ο Αλβίτο, το να σε ανακατέψουμε και εσένα είναι σαν να προσπαθούμε να εκμεταλλευτούμε τη γνωριμία σου και το ότι μας επισκέπτεσαι εδώ. Πιθανότατα θα εξαγρίωνε κιόλας τον πατέρα σου. Αν θέλεις να σε πάμε ωστόσο στο σπίτι.

-Α όχι, δεν χρειάζεται, θα μείνω λίγο ακόμα. Μου αρέσει αυτή η γαλήνη που υπάρχει εδώ πέρα.

-Εντάξει, είπε ο Αλβίτο, καλή σου ημέρα και ο Θεός να σε προσέχει σε κάθε βήμα σου.

-Ευχαριστώ πάτερ.

Ο ιερέας ευλόγησε και τις δύο γυναίκες και απομακρύνθηκε. Η αδερφή Μονίκ στράφηκε στην Ρόουζ.

-Θέλεις να έρθεις μαζί μου στον κήπο; Η γιατρός είπε να κάθομαι λίγο στον ήλιο το πρωί.

-Αλήθεια; Γιατί;

-Μου λείπει η βιταμίνη D και είναι ένας τρόπος πρόσληψης βιταμίνης η έκθεση στον ήλιο. Φυσικά μόνο πολύ πρωί στο δικό μας κλίμα. Μετά είναι πολύ ζεστός και επικίνδυνος.

Η Ρόουζ ακολούθησε την αδερφή Μονίκ στον κήπο, ήταν ένας χώρος που περικλειόταν από έναν πέτρινο τοίχο και περιλάμβανε πολλά δέντρα καρποφόρα αλλά και μια οργιώδη βλάστηση από αναρριχητικά φυτά που ήταν τόσο κοινά σε αυτό το κλίμα. Προχώρησαν στο κέντρο του κατάφυτου χώρου και κάθισαν σε έναν απλό ξύλινο πάγκο. Η μοναχή σήκωσε τα μανίκια της ως τον αγκώνα και μετά έλυσε το μαντήλι από το κεφάλι της αποκαλύπτοντας έναν πλούσιο χείμαρρο από στιλπνά, μαύρα μαλλιά. Στράφηκε με το πρόσωπο προς τον ήλιο. Όπως την έβλεπε η Ρόουζ έμοιαζε ακόμα πιο νεαρή και συνειδητοποίησε ότι ήταν πολλή όμορφη. Αναρωτήθηκε τι είχε σπρώξει αυτήν την όμορφη κοπέλα να αφήσει τόσο νωρίς τα εγκόσμια για να μονάσει. Ίσως η ησυχία που και η ίδια ένιωθε εδώ και την έβρισκε τόσο θελκτική.

Μια ησυχία που διακόπηκε ξαφνικά καθώς ένιωσε τον πάγκο να σείεται και είδε μπροστά της το χώμα να αναταράσσεται σαν να περνούσε από κάτω ένας στρατός από βιαστικά σκουλήκια.

-Σεισμός, είπε η Μονίκ ήσυχα, δεν υπάρχει κάτι να κάνουμε εκτός από το να περιμένουμε να περάσει.

 

Ο Νίκολας κράτησε την Βίνα στην αγκαλιά του ως που να περάσει ο σεισμός και μετά σηκώθηκε από το κρεβάτι και πήγε στην πόρτα. Την άνοιξε, χωρίς να νοιαστεί που ήταν ολόγυμνος, και κοίταξε έξω. Δεν φαινόταν να έχουν γίνει ζημιές και δεν άκουγε θόρυβο, υπήρχαν κάποιες συζητήσεις αλλά δεν υπήρχε φόβος ή αναστάτωση σε αυτές.

Σίγουρος ότι όλα ήταν εντάξει έκλεισε την πόρτα και επέστρεψε κοντά στην αγαπημένη του. Εκείνη είχε ανακαθίσει και κοιτούσε το λίγο αίμα που είχε κυλίσει στον μηρό της. Καθώς επέστρεφε κοντά της τον κοίταξε με λαμπερό βλέμμα και του είπε:

-Ξέρεις οι παραδόσεις μας λένε ότι ο άνδρας που θα ονειρευτώ απόψε θα είναι εκείνος που θα παντρευτώ.

-Κανόνισε να δεις εμένα τότε, της είπε ο Νίκολας γελώντας, γιατί εγώ δε θα σε αφήσω να φύγεις από κοντά μου ούτως ή άλλως.

-Θα ήθελες να σε παντρευτώ δηλαδή; του είπε πειρακτικά.

Ο Νίκολας την αιφνιδίασε. Γονάτισε μπροστά της όπως ήταν καθισμένη στο κρεβάτι και είπε:

-Βίνα, θέλεις να γίνεις γυναίκα μου;

-Πάρα πολύ, του απάντησε και έσκυψε να τον φιλήσει. Αλλά φοβάμαι ότι δεν θα μας αφήσουν.

-Θα κάνω ό,τι χρειαστεί για να είσαι πάντα μαζί μου, είπε ο Νίκολας. Ακόμα και αν χρειαστεί να φύγουμε από εδώ.