Νυχτερινή Πένα

Η γυναίκα λικνιζόταν πάνω από τον άνδρα σαν χορεύτρια ανατολίτικων χορών προσφέροντάς του ηδονή. Ήταν μια νεαρή γυναίκα ασιατικής καταγωγής με λεπτοκαμωμένο σώμα. Καθισμένη ιππαστί πάνω στον εραστή της τον κοίταζε στα μάτια ενώ αύξανε τον ρυθμό της.

Είδε τους μύες της κοιλιάς του να σφίγγονται και κατάλαβε ότι πλησίαζε στην ολοκλήρωση, τα χέρια του που κράτησαν γερά τους γοφούς της ήταν ακόμα ένα ενδεικτικό σημείο. Συνέχισε πιο έντονα και χαμογέλασε αυτάρεσκα με το βογκητό που ξέφυγε από τα χείλη του.

Της άρεσε αυτός ο άνδρας, ήταν γυμνασμένος και μυώδης, αντίθετα με τους περισσότερους πελάτες της ήταν ευχάριστη η συνεύρεση μαζί του. Και δεν χρειαζόταν να υποκριθεί ιδιαίτερα μαζί του όπως και αυτήν την στιγμή που πλησίαζε στην κορύφωση.  

Το κινητό του άνδρα χτύπησε στην πιο ακατάλληλη στιγμή αλλά ο εραστής της δεν το αγνόησε. Άπλωσε το χέρι του και το πήρε από το κομοδίνο δίπλα του.

-Μπράουν, είπε.

-Τι προτιμάς; είπε η φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής. Ένα ηφαίστειο στην Ντομίνικα ή μια πλημμύρα στο Μισούρι;

-Την Ντομίνικα.

-Συγκέντρωσε τους δικούς σου και φεύγεις αμέσως για το Νιούαρκ. Θα σας συναντήσουν εκεί ομάδες από την ενάτη και την εικοστή δευτέρα.

-Έγινε.

Ο άνδρας έκλεισε το τηλέφωνο και κάλεσε αμέσως έναν άλλο αριθμό.

-Μάζεψε όλη την ομάδα, είπε όταν του απάντησαν. Έχουμε αποστολή.

Ο άνδρας άφησε το τηλέφωνο και έφερε και πάλι τα χέρια του στους γοφούς της κοπέλας.

-Δυστυχώς πρέπει να συντομεύουμε.

-Φεύγεις; ρώτησε με ελαφρά τραγουδιστή φωνή.

-Ναι, και μάλιστα μακριά.

Το όνομά του ήταν Τζώρτζ Μπράουν και ήταν αξιωματικός της 23 ^ης Μονάδας Αντιμετώπισης Καταστροφών. Αν και τώρα βρισκόταν εκτός υπηρεσίας, θα ξεκινούσε σε λίγο η βάρδια του και για τον λόγο αυτό είχε δεχθεί το τηλεφώνημα.

Αλλά η δουλειά μπορούσε να περιμένει ακόμα για λίγο. Έπιασε τους γοφούς της πρόθυμης παρτενέρ του πιο σφιχτά και απόλαυσε την ηδονική κλιμάκωση του οργασμού.

-Θα αργήσουμε να τα ξαναπούμε; είπε η κοπέλα ενώ φορούσε τα εσώρουχά της.

-Λογικά όχι, είπε ο Τζώρτζ, τα ηφαίστεια είναι μια κατάσταση που εξελίσσεται γρήγορα. Θα σου τηλεφωνήσω.

Η κοπέλα φόρεσε ένα μικροσκοπικό φόρεμα που κολάκευε την σιλουέτα της και ο Τζώρτζ της έβαλε στο χέρι ένα μάτσο νομίσματα.

-Θα χαρώ να τα ξαναπούμε, είπε η κοπέλα.

-Θα τηλεφωνήσω όταν ξαναχρειαστώ τις υπηρεσίες σου.

Μόλις η κοπέλα έφυγε έκανε ένα γρήγορο μπάνιο και μετά φόρεσε την καθημερινή μπλε στολή υπηρεσίας και ξεκίνησε για την έδρα της 23 ^ης Μονάδας στο Νιου Τζέρσεϋ. Ήταν από τους ανώτερους αξιωματικούς της μονάδας αυτής και γι’ αυτό αναλάμβανε πάντα επικεφαλής σε όποια βάρδια βρισκόταν.

 

Η σκακιστική λέσχη «Ιππότες του Νιου Τζέρσεϋ» έμοιαζε να έχει βγει από μια άλλη εποχή, από την βικτωριανή Αγγλία ίσως. Είχε έναν αέρα αριστοκρατικής πολυτέλειας με μεγάλες δερμάτινες πολυθρόνες και σκαλιστά τραπέζια, ενώ οι βαριές κουρτίνες στα παράθυρα και το απόλυτα επαγγελματικό προσωπικό συνέτειναν σε αυτή την εικόνα. Ακόμα οι σκακιέρες με τα ξυλόγλυπτα κομμάτια ήταν ξεχωριστής ποιότητας.

Ο άνδρας που έπαιζε στο γωνιακό τραπέζι, δίπλα στο παράθυρο, εκτιμούσε την ατμόσφαιρα της λέσχης ακόμα περισσότερο όντας Βρετανός. Παρότι είχε χρόνια στην Αμερική, ο Μάικ Κάμπελ ήταν γέννημα θρέμμα της γηραιάς Αλβιόνος. Είχε γεννηθεί στο Σάουθαμπτον και είχε μεγαλώσει εκεί μέχρι την εισαγωγή του στην σχολή πιλότων της RAF. Από τότε ακόμα έτρεφε μια μεγάλη αγάπη για το σκάκι στο οποίο είχε γίνει ένας εξαιρετικός παίχτης με το πέρασμα του χρόνου.

Κοίταξε την σκακιέρα μπροστά του. Ο αντίπαλός του ήταν καλός αλλά μπορούσε να δει το σχέδιό του και είχε μια πολύ καλή ιδέα του τι να κάνει για να το αποφύγει και να το στρέψει προς όφελός του. Μετακίνησε την βασίλισσά του σε ένα σημείο που φαινομενικά τουλάχιστον ήταν τρωτή. Το κινητό του βούιξε εκείνη τη στιγμή. Κοίταξε την οθόνη και συνοφρυώθηκε.

-Συγγνώμη Τζιμ, είπε στον αντίπαλό του, αυτό πρέπει να το απαντήσω.

Ο άλλος έγνευσε κοιτώντας τη σκακιέρα και ο Μάικ Κάμπελ πίεσε το πλήκτρο απάντησης.

-Κάμπελ, είπε.

-Μας καλέσανε για κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, άμεση αποχώρηση.

-Εντάξει, θα πάρω εγώ την Άμπερ για να με φέρει κιόλας, είπε ο Μάικ Κάμπελ.

Παρά τα χρόνια στην Αμερική, είχε διατηρήσει την προφορά που πρόδιδε την καταγωγή του.

-Αλήθεια πώς δεν έμαθες να οδηγείς τόσα χρόνια; είπε ο Τζιμ κάνοντας την κίνησή του.

-Δεν κατάφερα να συνηθίσω το σύστημά σας, οδηγείτε ανάποδα, ρε φίλε.

Ο Μάικ Κάμπελ κοίταξε την σκακιέρα και χαμογέλασε. Είχε πιάσει το στρατήγημά του, μετακίνησε την βασίλισσα και άφησε τον αντίπαλό του να καταλάβει τι είχε συμβεί. Εκείνος προχώρησε στην κλασσική σκακιστική κίνηση αποδοχής της ήττας γέρνοντας τον βασιλιά του. Στη θέση που είχε βρεθεί ήταν μια κίνηση από το ματ.

-Κρίμα που δεν έχεις χρόνο για ακόμα ένα παιχνίδι, είπε ο Τζιμ καθώς ο Μάικ Κάμπελ σηκωνόταν όρθιος.

-Μόνο αν θες να το παίξουμε εξ’ αποστάσεως, είπε ο Μάικ.

-Μπα, θα περιμένω την επόμενη φορά εδώ.

Ο Μάικ τον χαιρέτησε και προχώρησε προς την έξοδο. Ήταν ένας γεροδεμένος άνδρας και σχετικά μεγαλόσωμος με φαρδιές πλάτες. Παρότι ο κανονισμός δεν έκανε λόγο για την κόμμωση, εκείνος διατηρούσε τα καστανά μαλλιά του κοντά όπως όταν ήταν στην RAF.

Βγαίνοντας στο δρόμο έκανε ένα τηλεφώνημα. Όταν απάντησαν, είπε:

-Μας κάλεσαν να φύγουμε, μπορείς να περάσεις από το σπίτι μου να με πάρεις;

Άκουσε την απάντηση και είπε:

-Είσαι θησαυρός, Άμπερ, περιμένω.

 

Η Άμπερ Στόουν έκλεισε την βρύση και βγήκε από το ντους, πήρε ένα μπουρνούζι και άρχισε να σκουπίζεται. Στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη και κοίταξε το είδωλό της.

«Το κάνεις ξανά και ξανά,» ψιθύρισε μια κακιά φωνή στο μυαλό της, «λες και πρόκειται να φύγουν ποτέ.»

Όχι, δεν θα έφευγαν, το ήξερε αυτό. Οι αναθεματισμένες οι ουλές θα ήταν πάντα εκεί για να της θυμίζουν την συντριβή της με το ελικόπτερο σε εκείνη την αποστολή. Δεν μετάνιωνε για το ρίσκο που είχε αναλάβει, πάντα ήθελε να βοηθάει ανθρώπους που βρίσκονταν σε ανάγκη και σε κίνδυνο, αλλά σε εκείνη την αποστολή το τίμημα ήταν αρκετά βαρύ.

Ήταν ψηλή και γεροδεμένη, η φύση της δουλειάς αλλά και η αγάπη της για την άσκηση είχαν διατηρήσει το σώμα της σε μια πολύ καλή κατάσταση. Στον καθρέφτη το είδωλό της, της αντιγύρισε το βλέμμα. Είχε ζεστά καστανά μάτια που δέσποζαν σε ένα αρμονικό πρόσωπο με λίγο τονισμένα ζυγωματικά και αψεγάδιαστη, μέχρι την συντριβή, επιδερμίδα. Τώρα λευκές ουλές κοσμούσαν το αριστερό της μάγουλο και το σαγόνι ενώ μια ακόμα υπήρχε στον κρόταφό της αλλά αυτή δεν φαινόταν πολύ μιας και διατηρούσε επίτηδες μακριά τα μαύρα μαλλιά της ώστε να καλύπτουν εκείνη την ουλή και κατά ένα μέρος και τις υπόλοιπες.

Το σώμα της δεν είχε λιγότερες, από το στήθος ως το μηρό είχε αλλεπάλληλες ουλές, από τα θραύσματα του ανεμοθώρακα του ελικοπτέρου κυρίως, αν και κάποιες ήταν από τα συντρίμμια που την πλάκωσαν μετά. Αυτές οι ουλές δεν την απασχολούσαν τόσο πολύ μιας και δεν συνήθιζε να φοράει σορτς.

Άρχισε να σκουπίζει το νερό από πάνω της αλλά το τηλέφωνό της που άρχισε να παίζει την εισαγωγή μιας από τις αγαπημένες της μπαλάντες, του I would do anything for love, την διέκοψε. Βγήκε από το μπάνιο ανατριχιάζοντας, το υπόλοιπο σπίτι δεν ήταν τόσο ζεστό όσο το μπάνιο με τους υδρατμούς, και πήρε το τηλέφωνο.

-Παρακαλώ;

Χαμογέλασε ακούγοντας τον Μάικ, και του είπε:

-Μόλις βγήκα από το μπάνιο, ντύνομαι και έρχομαι να σε πάρω.

Άκουσε την απάντηση και άφησε το τηλέφωνο.

 

-Μαμά; Θα συνεχίσουμε το παζλ;

Η Αμάντα Βέηλ κοίταξε την κόρη της που ήταν ακόμα καθισμένη στο τραπέζι που είχαν φάει το βραδινό τους. Η Ελεωνόρ τής έμοιαζε πολύ αν και είχε τα μάτια του αδικοχαμένου πατέρα της.

-Δεν μπορώ, κουκλίτσα μου, θα πάω για δουλειά, θα έρθει η Φάνι, να μείνει μαζί σου.

-Α, ωραία, την Φάνι την συμπαθώ και παίζει πάντα μαζί μου.

-Πολύ ωραία, αλλά να μην αργήσεις να πας για ύπνο.

-Το υπόσχομαι, είπε σοβαρά η Ελεωνόρ.

Η Αμάντα δεν μπόρεσε να μην χαμογελάσει με το επίσημο ύφος της κόρης της. Η Ελεωνόρ ήταν πολλή σοβαρή και υπεύθυνη για την ηλικία της και πραγματικά μπορούσε να στηρίζεται στον λόγο της και σε ό,τι υποσχόταν.

Τελείωσε με το συμμάζεμα της κουζίνας και πήγε να ετοιμαστεί για την δουλειά. Είχε εκπαίδευση νοσοκόμας και είχε δουλέψει σε νοσοκομεία της περιοχής, με μειωμένο ωράριο μετά τη γέννηση της Ελεωνόρ, είχε περάσει στην υπηρεσία αυτή μετά το θάνατο του συζύγου της αρχιφύλακα Άνταμ Γκρέηβς. Τα χρήματα ήταν καλύτερα και δούλευε αποκλειστικά νύχτα, γεγονός ευπρόσδεκτο για να μπορεί να περνά και χρόνο με την κόρη της.

Πήρε το σακίδιό της και επέστρεψε στο μικρό σαλόνι του σπιτιού όπου βρήκε την Ελεωνόρ να κάθεται μπροστά στο αναμμένο τζάκι. Πριν προλάβει να της πει οτιδήποτε, ακούστηκε το κουδούνι της πόρτας, σε έναν μελωδικό ήχο σαν κελάηδημα πουλιού. Την άνοιξε και αντίκρισε την ανιψιά της, κόρη του αδερφού της.

-Καλώς την, είπε. Σε ευχαριστώ που θα μείνεις με την Ελεωνόρ.

-Χαρά μου, περνάμε πάντα καλά. Σου έφερα και αυτό που σου υποσχέθηκα, Έλι, είπε και το κορίτσι σηκώθηκε από την θέση του με μάτια που έλαμπαν.

-Ωραία, θα σας αφήσω τότε εγώ, είπε η Αμάντα και θα τα πούμε το πρωί.

 

-Δηλαδή δεν σε νοιάζει; Δεν είσαι ποτέ εδώ όταν πρέπει, Ρόμπερτ!

-Είμαι όσο περισσότερο είναι δυνατόν, Νόλα, έχω όμως και μια δουλειά, και ξέρεις ότι είναι μια δουλειά που δεν μπορώ να κάνω εκπτώσεις στον χρόνο ή στην προσοχή μου.

-Αηδίες! Σε βολεύει!

Το αντρόγυνο που μάλωνε στεκόταν στην μέση ενός περιποιημένου σαλονιού με καλά έπιπλα που έδειχναν καλό γούστο αν και κανένας από τους δύο δεν το πρόσεχε αυτή τη στιγμή.

-Και τέλος πάντων δε βλέπω κάποιο πρόβλημα.

-Όχι, ε; Το ότι η κόρη σου γυρίζει ξημερώματα δεν είναι πρόβλημα;

-Είναι ενήλικη δεν είναι; Και δεν είναι ότι έχει προβλήματα με ναρκωτικά ή κάτι τέτοιο. Οι επιδόσεις της στην σχολή αλλά και την κολύμβηση είναι άριστες. Γιατί να ανησυχώ;

-Γιατί δεν ξέρουμε με ποιον γυρνάει και τι κάνει!

-Είναι μεγάλο κορίτσι.

-Και εσύ δεν νοιάζεσαι, μεγάλωσε και ξένοιασες;

Ο άνδρας ήταν ένας μεγαλόσωμος τύπος με φαρδιές πλάτες και μπράτσα που τέντωναν τα μανίκια στο πουκάμισο που φορούσε. Τα μαύρα μαλλιά του ήταν κομμένα κοντά σε στρατιωτικό στυλ και τα μαύρα του μάτια άστραφταν τώρα από θυμό.

-Αν θυμάμαι καλά, εσύ ήσουν που ήθελες να αλλάξω δουλειά για να βελτιωθούν τα οικονομικά μας.

-Ναι, αλλά όχι σε βάρος του να είσαι εδώ, του να είσαι μέλος αυτής της οικογένειας.

Η Νόλα Τόου - Γκράχαμ ήταν μια ωραία γυναίκα ακόμα και τώρα που είχε μπει για τα καλά στην πέμπτη δεκαετία της ζωής της. Είχε και εκείνη μαύρα μαλλιά μόνο που τα είχε μακριά, έφταναν ως την μέση της πλάτης της. Τώρα ανέμιζαν καθώς κουνούσε το κεφάλι της θυμωμένη. Δεν πρόλαβε να συνεχίσει την αντιπαράθεσή τους καθώς το τηλέφωνο την διέκοψε. Ο Ρόμπερτ το σήκωσε και το έκλεισε μετά από μια σύντομη στιχομυθία.

-Πρέπει να φύγω, είπε, και δεν ξέρω πότε θα επιστρέψω, μας καλέσανε για διάσωση.

Η Νόλα έσφιξε τα χείλη.

-Θα συνεχίσουμε μόλις επιστρέψεις, είπε μόνο.

Ο μικρός Πέντρο γλίστρησε μέσα στην κουζίνα από το μικρό, στενό παραθυράκι πάνω από τον νεροχύτη. Πήδηξε στο δάπεδο ανάλαφρα και αθόρυβα και έτρεξε στην πόρτα. Την άνοιξε και βγήκε στον μικρό προθάλαμο που οδηγούσε στην πόρτα της εξόδου αλλά και στην σκάλα για τα δωμάτια των παιδιών που βρίσκονταν στην ιεραποστολή. Λίγα βήματα ακόμα και θα ήταν ασφαλής, ανεντόπιστος για άλλη μια φορά.

Ένα, δύο και…

-Πέντρο πού ήσουν τέτοια ώρα, για τ’ όνομα του Θεού;

Ο μικρός γύρισε και αντίκρισε την αδερφή Κλαρίσα. Η ηλικιωμένη αδερφή ήταν η ανώτερη μετά από την ηγουμένη και υπεύθυνη για τα παιδιά που βρίσκονταν εδώ.

-Έξω, είπε κοιτώντας την στα μάτια με το πιο ειλικρινές του βλέμμα. Για μια μπανάνα.

Η μοναχή αναστέναξε. Με τα μέσα που είχε η ιεραποστολή κατάφερνε να συντηρεί αυτά τα παιδιά και να τα προφυλάσσει από το έγκλημα ή την εκμετάλλευση και ναι μεν τα συντηρούσε αλλά δεν μπορούσε να κάνει και πολλά περισσότερα. Τα παιδιά δεν πεινούσαν αλλά πολλές φορές τους έλειπε το κάτι παραπάνω. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Πέντρο θα έβγαινε έξω με το πρώτο φως της αυγής για να ψάξει για κανένα φρούτο. Μπανάνα συνήθως που ήταν κάτι που στο νησί της Ντομίνικα φύτρωνε σε αφθονία.

-Και πού την έψαχνες; ρώτησε. Μέσα σε καμιά καμινάδα; Πώς έγινες έτσι;

«Πώς έτσι;» αναρωτήθηκε ο μικρός Πέντρο που κοίταξε τα χέρια του και τα ρούχα του. Ήταν γεμάτα στάχτες. Πού είχε βρεθεί; Κατάλαβε κάτι να πέφτει πάνω του αλλά είχε υποθέσει ότι ήταν από την νυχτερινή πάχνη.

-Δεν πήγα σε καμινάδα. Έξω έγινε αυτό.

-Θες να πεις ότι ο Κύριος βρέχει στάχτες; είπε η μοναχή δύσπιστα.

Ο Πέντρο κούνησε το κεφάλι του καταφατικά και εκείνη πήγε στην πόρτα με σκοπό να ανοίξει και να του δείξει ότι αυτό ήταν αδύνατο. Την άνοιξε αλλά έμεινε εκεί ακίνητη σαν τη γυναίκα στην ιστορία που τους είχε μια φορά πει, την γυναίκα του Λωτ. Πράγματι από τον ουρανό έπεφτε καπνιά και κομμάτια στάχτης. Το βλέμμα της στράφηκε στο βουνό. Το όρος Γουάτ ήταν στεφανωμένο από βαριά σύννεφα και καπνός έβγαινε από την κορυφή του.

-Ω Θεέ μου! έκανε η μοναχή.

Το ηφαίστειο είχε ξυπνήσει.

Δύο νεαρά κορίτσια απάγονται μετά από ένα πάρτι στο σπίτι της μίας. Ο απαγωγέας συλλαμβάνεται μετά από λίγο έχοντας εκτελέσει ένα ειδεχθές έγκλημα. Και η αστυνομία δεν μπορεί να τον κρατήσει, γιατί αν το κάνει δεν θα τους αποκαλύψει που είναι τα κρατά τις δύο κοπέλες και οι οποίες βρίσκονται σε μια δεξαμενή με το νερό να ανεβαίνει.

Μια πολύ καλή, δυνατή αστυνομική περιπέτεια από τον Γιώργο Δάμτσιο, με αγωνία και με δουλεμένες ανατροπές. Πολύ καλύτερο από το προηγούμενο που είχα διαβάσει, την Εξημέρωση. Και αν έχω να του προσάψω κάτι είναι ότι δεν του αρέσει το απόλυτα καλό τέλος, πάντα έχουμε και κάτι που δεν θα θέλαμε να γίνει.

Το πρόσεξα λόγω του λογοπαιγνίου με το όνομα του γνωστού καλλιτέχνη και το διάβασμα και έτσι μπήκα να ρίξω μια ματιά. Βρήκα πολλά κείμενα με προσωπικές σκέψεις, διάφορα θέματα, και η επικαιρότητα, ειδικά αυτή η δύσκολη που ζούμε.

Τα κείμενά του έχουν μια αμεσότητα αλλά και μια λυρικότητα που τα κάνει ευκολοδιάβαστα αλλά και ευχάριστα σαν αναγνωστική εμπειρία. Αν θέλετε να ρίξετε μια ματιά μπορείτε να το κάνετε εδώ: https://loureadblog.com/

Ο Ελληνικός στρατός έδωσε την μάχη για να κρατήσει την πατρίδα ελεύθερη, με ηρωισμό και αυτοθυσία που κατέπληξαν όλη την Ευρώπη που παρακολουθούσε την άνιση σύγκρουση. Ωστόσο, δεν έλειψαν και οι εύθυμες στιγμές από το έπος αυτό. Στιγμές ανάμεσα στις μάχες, όταν οι στρατιώτες έπαιρναν μια ανάσα από την αναμέτρηση με τον θάνατο, σαν την ακόλουθη:

Ένα βράδυ οι στρατιώτες ενός λόχου πεζικού ήταν μαζεμένοι γύρω από τη φωτιά που ετοιμαζόταν το συσσίτιο. Ήταν μια ευκαιρία να ζεσταθούν και να ξαποστάσουν, να μιλήσουν λίγο πέρα από το καθήκον και τις διαταγές.

-Άκουσα να λένε ότι με τις μεγάλες στενοχώριες μπορούν να ασπρίσουν σε μια νύχτα τα μαλλιά σου, έλεγε ένας. Μου το έλεγε ένας παλιός που είχε επιζήσει από τη Σμύρνη το 1922.

-Α, το έπαθε και ο διοικητής μας, είπε ένας άλλος.

-Πως έτσι; Άσχημα μαντάτα από το σπίτι;

-Όχι, όχι, θυμάσαι που χάσαμε εκείνο το φορτηγό με τα εφόδια προχθές στο βομβαρδισμό;

-Ναι, και;

-Στο φορτηγό ήταν και τα πράγματά του.

-Τόσο πολύ στενοχωρήθηκε;

-Όχι, αλλά βλέπεις μέσα στα πράγματα ήταν και η βαφή για τα μαλλιά του!

Ο Τζακ δέχεται να πάρει τη θέση του δίδυμου αδελφού του στην πτήση για το Λονδίνο. Ούτε γιατί διέπραξε ένα έγκλημα για λογαριασμό του. Αλλά όταν ξυπνάει μετά τη συντριβή του αεροπλάνου δεν θυμάται τίποτα, ούτε καν ποιο είναι το όνομά του. Το σπίτι του, η δουλειά του, ακόμα και η γυναίκα του, η Καίτλην του είναι άγνωστα.

Για εκείνη είναι ένα αίνιγμα Δείχνει αγάπη στο πρόσωπό της αλλά εκείνη δεν νιώθει τίποτα τέτοιο. Δεν υπάρχει πια αγάπη μεταξύ τους, ούτε καν κατανόηση η σεβασμός. Και ύστερα ο Τζακ θυμάται, και τώρα κινδυνεύουν

Μια καλή περιπέτεια με μυστήριο και αναπάντεχες σε κάποια σημεία εξελίξεις αλλά δεν είναι γραμμένο σαν περιπέτεια, είναι σαν άρλεκιν. Δεν είναι εξάλλου τυχαίο ότι κυκλοφόρησε στην σειρά Silk των Bell. Μόνο για λάτρεις του είδους.

Η Βερόνικα είναι συγγραφέας αλλά δεν γράφει μυθιστορήματα, γράφει κείμενα κατά παραγγελία. Από γράμματα και παρουσιάσεις μέχρι ερωτικές επιστολές. Πριν ένα χρόνο είχε γράψει τους γαμήλιους όρκους της Ρέητσελ, τώρα καλείται να γράψει ένα κείμενο για την επιμνημόσυνη τελετή της. Η οικογένειά της φαίνεται να θεωρεί το θάνατο ατύχημα ή αυτοκτονία και να ενδιαφέρεται να κρατήσει το καλό της όνομα αλώβητο. Αλλά όντως αυτοκτόνησε η Ρέητσελ; Και γιατί; Η Βερόνικα αρχίζει να το ψάχνει και όσο το κάνει αυτό ανακαλύπτει πράγματα που της έκρυβαν.

Μια καλή ιστορία με ανατροπές, πρώτη σε μια σειρά, με μόνο αρνητικό κάποιες υποπλοκές που θα μπορούσαν να λείπουν καθώς δεν έχουν να προσφέρουν ιδιαίτερα στην όλη ιστορία.

Όταν ο Τομ και ο Πολ συναντιούνται στο πανεπιστήμιο ανακαλύπτουν ότι τους δένει κάτι ασυνήθιστο, η Υπνερωτομαχία Πολύφιλου, ένα έργο της αναγέννησης που είναι τόσο μυστηριώδες όσο και ο συγγραφέας του. Ο πατέρας του Τομ ήταν μελετητής του έργου αυτού σαν πανεπιστημιακός καθηγητής και ο Πολ κάνει διατριβή πάνω σε αυτήν υπό την επίβλεψη ενός καθηγητή που γνώριζε τον πατέρα του Τομ και μοιραζόταν το πάθος του για το συγκεκριμένο έργο. Και ενώ ο Πολ πλησιάζει στο τέλος της διατριβής του και ανακαλύπτει ένα σπάνιο χειρόγραφο που σχετίζεται με την Υπνερωτομαχία έρχεται και ένας φόνος να συνδεθεί με αυτήν.

Η ιστορία ξεκινάει δυνατά και έχει μια καλή υπόθεση αλλά η μεγάλη ενασχόληση με τα φοιτητικά δρώμενα και τις συνήθειες όπως και μια υπερβολική εμβάθυνση στη λειτουργία των ακαδημαϊκών κύκλων και διενέξεων γεμίζουν το βιβλίο με λεπτομέρειες που πολλές φορές δεν έχουν σχέση με την ιστορία και κουράζουν.

Ο Κολτ Σινκλαίρ ήταν κληρονόμος ενός σημαντικού ονόματος και μιας αμύθητης περιουσίας αλλά και ο γιος που ο πατέρας του ποτέ δεν εκτίμησε. Προτίμησε αντί της κληρονομιάς του να πάρει την αγαπημένη του και να φύγει στον Καναδά με το μικρό του αεροσκάφος. Αλλά παρά το τι πιστεύανε όλοι δεν έφτασε ποτέ. Σαράντα πέντε χρόνια αργότερα η Πενέλοπι Τσέσνατ, μια νεαρή πιλότος, ανακαλύπτει τα συντρίμμια του αεροπλάνου στο Κολντ Σπρινγκ προκαλώντας αίσθηση. Ο Γουάιατ Σινκλαίρ, ανιψιός του Κολτ, ταξιδεύει ως εκεί για να αποκαλύψει την αλήθεια για τον θείο του και να πάψει το σκάνδαλο που βασανίζει την οικογένεια. Η αλήθεια όμως μπορεί να είναι εξαιρετικά επικίνδυνη, θανάσιμη ακόμα. Και ο Γουάιατ με την Πενέλοπι πρέπει να την ανακαλύψουν μαζί με τα αισθήματα που γεννιούνται μεταξύ τους.

Έχει μια καλή υπόθεση αλλά είναι ένα περισσότερο αισθηματικό βιβλίο παρά μια ιστορία μυστηρίου. Συνιστάται μόνο στους λάτρεις του είδους.

Τέσσερεις διαφορετικοί άνθρωποι δέχονται ένα γράμμα που τους κατηγορεί ότι είναι δολοφόνοι, ότι διέπραξαν έναν συγκεκριμένο φόνο. Και οι τέσσερεις το αρνούνται, κάποιοι δεν γνώριζαν καν το θύμα. Έτσι και οι τέσσερεις απευθύνονται στον αποστολέα του γράμματος για να διαμαρτυρηθούν, τον Ηρακλή Πουαρό. Μόνο που ο διάσημος Βέλγος δεν έγραψε ποτέ αυτά τα γράμματα και ακόμα περισσότερο ο θάνατος στον οποίον αφορούν έχει καταχωρηθεί σαν ατύχημα και όχι σαν φόνος. Κάθε άλλος θα έπαυε να ασχολείται θεωρώντας την υπόθεση αυτή μια ανόητη φάρσα αλλά όχι ο Πουαρό. Για εκείνον είναι θέμα τιμής να βρει τον αληθινό αποστολέα των γραμμάτων και να διαλευκάνει την υπόθεση. Και να του υποδείξει βέβαια το πόσο άσχημα μιμήθηκε αυτόν, τον μεγάλο Ηρακλή Πουαρό!

Μια απολαυστική ιστορία στα χνάρια της μεγάλης Αγκάθα Κρίστι (δεν είναι έργο της ιδίας αλλά γράφηκε πάνω σε σημειώσεις της) με ένα μυστήριο που περιπλέκεται όσο προχωρά η ιστορία για να φτάσουμε στο κλασικό φινάλε όπου ο Πουαρό μαζεύει όλους τους εμπλεκόμενους και αποκαλύπτει κάθε μικρή και μεγάλη πτυχή της υπόθεσης και, φυσικά, τον ένοχο.