Νυχτερινή Πένα

1.

 

Ξύπνησε με ένα τίναγμα και έμεινε να κοιτάζει την οροφή της καμπίνας του. Μετά στράφηκε και κοίταξε έξω από το καμπυλόσχημο παράθυρο, τα αστέρια έμοιαζαν να περνούν με ταχύτητα. Χαμογέλασε με την οφθαλμαπάτη. Φυσικά δεν ήταν τα αστέρια που περνούσαν, ήταν το Ανσίιν που ταξίδευε ανάμεσα στους κόσμους με ταχύτητα που ξεπερνούσε αυτήν του φωτός.

Ανακάθισε και μετακίνησε με τα χέρια του τα πόδια του στην άκρη του κρεβατιού, πήρε από το τραπεζάκι δίπλα του την στολή του και άρχισε να ντύνεται.

-Κομπιούτερ, είπε όταν ήταν έτοιμος, φώτα.

Τα φώτα της καμπίνας του, είχε την 7-17 που σήμαινε καμπίνα επτά στο δέκατο έβδομο κατάστρωμα, άναψαν και ανοιγόκλεισε τα μάτια του για να συνηθίσει.

-Ενεργοποίηση πλατφόρμας.

Με ένα ελαφρύ βουητό η πλατφόρμα μετακίνησης πλησίασε στο κρεβάτι και εκείνος χρησιμοποιώντας τα χέρια του πέρασε από το κρεβάτι σε εκείνη. Η πλατφόρμα έμοιαζε με μια πολυθρόνα που αιωρούνταν εξήντα πόντους από το έδαφος και διέθετε μια ψηλή πλάτη όπως και στηρίγματα για τα χέρια και τα πόδια του. Στην άκρη και των δύο μπράτσων βρίσκονταν ενσωματωμένα πλήκτρα για διάφορες λειτουργίες.

Κοίταξε και πάλι έξω το θέαμα που τον μάγευε από τότε που ήταν παιδί. Ήταν αστροφυσικός και πιλότος. Το δεύτερο ήταν που τον είχε φέρει σε αυτήν την κατάσταση. Σε μια πτήση με άκατο είχε πέσει σε μια γκραβιτονική θύελλα με αποτέλεσμα να συντριβεί. Είχε μείνει παράλυτος από την μέση και κάτω, μια ζημιά που παρά την πρόοδο της επιστήμης δεν μπορούσε να διορθωθεί. Παρότι οι άκατοι δεν χρειάζονταν πια πεντάλ για τον έλεγχο όπως τα οχήματα με μηχανές εσωτερικής καύσης του παρελθόντος, υπήρχαν ακόμα λόγοι οι πιλότοι να μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα πόδια τους. Λόγοι που τον απέκλειαν από το να πιλοτάρει ξανά.

Σαν αστροφυσικός συνέχιζε να εργάζεται και αυτός ήταν και ο λόγος που βρισκόταν στο Ανσίιν. Συμμετείχε σε μια σειρά ερευνητικών προγραμμάτων και είχε και ένα δικό του πάνω στην θεωρία των υπερινών.

Το σήμα στην στολή του βόμβισε.

-Αλάσρα Μακέρ προς Γουίλλιαμ Γκόρντον.

-Γκόρντον εδώ, σας ακούω γιατρέ.

-Είναι μέρα της επανάληψης της θεραπείας. Να περάσεις από το ιατρείο.

-Το θυμάμαι, γιατρέ, ευχαριστώ. Γκόρντον, τέλος.

Το χτύπημα που τον είχε αφήσει ανίκανο να περπατήσει θα του είχε αφήσει και τρομακτικούς πόνους για ενθύμιο αλλά αυτό τουλάχιστον ήταν κάτι που η ιατρική της εποχής του μπορούσε πλέον να αντιμετωπίσει. Μια θεραπεία αναπλάσεως των νευρώνων εξουδετέρωνε τον πόνο, κάτι για το οποίο ήταν ευγνώμων μιας και η εναλλακτική ήταν φαρμακευτικές αγωγές που δεν θα του επέτρεπαν να λειτουργεί φυσιολογικά, και έδινε ελπίδες ότι ίσως στο μέλλον μπορούσε να ανακτήσει κάποιο μέρος της κινητικότητάς του.

Έθεσε την πλατφόρμα σε κίνηση και προχώρησε προς την πόρτα της καμπίνας του η οποία άνοιξε μόλις πλησίασε. Βγήκε σε ένα διάδρομο και κινήθηκε προς τον κοντινό τουρμποανελκυστήρα. Η πόρτα άνοιξε μόλις πλησίασε και μπαίνοντας είπε:

-Κατάστρωμα 12.

Ο τουρμποανεελκυστήρας ξεκίνησε με το συνηθισμένο βουητό και έφτασε γρήγορα στο επιθυμητό κατάστρωμα. Βγήκε και κατευθύνθηκε προς το ιατρείο. Επικρατούσε ησυχία καθώς δεν βρίσκονταν άλλοι ασθενείς στο χώρο εκείνη την στιγμή. Βρήκε την Αλάσρα Μακέρ σε έναν υπολογιστή να παρακολουθεί κάποια διαγράμματα. Ήταν μια όμορφη γυναίκα με αρμονικά μεσογειακά χαρακτηριστικά.

-Καλημέρα, γιατρέ, είπε.

-Γουίλλιαμ, έλα. Ξάπλωσε σε ένα από τα κρεβάτια.

Ο Γουίλλιαμ οδήγησε την πλατφόρμα κοντά σε ένα από τα κρεβάτια εξέτασης και μετακινήθηκε σε αυτό μόνος του, η Αλάσρα ήξερε ότι δεν ήθελε βοήθεια, ήξερε ότι ήταν σημαντικό για εκείνον να βασίζεται στις δυνάμεις του. Πήγε κοντά όταν ξάπλωσε έχοντας ήδη έτοιμο το υποδόριο σπρέι με το φάρμακο. Το ακούμπησε στο λαιμό του και πίεσε το πλήκτρο, και με ένα σφύριγμα το φάρμακο πέρασε στον οργανισμό του.

Ένιωσε σύντομα την επίδρασή του και ακολούθησε η παρενέργεια που τον ενοχλούσε πάντα. Συνοφρυώθηκε και κοκκίνισε. Η Αλάσρα το πρόσεξε.

-Συμβαίνει κάτι; ρώτησε.

-Το φάρμακο έχει μια παρενέργεια, είπε ο Γουίλλιαμ. Πώς να το πω… μου προκαλεί ερωτική επιθυμία και τον ανάλογο ερεθισμό.

-Ξέρεις, είπε η γιατρός, αυτό είναι καλό.

-Καλό;

-Ναι, καλό. Σημαίνει ότι εκεί κάτω λειτουργείς κανονικά και αν αυτό ισχύει, ίσως ανακτήσεις λειτουργίες και αλλού. Έχεις κάνει έρωτα μετά το ατύχημα;

Ο Γκόρντον χαμογέλασε αλλά ήταν ένα χαμόγελο χωρίς ίχνος ευθυμίας.

-Είμαι μισός άνθρωπος, γιατρέ.

-Ξέρω πολλές γυναίκες σε αυτό το σκάφος που δεν σε βλέπουν έτσι. Ίσως θα έπρεπε να το δοκιμάσεις.

Ο Γουίλλιαμ ανακάθισε και επέστρεψε στην πλατφόρμα του.

-Ευχαριστώ, γιατρέ.

-Θα τα πούμε σε τρεις μέρες.

Ο Γουίλλιαμ προχώρησε προς τον τουρμποανελκυστήρα. Ενώ η πόρτα άνοιγε, βόμβισε πάλι το σήμα της στολής του.

-Γέφυρα προς υποπλοίαρχο Γκόρντον.

-Γκόρντον, σε τι μπορώ να βοηθήσω;

-Πλησιάζουμε τον Ολάνους 8, μπορείτε να παρευρεθείτε στο συμβούλιο επικεφαλής τμημάτων στις 08:00;

-Βεβαίως, έρχομαι.

Μπήκε στον τουρμποανελκυστήρα.

-Κατάστρωμα ένα.

Μέχρι ο τουρμποανελκυστήρας να φτάσει στον προορισμό του, η σκέψη του Γουίλλιαμ πήγε στο σκοπό της άφιξής τους στον πλανήτη. Να παρακολουθήσουν μια μαύρη τρύπα να καταπίνει έναν ολόκληρο αστερισμό, κάτι που θα βοηθούσε στην κατανόηση πολλών φαινόμενων σχετικά με τις μαύρες τρύπες αλλά και στην προσωπική του έρευνα με τις υπερίνες.

Η σημερινή μέρα θα ήταν σίγουρα ξεχωριστή.

Στη σιγαλιά του δειλινού,

σαν πάει ο ήλιος

χαμηλά στη θάλασσα να δύσει,

ακούγονται γλυκά – γλυκά

να ηχούνε οι καμπάνες.

 

Από μεγάλες εκκλησιές

και μικρά εκκλησάκια,

μικρά λευκά στο γαλάζιο του Αιγαίου,

όλες χτυπάνε αρμονικά

και μας καλούν να πάμε

στη χάρη Της ταπεινά

να πούμε τον καημό μας.

 

Να ψάλουμε την παράκληση

στο άγιο όνομά Της

και να της πούμε από καρδιάς

ό,τι ο καθείς μας νιώθει,

κράζοντάς της βοήθησέ μας

Δέσποινα, Κυρά του Κόσμου, Παναγιά.

Ο Τζέυ Γκάτσμπυ καταφτάνει στο Λονγκ Άιλαντ του Μεσοπολέμου και εγκαθίσταται σε μια πολυτελέστατη έπαυλη. Γρήγορα κάνει ένα όνομα με τα πάρτι που διοργανώνει, γεμάτα χλιδή, επίδειξη και με την υψηλή κοινωνία της Νέας Υόρκης παρούσα. Αλλά κανείς δεν ξέρει ποιος είναι ή πως μπορεί να ζει έτσι. Όσο για τον ίδιο, η επιδίωξή του είναι να κερδίσει την αγαπημένη του Νταίζη Φέη.

Ξέρω πως θεωρείται από τα κλασσικά έργα της Αμερικανικής λογοτεχνίας αλλά δεν μου άρεσε. Δεν ξέρω αν φταίει ότι δείχνει τα χρόνια του τόσο στην υπόθεση όσο και στη γραφή, ένα αφηγηματικό τέμπο που δεν χρησιμοποιείται πια: πολλές λεπτομέρειες πολλές φορές όχι και τόσο σχετικές με την ιστορία. Ίσως απλά δεν είναι το στυλ μου.

Μια μικρή συλλογή από ιστορίες του Άντον Τσέχωφ, κάποιες εύθυμές, κάποιες συγκινητικές, όλες μια εικόνα στην αλλαγή του προηγούμενου αιώνα στην Τσαρική Ρωσσία.

Θα μου πείτε ανεπίκαιρο αλλά βρέθηκε στα χέρια μου και όντας τόσο μικρό είπα μην το αφήσω για άλλη ώρα. Συνιστάται στους οπαδούς του συγγραφέα και του είδους.      

Είστε φίλοι της τέχνης; Ποιας από όλες; Όλες; Έχω ένα ιστολόγιο για εσάς τότε. Σας αρέσει η λογοτεχνία; Θα βρείτε ποίηση αλλά και πεζά κείμενα, διηγήματα και νουβέλες. Σας αρέσει η μουσική; Θα βρείτε αναλύσεις σε μουσικά κομμάτια και αφιερώσεις. Σας αρέσουν τα εικαστικά; Θα βρείτε εξαιρετικά σχέδια και ζωγραφιές, από ακουαρέλες ως ψηφιακές δημιουργίες. Σας αρέσει η έβδομη τέχνη; Ακόμα καλύτερα, θα βρείτε έναν γνήσιο σινεφίλ με αφιερώματα στους παλιούς ηθοποιούς του Ελληνικού κινηματογράφου. Ο λόγος για το ιστολόγιο Τέχνη και Λόγος.

Ο δημιουργός του, ο Γιάννης, είναι πολυπράγμων, έχω χρόνια που τον γνωρίζω. Δημιουργεί όχι μόνο σε μια τέχνη αλλά σε πολλές, είναι συγγραφέας, ζωγράφος και πιάνουν τα χέρια του αφού φτιάχνει και χειροτεχνήματα. Θα τον βρείτε εδώ: https://johnpitaro.wordpress.com/%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b9%ce%ba%ce%ae/

Ο Τομ Μπάρεν ζει σε έναν κόσμο που έχει εξελιχθεί σε ένα επί γης παράδεισο γιατί στην δική του πραγματικότητα το 1965 ένας επιστήμονας ανακάλυψε έναν τρόπο ώστε να χρησιμοποιηθεί σαν πηγή ενέργειας η κίνηση της γης, μια πρακτικά αέναη πηγή ενέργειας. Όταν στο δικό του 2015 ανακαλύπτεται το ταξίδι στο χρόνο ταξιδεύει στο 1965 για να δει την μεγάλη ανακάλυψη να τίθεται σε λειτουργία… και καταφέρνει να την αποτρέψει. Τώρα βρίσκεται παγιδευμένος στο δικό μας 2015, ένας άλλος άνθρωπος που ακούγεται στην καλύτερη περίπτωση φαντασιόπληκτος. Μπορεί να διορθώσει τα πράγματα;

Μια καλή ιστορία επιστημονικής φαντασίας με ανατροπές και εκπλήξεις, ακόμα και με χιούμορ. Κυλάει γρήγορα και διαβάζεται άνετα. Στο μείον, η φλυαρία, το βιβλίο θα μπορούσε να είναι διακόσιες σελίδες μικρότερο.

Τα κοσμήματα που προορίζονταν για την ερωμένη του Λουδοβίκου του ΙΕ’ έχουν κλαπεί και τέσσερα χρόνια αργότερα δεν έχουν βρεθεί. Ο βασιλιάς έχει πεθάνει αλλά το έγκλημα πρέπει να λυθεί και η αποστολή ανατίθεται στην Ροζ μοδίστρα της Μαρίας Αντουανέτας και τον κομμωτή της βασίλισσας, Λεονάρ.

Μια ιστορία που θα μπορούσε να είναι ένα δυνατό σαν μυστήριο εποχής δυστυχώς είναι γραμμένο σαν εύθυμη περιπέτεια με κωμικά στοιχεία που μειώνει την αξία της και την αναγνωστική εμπειρία. 

Η κωμόπολη Ρούντολφ της Νέας Υόρκης θεωρείται ο απόλυτος Χριστουγεννιάτικος προορισμός, στολισμοί, καταστήματα, χώροι παραμονής όλα είναι στο πνεύμα των γιορτών. Ακόμα και η θεατρική παράσταση που ετοιμάζει η ομάδα της πόλης, θα παίξουν την Χριστουγεννιάτικη Ιστορία του Ντίκενς. Όλα αλλάζουν όταν μια ηθοποιός βρίσκεται νεκρή. Ποιος την σκότωσε, κάποιος που ήθελε το ρόλο της; Κάποιος που είχε κάτι εναντίον της; Δεν ήταν και λίγοι αυτοί. Ένα είναι σίγουρο, αν δεν βρεθεί ο ένοχος, φέτος το Ρούντολφ δεν θα γιορτάσει!

Μια αστυνομική ιστορία με αργό ρυθμό όπως οι ρυθμοί  της κωμόπολης, με τα μίση και τις διαφορές των μικρών κοινωνιών που μπορεί να κάνει κάποιον, ανάποδο, στριμμένο ή αγενή, αλλά τον κάνει δολοφόνο;

Σε μια σχολική εκδρομή στο Μουσείο Κινούμενης Εικόνας η καθηγήτρια Άλις Γουντ και ο μαθητής Ρόνι Πάρσονς εξαφανίζονται. Ο καθηγητής Πήτερ, Mad Max, Μάξγουελ νιώθει κατά κάποιο τρόπο υπεύθυνος γιατί θα έπρεπε να είναι εκείνος συνοδός στην εκδρομή αλλά ήταν άρρωστος. Τώρα είναι αποφασισμένος να τους βρει. Γρήγορα ανακαλύπτει ότι ακόμα δύο γυναίκες έχουν εξαφανιστεί παλιότερα και έμοιαζαν και οι δύο εκπληκτικά στην Άλις. Ακόμα πιο απροσδόκητη ανακάλυψη είναι ένα παρελθόν που κανείς δεν ήξερε ότι είχε η Άλις. Ποιος ευθύνεται για το έγκλημα – ή μήπως για πολλά εγκλήματα; - και πως μπορεί να τον βρει ο Πήτερ;

Ένα καλό αστυνομικό με έναν ασυνήθιστο ήρωα, έναν καθηγητή ιστορίας και λάτρη του κινηματογράφου, καλή εξέλιξη, κάποιες πινελιές χιούμορ, και ενδιαφέρουσες ανατροπές. Συνιστάται για ένα καλοκαιρινό μεσημέρι, στη θάλασσα ή στη δροσιά του σπιτιού.

Η αδελφή Φιντέλμα ξεκινά για ένα προσκύνημα στον τάφο του αγίου Ιακώβου στην Ισπανία μαζί με μια ομάδα μοναχών, ανδρών και γυναικών. Αλλά αυτό που αναμένει να είναι ένα απλό ήσυχο ταξίδι κάθε τι άλλο αποδεικνύεται. Πριν ακόμα απομακρυνθούν από τις ακτές της Ιρλανδίας μια μοναχή δολοφονείται. Ποιος να ήθελε να την σκοτώσει και για ποιο λόγο; Η Φιντέλμα πρέπει να βρει το δολοφόνο γρήγορα γιατί όσο ερευνά γίνεται στόχος και γιατί αν φτάσουν στον προορισμό τους και αποβιβαστούν δεν θα μπορέσει ποτέ να τον βρει μετά.

Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που εξελίσσεται στην Ιρλανδία του πρώιμου Μεσαίωνα όταν όλο το νησί είναι χωρισμένο σε πέντε βασίλεια υπό την εποπτεία του Υψηλού Βασιλιά. Μια καλή περιπέτεια με το επιπλέον δελεαστικό στοιχείο την εικόνα της ζωής μιας άλλης εποχής. Η σειρά με έχει κερδίσει και αν βρω κι άλλα βιβλία θα τα πάρω.