Sff το καταφύγιο των Συγγραφέων

Author: Νυχτερινή Πένα /

Σε προηγούμενες αναρτήσεις έχοντας αναφέρει το sff είχα υποσχεθεί να μιλήσω και εκτενέστερα για’ αυτό. Ήρθε η ώρα να κρατήσω αυτήν την υπόσχεση.

Το sff λοιπόν είναι ένα φόρουμ αλλά διαφέρει από τα συνηθισμένα φόρουμ που κυκλοφορούν εκεί έξω και αυτό όχι μόνο γιατί είναι αφιερωμένο στο φανταστικό (φαντασία, επιστημονική φαντασία και τρόμο) αλλά γιατί πέρα από μια μεγάλη θεματολογία πάνω σε βιβλία και σε ταινίες αυτών των ειδών προσφέρει βήμα σε συγγραφείς που γράφουν αυτά τα είδη.

Στο πρώτο από τα υποφόρουμ δίνεται ακριβώς η δυνατότητα σε συγγραφείς να συζητήσουν για θέματα συγγραφής, προβληματισμούς, θέματα που τους απασχολούν στην συγγραφική τους τέχνη ή τη δημιουργία ενός συγκεκριμένου έργου. Ακόμα μπορούν να ανεβάσουν δείγματα της δουλειάς τους και να πάρουν μέρος σε συγγραφικά παιχνίδια και διαγωνισμούς.

Υπάρχουν ακόμα συζητήσεις για τις εκδόσεις και τους εκδοτικούς οίκους, πρακτικές συμβουλές για αυτούς που θέλουν να δοκιμάσουν ένα έργο για έκδοση ή αυτούς που κάνουν τα πρώτα τους βήματα στο χώρο.

Υπάρχουν επίσης εκπαιδευτικά θέματα πάνω στη συγγραφή, σημεία που πρέπει κάποιος να προσέξει, στην πλοκή στους χαρακτήρες, σε θέματα και μοτίβα, σε εκφράσεις και κλισέ. Υπάρχουν συγγραφικές ασκήσεις για όποιον θέλει να ακονίσει την πένα του και να βελτιώσει το όποιο σημείο θεωρεί ότι υστερεί στην τέχνη του.

Τέλος έχει κλειστά υποφόρουμ για το νανο, την ετήσια προσπάθεια συγγραφής 50000 λέξεων σε ένα μήνα και το οποίο δεν είναι ορατό στους υπόλοιπους πράγμα που να εξυπηρετεί κάποιον που δε θέλει κάποιο κείμενό του να είναι άμεσα προσιτό στο ίντερνετ. Αντίστοιχο υπάρχει και για την καλοκαιρινή εκδήλωση και το κλίμα είναι φοβερό σε αμφότερες.

Όσοι γράφουν γνωρίζουν πόσο ξεκουράζει, βοηθάει και εμψυχώνει το να υπάρχει κάποιος να μιλήσουν για τα συγγραφικές τους ανησυχίες και αναζητήσεις και για τις ιδέες που έχουν ή τα επόμενα συγγραφικά τους σχέδια. Ειδικά αν, όπως ο γράφων, δεν έχουν στο άμεσο περιβάλλον τους κάποιον που επίσης ασχολείται με το γράψιμο, είναι διπλά πολύτιμο το να μπορεί να βρει μια παρέα από ομοϊδεάτες.

Για περισσότερα ελάτε να το επισκεφθείτε μόνοι σας εδώ: http://community.sff.gr/ και αν είστε συγγραφείς που δε γράφετε κανένα από τα τρία είδη πάλι μπορείτε να ωφεληθείτε από το sff και τα όσα μπορείτε να μάθετε εκεί. Είστε όλοι ευπρόσδεκτοι. 

Ημερολόγιο Συγγραφέα 1

Author: Νυχτερινή Πένα /

Καλή Χρονιά. Με το νέο έτος να προχωρά στην πρώτη του ημέρα είναι καιρός για το συγγραφικό σχεδιασμό του. Τι θέλω να γράψω μέσα στη χρονιά;

1. Μια περιπέτεια φαντασίας που θα μας μεταφέρει στην Έρεμορ και πάλι συνεχίζοντας τα Χρονικά και την οποία άρχισα ήδη.

2. Μια περιπέτεια δράσης που θέλω να δημοσιεύσω σε συνέχειες.

3. Την μετάφραση της ως άνω ιδέας.

4. Μια δικαστική περιπέτεια που θα ξεκινήσει από μια αγωγή σεξουαλικής παρενόχλησης και θα εξελιχθεί σε αδυσώπητη μάχη.

5. Την επιμέλεια του τρίτου βιβλίου των Χρονικών για να πάει για έκδοση.

6. Την επιμέλεια της Επιχείρησης Ιωνία για να εκδοθεί, την έχω δώσει σε beta readers.

7. Την επιμέλεια του πρώτου βιβλίου των Χρονικών στα Αγγλικά.

8. Ένα ιστορικό μυθιστόρημα εποχής. Εδώ υπάρχει και η σκέψη για ένα μυθιστόρημα πάνω στην Μικρασιατική Καταστροφή ένεκα των 100 ετών αλλά μου λένε γενικά ότι δεν είναι κάτι που θα πιάσει.

9. Να δοκιμάσω κάτι καινούριο γράφοντας ένα βιβλιοπαιχνίδι.

10. Μια μελέτη για τα ευρώ, ένεκα των 20 ετών, και να ολοκληρώσω τα περί νομισμάτων.

11. Μερικά Ποιητικά Έργα.

Αυτά είναι τα σχέδιά μου για φέτος και ξεκινώ να γράφω! 

Ευχές

Author: Νυχτερινή Πένα /

Το 2021 τελειώνει, λίγη άμμος έχει μείνει πια στην κλεψύδρα του. Ας το αποχαιρετήσουμε λοιπόν και να ευχηθούμε το αδερφάκι του που σε λίγο έρχεται να μας φέρει ό,τι καλύτερο, ό,τι επιθυμεί ο καθένας. Υγεία, ευτυχία, έμπνευση σε εμάς που γράφουμε, σταθερό χέρι στους καλλιτέχνες που ζωγραφίζουν ή φτιάχνουν όμορφα πράγματα και κάθε καλό σε όλους.

Χρόνια Πολλά!

Γιατί Σχολιάζεις;

Author: Νυχτερινή Πένα /

 Δεν συνηθίζω να προσέχω τον κόσμο γύρω μου, σχεδόν ποτέ. Ακόμα και όταν ταξιδεύω το μυαλό μου είναι συνήθως σε ένα πράγμα, στα διάφορα έργα που έχω εν εξελίξει ή που σχεδιάζω. Ωστόσο βγαίνοντας για δουλειές αναγκάστηκα να προσέξω ένα πράγμα γιατί γινόταν γύρω μου κατά κόρον. Τα σχόλια. Σχόλια για τους άλλους.

«Πως είναι ντυμένος έτσι; Πως είναι βαμμένη έτσι σαν τσουλί! Κοίτα όλα έξω, δεν έχει μάνα να τη μαζέψει; Κοίτα τον, το σκουλαρίκι στο αυτί του έλειπε.» Και πάει λέγοντας.

Θα μου πεις τι σε νοιάζει; Εμπίπτεις σε κάποια κατηγορία από αυτές; Όχι, το μόνο πράγμα που συνήθως σχολιάζουν πάνω μου, είναι το ότι κουτσαίνω και το άστατο περπάτημά μου σαν αποτέλεσμα, αλλά μετά από μια εικοσαετία το έχω συνηθίσει. Δεν είναι αυτός ο λόγος που με ενοχλεί. Ο λόγος που με ενοχλεί είναι η κενότητα των σχολίων.

Αν σχολιάσεις εμένα επειδή χωλαίνω θα διορθωθώ; Όχι είναι φύσει αδύνατον, αν σχολιάσεις ένα κορίτσι για το βάψιμό του θα το αλλάξει; Απίθανο. Άρα περιττεύουν τα σχόλια. Και στο κάτω κάτω της γραφής ποιος σου έδωσε το δικαίωμα να κρίνεις και να σχολιάζεις τον άλλο;

Υπάρχουν σχόλια που είναι εποικοδομητικά. Στο γράψιμο ας πούμε, κάθε κριτική είναι χρήσιμη, ακόμα και αν είναι κακή ή άδικη και δεν συμφωνείς, κάτι θα πάρεις από αυτήν. Εκεί λοιπόν δεν έχω καμία αντίρρηση, το ίδιο ισχύει για βιβλία και ταινίες.

Αλλά όταν είσαι στο λεωφορείο ή στο μετρό ή σε όποιο άλλο μεταφορικό μέσο δεν υπάρχει λόγος να σχολιάζεις, υπάρχουν σίγουρα πολλοί μα πολλοί άλλοι τρόποι να περάσει η ώρα, ειδικά τώρα με τα μέσα της τεχνολογίας. Αξιοποίησε λοιπόν αγαπητέ αναγνώστη το χρόνο και άσε τα ανώφελα σχόλια. Με το νέο έτος που έρχεται βάλε το στις αποφάσεις για τις αλλαγές που θες να κάνεις. Άσε το σχολιασμό κατά μέρος, δεν βοηθάει κανέναν.

Δημιουργία

Author: Νυχτερινή Πένα /

Τι μπορεί να σου δώσει

πιο πολλά από τη δημιουργία;

Τι να σε γεμίσει

με μεγαλύτερη ικανοποίηση

και ευτυχία

αν όχι η έκφραση και η φαντασία;

Η Έφεση

Author: Νυχτερινή Πένα /

Για χρόνια η εταιρία Κρέην μόλυνε ατιμώρητη τον υδροφόρο ορίζοντα της μικρής πόλης του Μπάουμορ και δεν τιμωρήθηκε ακόμα και όταν παρουσιάστηκαν οι πρώτες αρρώστιες. Τώρα όμως η ώρα της καταδίκης έφτασε. Ωστόσο ο Καρλ Τρυντό, ιδιοκτήτης της εταιρίας δεν είναι διατιθέμενος να καταθέσει τα όπλα και να πληρώσει τα πρόστιμα και τις αποζημιώσεις. Θα υποβάλλει έφεση και θα κάνει τα πάντα για να την κερδίσει, ακόμα και να ανακατευτεί στις δικαστικές εκλογές.

Ένα δικαστικό θρίλερ από τον μαιτρ του είδους Τζον Γκρίσαμ που σίγουρα θα απολαύσουν οι λάτρεις του είδους.

Ιστολόγιο του μήνα – Δεκέμβριος 2021

Author: Νυχτερινή Πένα /

Στην αρχή ο τίτλος με ξένισε, βλέποντας τον όρο αστερισμός είπα: λες να έχει να κάνει με την αστρολογία; Αντίθετα με την αστρονομία και το διάστημα που με ξετρελαίνουν, θεωρώ την αστρολογία μια άχρηστη απάτη που είναι επικίνδυνη με κάποιους ανθρώπους. Ευτυχώς διαψεύστηκα βρίσκοντας όντως έναν αστερισμό βιβλίων.

Σε αυτό το ιστολόγιο υπάρχουν λοιπόν βιβλία με την μορφή εκτενών και αναλυτικών βιβλιοκριτικών. Αναφέρονται παλαιότερα αλλά και πρόσφατα βιβλία και θα μπορούσα να πω για όλα τα γούστα. Αν θέλετε να ταξιδέψετε και εσείς στον αστερισμό αυτόν δεν έχετε παρά να πάτε εδώ: https://stonasterismotouvivliou.blogspot.com/ 

Ο Μεσάζων

Author: Νυχτερινή Πένα /

Ο Τζόελ Μπάκμαν ήταν ένας ισχυρός λομπίστας στην πολιτική σκηνή της Ουάσιγκτον ως που η ανάμειξή του στην πώληση ενός προγράμματος υψηλής τεχνολογίας – και επικινδυνότητας – έφερε την πτώση του και την καταδίκη του σε εικοσαετή κάθειρξη. Σε τέσσερα χρόνια όμως λαμβάνει χάρη από τον πρόεδρο κατόπιν αίτησης της CIA. Τώρα είναι σαν έχει έναν τεράστιο στόχο στην πλάτη του καθώς υπάρχουν παραπάνω από μια πλευρές που τον θέλουν νεκρό.

Έχει ακόμα ένα τελευταίο χαρτί να παίξει και πρέπει να το κάνει καλά αν θέλει να ζήσει ελεύθερος και ασφαλής.

Μια ωραία περιπέτεια από τον Γκρίσαμ που είναι λίγο έξω από τα συνηθισμένα νομικά του θρίλερ αλλά πετυχημένο και ευκολοδιάβαστο.

Βιβλία Που Διάβασα - Βιβλία Που Έγραψα

Author: Νυχτερινή Πένα /

Πόσα βιβλία διαβάσατε φέτος; Πόσα διαβάζετε συνήθως; Εγώ διάβασα φέτος μόλις 41 (μαζί με δύο που τώρα τελειώνω) που είναι η δεύτερη χειρότερη επίδοση μετά το 2015 που διάβασα μόλις 25. Την καλύτερη την είχα το 2017 που έφτασα τα 60. Βέβαια από τότε είχα μια καθοδική πορεία, 57 το 2018 και 51 το 2019. Το ίδιο είχα κάνει και από το 2011 στο 2013 που πήγα 50 – 44 – 30. Το 2014 ανέκαμψα στα 48 αλλά μετά ξανάπεσα όπως είπαμε. Και αν αναρωτιέται κανείς για το 2016 είχα 52.

Από την άλλη πλευρά δεν είναι τυχαίο που φέτος έχω μόλις 41 βιβλία διαβάσει. Στη χρονιά που σύντομα θα μας αφήσει ανέβασα τα έργα μου από τα 919 στα 956! Έκανα άλλη μια έκδοση και ετοιμάζω πυρετωδώς άλλες δύο. Οπότε το διάβασμα πήγε πίσω. Δεν μπορώ να κάνω το 50 συν 50 και στα δύο! Μάλλον πρέπει να βρω κι άλλο χρόνο για βιβλία μου! 

Ένα Φιλί Για Αντίο

Author: Νυχτερινή Πένα /

Ακόμα και σήμερα η πόλη μου είναι ένα από τα πιο όμορφα και ανοιχτά προάστια της Αθήνας. Όταν ήμουν όμως έφηβος η πόλη ήταν πολύ πιο αραιοκατοικημένη με μεγάλες εκτάσεις ελεύθερες για αυτοσχέδια ποδοσφαιρικά γήπεδα όπου παίζαμε αγώνες μέχρι τελικής πτώσεως ή για άλλα παιχνίδια.
Ένα βράδυ του φθινοπώρου από εκείνα που αρχίζει να σουρουπώνει νωρίς, είχαμε μαζευτεί μια αρκετά μεγάλη παρέα και αποφασίσαμε να παίξουμε κρυφτό, μιας και είχαμε και κοπέλες ανάμεσά μας. Για εκείνους που το παιχνίδι μπορεί να είναι ξένο να πω ότι συνίσταται στο εξής, χωριζόμαστε σε δύο ομάδες, η μια κρύβεται και η άλλη την αναζητά, αν εκείνη που ψάχνει τους βρει όλους κερδίζει αν δεν βρει κάποιον τότε έχουν κερδίσει οι αντίπαλοί της.
Ωστόσο όσο συζητούσαμε για το τι θα κάνουμε εμένα η προσοχή μου ήταν στραμμένη περισσότερο στην Μαρία παρά στη συζήτηση για το παιχνίδι και τον χωρισμό των ομάδων. Η Μαρία ήταν από τους πιο καινούριους κατοίκους της γειτονιάς, ενώ οι περισσότεροι γνωριζόμασταν από τότε που μποσουλούσαμε ακόμα εκείνη είχε δύο χρόνια μόνο εδώ. Ήταν μια όμορφη κοπέλα με μπουκλωτά καστανά μαλλιά και φωτεινά μάτια. Ήταν εξαιρετικά ντροπαλή και πολύ σπάνια έπαιρνε το λόγο, είχε χρειαστεί στο παρελθόν κάμποσες φορές να την προστατέψω από υπερβολικά πειράγματα. Και επειδή ήμουν και κάπως σωματώδης πάντα με άκουγαν και το σταματούσαν. Απόψε έδειχνε κάπως αφηρημένη, σαν κάτι άλλο να απασχολούσε τη σκέψη της από το παιχνίδι. Την έπιασα να με κοιτάζει αλλά δεν είπε τίποτα.
Ξεκινήσαμε το παιχνίδι. Η ομάδα που θα έψαχνε άρχισε με κλειστά μάτια να μετράει δυνατά το χρόνο μας για να κρυφτούμε. Στα πρώτα δευτερόλεπτα όλοι κοιτάζαμε ένα γύρο για το που θα κρυφτούμε και μετά αρχίζαμε να τρέχουμε σαν τρελοί. Η δική μου προτίμηση ήταν ένα κτίριο υπό κατασκευή στην άκρη της περιοχής που παίζαμε. Με τη νύχτα να πλησιάζει ήταν λίγοι που θα τολμούσαν να το διακινδυνεύσουν στο πηχτό σκοτάδι που επικρατούσε μέσα αλλά εγώ πήγα κατευθείαν εκεί και ακολούθησαν κάποιοι. Αυτοί πήγαν πάνω, εγώ κάτω στο υπόγειο όπου κάποτε θα κατασκευάζονταν αποθήκες και θέσεις πάρκινγκ. Το σκοτάδι ήταν σχεδόν απόλυτο αλλά είχα ξανακατέβει και ήξερα τι να προσέχω. Άκουσα βήματα πίσω μου και γύρισα, ήταν η Μαρία.
-Να’ ρθω μαζί σου; με ρώτησε με την ήσυχη φωνή της.
Της έκανα νόημα και ήρθε κοντά μου αλλά πριν προχωρήσουμε στο σκοτάδι ένιωσα το χέρι της να γλιστράει στο δικό μου. Είτε φοβόταν μη σκοντάψει είτε την φόβιζε το σκοτάδι, δεν ήξερα ποιο από τα δύο αλλά δεν με πείραζε καθόλου που το είχε κάνει. Το άγγιγμά της ήταν απαλό παρότι κρατιόταν καλά από το χέρι μου. Φτάσαμε στο υπόγειο και σταθήκαμε με την πλάτη στον τοίχο. Χαλάρωσα το κράτημα μου αλλά η Μαρία δεν τράβηξε το χέρι της.
Άκουσα την άλλη ομάδα να ανακοινώνει ότι ξεκινάει το ψάξιμο και μετά μια κίνηση στο σκοτάδι. Κάτι κινείτο κάπου στο βάθος, πιθανότατα ποντικός ή γάτα, πιο σπάνια αλεπού από το κοντινό βουνό. Ένιωσα το χέρι της Μαρίας να με σφίγγει. Είχε φοβηθεί. Εγώ συνέχισα να την κρατώ και να ακούω την ανάσα της δίπλα μου και δεν θα με πείραζε αν αυτό το παιχνίδι κρατούσε ώρες.
Τους βρήκαν όλους εκτός από εμάς και όταν το παραδέχθηκαν ξεκινήσαμε να βγούμε από το αβυσσαλέο σκοτάδι που μας κάλυπτε. Πριν βγούμε στο φως η Μαρία, που κρατούσε ακόμα το χέρι μου, γύρισε και με κοίταξε. Το βλέμμα της ήταν γεμάτο τρυφερότητα αλλά και κάτι άλλο, λύπη; Τεντώθηκε λίγο και με φίλησε απαλά στα χείλη. Το άγγιγμά της ήταν τρυφερό σαν βελούδο και ανάλαφρο σαν σύννεφο. Μετά από μερικά δευτερόλεπτα, ή μήπως ήταν ολόκληροι αιώνες; έκανε πίσω και ψιθύρισε:
-Αν μόνο μπορούσα να μείνω.
Μετά προχώρησε και βγήκε έξω και την ακολούθησα. Το επόμενο πρωί έφυγε από την πόλη. Ο πατέρας της ήταν στέλεχος μιας μεγάλης κατασκευαστικής εταιρίας και μετακινούταν συχνά. Δεν την είδα ποτέ ξανά και δεν μπόρεσα να την ξαναβρώ.

Κράτησα αυτήν την ανάμνηση σαν πολύτιμο θησαυρό στην καρδιά μου αργότερα όταν έφυγα από το σπίτι μου για σπουδές και μετά για τη στρατιωτική μου θητεία. Όταν ένιωθα μόνος ή απογοητευμένος σκεφτόμουν αυτό το άδολο τρυφερό φιλί για να πάρω θάρρος.