Νυχτερινή Πένα

Ο μικρός Πέντρο γλίστρησε μέσα στην κουζίνα από το μικρό, στενό παραθυράκι πάνω από τον νεροχύτη. Πήδηξε στο δάπεδο ανάλαφρα και αθόρυβα και έτρεξε στην πόρτα. Την άνοιξε και βγήκε στον μικρό προθάλαμο που οδηγούσε στην πόρτα της εξόδου αλλά και στην σκάλα για τα δωμάτια των παιδιών που βρίσκονταν στην ιεραποστολή. Λίγα βήματα ακόμα και θα ήταν ασφαλής, ανεντόπιστος για άλλη μια φορά.

Ένα, δύο και…

-Πέντρο πού ήσουν τέτοια ώρα, για τ’ όνομα του Θεού;

Ο μικρός γύρισε και αντίκρισε την αδερφή Κλαρίσα. Η ηλικιωμένη αδερφή ήταν η ανώτερη μετά από την ηγουμένη και υπεύθυνη για τα παιδιά που βρίσκονταν εδώ.

-Έξω, είπε κοιτώντας την στα μάτια με το πιο ειλικρινές του βλέμμα. Για μια μπανάνα.

Η μοναχή αναστέναξε. Με τα μέσα που είχε η ιεραποστολή κατάφερνε να συντηρεί αυτά τα παιδιά και να τα προφυλάσσει από το έγκλημα ή την εκμετάλλευση και ναι μεν τα συντηρούσε αλλά δεν μπορούσε να κάνει και πολλά περισσότερα. Τα παιδιά δεν πεινούσαν αλλά πολλές φορές τους έλειπε το κάτι παραπάνω. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Πέντρο θα έβγαινε έξω με το πρώτο φως της αυγής για να ψάξει για κανένα φρούτο. Μπανάνα συνήθως που ήταν κάτι που στο νησί της Ντομίνικα φύτρωνε σε αφθονία.

-Και πού την έψαχνες; ρώτησε. Μέσα σε καμιά καμινάδα; Πώς έγινες έτσι;

«Πώς έτσι;» αναρωτήθηκε ο μικρός Πέντρο που κοίταξε τα χέρια του και τα ρούχα του. Ήταν γεμάτα στάχτες. Πού είχε βρεθεί; Κατάλαβε κάτι να πέφτει πάνω του αλλά είχε υποθέσει ότι ήταν από την νυχτερινή πάχνη.

-Δεν πήγα σε καμινάδα. Έξω έγινε αυτό.

-Θες να πεις ότι ο Κύριος βρέχει στάχτες; είπε η μοναχή δύσπιστα.

Ο Πέντρο κούνησε το κεφάλι του καταφατικά και εκείνη πήγε στην πόρτα με σκοπό να ανοίξει και να του δείξει ότι αυτό ήταν αδύνατο. Την άνοιξε αλλά έμεινε εκεί ακίνητη σαν τη γυναίκα στην ιστορία που τους είχε μια φορά πει, την γυναίκα του Λωτ. Πράγματι από τον ουρανό έπεφτε καπνιά και κομμάτια στάχτης. Το βλέμμα της στράφηκε στο βουνό. Το όρος Γουάτ ήταν στεφανωμένο από βαριά σύννεφα και καπνός έβγαινε από την κορυφή του.

-Ω Θεέ μου! έκανε η μοναχή.

Το ηφαίστειο είχε ξυπνήσει.

Δύο νεαρά κορίτσια απάγονται μετά από ένα πάρτι στο σπίτι της μίας. Ο απαγωγέας συλλαμβάνεται μετά από λίγο έχοντας εκτελέσει ένα ειδεχθές έγκλημα. Και η αστυνομία δεν μπορεί να τον κρατήσει, γιατί αν το κάνει δεν θα τους αποκαλύψει που είναι τα κρατά τις δύο κοπέλες και οι οποίες βρίσκονται σε μια δεξαμενή με το νερό να ανεβαίνει.

Μια πολύ καλή, δυνατή αστυνομική περιπέτεια από τον Γιώργο Δάμτσιο, με αγωνία και με δουλεμένες ανατροπές. Πολύ καλύτερο από το προηγούμενο που είχα διαβάσει, την Εξημέρωση. Και αν έχω να του προσάψω κάτι είναι ότι δεν του αρέσει το απόλυτα καλό τέλος, πάντα έχουμε και κάτι που δεν θα θέλαμε να γίνει.

Το πρόσεξα λόγω του λογοπαιγνίου με το όνομα του γνωστού καλλιτέχνη και το διάβασμα και έτσι μπήκα να ρίξω μια ματιά. Βρήκα πολλά κείμενα με προσωπικές σκέψεις, διάφορα θέματα, και η επικαιρότητα, ειδικά αυτή η δύσκολη που ζούμε.

Τα κείμενά του έχουν μια αμεσότητα αλλά και μια λυρικότητα που τα κάνει ευκολοδιάβαστα αλλά και ευχάριστα σαν αναγνωστική εμπειρία. Αν θέλετε να ρίξετε μια ματιά μπορείτε να το κάνετε εδώ: https://loureadblog.com/

Ο Ελληνικός στρατός έδωσε την μάχη για να κρατήσει την πατρίδα ελεύθερη, με ηρωισμό και αυτοθυσία που κατέπληξαν όλη την Ευρώπη που παρακολουθούσε την άνιση σύγκρουση. Ωστόσο, δεν έλειψαν και οι εύθυμες στιγμές από το έπος αυτό. Στιγμές ανάμεσα στις μάχες, όταν οι στρατιώτες έπαιρναν μια ανάσα από την αναμέτρηση με τον θάνατο, σαν την ακόλουθη:

Ένα βράδυ οι στρατιώτες ενός λόχου πεζικού ήταν μαζεμένοι γύρω από τη φωτιά που ετοιμαζόταν το συσσίτιο. Ήταν μια ευκαιρία να ζεσταθούν και να ξαποστάσουν, να μιλήσουν λίγο πέρα από το καθήκον και τις διαταγές.

-Άκουσα να λένε ότι με τις μεγάλες στενοχώριες μπορούν να ασπρίσουν σε μια νύχτα τα μαλλιά σου, έλεγε ένας. Μου το έλεγε ένας παλιός που είχε επιζήσει από τη Σμύρνη το 1922.

-Α, το έπαθε και ο διοικητής μας, είπε ένας άλλος.

-Πως έτσι; Άσχημα μαντάτα από το σπίτι;

-Όχι, όχι, θυμάσαι που χάσαμε εκείνο το φορτηγό με τα εφόδια προχθές στο βομβαρδισμό;

-Ναι, και;

-Στο φορτηγό ήταν και τα πράγματά του.

-Τόσο πολύ στενοχωρήθηκε;

-Όχι, αλλά βλέπεις μέσα στα πράγματα ήταν και η βαφή για τα μαλλιά του!

Ο Τζακ δέχεται να πάρει τη θέση του δίδυμου αδελφού του στην πτήση για το Λονδίνο. Ούτε γιατί διέπραξε ένα έγκλημα για λογαριασμό του. Αλλά όταν ξυπνάει μετά τη συντριβή του αεροπλάνου δεν θυμάται τίποτα, ούτε καν ποιο είναι το όνομά του. Το σπίτι του, η δουλειά του, ακόμα και η γυναίκα του, η Καίτλην του είναι άγνωστα.

Για εκείνη είναι ένα αίνιγμα Δείχνει αγάπη στο πρόσωπό της αλλά εκείνη δεν νιώθει τίποτα τέτοιο. Δεν υπάρχει πια αγάπη μεταξύ τους, ούτε καν κατανόηση η σεβασμός. Και ύστερα ο Τζακ θυμάται, και τώρα κινδυνεύουν

Μια καλή περιπέτεια με μυστήριο και αναπάντεχες σε κάποια σημεία εξελίξεις αλλά δεν είναι γραμμένο σαν περιπέτεια, είναι σαν άρλεκιν. Δεν είναι εξάλλου τυχαίο ότι κυκλοφόρησε στην σειρά Silk των Bell. Μόνο για λάτρεις του είδους.

Η Βερόνικα είναι συγγραφέας αλλά δεν γράφει μυθιστορήματα, γράφει κείμενα κατά παραγγελία. Από γράμματα και παρουσιάσεις μέχρι ερωτικές επιστολές. Πριν ένα χρόνο είχε γράψει τους γαμήλιους όρκους της Ρέητσελ, τώρα καλείται να γράψει ένα κείμενο για την επιμνημόσυνη τελετή της. Η οικογένειά της φαίνεται να θεωρεί το θάνατο ατύχημα ή αυτοκτονία και να ενδιαφέρεται να κρατήσει το καλό της όνομα αλώβητο. Αλλά όντως αυτοκτόνησε η Ρέητσελ; Και γιατί; Η Βερόνικα αρχίζει να το ψάχνει και όσο το κάνει αυτό ανακαλύπτει πράγματα που της έκρυβαν.

Μια καλή ιστορία με ανατροπές, πρώτη σε μια σειρά, με μόνο αρνητικό κάποιες υποπλοκές που θα μπορούσαν να λείπουν καθώς δεν έχουν να προσφέρουν ιδιαίτερα στην όλη ιστορία.

Όταν ο Τομ και ο Πολ συναντιούνται στο πανεπιστήμιο ανακαλύπτουν ότι τους δένει κάτι ασυνήθιστο, η Υπνερωτομαχία Πολύφιλου, ένα έργο της αναγέννησης που είναι τόσο μυστηριώδες όσο και ο συγγραφέας του. Ο πατέρας του Τομ ήταν μελετητής του έργου αυτού σαν πανεπιστημιακός καθηγητής και ο Πολ κάνει διατριβή πάνω σε αυτήν υπό την επίβλεψη ενός καθηγητή που γνώριζε τον πατέρα του Τομ και μοιραζόταν το πάθος του για το συγκεκριμένο έργο. Και ενώ ο Πολ πλησιάζει στο τέλος της διατριβής του και ανακαλύπτει ένα σπάνιο χειρόγραφο που σχετίζεται με την Υπνερωτομαχία έρχεται και ένας φόνος να συνδεθεί με αυτήν.

Η ιστορία ξεκινάει δυνατά και έχει μια καλή υπόθεση αλλά η μεγάλη ενασχόληση με τα φοιτητικά δρώμενα και τις συνήθειες όπως και μια υπερβολική εμβάθυνση στη λειτουργία των ακαδημαϊκών κύκλων και διενέξεων γεμίζουν το βιβλίο με λεπτομέρειες που πολλές φορές δεν έχουν σχέση με την ιστορία και κουράζουν.

Ο Κολτ Σινκλαίρ ήταν κληρονόμος ενός σημαντικού ονόματος και μιας αμύθητης περιουσίας αλλά και ο γιος που ο πατέρας του ποτέ δεν εκτίμησε. Προτίμησε αντί της κληρονομιάς του να πάρει την αγαπημένη του και να φύγει στον Καναδά με το μικρό του αεροσκάφος. Αλλά παρά το τι πιστεύανε όλοι δεν έφτασε ποτέ. Σαράντα πέντε χρόνια αργότερα η Πενέλοπι Τσέσνατ, μια νεαρή πιλότος, ανακαλύπτει τα συντρίμμια του αεροπλάνου στο Κολντ Σπρινγκ προκαλώντας αίσθηση. Ο Γουάιατ Σινκλαίρ, ανιψιός του Κολτ, ταξιδεύει ως εκεί για να αποκαλύψει την αλήθεια για τον θείο του και να πάψει το σκάνδαλο που βασανίζει την οικογένεια. Η αλήθεια όμως μπορεί να είναι εξαιρετικά επικίνδυνη, θανάσιμη ακόμα. Και ο Γουάιατ με την Πενέλοπι πρέπει να την ανακαλύψουν μαζί με τα αισθήματα που γεννιούνται μεταξύ τους.

Έχει μια καλή υπόθεση αλλά είναι ένα περισσότερο αισθηματικό βιβλίο παρά μια ιστορία μυστηρίου. Συνιστάται μόνο στους λάτρεις του είδους.

Τέσσερεις διαφορετικοί άνθρωποι δέχονται ένα γράμμα που τους κατηγορεί ότι είναι δολοφόνοι, ότι διέπραξαν έναν συγκεκριμένο φόνο. Και οι τέσσερεις το αρνούνται, κάποιοι δεν γνώριζαν καν το θύμα. Έτσι και οι τέσσερεις απευθύνονται στον αποστολέα του γράμματος για να διαμαρτυρηθούν, τον Ηρακλή Πουαρό. Μόνο που ο διάσημος Βέλγος δεν έγραψε ποτέ αυτά τα γράμματα και ακόμα περισσότερο ο θάνατος στον οποίον αφορούν έχει καταχωρηθεί σαν ατύχημα και όχι σαν φόνος. Κάθε άλλος θα έπαυε να ασχολείται θεωρώντας την υπόθεση αυτή μια ανόητη φάρσα αλλά όχι ο Πουαρό. Για εκείνον είναι θέμα τιμής να βρει τον αληθινό αποστολέα των γραμμάτων και να διαλευκάνει την υπόθεση. Και να του υποδείξει βέβαια το πόσο άσχημα μιμήθηκε αυτόν, τον μεγάλο Ηρακλή Πουαρό!

Μια απολαυστική ιστορία στα χνάρια της μεγάλης Αγκάθα Κρίστι (δεν είναι έργο της ιδίας αλλά γράφηκε πάνω σε σημειώσεις της) με ένα μυστήριο που περιπλέκεται όσο προχωρά η ιστορία για να φτάσουμε στο κλασικό φινάλε όπου ο Πουαρό μαζεύει όλους τους εμπλεκόμενους και αποκαλύπτει κάθε μικρή και μεγάλη πτυχή της υπόθεσης και, φυσικά, τον ένοχο.

Σας αρέσει η ποίηση; Αν ναι έχω το κατάλληλο ιστολόγιο, το ανακάλυψα τυχαία περιδιαβαίνοντας τα μονοπάτια του κυβερνοχώρου. Αν όχι, δεν πειράζει, έχει και άλλα πράγματα εκτός από ποίηση, παρουσιάσεις συγγραφέων και συγγραφικών έργων αλλά και εικαστικά και καλλιτεχνικά δρώμενα.

Είναι ένα αρκετά παλιό ιστολόγιο μιας και ξεκίνησε το 2012 και έχει σε κάθε χρονιά έναν πολύ μεγάλο αριθμό αναρτήσεων με ποικίλο περιεχόμενο. Δεν έχετε παρά να το επισκεφθείτε εδώ: http://homouniversalisgr.blogspot.com/