Νυχτερινή Πένα

-Ηλί, Ηλί, λαμά σαβαχθανί; (Θεέ μου, Θεέ μου, ινατί με εγκατέλειπες;)

Η φωνή αγωνίας του Θεανθρώπου πάνω στο σταυρό είναι το αποκορύφωμα του πόνου που υποφέρει για την σωτηρία των ανθρώπων. Έχουν προηγηθεί, χτυπήματα, εμπαιγμοί και τα τεσσαράκοντα χτυπήματα με το φρικτό φραγγέλιο, και τώρα καρφωμένος στο σταυρό βιώνει ακόμα μεγαλύτερο πόνο. Σαν να μην φτάνει αυτό είναι κυκλωμένος από μια θάλασσα μίσους, οι Αρχιερείς και οι Φαρισαίοι δεν αρκέστηκαν στην καταδίκη του αλλά έχουν έρθει να τον χλευάσουν με βλάσφημες ύβρεις, μάλιστα δεν αρκούνται ούτε σε αυτές. Διαμαρτύρονται στον Πιλάτο για την αιτία της σταύρωσης, Ιησούς Ναζωραίος, Βασιλεύς Ιουδαίων, την αιτία που οι ίδιοι είχαν φέρει ενώπιον του Ρωμαίου έπαρχου. Αλλά ο Πιλάτος έχει αρκετά ανεχτεί για μια μέρα. Ότι, έγραψα, έγραψα είναι η απάντηση που δεν αφήνει χώρο για άλλη συζήτηση.

Ο Υιός του Θεού φτάνει στην άκρα ταπείνωση και σαν άνθρωπος κραυγάζει προς το Θεό Πατέρα. Χαίρεται για τη σωτηρία του πλάσματός του αλλά οδυνάται από τον φρικτό πόνο αυτής της θυσίας που εκούσια προσφέρει. Νιώθει σαν να έχει μείνει μόνος.

Ο ουρανός σκοτεινιάζει, ο ήλιος χάνεται και σκοτάδι τυλίγει όλη τη γη. Η ίδια η γη δονείται σαν να μην αντέχει το γενόμενο. Τα πάντα συμπάσχουν με τον δημιουργό τους. Το καταπέτασμα του ναού σχίζεται στα δύο, ο Θεός αφήνει πια τον Ισραήλ, ο περιούσιος λαός τον αρνήθηκε και πλέον όλοι οι λαοί θα είναι αγαπημένοι και δεκτοί στη βασιλεία του. Τάφοι ανοίγουν και νεκροί εγείρονται, μετά την Ανάσταση θα μπουν στην πόλη και αυτοί. Μακριά στην Αθήνα ο αρεοπαγίτης Διονύσιος κοιτάζει τον σκοτεινιασμένο ουρανό και την γη που τρέμει και αναφωνεί:

-Ή Θεός πάσχει ή το παν απώλετο!

Και μέσα σε όλα αυτά τα συμβαίνοντα ένας άνθρωπος κοιτάζει με ελπίδα τον Κύριο. Δεν είναι ένας από τους αποστόλους, δεν τον έχει ακολουθήσει, δεν είναι καν ένας ευσεβής Ιουδαίος. Είναι ένας άνθρωπος που έχει βάψει τα χέρια του με αίμα, έχει πάρει μέρος σε κάποια στάση εναντίον της Ρωμαϊκής αρχής και έχει καταδικαστεί στον δια σταυρού θάνατον, είναι ο εκ δεξιών ληστής. Δεν λοιδορεί τον Κύριο, δεν τον προκαλεί να κατέβει από το σταυρό και να σώσει και εκείνους όπως κάνει ο άλλος ληστής. Αντίθετα του λέει:

-Δεν φοβάσαι το Θεό ούτε σε αυτήν την ώρα; Εμείς παθαίνουμε άξια κατά τα έργα μας, αυτός ο άνθρωπος δεν έπραξε τίποτα άτοπο.

Μετά στρέφεται προς τον Κύριο.

-Κύριε, θυμήσου και εμένα όταν έρθεις εν τη βασιλεία σου.

Και ο Κύριος τον βεβαιώνει ότι θα είναι μαζί του από την ημέρα εκείνη, η πρώτη ψυχή που κερδήθηκε με την θυσία του Θεανθρώπου στο σταυρό ήταν ο ευγνώμων ληστής.

Η ήσυχη και συνηθισμένη ζωή της Τίφανι Γούντολ στην επαρχιακή Αγγλία του 1774, ανατρέπεται όταν ανακαλύπτει στο δρόμο έξω από το σπίτι της ένα πτώμα και θεωρείται ύποπτη για το φόνο. Γρήγορα αποδεικνύεται ότι δεν θα μπορούσε να το έχει κάνει αλλά τώρα ύποπτος, και προφυλακιστέος μάλιστα, είναι ο αγαπημένος της. Πρέπει να αποδείξει την αθωότητά του πριν τα πράγματα πάρουν άσχημη τροπή. Αλλά αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο, ειδικά για μια γυναίκα εκείνης της εποχής.

Μια αστυνομική ιστορία μαζί με ιστορικό μυθιστόρημα, κρατάει το ενδιαφέρον και το μυστήριο δεν λύνεται εύκολα αλλά πλατειάζει σε μερικά σημεία. Θα περάσετε ευχάριστα την ώρα σας με αυτό.

Το σημερινό ιστολόγιο μου κίνησε την περιέργεια γιατί είχε όνομα. Όνομα και επίθετο μάλιστα, Ανν Λου. Το επισκέφθηκα λοιπόν και ανακάλυψα ότι αυτό είναι το όνομα της ιδιοκτήτριάς του η οποία τυχαίνει να είναι ομότεχνος και δεν αναφέρομαι στο ότι διατηρεί ένα ιστολόγιο και γράφει σε αυτό, εννοώ ότι είναι συγγραφέας και από όσο είδα έχει ήδη εκδώσει μερικά βιβλία.

Τι γράφει στο ιστολόγιο; Μικρά κείμενα, διηγήματα και άλλα κομμάτια που η ζωή και ο κόσμος της εμπνέει. Για να τα διαβάσετε δεν έχετε παρά να πάτε εδώ: http://ann-lou.blogspot.com/

Ειρήνη βασιλεύει στην Βαντόρια αλλά κάθε μέρα που περνάει ο βασιλιάς Ρούντολφ παίρνει μέτρα όλο και πιο σκληρά και μη δημοφιλή. Οι προασπιστές του βασιλείου ο Λευκός Ιππότης και ο αδελφός του έχουν χαθεί αντιμετωπίζοντας ένα τέρας που απειλεί την χώρα και κανείς δεν φαίνεται να μπορεί να αποτρέψει τις μέρες που έρχονται. Γιατί μια φοβερή συνωμοσία εξυφαίνεται στην καρδιά του βασιλείου και απειλεί την ίδια του την ύπαρξη όπως και του λαού του.

Μια ενδιαφέρουσα ιστορία φαντασίας γραμμένη από μια Ελληνίδα συγγραφέα μάλιστα. Προτείνεται για τους φαν του είδους.

Η εποχή των περιπετειών έχει περάσει για τον Τόμι και την Τούπενς, τώρα είναι ένα ήσυχο ζευγάρι μεσηλίκων. Αλλά φαίνεται ότι τα μπλεξίματα εξακολουθούν να τους βρίσκουν. Σε μια επίσκεψη στην θεία του Τόμι που ζει σε έναν οίκο ευγηρίας η Τούπενς γνωρίζει μια συμπαθέστατη ηλικιωμένη κυρία, την κυρία Λάνκαστερ. Αλλά την επόμενη φορά που πάνε εκεί μαθαίνουν ότι μετακινήθηκε από συγγενείς. Όταν οι συγγενείς αποδεικνύονται ανύπαρκτοι, η Τούπενς φοβάται ότι κάτι κακό της συνέβη. Και αρχίζει να σκαλίζει το παρελθόν.

Ένα ενδιαφέρον μυθιστόρημα της Αγκάθα Κρίστι που διαφέρει πολύ από τα άλλα της. Εδώ δεν έχουμε έναν φόνο και έναν κύκλο παρισταμένων υπόπτων. Εδώ για ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας έχουμε ένα μυστήριο χωρίς να ξέρουμε αν έχει διαπραχθεί κάποιο έγκλημα. Όπως πάντα οι λεπτομέρειες είναι σημαντικές και υπάρχει και μια ανατροπή στο τέλος.

Η Χέιζελ Μπάνοκ είναι πολυεκατομμυριούχος και ιδιοκτήτρια μιας τεράστιας εταιρίας. Αδυναμία της η κόρη της η Κέιλα. Όταν αυτή πέφτει στα χέρια Σομαλών πειρατών που ζητούν λύτρα, στρέφεται στον μόνο άνθρωπο που μπορεί να την βοηθήσει, στον επικεφαλής της ασφάλειας της εταιρίας Έρικ Κρος. Ο Κρος είναι πρώην αξιωματικός της SAS και μαθημένος να τα βάζει με τρομοκράτες. Καταστρώνει ένα επικίνδυνο και παράτολμο σχέδιο για να σώσει την Κέιλα από τα χέρια των φανατικών που την κρατάνε.

Μια δυνατή περιπέτεια από τον Γουίλμπουρ Σμιθ που πραγματικά απόλαυσα. Συνιστάται στους φίλους της δράσης. Έχει πολύ καλό ρυθμό, δυνατούς χαρακτήρες και ένα θέμα επίκαιρο όσο και πριν δεκαπέντε χρόνια που γράφτηκε.

Ήταν όλοι μουδιασμένοι, καινούριο μέρος, νέοι σε αυτό όλοι. Είναι ακόμα πολύ πρωί, μόλις έχει ξημερώσει. Το ότι πέρασαν την νύχτα στην θάλασσα δεν βοηθάει επίσης να νιώθουν πιο ζεστοί ή καλύτερα. Έχουν καταφτάσει στη Σάμο από τα κέντρα εκπαίδευσης και βρίσκονται στο φρουραρχείο για να μεταφερθούν στις μονάδες για τις οποίες προορίζονται.

Κάποιοι θα μείνουν εδώ, όλοι κοιτάζουν το στρατόπεδο γύρω τους, ή αγναντεύουν τον κόλπο του Βαθέως στα πόδια τους και την πόλη από την άλλη πλευρά του κόλπου. Κάποιοι έχουν βρει το ΚΨΜ και έχουν προμηθευτεί τον πρωινό τους καφέ. Χρήσιμος για να τους ξυπνήσει και να τους ζεστάνει, είναι ακόμα μόλις 14 Μαρτίου, έχει κρύο τόσο πρωί.

-Προς τα που είναι η Αθήνα; ρωτάει ένας κρατώντας τον καφέ του.

Δύσκολη ερώτηση μιας και είναι όλοι καινούριοι εδώ. Αλλά ένας μπορεί να απαντήσει. Βλέπει στην απέναντι πλευρά στην πόλη τον καθεδρικό ναό του αγίου Νικολάου και από αυτό ξέρει που είναι τα σημεία του ορίζοντα. Μετά τα άλλα είναι εύκολα.

-Προς τα εκεί, δείχνει σε εκείνον που ρώτησε.

Εκείνος γνέφει ένα ευχαριστώ και γυρίζει προς την κατεύθυνση της Αθήνας. Σηκώνει το ποτήρι με τον καφέ και λέει τρυφερά:

-Καλημέρα, αγάπη μου.

Δεν ξαναείδα τον ρομαντικό συνάδελφο μετά από εκείνη την ημέρα. Ελπίζω ότι η απόσταση δεν κατέστρεψε την σχέση του και έμεινε με την καλή του. Όσο για μένα, ήταν η μόνη ευχάριστη ανάμνηση εκείνης της ημέρας που του έδειξα προς τα που ήταν η Αθήνα.

Ο Σέρλοκ Χολμς και ο πάντα αχώριστος φίλος του δόκτωρ Γουάτσον πηγαίνουν για μερικές μέρες διακοπών κοντά στη θάλασσα. Αυτές οι διακοπές έρχονται σε ένα απρόσμενο τέλος με την ανακάλυψη ενός πτώματος. Ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος, ποιος τον σκότωσε και γιατί; Τι συμβαίνει σε αυτό το μικρό κλειστό χωριουδάκι;

Μετά τον Κόναν Ντόιλ ο Χολμς απετέλεσε πηγή έμπνευσης για πολλούς συγγραφείς και έχουν γραφτεί εκατοντάδες βιβλία. Το συγκεκριμένο διεκδικεί με αξιώσει θέση στα χειρότερα που έχω διαβάσει. Δεν είναι μόνο η προσπάθεια να συνδυάσει το παραφυσικό με τον Χολμς, κάτι που θα μπορούσε ίσως να λειτουργήσει, αλλά και η έλλειψη των κλασικών στοιχείων που έχουμε αγαπήσει σε αυτές τις ιστορίες: η παρατήρηση των λεπτομερειών που οι άλλοι δεν βλέπουν, η εξαγωγή των συμπερασμάτων με την λογική και η ατμόσφαιρα του Βικτωριανού Λονδίνου. 

Οι μέρες αυτές και ανοιξιάτικες, σαν να βιάζεται να έλθει άνοιξη να πάρει τη θέση του χειμώνα που φέτος δεν τον πολυκαταλάβαμε ήταν ήπιος. Ξαφνικά θυμήθηκα παρόμοιες μέρες πριν από 33 χρόνια. Ναι, τόσο πρόσφατα. Οι μέρες ήταν έτσι ανοιξιάτικες και πήγαμε με το σχολείο μια μικρή εκδρομή στο κέντρο της Γλυφάδας.

Και τι έκανα εγώ; Βρήκα μια ήσυχη γωνιά δίπλα στην θάλασσα, κάθισα με το βιβλίο μου και αφοσιώθηκα στην ιστορία του. Ούτε κατάλαβα πότε πέρασε η ώρα μέχρι να πρέπει να φύγουμε αφού εκτός από κάποιες σποραδικές ενοχλήσεις από συμμαθητές δεν διέκοψα καθόλου την ανάγνωση.

Δεν άλλαξα από τότε καθόλου! 

Η ερασιτέχνης ντετέκτιβ και οικονόμος Φιλίντα Μπράιτ πηγαίνει με την διάσημη εργοδότη της, την Άγκαθα Κρίστι, στον επαρχιακό λογοτεχνικό διαγωνισμό του Λίστλι με τον εύγλωττο τίτλο, Διαγωνισμός Φόνων. Όλα είναι πολύ ωραία μέχρι που προκύπτει ένας αληθινός φόνος!

Η κριτική μου για τη συγγραφέα παραμένει η ίδια. Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα στα ίχνη της μεγάλης συγγραφέα που έζησε μια ζωή πολύπλοκη και ενδιαφέρουσα σαν τα έργα της. Μια καλή αστυνομική ιστορία με λίγο αργό ρυθμό.