Νυχτερινή Πένα

2.

 

Η αίθουσα όπου γινόταν το συμβούλιο έμοιαζε χαραγμένη στο εσωτερικό ενός κύκλου καθώς η μια πλευρά της σχημάτιζε ένα τόξο, αναμενόμενο καθώς βρισκόταν στο ανώτερο κατάστρωμα στο δεξί μέρος πίσω από τη γέφυρα. Γύρω από ένα μακρόστενο τραπέζι κάθονταν οι αξιωματικοί που μετείχαν στο συμβούλιο. Στην κεφαλή θα καθόταν ο κυβερνήτης του Ανσίιν, ο πλοίαρχος Άιαν Κάμπελ, με τους αξιωματικούς να κάθονται δεξιά και αριστερά.

Ο Γουίλλιαμ οδήγησε την πλατφόρμα του στην άκρη του τραπεζιού, σημείο με περισσότερο χώρο για τους ελιγμούς που χρειαζόταν. Δίπλα του κάθισε ο υποπλοίαρχος Μάικ Φον Γκράιχμ Τόμσον, ο επικεφαλής της ασφάλειας του σκάφους ενώ κατέφταναν και οι υπόλοιποι επικεφαλής.

-Λοιπόν, Γουίλ, έφτασε η πολυπόθητη ώρα; του είπε ο υποπλοίαρχος Νέηθαν Κάρτερ, ο πρώτος   μηχανικός του σκάφους.

-Πράγματι. Είναι όλα έτοιμα;

-Ναι, ελέγχουμε τα πρωτόκολλα διακτινισμού για να είμαστε σίγουροι ότι η εγγύτητα της μαύρης τρύπας δεν θα μας δημιουργήσει κάποιο θέμα.

-Και εμείς είμαστε έτοιμοι, είπε η δόκτωρ Μάρικο Κιναμούτσι, η επικεφαλής του επιστημονικού τμήματος. Ο εξοπλισμός που θα πάρουμε μαζί έχει ετοιμαστεί και έχουν επιλεγεί τα μέλη που θα έλθουν μαζί σου.

-Χαίρομαι.

Δεν πρόλαβαν να πουν άλλα μιας και μπήκε ο κυβερνήτης του σκάφους, ο πλοίαρχος Άιαν Κάμπελ. Κάθισε και πήραν και οι υπόλοιποι αξιωματικοί τις θέσεις τους.

-Υποπλοίαρχε, είπε ο Κάμπελ στον Φον Γκράιχμ Τόμσον, τι μπορείτε να μας πείτε για τους κατοίκους του Ολάνους 8;

-Δεν είναι γηγενείς του πλανήτη. Είναι μια αποικία που δημιουργήθηκε κάπου έναν αιώνα πριν. Έχουν σχέσεις με την Ομοσπονδία αλλά δεν είναι μέλος. Είναι ξενοφοβικοί και δεν καλοδέχονται τους επισκέπτες, η επιστημονική μας αποστολή είναι από τις σπάνιες εξαιρέσεις. Υπάρχουν ενδείξεις ότι ασκούν ευγονική.

-Όχι το ιδεατό μέρος για μια αποστολή, σχολίασε η Αλάσρα. Δεν είχαμε άλλες επιλογές;

Η Μάρικο ένευσε στον Γουίλλιαμ και εκείνος είπε:

-Ο Ολάνους είναι ο πιο κατάλληλος πλανήτης για την παρατήρηση και έχει συνθήκες βιώσιμες για εμάς. Για να είμαι ακριβής το ίδιο ισχύει και για τον πρωτεύοντα του Παράξους. Ωστόσο ο εν λόγω πλανήτης βρίσκεται οριακά έξω από το βαρυτικό πεδίο της μαύρης τρύπας και δεν είναι ασφαλής. Πιστεύω ότι σύντομα τα τευτονικά φαινόμενα θα αρχίσουν να κατακερματίζουν την επιφάνειά του.

-Άρα έχουμε αναγκαστικά να κάνουμε με τον Ολάνους 8.

-Κύριε Φον Γκράιχμ, είπε ο Κάμπελ, θα συνοδεύσετε τους επιστήμονες μας στον πλανήτη.

 

Το λαμπύρισμα του τηλεμεταφορέα έσβησε επιτρέποντάς τους την πρώτη εικόνα από τον Ολάνους 8. Είχαν διακτινιστεί σε μια ανοιχτή έκταση με φροντισμένο γκαζόν, και έναν διάδρομο από λευκό υλικό σαν μάρμαρο που οδηγούσε σε ένα τεράστιο θολωτό κτίσμα το οποίο οι κάτοικοι του πλανήτη είχαν προσδιορίσει σαν αστεροσκοπείο Τζαζάκ. Ήταν τρεις αξιωματικοί της ασφάλειας και μια ομάδα επιστημόνων.

Στη βάση του μια πόρτα από χοντρό αδιαφανές γυαλί άνοιξε και μια γυναίκα βγήκε συνοδευόμενη από μια ακολουθία ένστολων και μια γυναίκα ακόμα. Ήταν ψηλή με αθλητικό σώμα, ντυμένη με ένα ταγιέρ που αναδείκνυε το σώμα της. Το πρόσωπό της ήταν το ίδιο τέλειο, αψεγάδιαστο δέρμα, αρμονικά χαρακτηριστικά. Η γυναίκα, που ακολουθούσε φορούσε ένα παντελόνι και μια μπλούζα που χωρίς να είναι επίσημα δεν έκρυβαν την τελειότητα στο δικό της σώμα.

-Ευγονική, είπε χαμηλόφωνα η Μάρικο.

-Την εφαρμόζουν λοιπόν, είπε ο Φον Γκράιχμ Τόμσον.

Η γυναίκα που προπορευόταν σταμάτησε μπροστά τους και είπε:

-Είμαι η Διοικητής Κέιλα. Καλώς ήλθατε στον Ολάνους.

Είχε απευθυνθεί στον Γουίλλιαμ.

-Είμαι ο υποπλοίαρχος Γκόρντον, να σας συστήσω τον υποπλοίαρχο Φον Γκράιχμ Τόμσον, επικεφαλής της αποστολής μας, τους ανθυποπλοιάρχους Μαρτς και Σον, και τους δόκτορες Κιναμούτσι, Ντελκόβ, Σάντερς, Σόμερς και Λόκ.

-Αφού δεν είστε ο επικεφαλής, πως και είστε ο μόνος καθισμένος ενώ όλοι οι άλλοι είναι όρθιοι;

Ο Γουίλλιαμ χαμογέλασε με μι σχεδόν αδιόρατη μελαγχολία.

-Είναι επειδή εκείνοι μπορούν να σταθούν ενώ εγώ όχι. Είναι το μεταφορικό μου μέσο.

Η Διοικητής τον κοίταξε για μια στιγμή με απορία που έδωσε την θέση της σε μια απέχθεια που δεν έκανε τον κόπο να κρύψει.

-Είσαι ανάπηρος;

-Μάλιστα, είπε ο Γουίλλιαμ, από την μέση και κάτω.

Η γυναίκα τον κοίταξε περιφρονητικά πριν στραφεί προς τον Φον Γκράιχμ Τόμσον.

-Ο λαός μου θεωρεί την θέα κάποιου με σωματικές αναπηρίες βαθιά ενοχλητική. Είναι βδελυρή. Θέλω να αποχωρήσει αυτό! Αν δεν το κάνει μόνος του, θα το κάνει η ασφάλειά μου.

Οι άντρες της ακολουθίας της έκαναν να κινηθούν προς το μέρος του Γουίλλιαμ αλλά σταμάτησαν καθώς ο Φον Γκράιχμ έκανε ένα βήμα προς το μέρος της και η Διοικητής έκανε πίσω. Το βλέμμα του είχε κάτι το τρομακτικό καθώς έλεγε:

-Ο υποπλοίαρχος Γκόρντον είναι επιφανές μέλος του πληρώματός μας και στη θέση σας θα πρόσεχα πολύ με τις προσβολές.

Οι δύο άνδρες της ασφάλειας του Ανσίιν που ήταν μαζί του προχώρησαν μπροστά και ο Φον Γκράιχμ έριξε ένα βλέμμα στους ντόπιους σαν να τους προκαλούσε να επιτεθούν αν τολμούσαν. Ο Γουίλλιαμ δεν μπόρεσε να μην χαμογελάσει. Ο αρχηγός της ασφάλειας του Ανσίιν φημιζόταν για το θάρρος του από την ακαδημία ακόμα. Τώρα που δεν μπορούσε καν να νιώσει φόβο δεν επρόκειτο να κάνει πίσω.

-Δεν είχαμε υπόψιν μας την συγκεκριμένη οπτική σας, είπε στην Διοικητή, αλλιώς θα είχαμε φροντίσει να διευθετήσουμε τα πράγματα με διαφορετικό τρόπο. Ωστόσο τώρα είναι αργά για κάτι τέτοιο, θα ήθελα να μου επιτρέψετε να προχωρήσω με την έρευνα μου.

-Και αν όχι; ρώτησε η Διοικητής κοφτά.

-Τότε θα το ρισκάρουμε με τον πρωτεύοντα του Παράξους αλλά η όποια συμφωνία σας με την Ομοσπονδία θα πάψει να ισχύει από σήμερα κιόλας.

-Πολύ καλά, υποχώρησε απρόθυμα η Διοικητής, μπορείτε να κάνετε την έρευνά σας στο αστεροσκοπείο Τζαζάκ αλλά να μην έρχεστε σε επαφή με κανέναν άλλο από τον λαό μας πέρα από την αξιωματικό που θα δουλέψει μαζί σας.

-Κανένα πρόβλημα, δεν έχω έλθει για τουρισμό.

-Προχωρήστε, τότε, έχω και άλλα θέματα που απαιτούν την προσοχή μου. Αξιωματικέ Μίρι, αναλαμβάνεις.

Η Διοικητής απομακρύνθηκε με την συνοδεία της αφήνοντας την άλλη γυναίκα με τους ξένους. Εκείνη συστήθηκε:

-Επιστημονική αξιωματικός ογδόου βαθμού Μίρι. Σας καλωσορίζω στον Ολάνους. Ελάτε από’ δω στο αστεροσκοπείο.

Περπάτησε δίπλα στον Γουίλλιαμ.

-Ζητώ συγγνώμη για την συμπεριφορά της Κέιλα. Δυστυχώς ο κόσμος μας δεν έχει οίκτο και δεν ανέχεται τις αδυναμίες, αλλά μετά από τους αιώνες που το κάνουν αυτό ξέχασαν ότι εκεί έξω οι άλλοι κόσμοι δεν έχουν την ίδια άποψη.

-Δεν πειράζει, είπε ο Γουίλλιαμ, έχω συνηθίσει.

Αυτό δεν ήταν ακριβώς αλήθεια, η ανθρωπότητα είχε μάθει να αντιμετωπίζει τέτοια θέματα με ευαισθησία και φροντίδα και δεν υπήρχε συχνά ανεπιθύμητη προσοχή, αλλά άλλοι πολιτισμοί – κυρίως επεκτατικών και πολεμικών ειδών όπως οι Τόριανς και οι Χούλακς – θεωρούσαν κατώτερους τους ανάπηρους όπως και όσους είχαν γενικά κάποια αδυναμία και είχε συναντήσει αρκετούς από αυτούς.

-Η Κέιλα είναι από τους πιο ακραίους υποστηριχτές της πολιτικής της μη ανοχής, είπε η Μίρι, αλλά ακόμα και εκείνη είναι πιο διπλωματική συνήθως. Φταίει το πρόβλημα που παρουσιάστηκε τελευταία, πρόσθεσε απολογητικά.

-Τι πρόβλημα;

-Εμφανίστηκε μια πάθηση, μια μόλυνση του αναπνευστικού ή κάτι τέτοιο, η ιατρική δεν είναι στα αντικείμενά μου, και έχει αποδειχτεί φονική. Όποιος νοσήσει πεθαίνει μέσα σε 48 με 96 ώρες.

-Πες της να ζητήσει την βοήθεια του Ανσίιν. Η Αλάσρα έχει ταξιδέψει σε πολλούς κόσμους και έχει μια τεράστια γνώση παθολογίας. Ίσως μπορεί να την βοηθήσει.

-Θα της το πω, ευχαριστώ.

Φτάσανε στο αστεροσκοπείο και πέρασαν την είσοδο. Πάνω από τα κεφάλια τους, κάτω από τον θόλο, βρισκόταν ένα από τα πιο ισχυρά τηλεσκόπια του συστήματος, και λόγος της παρουσίας του εδώ. Ο Γουίλλιαμ κοίταξε το τηλεσκόπιο.

-Ας πιάσουμε δουλειά, είπε.

1.

 

Ξύπνησε με ένα τίναγμα και έμεινε να κοιτάζει την οροφή της καμπίνας του. Μετά στράφηκε και κοίταξε έξω από το καμπυλόσχημο παράθυρο, τα αστέρια έμοιαζαν να περνούν με ταχύτητα. Χαμογέλασε με την οφθαλμαπάτη. Φυσικά δεν ήταν τα αστέρια που περνούσαν, ήταν το Ανσίιν που ταξίδευε ανάμεσα στους κόσμους με ταχύτητα που ξεπερνούσε αυτήν του φωτός.

Ανακάθισε και μετακίνησε με τα χέρια του τα πόδια του στην άκρη του κρεβατιού, πήρε από το τραπεζάκι δίπλα του την στολή του και άρχισε να ντύνεται.

-Κομπιούτερ, είπε όταν ήταν έτοιμος, φώτα.

Τα φώτα της καμπίνας του, είχε την 7-17 που σήμαινε καμπίνα επτά στο δέκατο έβδομο κατάστρωμα, άναψαν και ανοιγόκλεισε τα μάτια του για να συνηθίσει.

-Ενεργοποίηση πλατφόρμας.

Με ένα ελαφρύ βουητό η πλατφόρμα μετακίνησης πλησίασε στο κρεβάτι και εκείνος χρησιμοποιώντας τα χέρια του πέρασε από το κρεβάτι σε εκείνη. Η πλατφόρμα έμοιαζε με μια πολυθρόνα που αιωρούνταν εξήντα πόντους από το έδαφος και διέθετε μια ψηλή πλάτη όπως και στηρίγματα για τα χέρια και τα πόδια του. Στην άκρη και των δύο μπράτσων βρίσκονταν ενσωματωμένα πλήκτρα για διάφορες λειτουργίες.

Κοίταξε και πάλι έξω το θέαμα που τον μάγευε από τότε που ήταν παιδί. Ήταν αστροφυσικός και πιλότος. Το δεύτερο ήταν που τον είχε φέρει σε αυτήν την κατάσταση. Σε μια πτήση με άκατο είχε πέσει σε μια γκραβιτονική θύελλα με αποτέλεσμα να συντριβεί. Είχε μείνει παράλυτος από την μέση και κάτω, μια ζημιά που παρά την πρόοδο της επιστήμης δεν μπορούσε να διορθωθεί. Παρότι οι άκατοι δεν χρειάζονταν πια πεντάλ για τον έλεγχο όπως τα οχήματα με μηχανές εσωτερικής καύσης του παρελθόντος, υπήρχαν ακόμα λόγοι οι πιλότοι να μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα πόδια τους. Λόγοι που τον απέκλειαν από το να πιλοτάρει ξανά.

Σαν αστροφυσικός συνέχιζε να εργάζεται και αυτός ήταν και ο λόγος που βρισκόταν στο Ανσίιν. Συμμετείχε σε μια σειρά ερευνητικών προγραμμάτων και είχε και ένα δικό του πάνω στην θεωρία των υπερινών.

Το σήμα στην στολή του βόμβισε.

-Αλάσρα Μακέρ προς Γουίλλιαμ Γκόρντον.

-Γκόρντον εδώ, σας ακούω γιατρέ.

-Είναι μέρα της επανάληψης της θεραπείας. Να περάσεις από το ιατρείο.

-Το θυμάμαι, γιατρέ, ευχαριστώ. Γκόρντον, τέλος.

Το χτύπημα που τον είχε αφήσει ανίκανο να περπατήσει θα του είχε αφήσει και τρομακτικούς πόνους για ενθύμιο αλλά αυτό τουλάχιστον ήταν κάτι που η ιατρική της εποχής του μπορούσε πλέον να αντιμετωπίσει. Μια θεραπεία αναπλάσεως των νευρώνων εξουδετέρωνε τον πόνο, κάτι για το οποίο ήταν ευγνώμων μιας και η εναλλακτική ήταν φαρμακευτικές αγωγές που δεν θα του επέτρεπαν να λειτουργεί φυσιολογικά, και έδινε ελπίδες ότι ίσως στο μέλλον μπορούσε να ανακτήσει κάποιο μέρος της κινητικότητάς του.

Έθεσε την πλατφόρμα σε κίνηση και προχώρησε προς την πόρτα της καμπίνας του η οποία άνοιξε μόλις πλησίασε. Βγήκε σε ένα διάδρομο και κινήθηκε προς τον κοντινό τουρμποανελκυστήρα. Η πόρτα άνοιξε μόλις πλησίασε και μπαίνοντας είπε:

-Κατάστρωμα 12.

Ο τουρμποανεελκυστήρας ξεκίνησε με το συνηθισμένο βουητό και έφτασε γρήγορα στο επιθυμητό κατάστρωμα. Βγήκε και κατευθύνθηκε προς το ιατρείο. Επικρατούσε ησυχία καθώς δεν βρίσκονταν άλλοι ασθενείς στο χώρο εκείνη την στιγμή. Βρήκε την Αλάσρα Μακέρ σε έναν υπολογιστή να παρακολουθεί κάποια διαγράμματα. Ήταν μια όμορφη γυναίκα με αρμονικά μεσογειακά χαρακτηριστικά.

-Καλημέρα, γιατρέ, είπε.

-Γουίλλιαμ, έλα. Ξάπλωσε σε ένα από τα κρεβάτια.

Ο Γουίλλιαμ οδήγησε την πλατφόρμα κοντά σε ένα από τα κρεβάτια εξέτασης και μετακινήθηκε σε αυτό μόνος του, η Αλάσρα ήξερε ότι δεν ήθελε βοήθεια, ήξερε ότι ήταν σημαντικό για εκείνον να βασίζεται στις δυνάμεις του. Πήγε κοντά όταν ξάπλωσε έχοντας ήδη έτοιμο το υποδόριο σπρέι με το φάρμακο. Το ακούμπησε στο λαιμό του και πίεσε το πλήκτρο, και με ένα σφύριγμα το φάρμακο πέρασε στον οργανισμό του.

Ένιωσε σύντομα την επίδρασή του και ακολούθησε η παρενέργεια που τον ενοχλούσε πάντα. Συνοφρυώθηκε και κοκκίνισε. Η Αλάσρα το πρόσεξε.

-Συμβαίνει κάτι; ρώτησε.

-Το φάρμακο έχει μια παρενέργεια, είπε ο Γουίλλιαμ. Πώς να το πω… μου προκαλεί ερωτική επιθυμία και τον ανάλογο ερεθισμό.

-Ξέρεις, είπε η γιατρός, αυτό είναι καλό.

-Καλό;

-Ναι, καλό. Σημαίνει ότι εκεί κάτω λειτουργείς κανονικά και αν αυτό ισχύει, ίσως ανακτήσεις λειτουργίες και αλλού. Έχεις κάνει έρωτα μετά το ατύχημα;

Ο Γκόρντον χαμογέλασε αλλά ήταν ένα χαμόγελο χωρίς ίχνος ευθυμίας.

-Είμαι μισός άνθρωπος, γιατρέ.

-Ξέρω πολλές γυναίκες σε αυτό το σκάφος που δεν σε βλέπουν έτσι. Ίσως θα έπρεπε να το δοκιμάσεις.

Ο Γουίλλιαμ ανακάθισε και επέστρεψε στην πλατφόρμα του.

-Ευχαριστώ, γιατρέ.

-Θα τα πούμε σε τρεις μέρες.

Ο Γουίλλιαμ προχώρησε προς τον τουρμποανελκυστήρα. Ενώ η πόρτα άνοιγε, βόμβισε πάλι το σήμα της στολής του.

-Γέφυρα προς υποπλοίαρχο Γκόρντον.

-Γκόρντον, σε τι μπορώ να βοηθήσω;

-Πλησιάζουμε τον Ολάνους 8, μπορείτε να παρευρεθείτε στο συμβούλιο επικεφαλής τμημάτων στις 08:00;

-Βεβαίως, έρχομαι.

Μπήκε στον τουρμποανελκυστήρα.

-Κατάστρωμα ένα.

Μέχρι ο τουρμποανελκυστήρας να φτάσει στον προορισμό του, η σκέψη του Γουίλλιαμ πήγε στο σκοπό της άφιξής τους στον πλανήτη. Να παρακολουθήσουν μια μαύρη τρύπα να καταπίνει έναν ολόκληρο αστερισμό, κάτι που θα βοηθούσε στην κατανόηση πολλών φαινόμενων σχετικά με τις μαύρες τρύπες αλλά και στην προσωπική του έρευνα με τις υπερίνες.

Η σημερινή μέρα θα ήταν σίγουρα ξεχωριστή.

Στη σιγαλιά του δειλινού,

σαν πάει ο ήλιος

χαμηλά στη θάλασσα να δύσει,

ακούγονται γλυκά – γλυκά

να ηχούνε οι καμπάνες.

 

Από μεγάλες εκκλησιές

και μικρά εκκλησάκια,

μικρά λευκά στο γαλάζιο του Αιγαίου,

όλες χτυπάνε αρμονικά

και μας καλούν να πάμε

στη χάρη Της ταπεινά

να πούμε τον καημό μας.

 

Να ψάλουμε την παράκληση

στο άγιο όνομά Της

και να της πούμε από καρδιάς

ό,τι ο καθείς μας νιώθει,

κράζοντάς της βοήθησέ μας

Δέσποινα, Κυρά του Κόσμου, Παναγιά.

Ο Τζέυ Γκάτσμπυ καταφτάνει στο Λονγκ Άιλαντ του Μεσοπολέμου και εγκαθίσταται σε μια πολυτελέστατη έπαυλη. Γρήγορα κάνει ένα όνομα με τα πάρτι που διοργανώνει, γεμάτα χλιδή, επίδειξη και με την υψηλή κοινωνία της Νέας Υόρκης παρούσα. Αλλά κανείς δεν ξέρει ποιος είναι ή πως μπορεί να ζει έτσι. Όσο για τον ίδιο, η επιδίωξή του είναι να κερδίσει την αγαπημένη του Νταίζη Φέη.

Ξέρω πως θεωρείται από τα κλασσικά έργα της Αμερικανικής λογοτεχνίας αλλά δεν μου άρεσε. Δεν ξέρω αν φταίει ότι δείχνει τα χρόνια του τόσο στην υπόθεση όσο και στη γραφή, ένα αφηγηματικό τέμπο που δεν χρησιμοποιείται πια: πολλές λεπτομέρειες πολλές φορές όχι και τόσο σχετικές με την ιστορία. Ίσως απλά δεν είναι το στυλ μου.

Μια μικρή συλλογή από ιστορίες του Άντον Τσέχωφ, κάποιες εύθυμές, κάποιες συγκινητικές, όλες μια εικόνα στην αλλαγή του προηγούμενου αιώνα στην Τσαρική Ρωσσία.

Θα μου πείτε ανεπίκαιρο αλλά βρέθηκε στα χέρια μου και όντας τόσο μικρό είπα μην το αφήσω για άλλη ώρα. Συνιστάται στους οπαδούς του συγγραφέα και του είδους.      

Είστε φίλοι της τέχνης; Ποιας από όλες; Όλες; Έχω ένα ιστολόγιο για εσάς τότε. Σας αρέσει η λογοτεχνία; Θα βρείτε ποίηση αλλά και πεζά κείμενα, διηγήματα και νουβέλες. Σας αρέσει η μουσική; Θα βρείτε αναλύσεις σε μουσικά κομμάτια και αφιερώσεις. Σας αρέσουν τα εικαστικά; Θα βρείτε εξαιρετικά σχέδια και ζωγραφιές, από ακουαρέλες ως ψηφιακές δημιουργίες. Σας αρέσει η έβδομη τέχνη; Ακόμα καλύτερα, θα βρείτε έναν γνήσιο σινεφίλ με αφιερώματα στους παλιούς ηθοποιούς του Ελληνικού κινηματογράφου. Ο λόγος για το ιστολόγιο Τέχνη και Λόγος.

Ο δημιουργός του, ο Γιάννης, είναι πολυπράγμων, έχω χρόνια που τον γνωρίζω. Δημιουργεί όχι μόνο σε μια τέχνη αλλά σε πολλές, είναι συγγραφέας, ζωγράφος και πιάνουν τα χέρια του αφού φτιάχνει και χειροτεχνήματα. Θα τον βρείτε εδώ: https://johnpitaro.wordpress.com/%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b9%ce%ba%ce%ae/

Ο Τομ Μπάρεν ζει σε έναν κόσμο που έχει εξελιχθεί σε ένα επί γης παράδεισο γιατί στην δική του πραγματικότητα το 1965 ένας επιστήμονας ανακάλυψε έναν τρόπο ώστε να χρησιμοποιηθεί σαν πηγή ενέργειας η κίνηση της γης, μια πρακτικά αέναη πηγή ενέργειας. Όταν στο δικό του 2015 ανακαλύπτεται το ταξίδι στο χρόνο ταξιδεύει στο 1965 για να δει την μεγάλη ανακάλυψη να τίθεται σε λειτουργία… και καταφέρνει να την αποτρέψει. Τώρα βρίσκεται παγιδευμένος στο δικό μας 2015, ένας άλλος άνθρωπος που ακούγεται στην καλύτερη περίπτωση φαντασιόπληκτος. Μπορεί να διορθώσει τα πράγματα;

Μια καλή ιστορία επιστημονικής φαντασίας με ανατροπές και εκπλήξεις, ακόμα και με χιούμορ. Κυλάει γρήγορα και διαβάζεται άνετα. Στο μείον, η φλυαρία, το βιβλίο θα μπορούσε να είναι διακόσιες σελίδες μικρότερο.

Τα κοσμήματα που προορίζονταν για την ερωμένη του Λουδοβίκου του ΙΕ’ έχουν κλαπεί και τέσσερα χρόνια αργότερα δεν έχουν βρεθεί. Ο βασιλιάς έχει πεθάνει αλλά το έγκλημα πρέπει να λυθεί και η αποστολή ανατίθεται στην Ροζ μοδίστρα της Μαρίας Αντουανέτας και τον κομμωτή της βασίλισσας, Λεονάρ.

Μια ιστορία που θα μπορούσε να είναι ένα δυνατό σαν μυστήριο εποχής δυστυχώς είναι γραμμένο σαν εύθυμη περιπέτεια με κωμικά στοιχεία που μειώνει την αξία της και την αναγνωστική εμπειρία. 

Η κωμόπολη Ρούντολφ της Νέας Υόρκης θεωρείται ο απόλυτος Χριστουγεννιάτικος προορισμός, στολισμοί, καταστήματα, χώροι παραμονής όλα είναι στο πνεύμα των γιορτών. Ακόμα και η θεατρική παράσταση που ετοιμάζει η ομάδα της πόλης, θα παίξουν την Χριστουγεννιάτικη Ιστορία του Ντίκενς. Όλα αλλάζουν όταν μια ηθοποιός βρίσκεται νεκρή. Ποιος την σκότωσε, κάποιος που ήθελε το ρόλο της; Κάποιος που είχε κάτι εναντίον της; Δεν ήταν και λίγοι αυτοί. Ένα είναι σίγουρο, αν δεν βρεθεί ο ένοχος, φέτος το Ρούντολφ δεν θα γιορτάσει!

Μια αστυνομική ιστορία με αργό ρυθμό όπως οι ρυθμοί  της κωμόπολης, με τα μίση και τις διαφορές των μικρών κοινωνιών που μπορεί να κάνει κάποιον, ανάποδο, στριμμένο ή αγενή, αλλά τον κάνει δολοφόνο;

Σε μια σχολική εκδρομή στο Μουσείο Κινούμενης Εικόνας η καθηγήτρια Άλις Γουντ και ο μαθητής Ρόνι Πάρσονς εξαφανίζονται. Ο καθηγητής Πήτερ, Mad Max, Μάξγουελ νιώθει κατά κάποιο τρόπο υπεύθυνος γιατί θα έπρεπε να είναι εκείνος συνοδός στην εκδρομή αλλά ήταν άρρωστος. Τώρα είναι αποφασισμένος να τους βρει. Γρήγορα ανακαλύπτει ότι ακόμα δύο γυναίκες έχουν εξαφανιστεί παλιότερα και έμοιαζαν και οι δύο εκπληκτικά στην Άλις. Ακόμα πιο απροσδόκητη ανακάλυψη είναι ένα παρελθόν που κανείς δεν ήξερε ότι είχε η Άλις. Ποιος ευθύνεται για το έγκλημα – ή μήπως για πολλά εγκλήματα; - και πως μπορεί να τον βρει ο Πήτερ;

Ένα καλό αστυνομικό με έναν ασυνήθιστο ήρωα, έναν καθηγητή ιστορίας και λάτρη του κινηματογράφου, καλή εξέλιξη, κάποιες πινελιές χιούμορ, και ενδιαφέρουσες ανατροπές. Συνιστάται για ένα καλοκαιρινό μεσημέρι, στη θάλασσα ή στη δροσιά του σπιτιού.