Οι Φλόγες Της Ντομίνικα 5 - Φινάλε

Author: Νυχτερινή Πένα /

-Σε πόση ώρα θα είμαστε έτοιμοι για την τελευταία διαδρομή; ρώτησε ο Μάικ.

Ο Τζώρτζ κοίταξε το ρολόι του και μετά τα αυτοκίνητα και τα λεωφορεία που ετοιμάζονταν για αναχώρηση επιβιβάζοντας τους κατοίκους της περιοχής και φορτώνοντας τα λίγα πράγματα που έπαιρναν μαζί τους.

-Μισή ώρα.

-Θα πάω να αναζητήσω την Άμπερ.

-Αυτό είναι επικίνδυνο. Δεν έχεις ιδέα πού έπεσε το ελικόπτερο.

-Κατάφερα να το εντοπίσω. Είναι περίπου στα χίλια μέτρα από εδώ, πηγαίνοντας βορειοανατολικά. Τα σύννεφα δεν μου επιτρέπουν να έχω εικόνα αλλά κατάφερα να εντοπίσω τον φάρο του ελικοπτέρου.

-Έκανες επαφή;

-Όχι.

-Άρα δεν ξέρεις αν είναι ζωντανή.

-Όχι, είπε ο Μάικ με βλοσυρό ύφος, αλλά θα την φέρω πίσω. Όπως και να έχει.

Ο Τζώρτζ ένευσε.

-Πάρε ένα από τα δικά μας οχήματα και τον Ρόμπερτ, δεν τον χρειαζόμαστε άλλο εδώ.

-Έγινε.

Ο Μάικ ξεκίνησε να φύγει αλλά ο Τζώρτζ τον σταμάτησε.

-Ξέρω τι νιώθεις για την Άμπερ αλλά μην αφήσεις τα συναισθήματα να σε παρασύρουν.

 

Όλοι όσοι βρίσκονταν στην περιοχή είχαν μαζευτεί στην ιεραποστολή. Εκείνοι που είχαν δικά τους μεταφορικά μέσα βρίσκονταν κοντά σε αυτά έτοιμοι να επιβιβαστούν και να ξεκινήσουν. Από τους υπόλοιπους οι περισσότεροι είχαν πλέον επιβιβαστεί στα λεωφορεία. Η επιβίβαση κόντευε να ολοκληρωθεί και θα ξεκινούσαν αμέσως.

Ο Νίκολας είχε επιβιβάσει την Βίνα σε ένα λεωφορείο και θα πήγαινε μαζί της, αλλά πριν ήθελε να μιλήσει με τους δικούς του. Δεν είχε σκοπό να πάει μαζί τους και να αφήσει μόνη της την αγαπημένη του αλλά υπήρχαν κάποια πράγματα που έπρεπε να ειπωθούν.

Εντόπισε τον αδελφό του και τον πλησίασε.

-Χάρι, πρέπει να σου μιλήσω.

-Τώρα;

-Ναι, τώρα. Δεν θα πάρει πολύ χρόνο.

 

Ο Ρόμπερτ σταμάτησε το χάμβι και βγήκαν με τον Μάικ. Βρίσκονταν στο χείλος ενός αρκετά βαθιού φαραγγιού. Άκουγαν στο βάθος τον χείμαρρο που έτρεχε εκεί και είχε φουσκώσει από την βροχή. Ο Μάικ πήγε κοντά στο χείλος και κοίταξε κάτω.

Μπορούσε να διακρίνει το ελικόπτερο τσακισμένο στην κοίτη του χειμάρρου, είχε καταλήξει όρθιο σαν να είχε προσγειωθεί κανονικά αλλά τόσο τα πέδιλα όσο και οι έλικες είχαν σπάσει, κάπου εκατό μέτρα πιο κάτω. Δεν μπορούσε να εντοπίσει την Άμπερ από αυτήν την απόσταση όσο και αν προσπαθούσε.

-Άμπερ! φώναξε.

Ακόμα και αν υπήρξε απάντηση, ο κρότος του χειμάρρου και ο θόρυβος της βροχής σκέπαζαν κάθε άλλο ήχο. Στράφηκε στον Ρόμπερτ.

-Πρέπει να κατέβω εκεί κάτω.

-Δεν ξέρω πόσο σταθερό θα είναι το έδαφος με τόσες δονήσεις και με αυτήν την νεροποντή να το μαλακώνει. Καλύτερα να δεθείς.

-Αυτό σίγουρα, δεν βλέπω να υπάρχει μονοπάτι για να κατέβω. Θα κάνω καταρρίχηση.

-Ας σε ετοιμάσουμε λοιπόν.

 

-Είμαστε σχεδόν έτοιμοι να ξεκινήσουμε, είπε ο Φαραζόν.

Ο Τζώρτζ κοίταξε το ρολόι του.

-Επιβιβάστηκαν όλοι;

-Ναι, φορτώνουμε και κάποια εφόδια και θα μπορούμε να ξεκινήσουμε.

-Ωραία.

 

Ο Μάικ άρχισε να κατεβαίνει με ένα σκοινί που ήταν δεμένο σε ειδική τροχαλία στο χάμβι και στερεωμένο στην μέση του για ασφάλεια. Η βροχή τον τύφλωνε και δεν είχε ευρύ οπτικό πεδίο, χρησιμοποιούσε την αφή περισσότερο από την όραση.

Με το νερό να μουσκεύει τα πάντα και να τρέχει στα τοιχώματα του φαραγγιού, είχε γεμίσει με λάσπη. Αυτό δεν τον ένοιαζε, τον απασχολούσε η μηδενική ορατότητα και η ολισθηρότητα του περιβάλλοντος στην κατάβαση.

Παρότι ήταν πιλότος, είχε περάσει μια εξαιρετικά δύσκολη εκπαίδευση με την RAF και έτσι μπορούσε να ανταποκριθεί στην δυσκολία της αποστολής που είχε θέσει στον εαυτό του χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι μύες του δεν διαμαρτύρονταν στην προσπάθεια που κατέβαλλε.

Κατάλαβε ότι έφτασε στο ελικόπτερο την στιγμή που τα πόδια του βρήκαν στον ανεμοθώρακά του. Γονάτισε πάνω στην καμπύλη που σχημάτιζε και κοίταξε στο εσωτερικό. Η Άμπερ ήταν στην θέση του πιλότου, η ζώνη ασφαλείας την είχε κρατήσει εκεί παρά την πτώση. Δεν μπορούσε να καταλάβει αν είχε τις αισθήσεις της.

-Άμπερ! φώναξε.

Η κοπέλα δεν τον άκουσε και ξαναφώναξε. Με την τρίτη φορά τινάχτηκε και ανέκτησε τις αισθήσεις της. Κοίταξε πάνω και χαμογέλασε βλέποντάς τον.

-Κάλυψε τα μάτια σου!

Η κοπέλα το έκανε και ο Μάικ χτύπησε τον ανεμοθώρακα με το πόδι του. Θρυμματίστηκε και κατέβηκε μέσα στο πιλοτήριο κοντά στην Άμπερ.

-Έχεις χτυπήσει;

-Τραντάχτηκα και σίγουρα θα έχω μερικούς μώλωπες αλλά τίποτα σοβαρό.

-Μπορείς να λυθείς;

-Ναι, είπε η Άμπερ και προχώρησε να το κάνει.

Μόλις ελευθερώθηκε από τη ζώνη ασφαλείας, ο Μάικ της έδωσε το χέρι του και τη βοήθησε να ανέβει στο σημείο που στεκόταν εκείνος. Πέρασε μια ζώνη γύρω από την μέση του και την δική της και την ασφάλισε στο σκοινί με το οποίο είχε κατέβει.

-Γλιστράει πολύ, είπε, καλύτερα να είσαι δεμένη μαζί μου. Έτοιμη;

Η Άμπερ έγνευσε και άρχισαν την άνοδο. Ήταν πιο επίπονη από την κάθοδο και χρειαζόταν μεγαλύτερη προσπάθεια για να τα καταφέρουν. Το περιβάλλον είχε γίνει ακόμα πιο γλιστερό ενώ η βροχή συνέχιζε να πέφτει με αμείωτη ένταση.

Όταν πλησίαζαν στην κορυφή, ο Ρόμπερτ έκανε πίσω το χάμβι τραβώντας τους πάνω και διευκολύνοντας τα τελευταία μέτρα της ανόδου. Στάθηκαν στην κορυφή, μουσκεμένοι και κατάκοποι.

-Ευχαριστώ, είπε η Άμπερ, δεν ξέρω αν θα είχα επιζήσει χωρίς εσένα.

-Δεν θα σε άφηνα εδώ πέρα, ποιος θα με βοηθήσει να πάω το C πίσω; αστειεύτηκε ο Μάικ.

Η Άμπερ εξουθενωμένη έγειρε στο στέρνο του.

-Έλα, της είπε, πάμε να βρούμε στεγνά ρούχα.

Πήγαν στο χάμβι κα ο Ρόμπερτ είπε:

-Μια χαρά τα κατάφερες. Πάμε να φύγουμε από’ δω.

 

Ήταν για τα καλά νύχτα και η βροχή έπεφτε με την ίδια ένταση όταν ξεκίνησαν να φύγουν για το Καστλ Μπρους. Ο Τζώρτζ οργάνωσε την διάταξη των οχημάτων και έβαλε πρώτο τον Φαραζόν, που ήξερε καλά τον δρόμο αλλά ήταν και ο τοπικός άρχοντας που ήταν υπεύθυνος για αυτούς τους ανθρώπους. Ως τέτοιος ήταν η θέση του στην κορυφή της τελευταίας φάλαγγας.

Ο ίδιος θα ακολουθούσε στο τέλος αυτού το κομβόι, για να επιβλέπει την κίνηση των οχημάτων και να φροντίζει να μην ξεμένει κανένας μιας και σε αυτήν την ομάδα θα μετείχαν και όσοι είχαν δικό τους μεταφορικό μέσο, σε μια χώρα σαν την Ντομίνικα δεν ήταν παρά μόνο μια χούφτα άνθρωποι με τους Μπέρεμ να ξεχωρίζουν έχοντας τρία ξεχωριστά σε αυτήν την μετακίνηση.

Ο Τζώρτζ κάθισε δίπλα στον Ρόμπερτ και έριξε μια ματιά στην ιεραποστολή, κλειστή και ασφαλισμένη τώρα. Η δουλειά του εδώ είχε τελειώσει, έμενε να φτάσουν στον προορισμό τους και θα είχε ολοκληρώσει άλλη μια αποστολή. Ο Μάικ βολεύτηκε πίσω και ξεκίνησαν.

 

Ο Νίκολας κοίταζε έξω το τοπίο που φωτιζόταν από την λάμψη του ηφαιστείου και έπαιρνε ένα εφιαλτικό πορφυρό χρώμα. Δίπλα του η Βίνα ακουμπούσε το κεφάλι της στον ώμο και με την κίνηση κόντευε να αποκοιμηθεί. Ο Νίκολας ήταν σε υπερένταση και παρά την κούραση δεν είχε την επιθυμία να κοιμηθεί, αμφέβαλλε αν θα νύσταζε έστω και πιο μετά μέσα στην νύχτα.

Αναρωτιόταν τι είχε κάνει ο αδελφός του με τα όσα του είχε πει. Αναρωτιόταν τι θα έλεγε και ο πατέρας του που ήδη ωρυόταν για την προδοσία της Ρόουζ. Δεν τον ένοιαζε, εκείνος είχε πάρει την δική του απόφαση, θα έμενε με την Βίνα ό,τι και αν συνέβαινε. Τώρα και στο υπόλοιπο της ζωής του.

 

-Πριν φύγουμε από την ιεραποστολή μίλησα με τον Νίκολας, είπε ο Χάρι Μπέρεμ ήρεμα στην γυναίκα του.

-Ναι ε; είπε η Μάργκαρετ και πρόσθεσε. Σου είπε τι έγινε το απόγευμα;

-Ναι, είπε ο Χάρι έκπληκτος που η γυναίκα του το παραδεχόταν τόσο εύκολα και αβίαστα, και μάλιστα χωρίς να κοκκινίσει καν!

-Έπρεπε να γίνει άντρας, είπε η Μάγκι, και συνέχισε, και είναι κολακευτικό να βλέπεις έναν έφηβο να ερεθίζεται που σε βλέπει. Και είναι δικός μας δεν είναι ξένος.

-Και το κάνατε;

-Το κάνατε; επανέλαβε η Μάγκι. Τι παιδιάστικη έκφραση είναι αυτή; Ξεσκιστήκαμε. Τρεις φορές φτάσαμε σε οργασμό.

-Και μου το λες έτσι; είπε ο Χάρι. Ωμά;

-Ω Χάρι, είπε η Μάγκι γλυκά, δεν ήξερα ότι ζηλεύεις! Δεν θα το ξανακάνω εντάξει; Αλλά έπρεπε να δει και εκείνος πώς είναι. Εσύ ξέρεις.

-Ναι ξέρω. Αλλά εντάξει ο Νίκολας… Τι έχεις να πεις…

Η Μάγκι δεν τον άφησε να ολοκληρώσει την φράση του. Το χέρι της γλίστρησε ανάμεσα στα πόδια του και άρχισε να τον χαϊδεύει. Άνοιξε το φερμουάρ του και απελευθέρωσε τον ανδρισμό του.

-Δεν τα ξέρεις όλα, του ψιθύρισε και έσκυψε μπροστά.

Ο Χάρι Μπέρεμ παραδόθηκε στην υπέροχη αίσθηση, μάλλον έπρεπε να συγχωρήσει την Μάγκι αφού μπορούσε να του προσφέρει την πρωτόγνωρη αυτή ηδονή. Ασυναίσθητα πάτησε το γκάζι, ενώ περνούσε πάνω σε μια γέφυρα, και επιτάχυνε και ακόμα περισσότερο καθώς πλησίαζε στον οργασμό. Έχασε τον έλεγχο καθώς ολοκλήρωνε και έπεσε πάνω στο μπροστινό αυτοκίνητο. Εκείνο τινάχτηκε στο πλάι και βγήκε από τον δρόμο, χτύπησε το κιγκλίδωμα της γέφυρας και ύστερα έπεσε στο ποτάμι. Ο Χάρι δεν έμαθε ποτέ ότι είχε σπρώξει στον θάνατο τον πατέρα και τον αδερφό του με την γυναίκα του, την επόμενη στιγμή έπεσε πάνω στο επόμενο προπορευόμενο αυτοκίνητο και μια δυνατή έκρηξη ακολούθησε.

Η γέφυρα κλυδωνίστηκε και μετά κατέρρευσε. Ο Ρόμπερτ πάτησε απότομα το φρένο κάνοντας το χάμβι να κοκαλώσει καθώς τα οχήματα σταματούσαν μπροστά στο χάσμα που είχε ανοίξει τόσο ξαφνικά. Άφησε το χάμβι και πήγε να εκτιμήσει την κατάσταση.

-Δεν ήταν τόσο σφοδρή αυτή η έκρηξη, είπε κοιτώντας τα συντρίμμια, που κάπνιζαν ακόμα, πολλά μέτρα πιο κάτω. Δεν έπρεπε να ρίξει τη γέφυρα.

-Δεν την έριξε μόνη της, είπε ο Τζώρτζ. Αύξησε την πίεση που ήδη δεχόταν η γέφυρα από τον χείμαρρο, που φούσκωσε με την βροχή, και πέρασε το όριο αντοχής της.

-Και τώρα;

-Τώρα πάμε πίσω και εξετάζουμε τις επιλογές μας.

 

Το θέαμα από την ιεραποστολή ήταν τρομακτικό, η λάβα έρεε στην πλευρά του ηφαιστείου και η κόκκινη λάμψη έδινε σε όλα μια απόκοσμη όψη επικείμενης καταστροφής. Ο Τζώρτζ με τον πατέρα Αλβίτο μετρήσανε τα άτομα που βρίσκονταν τώρα στην ιεραποστολή, είχαν μείνει διακόσια οκτώ κάτοικοι συμπεριλαμβανομένων και των παιδιών και μοναχών της ιεραποστολής. Μιας και ο Φαραζόν ήταν στην κορυφή της φάλαγγας είχε αποκοπεί από εκείνους. Είχαν συνεννοηθεί να οδηγήσει όσους είχαν περάσει στην ασφάλεια ενώ ο Τζώρτζ θα φρόντιζε για τους υπόλοιπους.

-Δεν μπορεί να προσεγγίσει ελικόπτερο, θα είναι προσγείωση στα τυφλά, είπε ο Μάικ. Είχαμε ήδη ένα ατύχημα σήμερα.

Στεκόταν δίπλα στον ασύρματο και κοιτούσε το όρος Γουάτ από το παράθυρο απέναντί του.

-Και ο δρόμος έκλεισε.

-Δεν μπορούμε να φύγουμε για αλλού; Για το Ρουσό; ρώτησε ο Ρόμπερτ.

Ο πατέρας Αλβίτο κούνησε το κεφάλι του.

-Όχι, ο δρόμος για εκεί δεν θα περνάει με το ηφαίστειο τόσο ενεργό, ήταν ο λόγος που επιλέχθηκε ευθύς εξαρχής η μεταφορά στο Καστλ Μπρους.

Ο ασύρματος έτριξε και ο Μάικ φόρεσε τα ακουστικά. Άκουσε για λίγο και μετά στράφηκε στον Τζώρτζ.

-Ο γερουσιαστής.

Ο Τζώρτζ πήρε τα ακουστικά.

-Μπράουν εδώ.

-Η αποστολή σας έλαβε τέλος, να φροντίσεις για την ασφαλή εκκένωση της ομάδας σου.

-Δεν αφήνουμε κανέναν πίσω, είπε ο Τζώρτζ. Ακόμα και αν ήθελα να κάνουμε κάτι τέτοιο, δεν υπάρχει τρόπος.

-Είναι διαταγή!

Ο Τζώρτζ έβγαλε τα ακουστικά και ο Μάικ που άκουγε άρχισε να γελάει.

-Να δεις πόσο θα σε συμπαθήσει τώρα, είπε ο Βρετανός.

-Χαίρομαι που βρίσκεις την κατάσταση διασκεδαστική, είπε ο Τζώρτζ, παρά τον θανάσιμο κίνδυνο.

-Ε καλά, είπε ο Μάικ, δεν φοβήθηκα τότε στην Κανταχάρ που φαινόταν ότι δεν θα τη γλίτωνα ούτε με θαύμα, να φοβηθώ τώρα που είμαι ακόμα όρθιος;

-Ένα θαύμα θα μας χρειαζόταν, είπε η αδερφή Κλαρίσα που πλησίαζε με ένα από τα μεγαλύτερα κορίτσια από τα ορφανά.

-Να μας φυλάξει όπως τους τρεις νέους στην κάμινο, είπε το κορίτσι.

-Ναι, καλή μου, είπε η μοναχή. Μακάρι να γινόταν κάτι τέτοιο.

-Θα μπορούσε να μας ανοίξει δρόμο ανάμεσα στις φλόγες όπως με τον Μωυσή άνοιξε δρόμο στους Ισραηλίτες μέσα από την θάλασσα.

Ο Μάικ κοίταξε το κορίτσι. Ύστερα κοίταξε το ηφαίστειο. Μετά ανέσυρε ένα νέο παράθυρο στον υπολογιστή. Το κοίταξε αλλά και πάλι κούνησε το κεφάλι του.

-Τι; έκανε ο Τζώρτζ.

-Η θάλασσα είναι μακριά. Σκέφθηκα να ανοίξουμε ένα πέρασμα για την λάβα ως την θάλασσα αλλά είναι μακριά.

-Ναι… είναι…

Ο Τζώρτζ σταμάτησε ξαφνικά. Κοίταξε την οθόνη του υπολογιστή και μετά τον Μάικ με ένα πλατύ χαμόγελο.

-Είχα δίκιο που ήθελα να με ακολουθήσεις στην υπηρεσία!

Ο Μάικ τον κοίταξε χωρίς ακόμα να έχει καταλάβει ακόμα.

-Η θάλασσα είναι μακριά, αλλά ο χείμαρρος δεν είναι! Θα εκτρέψουμε τη λάβα εκεί και θα ρεύσει στην θάλασσα!

-Δεν υπάρχουν όμως αρκετοί άνθρωποι για να ανοίξουν ένα τέτοιο χαντάκι, είπε η μοναχή, όχι στον χρόνο που έχουμε.

-Με χειρωνακτική εργασία σίγουρα όχι, είπε ο Ρόμπερτ, αλλά με τα εκρηκτικά που αυτός ο τύπος έχει φέρει μαζί θα ανοίξουμε όχι απλά χαντάκι αλλά το Γκραντ Κάνιον.

-Ξεκινάμε αμέσως, είπε ο Τζώρτζ. Πάτερ, χρειάζομαι όσους άνδρες έχουν δουλέψει σε έργα οδοποιίας, λατομεία ή οικοδομές.

Ο ιερέας ένευσε και έφυγε.

-Τι θα κάνουμε; ρώτησε ο Ρόμπερτ.

-Τρεις ομάδες, είπε ο Τζώρτζ, μια με εμένα, μια με εσένα και μια με τον Μάικ. Κάθε ομάδα θα σκάψει από δύο σημεία.

Έδειξε τον χάρτη.

-Εσύ εδώ και εδώ, ο Μάικ εδώ και μετά εδώ κάτω. Οι δικοί μου θα κάνουν εδώ και τέλος εδώ.

-Και μετά θα ακολουθήσει την φυσική ροή του χειμάρρου, είπε ο Μάικ, είσαι ευφυία!

-Ξεκινάμε αμέσως, ο χρόνος δεν είναι με το μέρος μας.

Οι τρεις άνδρες βγήκαν από το κτίριο της ιεραποστολής και βρήκαν μια ντουζίνα άνδρες που είχε μαζέψει ο πατέρας Αλβίτο και μπορούσαν να βοηθήσουν. Χωρίστηκαν σε ομάδες και ξεκίνησαν.

 

Ο Μάικ είχε μαζί του τρεις άνδρες και ήταν εκείνος που είχε την πιο μικρή διαδρομή να κάνει. Έφτασε στο πρώτο σημείο που έπρεπε να δουλέψουν. Λίγο πιο ψηλά από την ιεραποστολή, η λάβα θα ξεχυνόταν από την πλαγιά του όρους Γουάτ και θα ακολουθούσε το άνοιγμα που θα είχαν κάνει οι άλλες ομάδες.

Με την ζέστη από το ηφαίστειο και την βροχή να συνεχίζει να πέφτει αμείωτη, ήταν σαν να δούλευαν σε σάουνα. Ο Μάικ και οι τρεις άνδρες έσκαβαν σε ένα φυσικό ανάχωμα με σκοπό να το γκρεμίσουν. Το χώμα ήταν μαλακό από την βροχή και δεν τους δυσκόλευε στο σκάψιμο αλλά η μάζα του ήταν πολύ μεγάλη, χωρίς τα εκρηκτικά δεν θα έπεφτε.

Μια ελαφρά δόνηση κάτω από τα πόδια τους, σαν σεισμός ή σαν μια ακόμα έκρηξη από το ηφαίστειο, τους έδωσε να καταλάβουν ότι ο Τζώρτζ είχε αρχίσει την προσπάθεια διάνοιξης.

-Εντάξει, παιδιά! φώναξε ο Μάικ, ετοιμαστείτε για να κάνουμε λίγη φασαρία!

 

 


Επίλογος

 

Το C – 130 πετούσε βόρεια με ταχύτητα 440 κόμβων, πάνω από μια ακόμα καταιγίδα που σάρωνε την Καραϊβική θάλασσα. Ο Μάικ ασφάλισε τον αυτόματο πιλότο και έγειρε πίσω στο κάθισμά του.

-Πάει και αυτό. Τέλος καλό, όλα καλά.

-Φοβάμαι ότι θα έχουμε φασαρίες μόλις πάμε πίσω, είπε η Άμπερ.

-Μπα; Γιατί;

-Ο γερουσιαστής δεν ήταν καθόλου χαρούμενος που αγνοήσαμε τις εντολές του, είπε η κοπέλα.

-Αν είχαμε απώλειες θα είχε ένα επιχείρημα, αλλά τώρα που δεν πάθαμε τίποτα και σώσαμε και τόσες ζωές το πολύ πολύ να μας στείλει σε ένα πειθαρχικό που δεν θα μας κάνει τίποτα. Εκτός και αν μας χρεώσουν το ΤΝΤ που ξοδέψαμε.

Η Άμπερ χαμογέλασε.

-Κάπου μισό τόνο.

-Μπα, όχι, είπε ο Μάικ, μόνο 300 κιλά! Δεν έχει σημασία αλλά όλα πήγαν καλά οπότε ούτε γι’ αυτό θα έχουμε θέμα. Οπότε πάμε πίσω και περιμένουμε την επόμενη αποστολή. Ακόμα και από τον Μπέρεμ απαλλαγήκαμε, δεν θα υπάρξει αγωγή μιας και σκοτώθηκε.

-Ολόκληρη η οικογένεια, άκουσα.

-Επέζησε ο μικρότερος γιος και η κόρη. Η κοπέλα το πήρε απόφαση να μονάσει οπότε ο μικρός έμεινε μόνος κύριος της περιουσίας. Σίγουρα οι ντόπιοι θα περάσουν καλύτερα, είναι εντάξει άνθρωπος.

-Όλα καλά λοιπόν, εκτός για μένα, σχολίασε η Άμπερ.

-Τι εννοείς; απόρησε ο Μάικ.

-Χάσαμε ένα ελικόπτερο… Δηλαδή έχασα ένα ελικόπτερο.

-Δεν ήταν δικό μας, και η κυβέρνηση της Ντομίνικα θεωρεί αποδεκτή την απώλεια μπροστά στις ζωές που σώθηκαν. Σε πρότειναν και για μετάλλιο.

Η Άμπερ τον κοίταξε ξαφνιασμένη.

-Τα πήγες πολύ καλά, είπε ο Μάικ. Ίσως πρέπει να σε μεταθέσουμε.

-Γιατί; ρώτησε η Άμπερ και γύρισε και τον κοίταξε πάλι, αφού είμαι καλή.

-Ακριβώς για να ανοίξεις τα φτερά σου, Άμπερ, εδώ θα είσαι πάντα δεύτερη πιλότος.

-Δεν με πειράζει καθόλου, Μάικ. Το προτιμώ έτσι. Δεν είναι μόνο ότι είσαι καλός πιλότος, ήσουν πάντα εντάξει απέναντί μου…

Η κοπέλα σιώπησε.

-Δεν σε ευχαρίστησα, είπε μετά, που με έσωσες.

Ο Βρετανός χαμογέλασε.

-Δεν χρειάζεται, είμαστε μια ομάδα.

-Πάντως σε ευχαριστώ, για όλα και για την διάσωση και που δεν με μεταθέτεις.

-Εντάξει, όλα καλά τότε, είπε ο Μάικ.

Έγειρε πίσω στο κάθισμα και της χαμογέλασε.

-Πήγαινέ μας σπίτι, συμπιλότε.

 

 

Τέλος

Οι Φλόγες Της Ντομίνικα 4 (συνέχεια)

Author: Νυχτερινή Πένα /

Ο Τζώρτζ πλησίασε το πρόχειρο ιατρείο. Άνθρωποι βρίσκονταν ξαπλωμένοι στα λίγα διαθέσιμα κρεβάτια και ακόμα μερικοί σε πρόχειρα ράντζα ή σε πάγκους. Ένας γιατρούς και δύο νοσοκόμες εργάζονταν με πυρετώδεις ρυθμούς προσπαθώντας να ανακουφίσουν και να περιποιηθούν τους τραυματίες, να τους εμψυχώσουν και να τους καθησυχάσουν όπως και τους οικείους τους.

Φωνές, ερωτήσεις ή κραυγές πόνου και εκκλήσεις για βοήθεια, ακούγονταν παντού μαζί με βογγητά και τον θόρυβο τόσων ατόμων που συνωστίζονταν στον χώρο. Ο Νίκολας Φούλτον είχε ανασκουμπωθεί και βοηθούσε τον ντόπιο συνάδερφό του εκτιμώντας ταυτόχρονα την δυνατότητα μετακίνησης των τραυματιών.

Μόλις είδε τον Τζώρτζ, του ένευσε να πλησιάσει καθώς συνέχιζε να επιδένει το χέρι ενός αγοριού γύρω στα δεκαπέντε.

-Ποια είναι η κατάσταση; ρώτησε ο ταγματάρχης.

-Οι περισσότεροι είναι τραυματισμένοι αλλά όχι σε κατάσταση που να δυσκολεύει την μετακίνηση. Έχουμε όμως και οκτώ τραυματίες που χρειάζονται φορείο άρα θα πρέπει να μεταφερθούν με ασθενοφόρο ή φορτηγό. Ακόμα ένας είναι χτυπημένος άσχημα, φοβάμαι ότι ακόμα και σε φορείο δεν θα αντέξει μια μετακίνηση. Χρειάζεται αερομεταφορά, κάτι που είναι αδύνατον εδώ.

-Πόσοι είναι εκείνοι που πρέπει να μετακινηθούν πέρα από τους εννιά;

-Σαράντα οκτώ.

-Εντάξει, είπε ο Τζώρτζ, θα δούμε τι μπορούμε να κάνουμε.

Επέστρεψε έξω και βρήκε τον Φαραζόν να περιμένει με την αγωνία στο πρόσωπό του. Η βροχή που είχε σταματήσει από την ώρα που είχαν φτάσει είχε αρχίσει και πάλι.

-Τι κάνουμε; ρώτησε ο Ντομινικανός.

-Ξεκινάμε την εκκένωση. Πόσοι άνθρωποι βρίσκονται στην περιοχή;

-Χίλιοι εκατόν εννιά που έχουμε επιβεβαιώσει, ίσως λίγοι παραπάνω.

Ο Τζώρτζ έκανε νοερά τους υπολογισμούς. Τα συνολικά τους μέσα μεταφοράς ήταν δύο φορτηγά και οκτώ λεωφορεία. Τα λεωφορεία ήταν από τα μικρά για να μπορούν να κινούνται στο οδικό δίκτυο του νησιού αλλά έπαιρναν τριάντα άτομα. Στα φορτηγά θα μπορούσαν να βολέψουν ακόμα είκοσι στο καθένα. Συνολικά έφταναν τους διακόσιους ογδόντα. Αυτό σήμαινε ότι με τέσσερεις διαδρομές θα μπορούσαν να τους μεταφέρουν όλους. Τα είπε αυτά στον Φαραζόν.

-Ωραία, είπε ο κοινοτάρχης. Ας ξεκινήσουμε.

Μια λιμουζίνα σταμάτησε μπροστά στο κοινοτικό γραφείο και ο Φαραζόν έβγαλε ένα βογκητό απόγνωσης.

-Ο Μπέρεμ.

-Ποιος είναι αυτός;

-Ο τοπικός γαιοκτήμονας και βέβαια δε θέλει να τους αφήσει να φύγουν.

-Α, κατάλαβα, είπε ο Τζώρτζ κουνώντας το κεφάλι του.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που συναντούσε ανθρώπους που αρνούνταν να ακούσουν την φωνή της λογικής για να μη θιχθούν τα συμφέροντά τους. Παρακολούθησε τον Μπέρεμ καθώς έβγαινε από το αυτοκίνητο και πλησίαζε τον Φαραζόν. Ο οδηγός του του κρατούσε μια ομπρέλα για να τον προστατεύει από την βροχή.

-Κύριε Φαραζόν, είπε κοφτά, αν μηνύσω την κυβέρνησή σας για τη ζημιά που θα πάθω, τι θα συμβεί σε εσάς νομίζετε;

-Πιστεύετε ότι δεν υπάρχει κίνδυνος;

-Όχι, βέβαια.

-Δεν βλέπετε κανένα;

-Όχι, ακόμα δε βλέπω λόγο να σταματήσουν να δουλεύουν και έχω να σας πω ότι δεν έγινα πλούσιος με παράλογους φόβους και με το να τρέμω την σκιά μου.

-Δεν είναι παράλογος φόβος, είπε ο Φαραζόν. Το παρατηρητήριο δεν έχει πλέον καμία αμφιβολία ότι επίκειται έκρηξη.

-Ας γίνει πρώτα και βλέπουμε.

-Αν γίνει, είπε ο Τζώρτζ απότομα, θα είναι πολύ αργά. Θα αρχίσουμε την εκκένωση.

-Και εσύ ποιος είσαι; ρώτησε ο Μπέρεμ με τη φωνή του να προδίδει την περιφρόνηση που έδειχνε για κάθε κρατικό λειτουργό που θεωρούσε όχι μόνο χαραμοφάη αλλά στερημένο και κάθε φιλοδοξίας αφού περιοριζόταν σε μια τέτοια θέση και δεν επιδίωκε κάτι καλύτερο.

-Ταγματάρχης Τζώρτζ Μπράουν, 23η Μονάδα Αντιμετώπισης Καταστροφών.

-Αμερικανός; έκανε ο Μπέρεμ με την σιγουριά του να κλονίζεται.

-Ναι, και σε προειδοποιώ να μην εμποδίσεις τη δουλειά μου.

-Δεν είμαστε στο Τέξας καουμπόι, έκανε ειρωνικά ο Μπέρεμ.

-Δεν έχει σημασία, είπε ο Τζώρτζ, είμαι εδώ με εντολή των αρχών των ΗΠΑ όσο και της Ντομίνικα. Καλά θα κάνεις να μην εμποδίσεις την δουλειά μου.

-Σοβαρά; Νομίζεις ότι θα σε αφήσω να μου προκαλέσεις ζημιά μερικών εκατομμυρίων για πλάκα; Θα σου κάνω μήνυση. Και πίστεψέ με, δε θα σε φτάσει ο μισθούλης σου για να με αποζημιώσεις.

-Αυτό με την μήνυση μπορεί να πάει αμφίδρομα ξέρεις, και φαντάζομαι ξέρεις τι συμβαίνει παρακώλυση ομοσπονδιακής υπηρεσίας.

-Αλήθεια; χλεύασε ο Μπέρεμ. Μπορεί δημοσιοϋπαλληλίσκοι σαν εσένα να είναι υποχρεωμένοι να παρίστανται στις δίκες τους, αλλά εγώ έχω μια στρατιά από καλοπληρωμένους δικηγόρους με αμοιβές που δεν μπορείς καν να ονειρευθείς για να μην χάνω χρόνο και χρήμα.

Ο Τζώρτζ χαμογέλασε με την αυτάρεσκη απάντηση και μετά εξαπέλυσε την αντεπίθεση.

-Θα το κάνεις, μην φοβάσαι. Δεν θα με έχεις μηνύσει;

-Ε και;

-Σύμφωνα με την τρίτη τροπολογία έχω το δικαίωμα να αντικρίσω τον κατήγορό μου. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να έρθεις πίσω και να δικαστείς και να πας φυλακή. Για να τα αποφύγουμε όλα αυτά, μην με εμποδίσεις.

-Και αν δεν υπακούσω;

-Δικαίωμά σου, είπε ο Τζώρτζ, αλλά μην δοκιμάσεις να εμποδίσεις κάποιον από το να το κάνει.

 

Ο Ρόμπερτ προχώρησε γρήγορα ξετυλίγοντας καλώδιο από ένα καρούλι και σταμάτησε δίπλα στον Μάικ που ξαπλωμένος στο έδαφος τελείωνε την συνδεσμολογία ενός υπολογιστή. Ο πιλότος πήρε το καλώδιο και το συνέδεσε.

-Εντάξει, ο υπολογιστής έχει ρεύμα και θα πρέπει να έχει και πρόσβαση στο διαδίκτυο μέσω του δορυφορικού λινκ μας. Οι επικοινωνίες μας είναι έτοιμες επίσης. Για βάλε μπρος την γεννήτρια να κάνουμε έναν τελικό έλεγχο.

Ο Ρόμπερτ επέστρεψε στο χάμβι που βρισκόταν η φορητή γεννήτρια και ο Μάικ σηκώθηκε από το έδαφος για να καθίσει σε μια καρέκλα μπροστά από τον υπολογιστή. Άκουσε τον Ρόμπερτ να φωνάζει το εντάξει και ενεργοποίησε τα μηχανήματα μπροστά του.

-Εντάξει, είμαστε μια χαρά, είπε ο Μάικ και φόρεσε τα ακουστικά. Τι νέα, Μαρκ; είπε στον ασύρματο.

-Ο καιρός επιδεινώνεται, δεν ξέρω αν το καταλάβατε εκεί αλλά στον μετεωρολογικό χάρτη φαίνεται ήδη.

-Θα το έχουμε υπόψιν, τίποτα άλλο;

-Όχι προς το παρόν.

-Ο γερουσιαστής πού βρίσκεται;

-Πήγε να κάνει δημόσιες σχέσεις στο Ρουσό.

Ο Μάικ γέλασε και άφησε τον ασύρματο. Ο Ρόμπερτ μπήκε μέσα.

-Η βροχή δυνάμωσε.

-Το ξέρω, θα επιδεινωθεί ο καιρός μου είπε ο Μαρκ. Νέα από τον Τζώρτζ;

-Ναι, ξεκίνησαν την εκκένωση.

-Ωραία, είπε ο Μάικ.

Σηκώθηκε από τη θέση του και πήγε σε ένα παράθυρο, κοίταξε το ηφαίστειο που κάπνιζε.

-Αρκεί να μείνει αυτό εκεί πέρα καλόβουλο.

 

Με την αποχώρηση του πρώτου κομβόι για το Καστλ Μπρους ο Τζώρτζ στράφηκε στον Φαραζόν.

-Μετακινηθείτε στην ιεραποστολή και πείτε σε όσους μπορούν να κάνουν το ίδιο.

-Εντάξει, είπε ο Ντομινικανός.

Ο Τζώρτζ προχώρησε σε ένα από τα αυτοκίνητα της μονάδας του και ξεκίνησε για την ιεραποστολή επίσης. Κοίταξε το ρολόι του καθώς ξεκινούσαν. Αν ο καιρός δεν τους δυσκόλευε πολύ θα κατάφερναν να εκκενώσουν εγκαίρως όλο τον πληθυσμό της περιοχής.

 

-Μάικ!

Ο πιλότος στράφηκε για να δει τον Νίκολας Φούλτον που ερχόταν προς το μέρος του. Ο γιατρός έδειχνε το ίδιο ακμαίος και ευδιάθετος όσο κάθε μέρα παρότι είχε ήδη περιποιηθεί αρκετούς ασθενείς και τραυματίες. Και αν ήταν κάτι που έδειχνε ότι είχε ταλαιπωρηθεί, αυτό ήταν τα ρούχα του που είχαν τα σημάδια των λασπερών δρόμων της περιοχής ειδικά με την βροχή που είχε πιάσει πάλι.

-Καλώς τον, είπε ο πιλότος. Πώς είναι ο καιρός;

-Τροπικός, είπε ο γιατρός με ένα χαμόγελο, του είδους που μου αρέσει.

-Αρχίσανε να μεταφέρουν τους ασθενείς και τους τραυματίες;

-Ναι, εκτός από κάποιους που έχουν σοβαρά τραύματα για να μεταφερθούν. Αλλά όπως ερχόμουν σκεφτόμουν συνέχεια την αεροδιακομιδή. Το θέμα είναι γιατί; Ξέρω ότι το C 130 δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί αλλά κάτι μου έχει κολλήσει και δεν μπορώ να το συνειδητοποιήσω.

Ο Μάικ έμεινε για λίγο σκεφτικός. Μετά χαμογέλασε.

-Γιατρέ, είσαι ευφυία, το ξέρεις, ε;

-Ευχαριστώ, γέλασε ο Νίκολας, παρότι δεν ξέρω το γιατί.

-Είδες κάτι που σε παρέπεμψε στην αεροδιακομιδή απλά το ξέχασες στο μεταξύ και δεν μπορείς να πεις τι. Στο αεροδρόμιο ήταν σταθμευμένα και μερικά ελικόπτερα. Ανήκουν στις δυνάμεις του RSS, νομίζω.

-RSS; Οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας;

-Όχι, είπε ο Μάικ, είναι ένα σύμφωνο συνεργασίας μεταξύ χωρών της Καραϊβικής, εκτός από την Ντομίνικα μετέχουν ακόμα Αντίγκουα και Μπαρμπούντα, Μπαρμπάντος, η Γρενάδα, Άγιος Κιτς και Νέβις, η Αγία Λουκία… Κάποιο ξεχνάω. Α, ναι και Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες. Σκοπός του συμφώνου είναι η μεταξύ τους βοήθεια για την αστυνόμευση της θάλασσας, την αποτροπή του λαθρεμπορίου και της λαθρομετανάστευσης αλλά και την αντιμετώπιση εκτάκτου ανάγκης και φυσικών καταστροφών.

-Ωραία, δε θα μπορούμε να πάρουμε ένα από αυτά τα ελικόπτερα;

-Θα ενημερώσω τον Τζώρτζ.

Ο γιατρός τού έδωσε ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη και προχώρησε στο αναρρωτήριο της ιεραποστολής που θα χρησίμευε ως προσωρινός ιατρικός σταθμός ως την εκκένωση.

Ο Μάικ χαμογέλασε και επικοινώνησε με τον αρχηγό τους.

 

Ο Νίκολας Μπέρεμ σηκώθηκε από το κρεβάτι και κοίταξε την Βίνα. Η αγαπημένη του είχε ασχοληθεί με το να φτιάξει ένα γεύμα για τους δυο τους στην σόμπα. Δεν είχε ντυθεί και όπως ασχολείτο με το φαγητό ολόγυμνη, ήταν το ίδιο ερωτική όσο και την ώρα που την έκανε δική του.

Σηκώθηκε και την πλησίασε. Την αγκάλιασε και την φίλησε απαλά στον λαιμό. Εκείνη αφέθηκε στα χέρια του. Ωστόσο η τρυφερή τους στιγμή διακόπηκε από φωνές που ακούστηκαν έξω, κοντά στην καλύβα. Ο Νίκολας  φόρεσε βιαστικά το παντελόνι του και πήγε στην πόρτα. Την άνοιξε και αντίκρισε πολλούς από τους εργάτες της φυτείας που μάζευαν τα πράγματά τους και συζητούσαν ανήσυχοι.

-Τι έγινε, Τομά; ρώτησε έναν άνδρα που βρισκόταν κοντά του.

-Δόθηκε εντολή εκκένωσης της περιοχής, είπε εκείνος. Πρέπει όλοι να συγκεντρωθούμε στην ιεραποστολή.

-Κατάλαβα, είπε ο Νίκολας, και πρόσθεσε. Μην καθυστερείτε τότε, ξεκινήστε.

Μπήκε στην καλύβα και εξήγησε στην Βίνα τι είχε μάθει. Η κοπέλα φάνηκε να φοβάται. Την αγκάλιασε και την φίλησε απαλά.

-Θα έρθεις μαζί μου, θα σε προσέχω εγώ.

 

Ο Τζώρτζ κανόνισε για ένα ελικόπτερο και μετά επέστρεψε κοντά στον Μάικ μαζί με τον Νίκολας Φούλτον.

-Εντάξει, είπε, εξασφάλισα μεταφορικό μέσο για τους βαριά τραυματισμένους.

-Ωραία, είπε ο Μάικ, τι κάνουμε; Φεύγω για πίσω;

-Όχι, σε θέλω εδώ. Φοβάμαι ότι το σκοτάδι θα εμποδίσει τις επόμενες μετακινήσεις μας, θέλω χωρίς να τεθούμε σε μεγάλο κίνδυνο να συνεχίσουμε όσο θα είναι δυνατόν. Σε χρειαζόμαστε εδώ μιας και ξέρεις το νησί. Η Άμπερ δεν μπορεί να πετάξει μόνη το ελικόπτερο;

Ο Μάικ κοίταξε την Άμπερ λίγο πιο πέρα.

-Φυσικά και μπορεί αν και γενικά δεν είναι σοφό να πετάς με έναν πιλότο μόνο.

-Θα το πετάξει μόνη τότε.

 

Η Ρόουζ κοίταξε ένα γύρω αναψοκοκκινισμένη από την δουλειά, συνέχιζε να βοηθά με την Μονίκ στην κατάσταση προσέχοντας τα παιδιά και η υγρασία της βροχής την είχε κάνει να ζεσταθεί περισσότερο. Είχε πιάσει τα μαλλιά της σε μια κοτσίδα και είχε ανεβάσει τα μανίκια της. Απασχολούσαν τα παιδιά με διάφορα παιχνίδια και αυτή η δραστηριότητα την είχε επίσης ζεστάνει.

Μια μεγαλύτερης ηλικίας μοναχή πλησίασε την Μονίκ και της είπε κάτι στο αυτί. Εκείνη κούνησε το κεφάλι της και απάντησε. Η άλλη βγήκε αφήνοντας την Μονίκ πάλι με την Ρόουζ και τα παιδιά.

-Τι έγινε; θέλησε να μάθει η κοπέλα.

-Άρχισε η εκκένωση, είπε η Μονίκ. Οι πρώτοι φύγανε και τα λεωφορεία επιστρέφουν για να πάρουν τους επόμενους. Εμείς θα μπούμε σε ένα με τα παιδιά. Αν θες μπορείς να έλθεις μαζί μας.

-Δεν έχω καταφέρει να επικοινωνήσω με τους δικούς μου οπότε αυτό θα κάνω.

 

Ο Νίκολας πλησίασε το σπίτι με προσοχή. Δεν έβλεπε πουθενά φως και αυτό τον προβλημάτιζε. Δεν είχε γυρίσει κανένας ακόμα; Περπάτησε στην πρασιά με την Βίνα να τον ακολουθεί. Άκουσε έναν θόρυβο από το μικρό δωμάτιο που έβλεπε στον κήπο και ήταν βοηθητικό της κουζίνας, αναθάρρησε ότι το προσωπικό βρισκόταν εκεί. Δεν ήταν όμως, καθώς πλησίαζε το ανοιχτό παράθυρο άκουσε ένα λαχάνιασμα και ένα υπόκωφο βογγητό. Έριξε μια ματιά και απέμεινε να κοιτάζει.

Το λαχάνιασμα προερχόταν από έναν άνδρα που ήταν καθισμένος στο τραπέζι με μια γυναίκα ανεβασμένη καβαλικευτά πάνω του. Τα πλούσια στήθη της ήταν γυμνά και ερεθισμένα, η πλούσια κόμη της έπεφτε μπροστά κρύβοντας το πρόσωπό της αλλά δεν είχε καμία σημασία. Από τα μαλλιά και μόνο ήξερε ποια ήταν, η Μάργκαρετ, η γυναίκα του αδερφού του, του Χάρι. Με τα χέρια στους ώμους του εραστή της έφτασε στην κορύφωση και το υπόκωφο βογγητό της έφτασε σε ένα άγριο κρεσέντο. Ακριβώς εκείνη τη στιγμή έγειρε πίσω και ο άνδρας και ο Νίκολας είδε ότι η Μάγκι, όπως τη φώναζαν, έκανε έρωτα με τον άλλο αδερφό του.

Αποτραβήχτηκε αλλά όχι όσο γρήγορα θα ήθελε, η Μάργκαρετ πρέπει να τον είχε δει. Έπιασε την Βίνα από το χέρι και έκανε τον γύρο του σπιτιού. Καλύτερα να καθυστερούσε να συναντήσει τους υπόλοιπους. Μπήκαν από την κύρια είσοδο και τους υποδέχτηκε σιωπή. Αυτό παραξένεψε τον Νίκολας. Τι συνέβαινε;

Από την άλλη ήταν απόλυτα λογικό το ότι δεν βρισκόταν κανείς εδώ. Για τον λόγο αυτό και μπορούσε ο αδερφός του να κάνει αυτό που έκανε με την Μάγκι. Ήξερε ότι ο Τζον δεν είχε ιερό και όσιο όσο αφορούσε τις γυναίκες αλλά αυτό ήταν πολύ ακόμα και για εκείνον.

 

-Αυτή η αποστολή πάει μια χαρά, είπε ο Ρόμπερτ.

Ο Μάικ σήκωσε το βλέμμα από την οθόνη μπροστά του.

-Δεν τελείωσε ακόμα, είπε.

-Μπα; Δεν είσαι απαισιόδοξος συνήθως, σχολίασε ο Ρόμπερτ και μετά πρόσθεσε χτυπώντας το μέτωπο με την παλάμη του: Α, το’ πιασα ανησυχείς για την Άμπερ.

Η πιλότος είχε φύγει για το αεροδρόμιο με το δεύτερο κομβόι που μετέφερε τους κατοίκους της περιοχής για να επιστρέψει με το ελικόπτερο.

-Δεν είναι πολύ σοφό να πετάς με έναν πιλότο.

-Και ειδικά όταν μιλάμε για την Άμπερ, ε; τον πείραξε ο Ρόμπερτ.

-Αυτό το ανάγλυφο που έχει η Ντομίνικα και με το ηφαίστειο να βρυχάται δεν σημαίνει ακίνδυνη πτήση, κάθε άλλο. Αν υπάρχει πιλότος που μπορεί να εκτελέσει την πτήση αυτή είναι η Άμπερ, ωστόσο.

-Αλλά εσύ ανησυχείς, είπε ο Ρόμπερτ.

Αυτή τη φορά δεν τον πείραζε. Ήξερε πως ο φίλος του νοιαζόταν την συμπιλότο του. Τα μάτια του ξαφνικά στένεψαν και γύρισε να δει τι ήταν αυτό που προκάλεσε την οργή του και είδε τον Χάρι Μπέρεμ να πλησιάζει με τον συνονόματο γιο του.

-Ά όχι, πάλι αυτός, είπε ο Βρετανός με απέχθεια.

-Τον ξέρεις; ρώτησε ο Ρόμπερτ που είχε δει νωρίτερα τον Αμερικανό μεγιστάνα.   

-Είναι ένας μπελάς από ό,τι μου είπε ο Τζώρτζ.

Ο Μπέρεμ προχώρησε στον εσωτερικό κήπο όπου βρίσκονταν μαζεμένοι αρκετοί από τους κατοίκους της περιοχής και τον κοίταξαν ανήσυχοι. Τους αγνόησε καθώς έψαχνε με το μάτι κάτι και τελικά το εντόπισε. Είδε την Ρόουζ σε μια άκρη που είχε βγει να γεμίσει μια κανάτα με νερό για τα παιδιά.

-Α εδώ, είσαι, είπε απότομα.

Η κοπέλα ταράχτηκε τόσο που παραλίγο να της πέσει η κανάτα.

-Ήρθα το πρωί όπως το είχα πει και δεν μπόρεσα μετά να φύγω. Οι υπόλοιποι;

-Η μητέρα σου δεν έχει γυρίσει σπίτι, πρέπει να αποκλείστηκε στο Ρουσό, τυχερή, εμείς γυρίσαμε και έχουμε μπλέξει με τις άχρηστες προφυλάξεις των ντόπιων.

-Τι θα κάνουμε τώρα;

-Τώρα θα μιλήσω με τον ξιπασμένο που κάνει κουμάντο και θα δω πώς θα φύγουμε.

 

-Ελικόπτερο GRS 11, προσεγγίζω την ιεραποστολή.

-Εντάξει, Άμπερ, είπε ο Μάικ, στον ασύρματο. Ο χώρος προσγείωσης είναι καθαρός, έχε το νου σου για καθοδικά ρεύματα από το βουνό.

-Ελήφθη, είμαστε έτοιμοι για μεταφορά;

-Ναι, το φροντίζει ο γιατρός.

Ο Μάικ έβγαλε τα ακουστικά και έκανε να σηκωθεί από την θέση του.

-Άσε, θα το πω εγώ, είπε ο Ρόμπερτ που στεκόταν δίπλα του.

Ξεκίνησε να πάει να βρει τον Νίκολας αλλά κοντοστάθηκε.

-Είδες που σου το έλεγα; Μια χαρά τα κατάφερε η Άμπερ.

 

Ο Νίκολας έβαλε μερικά ρούχα σε ένα σακίδιο και κάποια πράγματα που ήταν σημαντικά. Μάζεψε και όσα χρήματα είχε και γύρισε να φύγει. Η Βίνα τον παρακολουθούσε καθισμένη στην άκρη του κρεβατιού του. Εκείνη είχε τα λίγα πράγματα που είχε μαζί της και στην καλύβα, όλα σε μια μικρή πάνινη τσάντα. Τον κοίταζε με αγάπη και πλήρη εμπιστοσύνη σε εκείνον που ήταν ο αγαπημένος της.

Μόλις ετοιμάστηκε ο Νίκολας της είπε:

-Πάμε.

Βγήκαν από το δωμάτιο σε έναν διάδρομο και εκεί βρήκαν να τους περιμένει η Μάργκαρετ τυλιγμένη με μια πουκαμίσα που δεν άφηνε και πολλά στη φαντασία αφού διέγραφε τα πλούσια στήθη της και τέντωνε στις θηλές ενώ ίσα που κάλυπτε το μικροσκοπικό της εσώρουχο.

-Μπορούμε να μιλήσουμε; είπε. Δεν θα αργήσουμε.

 Ο Νίκολας κοίταξε τη Βίνα που χαμογέλασε βεβιασμένα και του ένευσε ότι θα τον περιμένει στον κήπο. Ο Νίκολας στράφηκε και πάλι στην Μάγκι.

-Ορίστε, σε ακούω.

-Έλα μέσα στο δωμάτιο, είπε η Μάγκι, μην τα λέμε στον διάδρομο.

Όπως στράφηκε, του πρόσφερε την θέα των οπίσθιων της με το ελάχιστο εσώρουχο να τα αγκαλιάζει. Όντας σεξουαλικά ενεργός και έχοντας περάσει ώρες σήμερα με ερωτικές περιπτύξεις, ήταν ιδιαίτερα εύκολο να ερεθιστεί. Ένιωσε αμέσως τον ανδρισμό του να σκληραίνει. Προσπάθησε να μην το σκέφτεται αλλά δεν ήταν εύκολο. Μπαίνοντας μέσα στο δωμάτιο η Μάγκι πέταξε από πάνω της την πουκαμίσα και στράφηκε προς το μέρος του.

-Τι… ψέλλισε χάνοντας τα λόγια του.

Η Μάγκι πήγε κοντά του. Το χέρι της βρήκε κατευθείαν τον ανδρισμό του και τον έσφιξε.

-Μου αρέσεις, Νίκολας, έλα να στο κρεβάτι μαζί μου.

-Είσαι γυναίκα του αδερφού μου. Και έχω την Βίνα…

-Α ναι, την είδα την γκομενίτσα σου. Αν θες να μην πω τίποτα, έλα σαν καλό αγοράκι. Πίστεψέ με, είμαι καλύτερη από την φίλη σου.

Η Μάγκι έλυσε τη ζώνη του. Το παντελόνι κύλισε στα πόδια του και ακολούθησε και το εσώρουχό του. Η Μάγκι τον οδήγησε στο κρεβάτι, τον ξάπλωσε και μετά τον καβάλησε. Προσπάθησε να αντισταθεί αλλά ήταν κάτι αδύνατο, με την Μάγκι να λικνίζεται πάνω του, ήδη υγρή και ερεθισμένη, ο ερεθισμός του μεγάλωνε με κάθε δευτερόλεπτο. Ενστικτωδώς άρπαξε τους γοφούς της καθώς έφτανε στον οργασμό και τίναζε μέσα της άγρια το σπέρμα του.

Εκείνη έσκυψε και τον φίλησε στα χείλη, η γλώσσα της βρήκε τη δική του ενώ το ένα χέρι της χάιδευε τα ερεθισμένα σημεία του. Τον τράβηξε σε καθιστή θέση και βολεύτηκε καθιστά και εκείνη δένοντας τα πόδια της γύρω από τη μέση του.

-Ας το κάνουμε πιο αργά τώρα, είπε και του πρότεινε το στήθος της.

 

Μετά την αποχώρηση του τρίτου κομβόι, ο Τζώρτζ κοίταξε το ρολόι του. Ως που να επιστρέψουν θα ήταν πια νύχτα. Είχαν φτάσει ωστόσο στους μισούς του τοπικού πληθυσμού και μπορούσε να ελπίζει ότι θα τα κατάφερναν παρότι το ηφαίστειο είχε εντείνει την δραστηριότητά του και η λάβα είχε αρχίσει να τρέχει από τον κώνο του, λαμπερή μέσα στο σούρουπο.

Η Άμπερ είχε μεταφέρει τους τραυματίες σε δύο πτήσεις μια κίνηση που είχε βοηθήσει διπλά. Από την μια πλευρά, είχαν μεγαλύτερη χωρητικότητα στα οχήματα και επιπλέον θα μπορούσε το ελικόπτερο να συνεχίσει με την μεταφορά άλλων προσώπων τώρα που είχαν τελειώσει με τους ασθενείς.

Το ελικόπτερο ακούστηκε να προσγειώνεται στον χώρο έξω από την ιεραποστολή και ο Τζώρτζ βγήκε να μιλήσει με την Άμπερ. Βρήκε τον Μάικ να μιλάει μαζί της και χαμογέλασε. Ο φίλος του δεν μπορούσε να πάψει να ανησυχεί για την πιλότο και να είναι προστατευτικός απέναντί της.

-Ποιος θα φύγει τώρα; ρώτησε ο Μάικ καθώς τους πλησίαζε.

-Τα παιδιά με τις μοναχές, είπε ο Τζώρτζ.

-Εντάξει, είπε ο Μάικ, ας ξεκινήσουμε την επιβίβαση. 

 

Η Ρόουζ έπιασε το χεράκι της μικρής Βαλερί και τη βοήθησε να ανέβει στο ελικόπτερο όπου η Μονίκ την βοήθησε να καθίσει. Είχαν αποφασίσει σε αυτήν την πτήση του ελικοπτέρου να φύγουν τα μικρότερα παιδιά με κάποιες από τις μοναχές. Μετά την Βαλερί ήταν η σειρά του Πέντρο και τον βοήθησε και εκείνον. Έπειτα ένιωσε ένα χέρι να την πιάνει από τον ώμο.

-Τι στα κομμάτια κάνεις εδώ; Σαν να είσαι υπηρέτρια;

Γύρισε και αντίκρισε τον πατέρα της να την κοιτάζει με τα μάτια του να πετάνε φλόγες.

-Το βρίσκεις ταπεινωτικό που βοηθώ; ρώτησε.

-Να βοηθάς με το κάθε μπάσταρδο; Ναι, και βέβαια είναι!

-Όχι δεν είναι! είπε η Ρόουζ. Στην ζωή δεν μπορείς μόνο να παίρνεις, πατέρα, πρέπει να δίνεις κιόλας. Μεγάλωσα μέσα στην καλοπέραση αλλά έμαθα να βλέπω τον ανθρώπινο πόνο και να μην τον αγνοώ. Θα μείνω στην ιεραποστολή για να βοηθώ τους ανθρώπους.

-Δε θα σε αφήσω να γίνεις καλόγρια!

-Είμαι σχεδόν ενήλικη, ακόμα και αν τώρα δε με αφήσεις, σε λίγο δε θα μπορείς να κάνεις αλλιώς.

Ο Μπέρεμ σήκωσε το χέρι του να χτυπήσει την κόρη του αλλά ένα χέρι τον σταμάτησε αιχμαλωτίζοντας το δικό του. Ο Αμερικανός πρόφερε μια βλαστήμια για τον Μάικ αλλά ο Βρετανός δεν έδωσε καμία σημασία, κοίταξε τον Μπέρεμ βλοσυρά:

-Δεν σε νοιάζει για κανέναν άλλον, ε; Μόνο για το άθλιο τομάρι σου.

-Κάνε πέρα γιατί δεν σε σώζει τίποτα αν αποφασίσω να πάρεις αυτό που σου αξίζει!

-Τώρα φοβήθηκα, είπε ο Βρετανός. Μπροστά σου οι Ταλιμπάν ήταν αρνάκια.

Ο Μπέρεμ κατάλαβε ότι τον ειρωνευόταν και έγινε κατακόκκινος. Χάνοντας τα λόγια του από την οργή του έκανε απότομα μεταβολή και απομακρύνθηκε.

Η Ρόουζ συνέχισε να βοηθά με τα παιδάκια και δεν του έριξε δεύτερη ματιά.

Ο Μάικ επέστρεψε στον ασύρματο.

-Μαρκ; Έχουμε νεότερα για τον καιρό ή την κατάσταση;

-Ο καιρός θα χειροτερεύσει κι άλλο, θα πέσει πολύ νερό, κάτι που ίσως να είναι καλό γιατί εντείνεται και η δραστηριότητα του ηφαιστείου και…

Ο Μάικ δεν άκουγε πια. Ένα άλλο μήνυμα είχε έλθει να τραβήξει την προσοχή του:

-Mayday, mayday! Το ελικόπτερο χτυπήθηκε. Δεν μπορεί να κρατηθεί… Έχασα τον ουραίο έλικα.

Η Άμπερ θα συντριβόταν.