Νυχτερινή Πένα

Ο Χάρι Μπέρεμ, ο νεότερος για να ξεχωρίζει από τον πατέρα του, δεν έμοιαζε καθόλου με τον αδερφό του και εν μέρει με τον πατέρα του. Ήταν εργασιομανής και τελειομανής αλλά πέρα από τις επιχειρήσεις δεν τον ενδιέφερε τίποτα άλλο. Ήταν τόσο προσηλωμένος στην διοίκηση των επιχειρήσεων που η έλλειψη άλλων ενδιαφερόντων έφτανε να είναι αρνητικό χαρακτηριστικό του αφού τον τύφλωνε σε πιθανές λύσεις ή προοπτικές που θα βελτίωναν την κατάσταση του ομίλου.

Ήταν παντρεμένος αλλά αυτό αποτελούσε επίσης μια στρατηγική επιλογή, η γυναίκα του τον ενδιέφερε οριακά περισσότερο από άλλα θέματα που δεν άπτονταν των επαγγελματικών του ενδιαφερόντων. Ο λόγος που την είχε παντρευτεί ήταν η τεράστια περιουσία που συνόδευε το όνομα Μάργκαρετ Κάβενω.

Τώρα ήταν σκυμμένος πάνω από τα οικονομικά στοιχεία των ισολογισμών των επί μέρους τμημάτων και τους μελετούσε. Είχε απλώσει τα χαρτιά στο μεγάλο τραπέζι στην αίθουσα συμβουλίου και έκανε πράξεις ενώ υπαγόρευε σημειώσεις σε ένα μικρό ηλεκτρονικό καταγραφέα φωνής.

Η πόρτα της αίθουσας άνοιξε και μπήκε ο πατέρας του μαζί με τον αδερφό του.

-Καλημέρα μεγάλε αδερφέ, είπε ο Τζον, έπρεπε να έχεις μια γραμματέα για τη δουλειά αυτή.

-Δεν μου χρειάζεται, είπε ο Χάρι χωρίς να σηκώσει το βλέμμα του από τα χαρτιά μπροστά του. Μπορώ μόνος μου, οι γραμματείς κάνουν λάθη.

-Μα δεν τις έχουμε τις γραμματείς μόνο για να σημειώνουν και να γράφουν την αλληλογραφία μας! Ειδικά όταν έχουν τέλειο σώμα.

-Είμαι παντρεμένος, αντέδρασε θυμωμένα ο Χάρι.

-Και εγώ, είπε ο Τζον γελώντας αλλά αυτό δεν μου απαγορεύει να περνάω καλά.

Ο πατέρας τους γέλασε επίσης.

-Ο Νίκολας θα γίνει σαν εμένα, πάντως, είπε ο Τζον, τον είδα μια μέρα χεράκι - χεράκι με μια πιτσιρίκα.

Η καλή διάθεση του Χάρι πήγε περίπατο, συνοφρυώθηκε και πρόφερε μια βλαστήμια.

-Τι τρέχει; ρώτησε ο Τζον ξαφνιασμένος με την αντίδραση του πατέρα του ενώ τραβούσε μια πολυθρόνα για να καθίσει.

-Ο Νίκολας συμπαθεί πολύ τους ντόπιους και θα βρεθεί μπλεγμένος με καμιά τσούλα από τις δικές τους.

-Δεν θα είναι και τόσο τρομερό, είπε ο Τζον παίρνοντας τη θέση του.

Οι άλλοι δύο τον αγριοκοίταξαν.

-Θα ήταν φρικαλέο, είπε ο Χάρι ο νεότερος.

-Δεν έχω τον γιο μου και την περιουσία μου για τους μπάσταρδους εργάτες των χωραφιών.

-Ναι αλλά έχουν ωραία κορίτσια, είπε ο Τζον.

-Σοβαρέψου τέλος πάντων! είπε ο πατέρας τους. Έχουμε δουλειά να κάνουμε, πρέπει να κλείσουμε και εκείνη την συμφωνία για την προμήθεια στα Βαλκανικά κράτη.

-Εντάξει, δεν έχουμε πρόβλημα, η εταιρία εκεί πέρα έχει συμφωνήσει και δεν νομίζω ότι θα έχουμε κάποιο θέμα. Υπογράψανε και το προσύμφωνο.

-Αυτό είναι θετικό αλλά ποτέ μην προεξοφλείς μια συμφωνία αν δεν την έχεις υπογεγραμμένη. Και θέλω να ολοκληρώσουμε αυτήν την δουλειά πριν έρθει ο Κούπερ, είπε ο Χάρι.

-Δεν είναι να έρθει απόψε ο Κούπερ; ρώτησε ο Χάρι ο νεότερος.

-Ναι, δεν ξεχάσατε φαντάζομαι το δείπνο στο σπίτι, είπε ο Χάρι Μπέρεμ κοιτώντας σοβαρά τους γιους του. Είναι σημαντικό να κλείσουμε και τις δύο δουλειές.

-Δύο; ρώτησε ο Τζον. Ποια είναι η δεύτερη; Εγώ μόνο της μεταφορικής ξέρω. Δεν ενημερώθηκα για άλλη.

-Ούτε εγώ, είπε ο Χάρι ο νεότερος.

Ο πατέρας τους χαμογέλασε με το ύφος εκείνου που έχει τα πάντα υπό έλεγχο και που τίποτε δεν μπορεί να τον αιφνιδιάσει ή να τον ξαφνιάσει.

-Η δεύτερη αποσκοπεί στο να τον βάλει απόλυτα υπό τον έλεγχό μας, θα τον παντρέψω με την Ρόουζ.

Ο Χάρι έμεινε με το στόμα ανοιχτό αντίθετα ο Τζον ξέσπασε σε γέλια.

-Ήμουν σίγουρος ότι κάποια στιγμή θα φτάναμε σε αυτό. Μόνο που άργησες λίγο.

-Τι εννοείς; ρώτησε ο Χάρι και τα μάτια του στένεψαν απειλητικά. Δεν έχει…

-Η αγάπη που έχει δεν είναι σε άνδρα, είπε ο Τζον, σου διέφυγε μάλλον αλλά το να πηγαίνει σχολείο στις καλόγριες δεν την κράτησε μόνο μακριά από πειρασμούς, είχε και άλλες επιπτώσεις. Δεν ξέρω αν πρόσεξες το ντύσιμό της και τη γενική της συμπεριφορά τελευταίως. Δεν θα εκπλαγώ καθόλου αν η αδερφή μας με το που ενηλικιωθεί αποφασίσει να αφήσει τα εγκόσμια.

-Ανοησίες, είπε ο Χάρι. Ας ασχοληθούμε με την συμφωνία τώρα και θα το δούμε αυτό μετά.

Η παρατήρηση του γιου του είχε θορυβήσει τον Χάρι αλλά όχι τόσο που να θεωρήσει ότι χρειαζόταν να αναθεωρήσει τα σχέδια του. Είχε τον απόλυτο έλεγχο και δεν υπήρχε τίποτα που να μπορεί να τον εμποδίσει.

Ακριβώς εκείνη τη στιγμή το κτίριο άρχισε να δονείται.

-Σεισμός! ακούστηκε μια κραυγή.

 

-Χαίρε Μαρία Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου, ευλογημένη συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου.

Η Ρόουζ Μπέρεμ έβαλε το λευκό μαντήλι πάνω στο κεφάλι της και γονάτισε για να λάβει την μετάληψη στην μικρή εκκλησία της ιεραποστολής. Κοινώνησε και έσκυψε το κεφάλι πάλι για προσευχή.

Ένιωθε πιο άνετα εδώ παρά στα κοσμικά σαλόνια της Ρουσό ή στα κέντρα αισθητικής και τα σπα που αγαπούσε τόσο η μητέρα της. Αυτό μπορεί να οφειλόταν ότι βρισκόταν στο άνθος της ηλικίας της και δεν υπήρχε ανάγκη από ιδιαίτερη περιποίηση και καλλωπισμό μιας και είχε μια ομορφιά που ακτινοβολούσε και την έκανε ακόμα πιο έντονη η γλυκύτητα του χαρακτήρα της. Αλλά και τα μαγαζιά με τις ατελείωτες αγορές δεν την τραβούσαν τόσο.

Είχε φοιτήσει όλα τα χρόνια σε ένα καθολικό σχολείο και έτσι ήταν εξοικειωμένη και με τις μοναχές αλλά και με το τυπικό της καθολικής εκκλησίας. Σε συνδυασμό με την ήσυχη ατμόσφαιρα περισυλλογής που επικρατούσε στους χώρους, πέραν από εκείνους των παιδιών τουλάχιστον, της έφερναν μια γαλήνη που δεν έβρισκε αλλού.

Ίσως έφταιγε που δεν είχε κοντινή φίλη, ένα πρόσωπο που να μπορεί να εκμυστηρεύεται τα πάντα. Ήταν αγαπημένη με τα αδέρφια της αλλά ήταν η μόνη κόρη ανάμεσα σε τρεις γιους και το γεγονός ότι οι δύο πρώτοι ήταν πάνω από δέκα χρόνια μεγαλύτεροι της δεν βοηθούσε σε ένα στενό δέσιμο που να επιτρέπει εκμυστηρεύσεις. Το είχε εν μέρει με τον Νίκολας αλλά το γεγονός ότι ήταν και εκείνος άντρας επέτρεπε το δέσιμο μόνο μέχρι ενός σημείου.

Σηκώθηκε όρθια και πήρε την ευλογία του ιερέα καθώς εκείνος απέλυε την θεία λειτουργία. Μετά βγήκε στον περίβολο της μικρής εκκλησίας και κοίταξε το νεφοσκεπές όρος Γουάτ.

-Τώρα είναι ήσυχο, νωρίτερα δεν ήταν έτσι.

Η Ρόουζ γύρισε και αντίκρισε την αδερφή Μονίκ. Ήταν μια μοναχή λίγο πιο μεγάλη από την ίδια και η Ρόουζ είχε περάσει όμορφες ώρες με την παρέα της.

-Έβγαζε καπνό μου είπαν.

-Και στάχτη, είπε η μοναχή. Λένε πως ετοιμάζεται να εκραγεί.

-Δεν το έχει κάνει ποτέ, είπε η Ρόουζ.

-Ήσουν αγέννητη ή μωρό όταν το έκανε τελευταία φορά και εκείνη η έκρηξη δεν ήταν άσχημη. Περάσαμε χειρότερα με τον τυφώνα Έρικα.

-Και τι θα γίνει αν εκραγεί;

-Αν εκραγεί θα πρέπει να φύγουμε, είπε μια αντρική φωνή πίσω τους.

Ανήκε στον πατέρα Αλβίτο, τον γηραιό ιερέα της ιεραποστολής που είχε τελέσει την θεία λειτουργία.

-Την ευλογία σας πάτερ, είπε η αδερφή Μονίκ, και εκείνος απάντησε:

-Του Κυρίου.

-Λέτε να χρειαστεί να φύγετε; ρώτησε η Ρόουζ.

-Το φοβάμαι, είπε ο ιερέας. Πήγαμε με τη δόκτορα Αλέν στον πατέρα σου με την ελπίδα να επιτρέψει να απομακρυνθούν από τις φυτείες στην περιοχή.

-Και;

-Το αρνήθηκε.

-Φοβάμαι ότι δεν θα καταφέρετε τίποτα, είπε με έναν αναστεναγμό η κοπέλα, αν δεν είναι κρατική εντολή εκείνος δεν πρόκειται να κάνει κάτι που θα βλάψει τα κέρδη του.

-Τώρα η κυβέρνηση προσπαθεί να λάβει κάποια μέτρα και έτσι ίσως τον πείσουμε, θα ξαναπάμε μαζί με την γιατρό.

-Εύχομαι να τα καταφέρετε, είπε η Ρόουζ, θέλετε να του μιλήσω και εγώ;

-Όχι, είπε ο Αλβίτο, το να σε ανακατέψουμε και εσένα είναι σαν να προσπαθούμε να εκμεταλλευτούμε τη γνωριμία σου και το ότι μας επισκέπτεσαι εδώ. Πιθανότατα θα εξαγρίωνε κιόλας τον πατέρα σου. Αν θέλεις να σε πάμε ωστόσο στο σπίτι.

-Α όχι, δεν χρειάζεται, θα μείνω λίγο ακόμα. Μου αρέσει αυτή η γαλήνη που υπάρχει εδώ πέρα.

-Εντάξει, είπε ο Αλβίτο, καλή σου ημέρα και ο Θεός να σε προσέχει σε κάθε βήμα σου.

-Ευχαριστώ πάτερ.

Ο ιερέας ευλόγησε και τις δύο γυναίκες και απομακρύνθηκε. Η αδερφή Μονίκ στράφηκε στην Ρόουζ.

-Θέλεις να έρθεις μαζί μου στον κήπο; Η γιατρός είπε να κάθομαι λίγο στον ήλιο το πρωί.

-Αλήθεια; Γιατί;

-Μου λείπει η βιταμίνη D και είναι ένας τρόπος πρόσληψης βιταμίνης η έκθεση στον ήλιο. Φυσικά μόνο πολύ πρωί στο δικό μας κλίμα. Μετά είναι πολύ ζεστός και επικίνδυνος.

Η Ρόουζ ακολούθησε την αδερφή Μονίκ στον κήπο, ήταν ένας χώρος που περικλειόταν από έναν πέτρινο τοίχο και περιλάμβανε πολλά δέντρα καρποφόρα αλλά και μια οργιώδη βλάστηση από αναρριχητικά φυτά που ήταν τόσο κοινά σε αυτό το κλίμα. Προχώρησαν στο κέντρο του κατάφυτου χώρου και κάθισαν σε έναν απλό ξύλινο πάγκο. Η μοναχή σήκωσε τα μανίκια της ως τον αγκώνα και μετά έλυσε το μαντήλι από το κεφάλι της αποκαλύπτοντας έναν πλούσιο χείμαρρο από στιλπνά, μαύρα μαλλιά. Στράφηκε με το πρόσωπο προς τον ήλιο. Όπως την έβλεπε η Ρόουζ έμοιαζε ακόμα πιο νεαρή και συνειδητοποίησε ότι ήταν πολλή όμορφη. Αναρωτήθηκε τι είχε σπρώξει αυτήν την όμορφη κοπέλα να αφήσει τόσο νωρίς τα εγκόσμια για να μονάσει. Ίσως η ησυχία που και η ίδια ένιωθε εδώ και την έβρισκε τόσο θελκτική.

Μια ησυχία που διακόπηκε ξαφνικά καθώς ένιωσε τον πάγκο να σείεται και είδε μπροστά της το χώμα να αναταράσσεται σαν να περνούσε από κάτω ένας στρατός από βιαστικά σκουλήκια.

-Σεισμός, είπε η Μονίκ ήσυχα, δεν υπάρχει κάτι να κάνουμε εκτός από το να περιμένουμε να περάσει.

 

Ο Νίκολας κράτησε την Βίνα στην αγκαλιά του ως που να περάσει ο σεισμός και μετά σηκώθηκε από το κρεβάτι και πήγε στην πόρτα. Την άνοιξε, χωρίς να νοιαστεί που ήταν ολόγυμνος, και κοίταξε έξω. Δεν φαινόταν να έχουν γίνει ζημιές και δεν άκουγε θόρυβο, υπήρχαν κάποιες συζητήσεις αλλά δεν υπήρχε φόβος ή αναστάτωση σε αυτές.

Σίγουρος ότι όλα ήταν εντάξει έκλεισε την πόρτα και επέστρεψε κοντά στην αγαπημένη του. Εκείνη είχε ανακαθίσει και κοιτούσε το λίγο αίμα που είχε κυλίσει στον μηρό της. Καθώς επέστρεφε κοντά της τον κοίταξε με λαμπερό βλέμμα και του είπε:

-Ξέρεις οι παραδόσεις μας λένε ότι ο άνδρας που θα ονειρευτώ απόψε θα είναι εκείνος που θα παντρευτώ.

-Κανόνισε να δεις εμένα τότε, της είπε ο Νίκολας γελώντας, γιατί εγώ δε θα σε αφήσω να φύγεις από κοντά μου ούτως ή άλλως.

-Θα ήθελες να σε παντρευτώ δηλαδή; του είπε πειρακτικά.

Ο Νίκολας την αιφνιδίασε. Γονάτισε μπροστά της όπως ήταν καθισμένη στο κρεβάτι και είπε:

-Βίνα, θέλεις να γίνεις γυναίκα μου;

-Πάρα πολύ, του απάντησε και έσκυψε να τον φιλήσει. Αλλά φοβάμαι ότι δεν θα μας αφήσουν.

-Θα κάνω ό,τι χρειαστεί για να είσαι πάντα μαζί μου, είπε ο Νίκολας. Ακόμα και αν χρειαστεί να φύγουμε από εδώ.

Ο Χάρι Μπέρεμ κοίταξε το ρολόι του πριν φέρει την πορσελάνινη κούπα στα χείλη του. Ήπιε με απόλαυση από τον καφέ του και άφησε την κούπα πίσω στο τραπέζι. Είχε χρόνο ακόμα πριν ξεκινήσει για το γραφείο του στο Ρουσό, την πρωτεύουσα της Ντομίνικα. Πήρε από το τραπέζι το τάμπλετ του όπου η εφαρμογή που ήταν ανοιχτή του έδειχνε σε πραγματικό χρόνο την πορεία των μετοχών αλλά και των άλλων χρηματοπιστωτικών περιουσιακών στοιχείων του.

Παρότι οι επιχειρήσεις του είχαν να κάνουν κυρίως με τις φυτείες μπανάνας και την αγροτική παραγωγή της χώρας είχε επενδύσει από τα κέρδη του σε μετοχές και αμοιβαία κεφάλαια ενώ πρόσφατα είχε αρχίσει να επενδύει και στον αναπτυσσόμενο τουρισμό της Ντομίνικα. Καθώς το φυσικό περιβάλλον με τα δάση της βροχής και την σπάνια πανίδα είχε μείνει σχεδόν άθικτο, στο νησί είχε αρχίσει να αναπτύσσεται ο οικολογικός τουρισμός ενώ κατέφθαναν και πολλοί παραθεριστές για να παρατηρήσουν τις καμπούρες φάλαινες που συναντιόνταν πολύ στην περιοχή.

Ήταν πολύ πλούσιος και ακόμα περισσότερο για τα δεδομένα του νησιού. Σκόπευε να αυξήσει την οικονομική του επιφάνεια με ένα νέο τουριστικό θέρετρο που θα συνδύαζε την επαφή με το φυσικό περιβάλλον με την άνεση και την πολυτέλεια στην οποία ήταν συνηθισμένοι οι Ευρωπαίοι και Αμερικανοί που ταξίδευαν.

Άφησε την τραπεζαρία και πέρασε στο μικρό σαλόνι που έβλεπε στο μεγάλο κτήμα γύρω από το σπίτι. Βρήκε εκεί την γυναίκα του που, όπως έκανε κάθε πρωί, γυμναζόταν με ασκήσεις μια νέας μόδας που βρισκόταν κάπου ανάμεσα στη γυμναστική και την γιόγκα.

-Φεύγεις; τον ρώτησε.

-Ναι, τι θα κάνεις εσύ σήμερα;

-Έλεγα να πάω για ψώνια.

-Πολύ καλή ιδέα, αν θες μπορούμε να φάμε το μεσημέρι μαζί.

-Εντάξει, θα σε πάρω τηλέφωνο.

Ο Χάρι χαμογέλασε και βγήκε, η Λούπε ήταν η τέλεια σύζυγος για εκείνον. Μια γυναίκα απόλυτα προσαρμοσμένη στην καλή ζωή και με μόνα ενδιαφέροντα το ντύσιμό της και την καλοπέραση. Η τέλεια συνοδός για τις δεξιώσεις και το σωστό συμπλήρωμα για την εικόνα του.

Το ότι είχε καταφέρει να του χαρίσει και τέσσερα παιδιά ήταν κάτι που δεν το είχε υπολογίσει αλλά ήταν ικανοποιημένος που είχε γίνει. Βγήκε από το σπίτι και κάθισε στην αναπαυτική θέση της λιμουζίνας με την οποία μετακινείτο.

-Εντάξει, Στεφάν, είπε στον οδηγό, πάμε στα γραφεία της εταιρίας.

 

Η Λούπε Μολντιέ και νυν Μπέρεμ ήταν μια όμορφη γυναίκα ακόμα και στην πέμπτη δεκαετία της ζωής της. Ήταν μόλις δεκαοκτώ όταν είχε για πρώτη φορά συναντήσει τον Χάρι και είχε γοητευτεί από την αρρενωπή ομορφιά του αλλά και τα αμερικάνικα δολάρια που ξόδευε άφθονα για την καλοπέρασή του. Έγινε ερωμένη του και μετά γυναίκα του, είχε ζήσει στην αφθονία και δεν μετάνιωνε για τις επιλογές της.

Ως κυρία Μπέρεμ ήταν καλοδεχούμενη σε όλα τα σαλόνια του Ρουσό, σε κάθε καλό κλαμπ και μαγαζί ρούχων, ενώ οι υπάλληλοι σκοτώνονταν να την εξυπηρετήσουν και να την ευχαριστήσουν.

Τελείωσε την γιόγκα και σηκώθηκε από το παχύ, μαλακό χαλί. Πήρε μια πετσέτα από την πλάτη μιας πολυθρόνας και σκούπισε τον ιδρώτα από το πρόσωπό της.

-Μαμά, φεύγω.

-Νωρίς δεν είναι; είπε στρεφόμενη να αντικρίσει τον μικρότερο από τα παιδιά της, τον Νίκολας.

Μπορεί να ήταν ο μικρότερος αλλά ήταν και αυτός πια ολόκληρος άνδρας, ένα κεφάλι πιο ψηλός από εκείνη με την διάπλαση αμυντικού του αμερικανικού ποδοσφαίρου, ενός αθλήματος που ποτέ δεν είχε παίξει μιας και δεν ήταν κάτι που συνηθιζόταν στην χώρα.

-Θα πάω πρώτα από τον Λουντοβίκ να δούμε τις σημειώσεις του και μετά θα πάμε για μάθημα.

-Εντάξει, είπε η Λούπε.

Συνέχισε να σφουγγίζει τον ιδρώτα της με το μυαλό της να τρέχει στο τι είχε να κάνει σήμερα. Θα περνούσε καλά.

 

Ο Νίκολας ήξερε ότι η μητέρα του δεν θα απασχολείτο με το ποιον δρόμο πήρε ή πού πήγε καν βγαίνοντας και έτσι δεν πήρε καμία προφύλαξη για να κρυφτεί. Αντί να βγει στον δρόμο που θα τον έφερνε στο σπίτι του φίλου του και συμμαθητή στο κολλέγιο «Ντελβιέ», πήρε τον δρόμο για το εσωτερικό του απέραντου κτήματος.

Διέσχισε την ανοιχτή έκταση γύρω από το σπίτι και μετά πέρασε ανάμεσα στις σειρές από τις ψηλές μπανανιές. Οι εργάτες που έσκαβαν εκεί το χώμα για να είναι αφράτο και πιο δεκτικό στο νερό τον χαιρέτησαν με χαμόγελα και εκείνος το ανταπέδωσε. Δεν είχε πρόβλημα να τους συναναστρέφεται και το ήξεραν.

Πίσω από τα κατάφορτα με καρπό δέντρα, εκεί που το έδαφος έπαιρνε να ανηφορίζει, βρισκόταν μια καλύβα. Δεν ήξερε πόσων ετών ήταν ή για ποιο λόγο είχε κατασκευαστεί αλλά την είχε ανακαλύψει όταν ήταν παιδί και ήταν η κρυψώνα του και το μυστικό του. Την είχε αφήσει για κάποια χρόνια αλλά τώρα ενήλικος είχε βρει μια άλλη χρήση για αυτήν.

Έφτασε στον προορισμό του και κοίταξε γύρω. Κανένας δεν βρισκόταν εκεί και κανένας δεν έδειχνε να ξέρει αυτό το μέρος. Απ’ έξω φαινόταν μια απλή τετράγωνη κατασκευή με μια πόρτα μόνο αλλά εκείνος την είχε φροντίσει. Είχε βρει μέσα ένα κρεβάτι και μια σόμπα με ξύλα για τις υγρές μέρες, μιας και το κρύο δεν ήταν ποτέ δριμύ σ’ αυτά τα μέρη, και εκείνος είχε αυξήσει τις ανέσεις της. Ένα τραπέζι και μια καρέκλα, μερικά σκεπάσματα και μερικά σκεύη, πράγματα που κανένας δεν θα αναζητούσε.

Στάθηκε στην πόρτα και χτύπησε συνθηματικά. Του άνοιξαν και μπήκε. Ένα από τα πράγματα που είχε φέρει εδώ ήταν μια λάμπα πετρελαίου, η καλύβα δεν είχε ρεύμα, που τώρα φώτιζε το δωμάτιο και τον λόγο που είχε ξαναθυμηθεί το παλιό του κρησφύγετο. Μια όμορφη κοπέλα στεκόταν στην μέση του δωματίου.

-Καλημέρα, γλυκιά μου Βίνα, είπε και άνοιξε τα χέρια του. Η κοπέλα έπεσε πάνω του και εκείνος την έσφιξε στην αγκαλιά του.

 

Ο Τζον Μπέρεμ έμοιαζε στον πατέρα του όχι μόνο στην κορμοστασιά αλλά και στην επιχειρηματική διάνοια και το ένστικτο για τις καλές συμφωνίες. Ήταν μάλιστα πολύ πιο αδίστακτος από εκείνον. Σαν τον πατέρα του δούλευε πολλές ώρες και εντατικά αλλά ήξερε και να απολαμβάνει την ζωή του.

Αυτό το τελευταίο ήταν ένα από τα λίγα πράγματα στα οποία διαφωνούσε με τον Χάρι. Παρότι και ο πατέρας του απολάμβανε την πολυτέλεια και είχε ακριβά γούστα, δεν επιδιδόταν σε κραιπάλες και ήταν εγκρατής. Αντίθετα ο Τζον ήταν πάντα της πληθωρικής απόλαυσης, από κρασιά και κουστούμια μέχρι γυναίκες και αυτοκίνητα.

Γι’ αυτό και τώρα βρισκόταν στο κρεββάτι με δύο γυναίκες, η μια ήταν λευκή σαν το γάλα και η άλλη μιγάδας, δεν έκανε διακρίσεις στις φυλές. Καυχιόταν στις ανδροπαρέες ότι είχε κοιμηθεί με γυναίκες από όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.

Σηκώθηκε από το τεράστιο κρεββάτι με τα μεταξωτά σεντόνια και έριξε ένα παιχνιδιάρικο χτύπημα στον πισινό της λευκής γυναίκας.

-Ώρα να πηγαίνω, Μάγκι, και δεν θες και εσύ να αργήσεις.

Η γυναίκα, μια κοκκινομάλλα με φακίδες και πλούσιες καμπύλες, γύρισε ανάσκελα και τεντώθηκε. Ύστερα σηκώθηκε από το κρεββάτι και τον πλησίασε.

-Δεν θέλω να αργήσω, αλλά σίγουρα προλαβαίνουμε για ένα γρήγορο.

 

Η Βίνα ήταν κόρη ντόπιων εργατών, μάλιστα δεν ήταν μιγάδα αλλά απόγονη των γηγενών Καρίβων του νησιού. Αυτό δεν είχε καμία σημασία, όπως δεν είχε σημασία και η υπέροχη ομορφιά της με τα σπαστά μακριά μαύρα μαλλιά και τα ζεστά μαύρα μάτια της. Την αγαπούσε για τον γλυκό χαρακτήρα της, γιατί ταίριαζαν τόσο πολύ, γιατί ήταν το άλλο του μισό.

Την φίλησε, τα απαλά της χείλη άνοιξαν κάνοντας χώρο στη γλώσσα του για να βρει τη δική της. Είχε γεύση σοκολάτας, είχε προφανώς φάει πριν λίγο. Χάιδεψε την πλάτη της και τα χέρια του γλίστρησαν ως τους γοφούς της. Εκείνη δεν αντέδρασε. Μόνο συνέχισε να τον φιλάει. Ο Νίκολας την άφησε μια μόνο στιγμή, ίσα που να ακουμπήσει την τσάντα του στο τραπέζι και μετά συνέχισε να την φιλάει.

Η Βίνα άρχισε να του ξεκουμπώνει το πουκάμισο και μετά το παντελόνι. Φτάνοντας στον ανδρισμό του έκλεισε τα δάκτυλά της γύρω του κάνοντας τον Νίκολας να πάρει βαθιά ανάσα.

-Σου αρέσει; ψιθύρισε.

-Πολύ, όσο μου αρέσεις εσύ ολόκληρη.

Βρήκε τα κορδόνια του φορέματός της και τα έλυσε. Το φόρεμα κύλησε από πάνω της αποκαλύπτοντας το γυμνό της σώμα. Ο Νίκολας κοίταξε τα στητά στήθη της με τις σκούρες θηλές, ήδη ερεθισμένες, και την επίπεδη κοιλιά της, το λευκό εσώρουχο που έκανε αντίθεση με το σκούρο δέρμα της, τα λεπτά πόδια της. Πήρε βαθιά ανάσα.

Η Βίνα τον φίλησε και πάλι. Η γλώσσα της έπαιξε με τη δική του ενώ τα χέρια της ήταν απασχολημένα με το να τον γδύνει. Δεν σταμάτησε ούτε στο εσώρουχό του και τον άφησε τελείως γυμνό πριν κολλήσει το σώμα της και πάλι στο δικό του ενώ τον φιλούσε. Ο Νίκολας χάιδεψε την πλάτη της και κατέβασε τα χέρια του μέχρι το εσώρουχό της περνώντας τα από μέσα για να ακουμπήσει τους γλουτούς της. Την ανασήκωσε και εκείνη έδεσε τα πόδια της γύρω από τη μέση του.

Εκείνος την μετέφερε στο κρεββάτι και την ξάπλωσε. Έγειρε από πάνω της και τη φίλησε πάλι, πρώτα στα χείλη και μετά στο λαιμό της, κατεβαίνοντας προς τα στήθη της, τον τρέλαιναν τα στήθη της, ήταν μικρά και σφιχτά και δε χόρταινε να τα φιλάει και να παίζει με τη γλώσσα του με τις θηλές της. Άγγιξε τη θηλή της με την γλώσσα του πριν την κλείσει στα χείλη του και ένιωσε την Βίνα να ριγεί από την ευχαρίστηση. Άπλωσε το χέρι του στην κοιλιά της και κατηφόρισε στο σγουρό τρίχωμα της ήβης της, ύστερα έφερε το χέρι του στην απαλή σάρκα ανάμεσα στα πόδια της και την χάιδεψε απαλά. Η Βίνα τεντώθηκε γεμάτη ένταση και πήρε βαθιά ανάσα καθώς τα δάκτυλά του έπαιρναν λίγο από το νέκταρ της.

Επέστρεψε στα χείλη της νιώθοντας το σώμα της ζεστό κάτω από το δικό του και με την επιθυμία να τον βασανίζει. Ο ανδρισμός του, βαρύς και σκληρός τον καλούσε να προχωρήσει ζητώντας την λύτρωση αλλά ήξερε ότι έπρεπε να περιμένει.

Ήξερε τι έπρεπε να κάνει για να ανακουφιστεί. Ανακάθισε στο κρεββάτι αλλά δεν πρόλαβε, η Βίνα έπιασε το χέρι του.

-Έλα, του είπε, κάνε με δική σου.

Ο Νίκολας ανέβλεψε και η Βίνα χαμογέλασε. Τον τράβηξε και πάλι κοντά της να ξαπλώσει δίπλα της.

-Το θέλω του, είπε.

Είχαν πολλές φορές κάνει ερωτικά παιχνίδια, την είχε χαϊδέψει, φιλήσει και γλύψει αλλά δεν είχαν ολοκληρώσει. Η κοπέλα δεν ήταν ακόμα έτοιμη. Σήμερα όμως φαινόταν κάτι να έχει αλλάξει. Έφερε το σώμα του πάνω από το δικό της και έσκυψε και τη φίλησε. Ένιωσε τον ανδρισμό του να ακουμπάει στην ήβη της και δίστασε για μια στιγμή. Ήταν έτοιμοι να περάσουν το σημείο από το οποίο δεν θα υπήρχε γυρισμός. Αλλά δεν αμφέβαλλε για εκείνη ούτε και για το τι αισθανόταν ο ίδιος, γιατί να μην γινόταν λοιπόν η ένωσή τους;

Την έκλεισε στην αγκαλιά του και την φίλησε πάλι με τη γλώσσα του να βρίσκει τη δική της, έφερε το πόδι του ανάμεσα στα δικά της και εκείνη κατάλαβε, του έκανε χώρο, τον άφησε ανάμεσα στα μαζεμένα πόδια της και τα έσφιξε στα πλευρά του. Ήταν ζεστή σαν να είχε πυρετό, τα μάγουλά της ήταν κατακόκκινα, τα χείλη της τα τόσο απαλά, γεμάτα υποσχέσεις.

Ένιωσε το σώμα της να ριγεί καθώς για πρώτη φορά την έκανε δική του, και να τον καλεί να συνεχίσει. Τώρα ακόμα και να το ήθελε δεν μπορούσε να γυρίσει πίσω. Τη φίλησε στο λαιμό και ξανά στα στήθη νιώθοντας την καρδιά της να χτυπάει τρελά.

-Ναι, ψιθύρισε η κοπέλα. Το θέλω…

Με αργές κινήσεις την έκανε δική του, κάθε κίνηση να φέρνει μια πρωτόγνωρη απόλαυση και ταυτόχρονα να τους κάνει να θέλουν την επόμενη τέτοια στιγμή. Για μια στιγμή η Βίνα ένιωσε έναν πόνο σαν να είχε κοπεί αλλά η δυσάρεστη αίσθηση χάθηκε στην ηδονή που την συνέπαιρνε.

Ο Νίκολας ένιωθε μέσα του μια δύναμη να συσσωρεύεται, μια δύναμη που ήθελε να απελευθερωθεί. Μια αίσθηση που ήταν τόσο καινούρια όσο και επιτακτική, να την ακολουθήσει στο τελικό της ξέσπασμα. Σαν το είναι του να μη χωρούσε στο σώμα του, σαν να ήθελε να επεκταθεί και στο σώμα της Βίνα, να γίνουν ένα, να είναι ένα.

Στο διάστημα που ήταν μαζί και όσο η κοπέλα δεν ήταν έτοιμη την ολοκλήρωση των σχέσεων τους είχαν εκφράσει αυτό που ένιωθαν με χάδια και φιλιά και όταν η επιθυμία γινόταν πολλή δυνατή κατέφευγε στην αυτοϊκανοποίηση. Κάποιες φορές του το είχε κάνει η Βίνα αυτό. Όλα αυτά έμοιαζαν όμως με παιχνιδάκια σε σχέση με αυτό που τώρα ζούσε.

Η Βίνα ένιωθε το αίμα της να σφυροκοπά τα μηνίγγια της αλλά όχι σαν να είχε πονοκέφαλο, ήταν μια αίσθηση γλυκιά, σαν όταν κάποιος έχει απλά πιει λίγο παραπάνω. Το σώμα της ήταν γεμάτο ένταση, σαν ένα ελατήριο που είχε πιεσθεί πολύ και τώρα ήθελε να ξετυλιχτεί απότομα. Τέντωσε το κορμί της σε ένα τόξο γεμάτο με αυτήν την ένταση και ένιωσε το χέρι του αγαπημένου της κάτω από την λεκάνη της να τη στηρίζει.

Ανέβασε τα πόδια της πιο ψηλά στα πλευρά του δίνοντάς του χώρο να βρεθεί περισσότερο μέσα της και καθώς γινόταν αυτό έσφιξε τα έσφιξε ενώ τη συνέπαιρνε το κύμα αυτό που λύτρωνε το σώμα της και έβαζε φωτιά στις αισθήσεις της. Τον φίλησε στο πιο βαθύ φιλί που του είχε δώσει ποτέ και μετά τον φίλησε στο λαιμό γλύφοντας μια αλμυρή σταγόνα ιδρώτα.

-Σε λατρεύω… ψιθύρισε εκείνος με φωνή που κόμπιαζε από την διέγερση και όλα όσα ένιωθε… Θέλω να είσαι…. μαζί μου…

Με μια τελευταία κίνηση έφτασε στην κορύφωση.

-Για πάντα… έβγαλε μια κραυγή αποτέλεσμα μιας απόλαυσης που πρώτη φορά ένιωθε.

Η Βίνα έκλεισε τα μάτια της και δάγκωσε τα χείλη της καθώς ένιωθε μέσα την δική της ολοκλήρωση να πλησιάζει επίσης.

-Νικ! φώναξε την επόμενη στιγμή καθώς βίωνε για πρώτη φορά την ερωτική κορύφωση και τα χέρια της άρπαξαν γερά τους ώμους του τόσο δυνατά που τα νύχια της χώθηκαν στο δέρμα του.

Έμειναν εκεί να βαριανασαίνουν για μια στιγμή και μετά ο Νίκολας ξάπλωσε στο κρεβάτι και την πήρε στην αγκαλιά του. Εκείνη έβαλε το κεφάλι της στο στέρνο του. Για λίγο δεν μίλησαν, απολάμβαναν την παρουσία ο ένας του άλλου αλλά και όλο αυτό που είχαν ζήσει.

-Είμαι ευτυχισμένος, είπε ο Νίκολας. έχω όλα όσα θα ήθελα.

Η Βίνα τον φίλησε στο πηγούνι.

-Και εγώ είμαι, του είπε. Και χαίρομαι που εσύ είσαι που με έκανες δική σου, θα είμαι πάντα και δεν θα ανήκω ποτέ σε κανέναν άλλο.

Τον φίλησε και πάλι, στο λαιμό αυτή τη φορά. Ήταν ένα σημείο που του άρεσε, το έβρισκε μάλιστα ιδιαίτερα διεγερτικό. Πράγμα που συνέβη και αυτή τη φορά. Έγειρε την Βίνα πίσω στο μαλακό στρώμα και άρχισε να τη φιλάει ενώ τα χέρια του χάραζαν μαγικές διαδρομές στο γυμνό και ερεθισμένο της κορμί.

Η 23^η Μονάδα Αντιμετώπισης Καταστροφών στεγαζόταν σε ένα μεγάλο κτιριακό συγκρότημα κοντά στο Μέλροουζ, σχεδόν στις εκβολές του ποταμού Ράριταν. Το να βρίσκεται έξω από την κυρίως πόλη του Νιούαρκ αποτελούσε μια μικρή δυσκολία για τα μέλη της που είχαν περισσότερη απόσταση να διανύσουν από τα σπίτια τους, αλλά εξυπηρετούσε επιχειρησιακά μιας και μπορούσαν να μετακινηθούν προς το αεροδρόμιο συντομότερα.

Το συγκρότημα αποτελείτο από πολλά διαφορετικά κτίρια. Κάποια, κυρίως τα διοικητικά, ήταν αναπαλαιωμένα και απέπνεαν τον αέρα μιας άλλης εποχής ενώ κάποια άλλα ήταν αντιπροσωπευτικά δείγματα της σύγχρονης αρχιτεκτονικής. Μερικά ήταν απλώς χρηστικά και κατάλληλα για τις επιχειρησιακές ανάγκες, όπως οι χώροι εξοπλισμού και των οχημάτων.

Το κτίριο που στέγαζε το γραφείο υπηρεσίας, και έδρα της νυχτερινής βάρδιας, ήταν ένα από τα μοντέρνα μέρη του συγκροτήματος. Ο Τζώρτζ Μπράουν πέρασε την αυτόματα ανοιγόμενη είσοδο και έδειξε την ταυτότητά του στους άνδρες της ασφάλειας πριν προχωρήσει στο μεγάλο φουαγιέ και το γραφείο της γραμματείας.

-Ποιοι είναι υπηρεσία; ρώτησε.

Η γραμματέας του έριξε μια ματιά και μετά του έδωσε το πινάκιο της βάρδιας. Ο Τζώρτζ διέτρεξε με το βλέμμα την κατάσταση και χαμογέλασε βλέποντας τα ονόματα του Μάικ και της Αμπέρ. Αυτοί οι δύο πάντοτε βρίσκονταν σε αυτήν την βάρδια. Βρήκε πιο κάτω τον Ρόμπερτ αλλά και τον γιατρό Νίκολας Φούλτον.

Κάθε βάρδια είχε τριάντα δύο άτομα, άνδρες και γυναίκες, κάθε ειδικότητας που μια επιχείρηση διάσωσης ή εκκένωσης θα μπορούσε να χρειαστεί. Επέστρεψε το πινάκιο και προχώρησε προς τον ανελκυστήρα. Το γραφείο του βρισκόταν στον δεύτερο όροφο αλλά ήθελε να σταματήσει και στο κέντρο επικοινωνίας στον πρώτο.

Ο πρώτος όροφος καταλαμβανόταν από τα αποδυτήρια, πολλά μέλη της μονάδας συνήθιζαν να αλλάζουν τα ρούχα τους με την στολή εδώ, και από το κέντρο επικοινωνιών. Περνώντας την είσοδο, ο Τζώρτζ κοντοστάθηκε για να συνηθίσουν τα μάτια του στο ημίφως. Εξαιτίας των πολλών οθονών και οργάνων, στον χώρο επικρατούσε χαμηλός φωτισμός που διευκόλυνε στην εργασία σε όλα αυτά.

Βάρδια τώρα είχε ένας από τους καλύτερους τεχνικούς της μονάδας, ο Φίλιπ Νόουλαντ, που βρισκόταν μπροστά από μια οθόνη στην οποία έτρεχαν στήλες δεδομένων.

-Beam me up, Scotty! είπε τραβώντας την προσοχή του τεχνικού αναφερόμενος όχι μόνο στην υψηλή τεχνολογία που χρησιμοποιούσε αλλά και στην αγαπημένη του σειρά.

-Ταγματάρχα, είπε, νωρίς νωρίς.

-Ανέλαβα την αποστολή στην Ντομίνικα, είπε ο Τζώρτζ. Έχουμε νεότερα;

-Α, γι’ αυτό ήρθες από τώρα. Κινητοποιήθηκαν και άλλες μονάδες και από την Νέα Υόρκη και θα γίνει ενημέρωση στην μεγάλη αίθουσα σε μισή ώρα. Ήδη ετοιμάζονται αεροπλάνα στο αεροδρόμιο.

-Και από εσένα;

-Έτοιμο το δορυφορικό λινκ και το κέντρο επικοινωνιών του αεροσκάφους θα συνδέεται με εμένα εδώ και με τις ομάδες στο έδαφος οπότε θα μπορείτε να μιλάτε και με εμένα απευθείας.

-Άψογος όπως πάντα, Φίλιπ.

-Από εσένα είναι έπαινος.

Ο Φίλιπ έκανε πίσω την αναπηρική πολυθρόνα του και γύρισε προς το μέρος του Τζώρτζ. Ήταν παραπληγικός, αποτέλεσμα μιας σπάνιας νευροπάθειας από την οποία είχε προσβληθεί πολύ παλιά, παρότι θα μπορούσε να βγει στη σύνταξη είχε προτιμήσει να παραμείνει στην υπηρεσία όπου αξιοποιούσε την ευφυία και τις ικανότητές του.

-Σε ζήτησε και ένας νεαρός, είπε.

-Εμένα;

-Ναι, τον έστειλε ο μεγάλος. Φορούσε στολή της αστυνομίας, παράσημα και όλα τα καλά.

-Α κάτι μου είπε ο ταξίαρχος, είναι κάποιος που θέλει να αφήσει την αστυνομία για να έρθει σε εμάς. Και μιας και μιλάμε για καινούριους, ενημέρωσες και τον δόκιμο ότι μας καλέσανε;

-Φυσικά.

-Εντάξει, θα είμαι στο γραφείο μου, με ενημερώνεις αν έχουμε κάτι.

Ο Τζώρτζ επέστρεψε στον ανελκυστήρα και μόλις η πόρτα του θαλαμίσκου άνοιξε, αντίκρισε ένα συνάδελφο και ομόβαθμο, τον ταγματάρχη Γουίλσον. Ήταν αξιωματικός υπηρεσίας της προηγούμενης βάρδιας και θα παρέμενε τώρα ως τον αντικαταστάτη του Τζώρτζ.

-Εσένα έψαχνα, του είπε ο Γουίλσον καθώς έμπαινε στον θαλαμίσκο ο Τζώρτζ.

-Α, μπα, γιατί;

-Ο μεγάλος μας έφερε έναν καινούριο υποψήφιο, ήταν στην αστυνομία  της Νέας Υόρκης αλλά θέλει να βρει κάτι πιο ήρεμο. Ξέρω ότι στον έστειλε εσένα, αλλά μιας και έχεις έναν δόκιμο ήδη έλεγα μήπως ήθελες να τον μεταφέρουμε σε άλλη ομάδα.

-Θες να τον πάρεις; ρώτησε ο Τζώρτζ ενώ πίεζε το κουμπί για τον δεύτερο όροφο.

-Αν δεν έχεις αντίρρηση, είπε ο Γουίλσον.

-Έγινε, θα ενημερώσεις τον ταξίαρχο;

-Ναι, θα του το πω το πρωί.

-Ποιος θα με αντικαταστήσει;

-Ο Γουέην, είπε ο Γουίλσον ενώ άνοιγαν οι πόρτες του ανελκυστήρα στον δεύτερο όροφο. Τον έχω ειδοποιήσει.

Ο Τζώρτζ ένευσε και έκανε να προχωρήσει προς το γραφείο του.

-Καλή τύχη εκεί έξω, είπε ο Γουίλσον και ο Τζώρτζ τον ευχαρίστησε με ένα νεύμα.

 

Ο Μάικ Κάμπελ περίμενε στην άκρη του πεζοδρομίου με ένα σακίδιο στα πόδια του. Ήταν ντυμένος με ένα μαύρο παντελόνι και ένα πουκάμισο, σπάνια θα τον έβλεπε κανείς με άλλο χρώμα και αυτό συνήθως δεν θα ήταν πολύ μακριά από το μαύρο, ένα σκούρο μπλε λόγου χάρη.

Η Άμπερ έφερε το αυτοκίνητό της κοντά του και εκείνος έβαλε το σακίδιό του στο πίσω μέρος πριν καθίσει στην θέση του συνοδηγού, Καθώς η Άμπερ έφερνε το αυτοκίνητο και πάλι στην κυκλοφορία, ο Βρετανός κοίταξε το ρολόι του.

-Είναι νωρίς, είπε η Άμπερ, δεν θα μας καλούσαν από τώρα για την βάρδια και μόνο. Κάτι έγινε.

-Από όσο έριξα μια ματιά, δεν έχουμε κάποια καταστροφή στην χώρα αλλά από το πρωί υπάρχει μια έκρηξη ηφαιστείου στην Ντομίνικα σε εξέλιξη, οπότε πιστεύω ότι εκεί πάμε.

-Άρα πετάμε το C.

-Το ετοιμάζουν, έμαθα.

Η Άμπερ χαμογέλασε. Αυτό ήταν ίδιον των πιλότων, να μην αφήνουν τίποτα στην τύχη και να έχουν προετοιμαστεί σχεδόν για οτιδήποτε θα τους παρουσιαζόταν. Το είχε και η ίδια και το εκτιμούσε εξαιρετικά στους άλλους. Ο Μάικ δεν μίλησε για λίγο και μετά της είπε:

-Έχεις πάει ποτέ στην Ντομίνικα;

-Όχι, γιατί;

-Είναι μια δύσκολη προσέγγιση και προσγείωση.

-Πιο δύσκολη από το Χονγκ-Κονγκ; ρώτησε η Άμπερ με ένα χαμόγελο.

«Μη χαμογελάς γαμώτο, τις κάνεις πιο έντονες,» ψιθύρισε η κακή φωνή στο μυαλό της που μιλούσε πάντα με την φωνή του πρώην της. Το χαμόγελο έσβησε από τα χείλη της παρότι ο πρώην της ήταν παρελθόν και βρισκόταν με τον μόνο άνθρωπο που ήξερε ότι ποτέ δεν έδινε σημασία στα σημάδια που κουβαλούσε.

-Μοιάζει κατά κάποιο τρόπο, έχει πολλά ψηλά εμπόδια κοντά στο αεροδρόμιο. Μόνο που δεν είναι ούτε κατά διάνοια σαν το αεροδρόμιο του Χόνγκ-Κονγκ, δεν έχουν σχεδόν κανένα βοήθημα, η προσέγγιση είναι εξ’ όψεως.

-Μέσα στην νύχτα;

-Θα ξημερώσει ως που να φτάσουμε, είπε ο Μάικ. Θα είναι χάραμα, δεν είναι εκεί το πρόβλημα. Το ηφαίστειο δεν ξέρω πόσο θα μας συσκοτίσει την ατμόσφαιρα.

-Φαντάζομαι θα το διαπιστώσουμε, πως και βρέθηκες στην Ντομίνικα;

-Ήταν μια από τις τελευταίες πτήσεις μου με την RAF πριν το Αφγανιστάν. Είχαμε μεταφέρει υγειονομικό εξοπλισμό. Σχεδόν αμέσως με την επιστροφή μου στην Αγγλία, έφυγα για το Αφγανιστάν.

Η Άμπερ ήξερε ότι μετά την θητεία του σε εκείνη την άγρια περιοχή, μια θητεία που διακόπηκε απότομα από τον τραυματισμό του, είχε έρθει στην υπηρεσία τους. Στο Αφγανιστάν είχε γνωρίσει τον Τζώρτζ που τον έπεισε να έρθει μαζί του όταν ξεκίνησε στην 23^η Μονάδα Αντιμετώπισης Καταστροφών. Ήταν ο πιο έμπειρος από τους πιλότους της 23^ης και εκείνη κοντά του είχε μάθει πολλά.

«Όχι ότι δεν τον είχε διδάξει και εκείνη μερικά πράγματα,» σκέφθηκε με ένα χαμόγελο που αυτή τη φορά κατάφερε να διατηρήσει.

Φτάνοντας στον προορισμό τους έφερε το μικρό της Φορντ στον χώρο στάθμευσης και μετά βγήκαν με τον Μάικ. Προχώρησαν προς το κτίριο όπου θα συγκεντρωνόταν η ομάδα τους.

-Πρέπει να αλλάξουμε κιόλας, είπε η Άμπερ.

-Στολή πτήσης καλύτερα, είπε ο Μάικ. Να γλιτώσουμε κόπο.

 

-Καλησπέρα, Ρόμπερτ, είπε η Αμάντα πλησιάζοντας το γραφείο της γραμματείας.

Ο Ρόμπερτ είχε φτάσει λίγο πριν από εκείνη και υπέγραφε στην κατάσταση υπηρεσίας. Το γραφείο της γραμματείας ήταν κυκλικό, κάτι που του είχε χαρίσει το εύλογο όνομα το δακτυλίδι, με τις γραμματείς να δουλεύουν στην εσωτερική πλευρά του κύκλου. Τώρα είχε μείνει μια μόνο από τις κοπέλες της γραμματειακής υποστήριξης που θα εξυπηρετούσε την νυχτερινή βάρδια.

-Καλώς την, είπε ο Ρόμπερτ και παραμέρισε για να την αφήσει να υπογράψει και αυτή.

Προχώρησαν μαζί προς τον ανελκυστήρα.

-Καμιά ιδέα πού πάμε; ρώτησε.

-Όχι, ο Φίλιπ είπε ότι είχαμε εντολή να συγκεντρωθούμε αλλά δεν είπε για πού.

-Θα μας πει ο Τζώρτζ σύντομα, φαντάζομαι.

Η πόρτα άνοιξε και μπήκαν στον θαλαμίσκο.

-Όλα καλά; ρώτησε η Αμάντα.

-Είχα μια ακόμα ήσυχη συζήτηση με την Νόλα.

-Ήσυχη; έκανε η Αμάντα σηκώνοντας ένα φρύδι.

-Δεν σπάσαμε τίποτα, είπε ο Ρόμπερτ καθώς σταματούσαν στον πρώτο όροφο.

Η Αμάντα γέλασε καθώς έβγαινε και προχωρούσε προς τα αποδυτήρια. Εκείνη είχε έρθει με τα πολιτικά ρούχα της και τώρα θα άλλαζε με την στολή, ο Ρόμπερτ είχε κρατήσει την συνήθεια από την αστυνομία να πηγαίνει με την στολή στην δουλειά.

 

Ο Μάικ στάθηκε μπροστά στον φωριαμό του σχεδόν γυμνός. Κοίταξε τον εαυτό του στον καθρέφτη και άγγιξε την ουλή που κατέβαινε κάθετα την δεξιά πλευρά της κοιλιάς του και χανόταν κάτω από την γραμμή του εσώρουχού του. Συνολικά ήταν δεκαοκτώ εκατοστά και παρά τα χρόνια που είχαν περάσει την ένιωθε να μυρμηγκιάζει τις μέρες με αυξημένη υγρασία.

-Όταν βλέπω αυτήν την ουλή θυμάμαι πόσο κοντά φτάσαμε στο να σε χάσουμε εκείνη την νύχτα στην Κανταχάρ.

Ο Μάικ στράφηκε και αντίκρισε τον Τζώρτζ. Ο επικεφαλής της βάρδιας πήγε στον δικό του φωριαμό και τον άνοιξε. Από το ράφι πάνω πάνω πήρε τα διακριτικά και το σήμα της μονάδας και τα προσάρμοσε στο μανίκι του. Στράφηκε στον Μάικ που είχε ντυθεί και εκείνος.

-Έτοιμος;

-Ναι, πάμε.

Οι στολές που φορούσαν στην Μονάδα Αντιμετώπισης Καταστροφών έμοιαζαν με τις καθημερινές χρηστικές του στρατού μόνο που αντί για παραλλαγής ή γκρι που είχαν στον στρατό, αυτές εδώ ήταν απλά βαθύ μπλε. Ο Μάικ είχε βάλει την γκρι στολή πτήσης των πιλότων. Αντίθετα με τον Τζώρτζ που είχε διατηρήσει τον βαθμό του, εκείνος δεν το είχε κάνει μιας και ερχόταν από την αεροπορία μιας ξένης χώρας.

 

-Έτοιμη για ταξίδι; ρώτησε η Αμάντα καθώς έβγαζε την μπλούζα της και έμενε με τα εσώρουχα για να φορέσει την μπλε στολή της. Στο μανίκι έφερε το λευκό περιβραχιόνιο με τον κόκκινο σταυρό που την ξεχώριζε σαν μέρος του ιατρικού προσωπικού.

Η Άμπερ που είχε αρχίσει ήδη να φοράει την στολή πτήσης ένευσε. Κοίταξε την Αμάντα καθώς ντυνόταν. Δεν ζήλευε τις καμπύλες της που της επέτρεπαν ένα θηλυκό ντύσιμο και τραβούσαν την προσοχή των ανδρών, αυτό που έφερε ένα τσίμπημα πόνου στην καρδιά της ήταν ότι εκείνη μπορούσε να έχει αυτή την προσοχή γιατί ήταν ασημάδευτη. Η ίδια δεν θα μπορούσε πια να το έχει αυτό, και δεν ήθελε θαυμαστές, ήθελε μια ανθρώπινη επαφή, μια σχέση που να την γεμίζει. Μια που ήταν αδύνατη αφού έβλεπε στα μάτια εκείνων των ανδρών που την κοίταζαν πόση αποστροφή τους προκαλούσαν τα σημάδια της.

-Έτοιμη, πάμε;

-Ναι, είπε στην Αμάντα που δεν μάντευε τίποτα από τις σκέψεις που βασάνιζαν την πιλότο.

 

Η αίθουσα ενημερώσεων ήταν στον τρίτο όροφο του κεντρικού κτιρίου και τον καταλάμβανε κατά το μεγαλύτερο μέρος του. Είχε θέσεις για πάνω από εκατό άτομα και ένα σύστημα ήχου και εικόνας που θα ζήλευαν πολλοί κινηματογράφοι στον κόσμο.

Οι θέσεις των ακροατών ήταν αρκετά αναπαυτικές ενώ είχαν και προσαρμοσμένο τραπεζάκι για να μπορεί κάποιος να κρατήσει σημειώσεις. Ήταν τοποθετημένες σε σειρές που σχημάτιζαν τόξα και σε αρκετό βάθος με πρόσωπο στην γιγαντοοθόνη και το πόντιουμ στα δεξιά της. Πιο δίπλα από το πόντιουμ υπήρχε και ένα τραπέζι με θέσεις για τους ομιλητές.

Απόψε η αίθουσα ήταν γεμάτη και στο τραπέζι βρίσκονταν πέντε άνδρες, ένας εκ των οποίων ήταν ο Τζώρτζ ο οποίος ανέβηκε στο βήμα πρώτος. Άγγιξε το μικρόφωνο και αμέσως επικράτησε απόλυτη ησυχία.

-Σήμερα το πρωί το ηφαίστειο του όρους Γουάτ στην Ντομίνικα άρχισε να εμφανίζει έντονη δραστηριότητα. Είναι ένα στρωματοηφαίστειο της Ηωκαινίου περιόδου με πιθανότητα πολλαπλών θαλάμων και διόδων λάβας στο εσωτερικό του. Η τελευταία του έκρηξη ήταν το 1997 και ήταν σχετικά ακίνδυνη αλλά αυτή την φορά όλα δείχνουν ότι… Ναι, Μπόιλς;

Ένας από τους άνδρες στην πρώτη σειρά είχε σηκώσει το χέρι του διακόπτοντας τον Τζώρτζ.

-Όταν λέμε σχετικά ακίνδυνη, τι εννοούμε;

-Ατμό, στάχτη και βλήματα από πέτρες.

-Μια χαρά, κάτι σαν το Όρος του Χαμού όταν πάει ο Φρόντο να ρίξει το δακτυλίδι, σχολίασε ο Μπόιλς προκαλώντας βροντερά γέλια στην αίθουσα.

-Και θα μοιάζει ακόμα περισσότερο σε λίγο, αυτή την φορά αναμένεται να υπάρξει και έκχυση λάβας, ήδη η στάθμη στον κώνο έχει ανέβει αρκετά, σύμφωνα με το παρατηρητήριο ηφαιστειακής δραστηριότητας της Ντομίνικα. Και εδώ μπαίνουμε εμείς. Αποστολή μας είναι να βοηθήσουμε στην εκκένωση της ανατολικής πλευράς του νησιού μέχρι να εκτονωθεί το ηφαίστειο. Θα μετακινηθούμε με τρία αεροπλάνα. Το πρώτο θα μεταφέρει τον εξοπλισμό μας και κάποια οχήματα, το δεύτερο οχήματα και το τρίτο το προσωπικό. Περισσότερες λεπτομέρειες θα έχουμε όταν φτάσουμε εκεί και συντονιστούμε με τις αρχές της χώρας για το ποιες ακριβώς θα είναι οι ζώνες ευθύνης μας. Μάικ, ενημέρωσέ μας λίγο για τα της πτήσης ως εκεί.

Ο Μάικ σηκώθηκε από την θέση του και προχώρησε προς το βήμα. Ο Τζώρτζ του παραχώρησε τη θέση του και ο Μάικ πήρε θέση στο πόντιουμ ενεργοποιώντας την οθόνη και προβάλλοντας ένα χάρτη.

-Η πτήση ως την Ντομίνικα δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο, διαρκεί περίπου επτά ώρες και θα προσεγγίσουμε το νησί από βορρά. Η προσγείωση είναι άλλη ιστορία. Το διεθνές αεροδρόμιο Τσαρλς Ντάγκλας δεν διαθέτει όργανα προσέγγισης, γίνεται οπτικά και γι’ αυτό μόνο από την ανατολή ως τη δύση του ηλίου.

-Και εμείς θα το επιχειρήσουμε μέσα στην νύχτα; ρώτησε ένας άνδρας.

-Όχι, καθόλου. Η Ντομίνικα είναι μια ώρα μπροστά από εμάς, μαζί με τις επτά ώρες που θέλουμε για να πάμε, υπολογίζω ότι θα φτάσουμε εκεί κάπου μεταξύ οκτώ και εννέα το πρωί αναλόγως με το πόσο γρήγορα θα φύγουμε από’ δω.

Ο Μάικ άλλαξε την εικόνα στην οθόνη. Αυτό που έβλεπαν τώρα ήταν κατανοητό μόνο από τους πιλότους. Ήταν η σχηματική παράσταση της προσέγγισης. Με έναν δείκτη λέιζερ τους έδειξε μερικές ενδείξεις στο κάτω μέρος του σχεδιαγράμματος.

-Στα νότια έχει υψώματα αρκετού ύψους, είναι οι παρυφές του Μορν Ντιαμπλοτίν. Η Ντομίνικα έχει ακόμα έναν αεροδιάδρομο στον νότο, αλλά ο διάδρομος δεν είναι αρκετός για να προσγειωθούμε χώρια που με τους καπνούς του ηφαιστείου αμφιβάλλω αν θα μπορούσαμε να δοκιμάσουμε προσγείωση εκεί. Οπότε το Ντάγκλας είναι η μόνη μας επιλογή. Και εκεί ο διάδρομος δεν είναι πολύ μεγάλος οπότε καλό είναι να πατήσετε όσο πιο σύντομα μπορείτε και να κόψετε άμεσα με την αντίστροφη. Στην τελική και μέχρι του κατωφλιού του διαδρόμου υπάρχει ένα χωράφι με φοίνικες, δεν υπάρχει περίπτωση να μην το δείτε, θα είναι μια καλή οπτική επιβεβαίωση ότι είστε στην σωστή πορεία.

-Όταν λέμε ότι ο διάδρομος δεν είναι πολύ μεγάλος; ρώτησε ένας πιλότος. Για τι μήκος μιλάμε;

-Είναι 1756 μέτρα με ελαφρά κλίση κατωφέρειας καθώς θα προσγειωθούμε στον 9.

-Ευχαριστούμε Μάικ, είπε ένας ξερακιανός άνδρας που δεν ήταν άλλος από τον ταξίαρχο Άνταμ Λη, διοικητή της 23^ης Μονάδας Αντιμετώπισης Καταστροφών.

Ο πιλότος επέστρεψε στην θέση του κάθισε δίπλα στην Άμπερ. Ένας άλλος άνδρας σηκώθηκε από το τραπέζι και στάθηκε δίπλα στο πόντιουμ. Ο Μάικ βόγκηξε και έγειρε προς το μέρος της Άμπερ.

-Αυτά είναι κακά νέα, της είπε.

-Γιατί; απάντησε εκείνη το ίδιο ψιθυριστά.

-Αυτός ο τύπος δίπλα στον Λη, είναι ο γερουσιαστής Κόρμακ, είναι μπελάς για την υπηρεσία και θα είναι και για εμάς αν έρθει μαζί.

-Ένας γερουσιαστής; Γιατί να έρθει μαζί;

Την απορία της την έλυσε ο Λη.

-Έχω την τιμή να σας παρουσιάσω τον αξιότιμο γερουσιαστή Άντριου Κόρμακ μέλος της επιτροπής της γερουσίας για τα κρατικά κονδύλια των σωμάτων ασφαλείας και την υποεπιτροπής για τις υπηρεσίες έρευνας και διάσωσης ο οποίος και…

-Κατάλαβες τώρα; μουρμούρισε ο Μάικ στο αυτί της Άμπερ και εκείνη την στιγμή σαν να τον άκουγε ο Τζώρτζ έκανε έναν μορφασμό απέχθειας.

Η Άμπερ ωστόσο δεν πρόσεχε τίποτα από τα δύο καθώς ένιωθε την ανάσα του ζεστή στο λαιμό της, σχεδόν σαν φιλί, ή σαν να ετοιμαζόταν να την φιλήσει, και για μια ακόμα φορά συνειδητοποιούσε τι είχε χάσει για πάντα.

-Ο γερουσιαστής θα έρθει μαζί σας για να εκτιμήσει τις επιχειρησιακές δυνατότητες και ανάγκες των Μονάδων Αντιμετώπισης Καταστροφών.

-Να πάρει και να σηκώσει! είπε ο Μάικ.

Η γυναίκα λικνιζόταν πάνω από τον άνδρα σαν χορεύτρια ανατολίτικων χορών προσφέροντάς του ηδονή. Ήταν μια νεαρή γυναίκα ασιατικής καταγωγής με λεπτοκαμωμένο σώμα. Καθισμένη ιππαστί πάνω στον εραστή της τον κοίταζε στα μάτια ενώ αύξανε τον ρυθμό της.

Είδε τους μύες της κοιλιάς του να σφίγγονται και κατάλαβε ότι πλησίαζε στην ολοκλήρωση, τα χέρια του που κράτησαν γερά τους γοφούς της ήταν ακόμα ένα ενδεικτικό σημείο. Συνέχισε πιο έντονα και χαμογέλασε αυτάρεσκα με το βογκητό που ξέφυγε από τα χείλη του.

Της άρεσε αυτός ο άνδρας, ήταν γυμνασμένος και μυώδης, αντίθετα με τους περισσότερους πελάτες της ήταν ευχάριστη η συνεύρεση μαζί του. Και δεν χρειαζόταν να υποκριθεί ιδιαίτερα μαζί του όπως και αυτήν την στιγμή που πλησίαζε στην κορύφωση.  

Το κινητό του άνδρα χτύπησε στην πιο ακατάλληλη στιγμή αλλά ο εραστής της δεν το αγνόησε. Άπλωσε το χέρι του και το πήρε από το κομοδίνο δίπλα του.

-Μπράουν, είπε.

-Τι προτιμάς; είπε η φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής. Ένα ηφαίστειο στην Ντομίνικα ή μια πλημμύρα στο Μισούρι;

-Την Ντομίνικα.

-Συγκέντρωσε τους δικούς σου και φεύγεις αμέσως για το Νιούαρκ. Θα σας συναντήσουν εκεί ομάδες από την ενάτη και την εικοστή δευτέρα.

-Έγινε.

Ο άνδρας έκλεισε το τηλέφωνο και κάλεσε αμέσως έναν άλλο αριθμό.

-Μάζεψε όλη την ομάδα, είπε όταν του απάντησαν. Έχουμε αποστολή.

Ο άνδρας άφησε το τηλέφωνο και έφερε και πάλι τα χέρια του στους γοφούς της κοπέλας.

-Δυστυχώς πρέπει να συντομεύουμε.

-Φεύγεις; ρώτησε με ελαφρά τραγουδιστή φωνή.

-Ναι, και μάλιστα μακριά.

Το όνομά του ήταν Τζώρτζ Μπράουν και ήταν αξιωματικός της 23 ^ης Μονάδας Αντιμετώπισης Καταστροφών. Αν και τώρα βρισκόταν εκτός υπηρεσίας, θα ξεκινούσε σε λίγο η βάρδια του και για τον λόγο αυτό είχε δεχθεί το τηλεφώνημα.

Αλλά η δουλειά μπορούσε να περιμένει ακόμα για λίγο. Έπιασε τους γοφούς της πρόθυμης παρτενέρ του πιο σφιχτά και απόλαυσε την ηδονική κλιμάκωση του οργασμού.

-Θα αργήσουμε να τα ξαναπούμε; είπε η κοπέλα ενώ φορούσε τα εσώρουχά της.

-Λογικά όχι, είπε ο Τζώρτζ, τα ηφαίστεια είναι μια κατάσταση που εξελίσσεται γρήγορα. Θα σου τηλεφωνήσω.

Η κοπέλα φόρεσε ένα μικροσκοπικό φόρεμα που κολάκευε την σιλουέτα της και ο Τζώρτζ της έβαλε στο χέρι ένα μάτσο νομίσματα.

-Θα χαρώ να τα ξαναπούμε, είπε η κοπέλα.

-Θα τηλεφωνήσω όταν ξαναχρειαστώ τις υπηρεσίες σου.

Μόλις η κοπέλα έφυγε έκανε ένα γρήγορο μπάνιο και μετά φόρεσε την καθημερινή μπλε στολή υπηρεσίας και ξεκίνησε για την έδρα της 23 ^ης Μονάδας στο Νιου Τζέρσεϋ. Ήταν από τους ανώτερους αξιωματικούς της μονάδας αυτής και γι’ αυτό αναλάμβανε πάντα επικεφαλής σε όποια βάρδια βρισκόταν.

 

Η σκακιστική λέσχη «Ιππότες του Νιου Τζέρσεϋ» έμοιαζε να έχει βγει από μια άλλη εποχή, από την βικτωριανή Αγγλία ίσως. Είχε έναν αέρα αριστοκρατικής πολυτέλειας με μεγάλες δερμάτινες πολυθρόνες και σκαλιστά τραπέζια, ενώ οι βαριές κουρτίνες στα παράθυρα και το απόλυτα επαγγελματικό προσωπικό συνέτειναν σε αυτή την εικόνα. Ακόμα οι σκακιέρες με τα ξυλόγλυπτα κομμάτια ήταν ξεχωριστής ποιότητας.

Ο άνδρας που έπαιζε στο γωνιακό τραπέζι, δίπλα στο παράθυρο, εκτιμούσε την ατμόσφαιρα της λέσχης ακόμα περισσότερο όντας Βρετανός. Παρότι είχε χρόνια στην Αμερική, ο Μάικ Κάμπελ ήταν γέννημα θρέμμα της γηραιάς Αλβιόνος. Είχε γεννηθεί στο Σάουθαμπτον και είχε μεγαλώσει εκεί μέχρι την εισαγωγή του στην σχολή πιλότων της RAF. Από τότε ακόμα έτρεφε μια μεγάλη αγάπη για το σκάκι στο οποίο είχε γίνει ένας εξαιρετικός παίχτης με το πέρασμα του χρόνου.

Κοίταξε την σκακιέρα μπροστά του. Ο αντίπαλός του ήταν καλός αλλά μπορούσε να δει το σχέδιό του και είχε μια πολύ καλή ιδέα του τι να κάνει για να το αποφύγει και να το στρέψει προς όφελός του. Μετακίνησε την βασίλισσά του σε ένα σημείο που φαινομενικά τουλάχιστον ήταν τρωτή. Το κινητό του βούιξε εκείνη τη στιγμή. Κοίταξε την οθόνη και συνοφρυώθηκε.

-Συγγνώμη Τζιμ, είπε στον αντίπαλό του, αυτό πρέπει να το απαντήσω.

Ο άλλος έγνευσε κοιτώντας τη σκακιέρα και ο Μάικ Κάμπελ πίεσε το πλήκτρο απάντησης.

-Κάμπελ, είπε.

-Μας καλέσανε για κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, άμεση αποχώρηση.

-Εντάξει, θα πάρω εγώ την Άμπερ για να με φέρει κιόλας, είπε ο Μάικ Κάμπελ.

Παρά τα χρόνια στην Αμερική, είχε διατηρήσει την προφορά που πρόδιδε την καταγωγή του.

-Αλήθεια πώς δεν έμαθες να οδηγείς τόσα χρόνια; είπε ο Τζιμ κάνοντας την κίνησή του.

-Δεν κατάφερα να συνηθίσω το σύστημά σας, οδηγείτε ανάποδα, ρε φίλε.

Ο Μάικ Κάμπελ κοίταξε την σκακιέρα και χαμογέλασε. Είχε πιάσει το στρατήγημά του, μετακίνησε την βασίλισσα και άφησε τον αντίπαλό του να καταλάβει τι είχε συμβεί. Εκείνος προχώρησε στην κλασσική σκακιστική κίνηση αποδοχής της ήττας γέρνοντας τον βασιλιά του. Στη θέση που είχε βρεθεί ήταν μια κίνηση από το ματ.

-Κρίμα που δεν έχεις χρόνο για ακόμα ένα παιχνίδι, είπε ο Τζιμ καθώς ο Μάικ Κάμπελ σηκωνόταν όρθιος.

-Μόνο αν θες να το παίξουμε εξ’ αποστάσεως, είπε ο Μάικ.

-Μπα, θα περιμένω την επόμενη φορά εδώ.

Ο Μάικ τον χαιρέτησε και προχώρησε προς την έξοδο. Ήταν ένας γεροδεμένος άνδρας και σχετικά μεγαλόσωμος με φαρδιές πλάτες. Παρότι ο κανονισμός δεν έκανε λόγο για την κόμμωση, εκείνος διατηρούσε τα καστανά μαλλιά του κοντά όπως όταν ήταν στην RAF.

Βγαίνοντας στο δρόμο έκανε ένα τηλεφώνημα. Όταν απάντησαν, είπε:

-Μας κάλεσαν να φύγουμε, μπορείς να περάσεις από το σπίτι μου να με πάρεις;

Άκουσε την απάντηση και είπε:

-Είσαι θησαυρός, Άμπερ, περιμένω.

 

Η Άμπερ Στόουν έκλεισε την βρύση και βγήκε από το ντους, πήρε ένα μπουρνούζι και άρχισε να σκουπίζεται. Στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη και κοίταξε το είδωλό της.

«Το κάνεις ξανά και ξανά,» ψιθύρισε μια κακιά φωνή στο μυαλό της, «λες και πρόκειται να φύγουν ποτέ.»

Όχι, δεν θα έφευγαν, το ήξερε αυτό. Οι αναθεματισμένες οι ουλές θα ήταν πάντα εκεί για να της θυμίζουν την συντριβή της με το ελικόπτερο σε εκείνη την αποστολή. Δεν μετάνιωνε για το ρίσκο που είχε αναλάβει, πάντα ήθελε να βοηθάει ανθρώπους που βρίσκονταν σε ανάγκη και σε κίνδυνο, αλλά σε εκείνη την αποστολή το τίμημα ήταν αρκετά βαρύ.

Ήταν ψηλή και γεροδεμένη, η φύση της δουλειάς αλλά και η αγάπη της για την άσκηση είχαν διατηρήσει το σώμα της σε μια πολύ καλή κατάσταση. Στον καθρέφτη το είδωλό της, της αντιγύρισε το βλέμμα. Είχε ζεστά καστανά μάτια που δέσποζαν σε ένα αρμονικό πρόσωπο με λίγο τονισμένα ζυγωματικά και αψεγάδιαστη, μέχρι την συντριβή, επιδερμίδα. Τώρα λευκές ουλές κοσμούσαν το αριστερό της μάγουλο και το σαγόνι ενώ μια ακόμα υπήρχε στον κρόταφό της αλλά αυτή δεν φαινόταν πολύ μιας και διατηρούσε επίτηδες μακριά τα μαύρα μαλλιά της ώστε να καλύπτουν εκείνη την ουλή και κατά ένα μέρος και τις υπόλοιπες.

Το σώμα της δεν είχε λιγότερες, από το στήθος ως το μηρό είχε αλλεπάλληλες ουλές, από τα θραύσματα του ανεμοθώρακα του ελικοπτέρου κυρίως, αν και κάποιες ήταν από τα συντρίμμια που την πλάκωσαν μετά. Αυτές οι ουλές δεν την απασχολούσαν τόσο πολύ μιας και δεν συνήθιζε να φοράει σορτς.

Άρχισε να σκουπίζει το νερό από πάνω της αλλά το τηλέφωνό της που άρχισε να παίζει την εισαγωγή μιας από τις αγαπημένες της μπαλάντες, του I would do anything for love, την διέκοψε. Βγήκε από το μπάνιο ανατριχιάζοντας, το υπόλοιπο σπίτι δεν ήταν τόσο ζεστό όσο το μπάνιο με τους υδρατμούς, και πήρε το τηλέφωνο.

-Παρακαλώ;

Χαμογέλασε ακούγοντας τον Μάικ, και του είπε:

-Μόλις βγήκα από το μπάνιο, ντύνομαι και έρχομαι να σε πάρω.

Άκουσε την απάντηση και άφησε το τηλέφωνο.

 

-Μαμά; Θα συνεχίσουμε το παζλ;

Η Αμάντα Βέηλ κοίταξε την κόρη της που ήταν ακόμα καθισμένη στο τραπέζι που είχαν φάει το βραδινό τους. Η Ελεωνόρ τής έμοιαζε πολύ αν και είχε τα μάτια του αδικοχαμένου πατέρα της.

-Δεν μπορώ, κουκλίτσα μου, θα πάω για δουλειά, θα έρθει η Φάνι, να μείνει μαζί σου.

-Α, ωραία, την Φάνι την συμπαθώ και παίζει πάντα μαζί μου.

-Πολύ ωραία, αλλά να μην αργήσεις να πας για ύπνο.

-Το υπόσχομαι, είπε σοβαρά η Ελεωνόρ.

Η Αμάντα δεν μπόρεσε να μην χαμογελάσει με το επίσημο ύφος της κόρης της. Η Ελεωνόρ ήταν πολλή σοβαρή και υπεύθυνη για την ηλικία της και πραγματικά μπορούσε να στηρίζεται στον λόγο της και σε ό,τι υποσχόταν.

Τελείωσε με το συμμάζεμα της κουζίνας και πήγε να ετοιμαστεί για την δουλειά. Είχε εκπαίδευση νοσοκόμας και είχε δουλέψει σε νοσοκομεία της περιοχής, με μειωμένο ωράριο μετά τη γέννηση της Ελεωνόρ, είχε περάσει στην υπηρεσία αυτή μετά το θάνατο του συζύγου της αρχιφύλακα Άνταμ Γκρέηβς. Τα χρήματα ήταν καλύτερα και δούλευε αποκλειστικά νύχτα, γεγονός ευπρόσδεκτο για να μπορεί να περνά και χρόνο με την κόρη της.

Πήρε το σακίδιό της και επέστρεψε στο μικρό σαλόνι του σπιτιού όπου βρήκε την Ελεωνόρ να κάθεται μπροστά στο αναμμένο τζάκι. Πριν προλάβει να της πει οτιδήποτε, ακούστηκε το κουδούνι της πόρτας, σε έναν μελωδικό ήχο σαν κελάηδημα πουλιού. Την άνοιξε και αντίκρισε την ανιψιά της, κόρη του αδερφού της.

-Καλώς την, είπε. Σε ευχαριστώ που θα μείνεις με την Ελεωνόρ.

-Χαρά μου, περνάμε πάντα καλά. Σου έφερα και αυτό που σου υποσχέθηκα, Έλι, είπε και το κορίτσι σηκώθηκε από την θέση του με μάτια που έλαμπαν.

-Ωραία, θα σας αφήσω τότε εγώ, είπε η Αμάντα και θα τα πούμε το πρωί.

 

-Δηλαδή δεν σε νοιάζει; Δεν είσαι ποτέ εδώ όταν πρέπει, Ρόμπερτ!

-Είμαι όσο περισσότερο είναι δυνατόν, Νόλα, έχω όμως και μια δουλειά, και ξέρεις ότι είναι μια δουλειά που δεν μπορώ να κάνω εκπτώσεις στον χρόνο ή στην προσοχή μου.

-Αηδίες! Σε βολεύει!

Το αντρόγυνο που μάλωνε στεκόταν στην μέση ενός περιποιημένου σαλονιού με καλά έπιπλα που έδειχναν καλό γούστο αν και κανένας από τους δύο δεν το πρόσεχε αυτή τη στιγμή.

-Και τέλος πάντων δε βλέπω κάποιο πρόβλημα.

-Όχι, ε; Το ότι η κόρη σου γυρίζει ξημερώματα δεν είναι πρόβλημα;

-Είναι ενήλικη δεν είναι; Και δεν είναι ότι έχει προβλήματα με ναρκωτικά ή κάτι τέτοιο. Οι επιδόσεις της στην σχολή αλλά και την κολύμβηση είναι άριστες. Γιατί να ανησυχώ;

-Γιατί δεν ξέρουμε με ποιον γυρνάει και τι κάνει!

-Είναι μεγάλο κορίτσι.

-Και εσύ δεν νοιάζεσαι, μεγάλωσε και ξένοιασες;

Ο άνδρας ήταν ένας μεγαλόσωμος τύπος με φαρδιές πλάτες και μπράτσα που τέντωναν τα μανίκια στο πουκάμισο που φορούσε. Τα μαύρα μαλλιά του ήταν κομμένα κοντά σε στρατιωτικό στυλ και τα μαύρα του μάτια άστραφταν τώρα από θυμό.

-Αν θυμάμαι καλά, εσύ ήσουν που ήθελες να αλλάξω δουλειά για να βελτιωθούν τα οικονομικά μας.

-Ναι, αλλά όχι σε βάρος του να είσαι εδώ, του να είσαι μέλος αυτής της οικογένειας.

Η Νόλα Τόου - Γκράχαμ ήταν μια ωραία γυναίκα ακόμα και τώρα που είχε μπει για τα καλά στην πέμπτη δεκαετία της ζωής της. Είχε και εκείνη μαύρα μαλλιά μόνο που τα είχε μακριά, έφταναν ως την μέση της πλάτης της. Τώρα ανέμιζαν καθώς κουνούσε το κεφάλι της θυμωμένη. Δεν πρόλαβε να συνεχίσει την αντιπαράθεσή τους καθώς το τηλέφωνο την διέκοψε. Ο Ρόμπερτ το σήκωσε και το έκλεισε μετά από μια σύντομη στιχομυθία.

-Πρέπει να φύγω, είπε, και δεν ξέρω πότε θα επιστρέψω, μας καλέσανε για διάσωση.

Η Νόλα έσφιξε τα χείλη.

-Θα συνεχίσουμε μόλις επιστρέψεις, είπε μόνο.