Νυχτερινή Πένα

Ο Ίθαν και η Τρίσια είναι νεόνυμφοι και αναζητούν ένα σπίτι για να αγοράσουν. Πηγαίνουν να δουν ένα μεγάλο σπίτι που είναι αρκετά απομονωμένο και ανήκε πρώτα σε μια γνωστή ψυχολόγο και συγγραφέα που εξαφανίστηκε λίγα χρόνια νωρίτερα. Μια χιονοθύελλα τους παγιδεύει εκεί και εξερευνώντας το σπίτι η Τρίσια βρίσκει κάτι που δεν θα έπρεπε να υπάρχει, τις κασέτες που η ψυχολόγος μαγνητοφωνούσε παράνομα τις συνεδρίες με τους ασθενείς της. Αρχίζει να τις ακούει και σιγά σιγά να αποκαλύπτει την τρομακτική αλήθεια του τι συνέβη λίγα χρόνια πριν.

Μια καλή ιστορία που έχει αγωνία και μια τελείως απρόσμενη ανατροπή αλλά χάνει στην εκτέλεση και στον τρόπο γραψίματος. Ωστόσο μιας και δεν είναι μεγάλο βιβλίο, θα περάσει κάποιος ευχάριστα την ώρα του.

Πάω να πάρω κάτι για να φάω για βράδυ, όσο περιμένω στην τηλεόραση περνούν τίτλοι ειδήσεων: Ξεπούλησαν τα ζαχαροπλαστεία και τα ανθοπωλεία σήμερα. Και θυμάμαι ότι είναι σήμερα η μέρα των ερωτευμένων. Αλλά είναι αλήθεια μέρα των ερωτευμένων; Ή μια μέρα εμπορικού κέρδους;

Δεν έχω τίποτα κατά του αισθήματος, ή κατά εκείνων που είναι ερωτευμένοι. Αλλά δεν πιστεύω στην μέρα αυτή. Κάποιος που αγαπάει μπορεί να το δείξει κάθε μέρα, μπορεί κάθε μέρα να πάρει μια σοκολάτα στην καλή του ή ένα λουλούδι ή ένα λούτρινο αρκουδάκι ή ό,τι άλλο θα εκφράζει αυτό που νιώθει.  Αλλά μπορεί να το κάνει κάθε μέρα, όχι σήμερα. Όχι επειδή είναι η μόδα ή η συνήθεια.

Κάντε λοιπόν κάθε μέρα μέρα αγάπης ή μέρα ερωτευμένων και όχι την σημερινή για εμπορευματοποίηση.

Όταν ο Ματς Σβερν δολοφονείται πυροβολημένος στο κεφάλι, δημιουργεί ένα έγκλημα χωρίς προφανή κίνητρα ή δράστη. Ο νεκρός ήταν διαχειριστής των οικονομικών του τοπικού δήμου, ένας ευγενικός και συμπαθής σε όλους άνθρωπος που κανείς δεν είχε να του προσάψει κάτι. Ποιος λοιπόν τον σκότωσε και γιατί; έχει σχέση με κάποια δημοτικά έργα που σχεδιάζονται;

Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με καλή σκέψη και στέρεο σαν υπόθεση αλλά με το μειονέκτημα του να αναλύεται σε λεπτομέρειες που δεν χρειάζονται και να έχει έναν πολύ αργό ρυθμό. Όταν ένα αστυνομικό είναι 554 σελίδες, καταλαβαίνει κάποιος ότι κάπου πλατειάζει. Μόνο για τους φαν της συγγραφέως, της Καμίλα Λάγκμπεργκ. 

Μυτιλήνη, 2016. Ανάμεσα στα κύματα των προσφύγων που ξεβράζονται στο νησί είναι ο Ασκάν, ένας Ιρανός γιατρός. Τον περιμαζεύει ο Ραφαήλ ένας ντόπιος, και μετά μεταφέρεται στις δομές όπου γνωρίζει την δασκάλα Ευρυδίκη και ένα δυνατό αίσθημα γεννιέται ανάμεσά τους. Θα μπορέσει να ξεπεράσει τις πολλές δυσκολίες και τις ακόμα περισσότερες προκαταλήψεις και να ανθίσει;

Είναι ένα κοινωνικό αισθηματικό μυθιστόρημα με λίγο αστυνομικό μυστήριο μέσα. Ωστόσο έχει και κάποια λάθη.

Ο άνθρωπος που βοηθάει τον Ασκάν λέγεται Ραφαήλ, ένα όνομα σύνηθες στην Μυτιλήνη αλλά όχι σε έναν άνθρωπο που, όπως τον παρουσιάζει ο συγγραφέας, είναι κάποιας ηλικίας. Γιατί ένας εξηντάρης το 2016 έχει γεννηθεί το 1956 και ο άγιος Ραφαήλ παρότι μαρτύρησε πριν από αιώνες αποκαλύφθηκε μόλις το 1959. Αυτό είναι σχετικό μιας και δεν λέει ακριβώς την ηλικία του Ραφαήλ και πηγαίνοντας στο νησί ο συγγραφέας συνάντησε τόσο πολύ το όνομα που ήταν λογικό να το χρησιμοποιήσει.

Πάμε σε ένα πιο σοβαρό. Ο Ασκάν είναι Ιρανός και μουσουλμάνος ακόμα και αν σαν φυγάς από το καθεστώς μπορεί να είναι πιο ανοιχτόμυαλος, σαν μουσουλμάνος δεν θα δει ποτέ σαν ίση μια Χριστιανή γυναίκα και δεν θα την αντιμετώπιζε ποτέ σαν ίση και ομότιμη.

Τέλος ακόμα και το καταχείμωνο θα ήταν σχεδόν αδύνατον να μεταφέρει κάποιος ένα πτώμα και να το αφήσει στην Πέτρα κοντά στα σκαλοπάτια που οδηγούν στον ναό της Παναγίας πάνω στο βράχο. Είναι ένα στενό που έχει δεν έχει δύο μέτρα πλάτος σε εκείνο το σημείο και είναι το πιο πολυσύχναστο της κωμόπολης.