Μυτιλήνη,
2016. Ανάμεσα στα κύματα των προσφύγων που ξεβράζονται στο νησί είναι ο Ασκάν, ένας
Ιρανός γιατρός. Τον περιμαζεύει ο Ραφαήλ ένας ντόπιος, και μετά μεταφέρεται στις
δομές όπου γνωρίζει την δασκάλα Ευρυδίκη και ένα δυνατό αίσθημα γεννιέται
ανάμεσά τους. Θα μπορέσει να ξεπεράσει τις πολλές δυσκολίες και τις ακόμα
περισσότερες προκαταλήψεις και να ανθίσει;
Είναι
ένα κοινωνικό αισθηματικό μυθιστόρημα με λίγο αστυνομικό μυστήριο μέσα. Ωστόσο έχει
και κάποια λάθη.
Ο
άνθρωπος που βοηθάει τον Ασκάν λέγεται Ραφαήλ, ένα όνομα σύνηθες στην Μυτιλήνη
αλλά όχι σε έναν άνθρωπο που, όπως τον παρουσιάζει ο συγγραφέας, είναι κάποιας
ηλικίας. Γιατί ένας εξηντάρης το 2016 έχει γεννηθεί το 1956 και ο άγιος Ραφαήλ
παρότι μαρτύρησε πριν από αιώνες αποκαλύφθηκε μόλις το 1959. Αυτό είναι σχετικό
μιας και δεν λέει ακριβώς την ηλικία του Ραφαήλ και πηγαίνοντας στο νησί ο
συγγραφέας συνάντησε τόσο πολύ το όνομα που ήταν λογικό να το χρησιμοποιήσει.
Πάμε
σε ένα πιο σοβαρό. Ο Ασκάν είναι Ιρανός και μουσουλμάνος ακόμα και αν σαν φυγάς
από το καθεστώς μπορεί να είναι πιο ανοιχτόμυαλος, σαν μουσουλμάνος δεν θα δει
ποτέ σαν ίση μια Χριστιανή γυναίκα και δεν θα την αντιμετώπιζε ποτέ σαν ίση και
ομότιμη.
Τέλος
ακόμα και το καταχείμωνο θα ήταν σχεδόν αδύνατον να μεταφέρει κάποιος ένα πτώμα
και να το αφήσει στην Πέτρα κοντά στα σκαλοπάτια που οδηγούν στον ναό της Παναγίας
πάνω στο βράχο. Είναι ένα στενό που έχει δεν έχει δύο μέτρα πλάτος σε εκείνο το
σημείο και είναι το πιο πολυσύχναστο της κωμόπολης.
