Νυχτερινή Πένα

Για να διασκεδάσουν την ανία του Χολμς, ο διάσημος Σέρλοκ Χολμς με τον πιστό φίλο του Τζον Γουάτσον πάνε σε μια παράσταση στην Βασιλική Όπερα. Εκεί γίνονται μάρτυρες ενός φόνου. Και μπορεί αυτόν τον φόνο, ο ιδιοφυής Χολμς να τον διαλευκάνει αμέσως όμως είναι η αρχή σε μια πιο δύσκολη και περίπλοκη υπόθεση, σε μια μάλιστα που έχει πολύ περισσότερα θύματα.

Μια κλασική, ατμοσφαιρική ιστορία του Σέρλοκ Χολμς που κρατάει την αγωνία και το μυστήριο και είναι το ίδιο απολαυστική σαν να βγήκε από την πένα του σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ. 

Η Άτλι Πάιν είναι μια δυναμική πράκτορας του FBI ειδικευμένη στην αντιμετώπιση κατά συρροήν δολοφόνων. Δεν είναι μια τυχαία επιλογή επαγγέλματος, όταν ήταν παιδί η αδελφή της απήχθη και δεν βρέθηκε ποτέ. Ζωντανή ή νεκρή. Τώρα γυρίζει στο μέρος των παιδικών της χρόνων με σκοπό να εξιχνιάσει αυτό το παλιό έγκλημα αλλά ταυτόχρονα έχει να λύσει και ένα που συμβαίνει λίγο μετά αφού φτάνει εκεί.

Ένα καλό αστυνομικό από τον Μπαλντάτσι με αγωνία, μυστήριο και πολλά μυστικά. Είχα διαβάσει από τον ίδιο συγγραφέα το Ώρα Μηδέν. Αυτό δεν είναι το ίδιο καλό, ίσως επειδή εκείνο είχε να κάνει με την τρομοκρατία, αλλά δεν παύει να είναι μια καλή περιπέτεια.

Ήταν το μεγαλύτερο και πολυτελέστερο πλοίο της εποχής του. Ακόμα και η τρίτη θέση του ήταν καλύτερη από την πρώτη άλλων πλοίων. Ξεκίνησε το παρθενικό του ταξίδι την Τετάρτη 10 Απριλίου 1912 από το Σάουθαμπτον στην Νέα Υόρκη με ενδιάμεσα λιμάνια το Χερβούργο της Γαλλίας και το Κουήνσταουν (σημερινό Κορκ) της Ιρλανδίας. Το μεσημέρι της Πέμπτης απέπλευσε από την Ιρλανδία και δεν το ξαναείδε κανείς. Την νύχτα της Κυριακή 14 Απριλίου και ώρα 23:39 χτύπησε σε ένα παγόβουνο.

Το όνομά του ήταν Τιτανικός. Από κάτι παραπάνω από 2200 άτομα και επιβάτες επέζησαν μόλις λίγοι πάνω από 700. Οι υπόλοιποι πέθαναν από το κρύο στο παγωμένο νερό.

Στις 02:20 της Δευτέρας 15 Απριλίου 1912 δεν υπήρχε πια.

-Ηλί, Ηλί, λαμά σαβαχθανί; (Θεέ μου, Θεέ μου, ινατί με εγκατέλειπες;)

Η φωνή αγωνίας του Θεανθρώπου πάνω στο σταυρό είναι το αποκορύφωμα του πόνου που υποφέρει για την σωτηρία των ανθρώπων. Έχουν προηγηθεί, χτυπήματα, εμπαιγμοί και τα τεσσαράκοντα χτυπήματα με το φρικτό φραγγέλιο, και τώρα καρφωμένος στο σταυρό βιώνει ακόμα μεγαλύτερο πόνο. Σαν να μην φτάνει αυτό είναι κυκλωμένος από μια θάλασσα μίσους, οι Αρχιερείς και οι Φαρισαίοι δεν αρκέστηκαν στην καταδίκη του αλλά έχουν έρθει να τον χλευάσουν με βλάσφημες ύβρεις, μάλιστα δεν αρκούνται ούτε σε αυτές. Διαμαρτύρονται στον Πιλάτο για την αιτία της σταύρωσης, Ιησούς Ναζωραίος, Βασιλεύς Ιουδαίων, την αιτία που οι ίδιοι είχαν φέρει ενώπιον του Ρωμαίου έπαρχου. Αλλά ο Πιλάτος έχει αρκετά ανεχτεί για μια μέρα. Ότι, έγραψα, έγραψα είναι η απάντηση που δεν αφήνει χώρο για άλλη συζήτηση.

Ο Υιός του Θεού φτάνει στην άκρα ταπείνωση και σαν άνθρωπος κραυγάζει προς το Θεό Πατέρα. Χαίρεται για τη σωτηρία του πλάσματός του αλλά οδυνάται από τον φρικτό πόνο αυτής της θυσίας που εκούσια προσφέρει. Νιώθει σαν να έχει μείνει μόνος.

Ο ουρανός σκοτεινιάζει, ο ήλιος χάνεται και σκοτάδι τυλίγει όλη τη γη. Η ίδια η γη δονείται σαν να μην αντέχει το γενόμενο. Τα πάντα συμπάσχουν με τον δημιουργό τους. Το καταπέτασμα του ναού σχίζεται στα δύο, ο Θεός αφήνει πια τον Ισραήλ, ο περιούσιος λαός τον αρνήθηκε και πλέον όλοι οι λαοί θα είναι αγαπημένοι και δεκτοί στη βασιλεία του. Τάφοι ανοίγουν και νεκροί εγείρονται, μετά την Ανάσταση θα μπουν στην πόλη και αυτοί. Μακριά στην Αθήνα ο αρεοπαγίτης Διονύσιος κοιτάζει τον σκοτεινιασμένο ουρανό και την γη που τρέμει και αναφωνεί:

-Ή Θεός πάσχει ή το παν απώλετο!

Και μέσα σε όλα αυτά τα συμβαίνοντα ένας άνθρωπος κοιτάζει με ελπίδα τον Κύριο. Δεν είναι ένας από τους αποστόλους, δεν τον έχει ακολουθήσει, δεν είναι καν ένας ευσεβής Ιουδαίος. Είναι ένας άνθρωπος που έχει βάψει τα χέρια του με αίμα, έχει πάρει μέρος σε κάποια στάση εναντίον της Ρωμαϊκής αρχής και έχει καταδικαστεί στον δια σταυρού θάνατον, είναι ο εκ δεξιών ληστής. Δεν λοιδορεί τον Κύριο, δεν τον προκαλεί να κατέβει από το σταυρό και να σώσει και εκείνους όπως κάνει ο άλλος ληστής. Αντίθετα του λέει:

-Δεν φοβάσαι το Θεό ούτε σε αυτήν την ώρα; Εμείς παθαίνουμε άξια κατά τα έργα μας, αυτός ο άνθρωπος δεν έπραξε τίποτα άτοπο.

Μετά στρέφεται προς τον Κύριο.

-Κύριε, θυμήσου και εμένα όταν έρθεις εν τη βασιλεία σου.

Και ο Κύριος τον βεβαιώνει ότι θα είναι μαζί του από την ημέρα εκείνη, η πρώτη ψυχή που κερδήθηκε με την θυσία του Θεανθρώπου στο σταυρό ήταν ο ευγνώμων ληστής.

Η ήσυχη και συνηθισμένη ζωή της Τίφανι Γούντολ στην επαρχιακή Αγγλία του 1774, ανατρέπεται όταν ανακαλύπτει στο δρόμο έξω από το σπίτι της ένα πτώμα και θεωρείται ύποπτη για το φόνο. Γρήγορα αποδεικνύεται ότι δεν θα μπορούσε να το έχει κάνει αλλά τώρα ύποπτος, και προφυλακιστέος μάλιστα, είναι ο αγαπημένος της. Πρέπει να αποδείξει την αθωότητά του πριν τα πράγματα πάρουν άσχημη τροπή. Αλλά αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο, ειδικά για μια γυναίκα εκείνης της εποχής.

Μια αστυνομική ιστορία μαζί με ιστορικό μυθιστόρημα, κρατάει το ενδιαφέρον και το μυστήριο δεν λύνεται εύκολα αλλά πλατειάζει σε μερικά σημεία. Θα περάσετε ευχάριστα την ώρα σας με αυτό.

Το σημερινό ιστολόγιο μου κίνησε την περιέργεια γιατί είχε όνομα. Όνομα και επίθετο μάλιστα, Ανν Λου. Το επισκέφθηκα λοιπόν και ανακάλυψα ότι αυτό είναι το όνομα της ιδιοκτήτριάς του η οποία τυχαίνει να είναι ομότεχνος και δεν αναφέρομαι στο ότι διατηρεί ένα ιστολόγιο και γράφει σε αυτό, εννοώ ότι είναι συγγραφέας και από όσο είδα έχει ήδη εκδώσει μερικά βιβλία.

Τι γράφει στο ιστολόγιο; Μικρά κείμενα, διηγήματα και άλλα κομμάτια που η ζωή και ο κόσμος της εμπνέει. Για να τα διαβάσετε δεν έχετε παρά να πάτε εδώ: http://ann-lou.blogspot.com/