Νυχτερινή Πένα

Σε έχω στην αγκαλιά μου και δεν μπορώ να φανταστώ κάτι πιο όμορφο, κάτι που να με γεμίζει περισσότερο. Όχι, υπάρχει κάτι ακόμα, κάτι που είναι ακόμα πιο όμορφο, πιο γεμάτο με συναισθήμτα και υποσχέσεις, το φιλί σου.

Το φιλί σου είναι μια γλυκιά στιγμή, μια μικρή κλεμμένη ματιά στην αιωνιότητα, μια απόλυτη στιγμή έκφρασης συναισθημάτων και πάθους, μια γιορτή των αισθήσεων.

Η όραση απολαμβάνει την ομορφιά του προσώπου σου, με το λείο, απαλό και αψεγάδιαστο δέρμα, τον χείμαρρο των μεταξένιων σου μαλλιών.

Η ακοή απολαμβάνει το ρυθμικό τέμπο της αναπνοής σου, ένα τέμπο απαλό και ήσυχο που επιταχύνει με το πάθος του φιλιού και ησυχάζει μετά στην αρμονία της γαλήνης.

Η όσφρηση μεθάει με το ανάλαφρο άρωμά σου, εκείνο που τόσο μου αρέσει και έμεινε στα ρούχα μου.

Η αφή έχει το προνόμιο να αγγίζει τα απαλά σαν το πιο φίνο μετάξι χείλη σου, να τα νιώθει να ανταποδίσουν το φιλί, και να δέχεται το πάθος τους όταν το φιλί γίνεται ερωτικό, άγριο σαν μια φλόγα και το ίδιο συναρπαστικό.

Όσο για τη γεύση, αυτή έχει την απόλαυση να γεύεται τα φιλιά σου, να βυθίζεται στη γλυκιά γεύση σου, να πίνει το νέκταρ της ζωής από το φιλί σου.

Μια πανδαισία των αισθήσεων που όμως υστερεί μπροστά στην έκρηξη των συναισθημάτων που τη συνοδεύουν, αυτό είναι το φιλί σου πριγκίπισσά μου και μούσα μου.

   Αγαπημένη μου Πριγκίπισσα,

  το να φεύγω μακριά σου δεν είναι ποτέ εύκολο και μάλλον δεν θα γίνει ποτέ. Πως να γίνει κιόλας; Πως να αφήσει κανείς κάποια που τόσο αγαπάει και να φύγει; Και αν το κάνει πως να μην κλαίει;

   Ναι σωστά, εγώ δεν κλαίω, αλλά αν δεν συμβαίνει αυτό υπάρχει μόνο μια αιτία, το άρωμά σου.

   Ξέρω πως σε κάθε άνθρωπο το κάθε άρωμα δεν έχει το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα. Μυρίζει κατά βάση ίδια αλλά σε κάθε άνθρωπο αποκτά και μια διαφορετική υφή και ποιότητα. Έτσι και αυτό το άρωμα του μήλου, σε' σενα είχε μια πλούσια υφή, γινόταν ωστόσο πολύ ανάλαφρο και ευχάριστο ταυτόχρονα. Και όταν σε άφησα μετά από εκείνη την δυνατή, σφιχτή αγκαλιά, διαπίστωσα πως το άρωμά σου με ακολουθούσε. Είχε μείνει μαζί μου, στα ρούχα μου, στα χέρια μου.

   Ήταν μια όμορφη λεπτή υπενθύμιση, ακόμα και αν δεν είσαι δίπλα μου, όπου και να πάω θα είσαι μαζί μου όπως το γλυκό σου άρωμα έμεινε στα ρούχα μου ακόμα και όταν δεν είμασταν μαζί.

   Το σημερινό ιστολόγιο του μήνα είναι επετειακό και αυτό γιατί ακριβώς πριν από έναν χρόνο ήταν που ξεκίνησα να κάνω αφιερώσεις σε ιστολόγια που θεωρώ άξια να προβληθούν. Δώδεκα μήνες περάσανε και δώδεκα ιστολόγια ήρθαν να μας παρουσιάσουν το περιεχόμενό τους και την ψυχή των δημιουργών τους γιατί βέβαια το γράψιμο είναι κατάθεση ψυχής σε κάθε του μορφή.

   Ας τα θυμηθούμε λοιπόν και να δούμε τι κάνουν.

   Τον Ιούλιο γνωρίσαμε το Από Το Χαμόγελο Στο Γέλιο, το χαμογελαστό ιστολόγιο της meanan, από τότε συνέχισε με πολύ κέφι να μας βάζει χειροτεχνίες, φωτογραφίες και ό,τι άλλο τραβούσε την προσοχή της και – τι άλλο; - την έκανε να γελάσει.

   Τον Αύγουστο γνωρίσαμε το συναρπαστικό Πράσινο Πετράδι με τις καλογραμμένες ιστορίες. Από τότε συνέχισε να μας δίνει εξαιρετικές συνέχειες, να μας κρατάει σε αγωνία και κάπου κάπου να μας κάνει και την έκπληξη με προσωπικά κείμενα με εξομολογήσεις από ψυχής,

   Τον Σεπτέμβριο γνωρίσαμε την Ονειροπαγίδα της Estella, ένα ιστολόγιο με υπέροχα κείμενα που δυστυχώς δεν είναι πια μαζί μας για λόγους της δημιουργού του.

   Τον Οκτώβριο, στην καρδιά του Φθινοπώρου γνωρίσαμε την καθόλου μελαγχολική αλλά πολύ τρυφερή Διαμαντένια Προβλήτα της Next Day. Συνεχίζει να μας δίνει κείμενα ξέχειλα από δυνατά συναισθήματα.

   Τον Νοέμβριο λουστήκαμε στο φεγγαρόφωτο του Moonlight, αν και το ιστολόγιο υπάρχει ακόμα δεν έχει νέα κείμενα εδώ και καιρό, ας ελπίσουμε να ανακάμψει.

   Τον Δεκέμβριο γνωρίσαμε το χειμωνιάτιο όνειρο της Ginny, στο Winter’s Night Dream, με τα δυνατά κείμενα αλλά ακριβώς από τότε η δημιουργός του σταμάτησε να γράφει. Ας ελπίσουμε να επιστρέψει, θα είναι κρίμα να χαθεί μια τέτοια πένα.

   Τον Ιανουάριο γελάσαμε με τον JK. Ο Σκρουτζάκος με έμβλημα το πιο γνωστό παπί στον κόσμο συνεχίζει να προσφέρει απλόχερα κέφι και γέλιο μα και ευκαιρίες για σκέψη αλλά και αισιοδοξία.

   Τον Φεβρουάριο γνωρίσαμε την Lady Nina και τα ημερολόγιά της που μόλις είχαν κάνει το ντεμπούτο τους στο χώρο των ιστολογίων. Συνεχίζει να γράφει κείμενα για όλα όσα την ενδιαφέρουν.

   Τον Μάρτιο ταξιδέψαμε στην γειτονιά των Ονείρων αλλά έκτοτε η Γιασεμένια άφησε το ιστολόγιό της, ίσως η ίδια ζει ένα ωραίο όνειρο, της το ευχόμαστε τουλάχιστον.

   Τον Απρίλιο είδαμε έναν ουρανό γεμάτο με άστρα και ταξιδέψαμε στα ρομαντικά, ευαίσθητα κείμενα της Αναστασίας που συνεχίζει να γράφει αν και δεν τα μοιράζεται πάντα με το κοινό.

   Τον Μάιο πήγαμε από μια Θεσσαλονικιά σε μια άλλη και γνωρίσαμε την Ραφαήλα και τα όνειρά της που τα μοιράζεται μαζί μας, γραμμένα πάντα τρυφερά και με ευαισθησία.

   Τον Ιούνιο, τέλος, πετάξαμε στον ουρανό για να ξετυλίξουμε τα δύχτια από παλιά δαντέλα της Ρεγγίνας με το πολυποίκιλο περιεχόμενο από σκέψεις, κρίσεις και στιγμές.

   Αυτά ήταν τα δώδεκα ιστολόγια, θα γνωρίσουμε και άλλα στους προσεχείς μήνες αλλά και σε αυτούς που θα ακολουθήσουν. Υπάρχουν ακόμα πολλά ενδιαφέροντα εκεί έξω!

   Σε βλέπω να βγαίνεις από την θάλασσα, το κύμα σβήνει στα πόδια σου σαν να είσαι μια άλλη αναδυόμενη Αφροδίτη, το φεγγάρι λούζει με το ασημένιο φως του τη μορφή σου, χαϊδεύει τα μαλλιά σου, ζηλεύει την λάμψη τους και την ομορφιά τους.

   Σε κοιτάζω μαγεμένος, δεν είναι μόνο ότι είσαι η μούσα μου, η πριγκίπισσά μου, εκείνη που αγαπώ και λατρεύω αλλά και το ότι η ομορφιά σου με αιχμαλωτίζει, με κρατάει εκεί δεμένο με τα δεσμά της χάρης σου που δεν χορταίνω να βλέπω.

   Τα μάτια μου ταξιδεύουν στη μορφή σου, το γλυκό σου πρόσωπο, τις απαλές γραμμές των χειλιών σου, στο χείμαρρο των μαλλιών σου, στις αρμονικές καμπύλες του σωματός σου, τόσο όμορφη σαν νεράιδα, σαν μια νύμφη της θάλασσας που τόσο αγαπάς.

   Τινάζεις τα χέρια σου και με ραίνεις με μικρές στάλες δροσιάς, γελάς με το γέλιο εκείνο το πηγαίο και αυθόρμητο που τόσο χαίρομαι να ακούω.

   Ξυπνάω. Δεν είμαι μαζί σου, όχι ακόμα. Δεν είσαι εδώ αλλά όπως πάντα η παρουσία σου είναι αισθητή, πάντα μπορώ να τη νιώσω στη ζωή μου. Με τη σκέψη σου ξαναγυρίζω στον ύπνο που ξέρω ότι θα συντροφεύσεις τα όνειρά μου.

   Το σημερινό ιστολόγιο είναι το δωδέκατο που παρουσιάζω. Το δώδεκα είναι ένας αριθμός συμβολικός. Δεν είναι τυχαίο που δωδέκατο ιστολόγιο που θα γίνει ιστολόγιο του μήνα είναι το ιστολόγιο της Ρεγγίνας. Της αρέσουν πολύ οι συμβολισμοί, οι συμβολικές πράξεις και σκέψεις αλλά όχι όλες. Εκείνες που κρύβουν ένα πραγματικό νόημα, βαθύ και αληθινό, που μιλάει στην καρδιά.

   Είναι ένας άνθρωπος που αγαπάει τα βαθύτερα νοήματα και τις αιώνιες αλήθειες, σκέφτεται πολύ, συλλογίζεται και κρίνει, πράγματα, πρόσωπα και καταστάσεις και όλο αυτό τον τρόπο να βλέπει τον κόσμο και τη ζωή τον πέρασε και στο ιστολόγιό της μέσα από τα κείμενα που γράφει.

   Έχει πάνω από δυο χρόνια που ξεκίνησε το ιστολόγιό της με τον νοσταλγικό, ρομαντικό τίτλο Δίκτυα Από Παλιά Δαντέλα. Ο ρομαντισμός και η νοσταλγία είναι ένα ακόμα δυνατό της συναίσθημα ειδικά όταν έχει να κάνει με την ιδιαίτερη πατρίδα της που μας την έχει γνωρίσει μέσα από πλήθος αναρτήσεις με εκδηλώσεις ή με φωτογραφίες από τα ταξίδια που κάνει.

   Την Ρεγγίνα και τα απλωμένα στον άνεμο Δίκτυα Από Παλιά Δαντέλα (όπως λέει και εκείνη) θα τα βρείτε εδώ: http://anemondixtia.blogspot.com/

   -Την αγαπάς;

   Ο Φένορ στεκόταν κοντά στο παράθυρο ατενίζοντας το δάσος του Καρενός. Ο Νέφλιν ήταν καθισμένος στην πολυθρόνα στο γραφείο του.

   -Πιο πολύ και από τη ζωή μου. Θα πέθαινα ευχαρίστως για να ζήσει εκείνη αλλά η κατάρα δεν θα μου κάνει τη χάρη.

   -Όχι, είπε ο Φενόρ και μια λάμψη πέρασε από τα μάτια του καθώς σκεφτόταν τι ακριβώς έπρεπε να γίνει, αλλά έχω μα ιδέα που μπορεί να βοηθήσει. Θα στείλω αμέσως ένα γεράκι με μήνυμα.

   Άφησε το παράθυρο και στράφηκε στο εσωτερικό του δωματίου κοίταξε το μισητό σύμπλεγμα που υπενθύμιζε στον Νέφλιν την απειλή που κρεμόταν πάνω από το κεφάλι του.

   -Όσο γι' αυτό, είπε και ξεθηκάρωσε τη σπάθα που κρεμόταν στο πλευρό του, δεν χρειάζεται να το υφίστασαι.

   Κατέβασε με ορμή τη σπάθα του πάνω στο σύμπλεγα διαλύοντάς το. Προς μεγάλη έκπληξη του Νέφλιν παρέμεινε κομματιασμένο και δεν επανέκαμψε στο γραφείο.

   -Πως.....

   -Ευλογημένη λεπίδα, λύνει τέτοια ξόρκια.

   -Και την κατάρα;

   -Γι' αυτήν χρειάζεται κάτι πιο ισχυρό.

    Ο Νέφλιν τράβηξε τα χαλινάρια του μεγαλόσωμου μαύρου αλόγου που ίππευε. Γύρω του σταμάτησαν οι υπόλοιποι πολεμιστές που είχαν απαντήσει στην κλήση του για βοήθεια εναντίον του Ζαγκάρθους.

   Μετά την άφιξη του Φένορ στον πύργο η Έλανεθ είχε πέσει σε ένα βαθύ λήθαργο που φαινόταν να βαθαίνει με το πέρασμα του χρόνου. Άρχιζε να υποκύπτει στην κατάρα. Έπρεπε να βρουν τον μάγο και να τον αναγκάσουν να λύσει την κατάρα άμεσα. Στο χρόνο που διέθεταν ο Φένορ κάλεσε όσους Ιππότες βρίσκονταν κοντά και προλάβαιναν να βοηθήσουν όπως και ο Νέφλιν είχε μαζέψει όσους πολεμιστές μπορούσε. Με τη μικρή τους δύναμη εκστράτευσαν εναντίον του Κουλ' Σα, του πύργου του μάγου. Εκείνος είχε βγει να τους αντιμετωπίσει.

   Στην πεδιάδα μπροστά τους ήταν παρατεταγμένος ο στρατός των γκόμπλιν του μάγου. Ταγμένοι σε σειρές χτυπούσαν τα κοντά πριονωτά σπαθιά τους στις ασπίδες τους και προκαλούσαν τους έφιππους αντιπάλους τους που στέκονταν στην κορυφή του λόφου.

   -Είναι πολλοί, κατά πολύ περισσότεροι από' μας, είπε ο Νέφλιν κοιτώντας τον εχθρικό στρατό και αναζητώντας το μάγο.

   -Ναι αλλά τους έφερε εκεί που θέλαμε, είπε ο Φένορ, θα νικήσουμε αν όλα πάνε κατά το σχέδιο.

   -Το ελπίζω.

   -Ό,τι και αν κάνουμε εμείς δικό σου μέλημα είναι να βρεις το μάγο και μόνο, είπε ο Φένορ και μετά ύψωσε το γαντοφορεμένο χέρι του.

   Το κατέβασε και οι πολεμιστές ξεχύθηκαν σε μια γρήγρη κάθοδο προς τους αντιπάλους τους που ετοιμάστηκαν για σύγκρουση σφίγγοντας τα σπαθιά και τις ασπίδες τους με το κοράκι εν πτήση, το έμβλημα του Ζαγκάρθους. Στη μέση της κατάβασης οι τελευταίοι από τους Ιππότες στάθηκαν και ύψωσαν τα τόξα τους. Έριξαν ένα σύννεφο από βέλη που έπεσε στις πρώτες γραμμές των γκόμπλιν προκαλώντας χάος ακριβώς πριν καταφθάσουν οι επερχόμενοι επιτιθέμενοι. Δεν πρόλαβαν να ανασυνταχθούν και να κλείσουν τα κενά.

   Η μάχη ξέσπασε έντονη γύρω του αλλά ο Νέφλιν δεν έδινε σημασία, εκείνος είχε ξεπεζέψει και έψαχνε το μάγο. Δεν έδινε σημασία στη σκληρή μάχη γύρω του, στα σώματα που έπεφταν, στις κραυγές πόνου, ανθρώπων και μη, στους επιθανάτιους ρόγχους. Μαχόταν με κάποιον μόνο αν του επιτιθόταν και τον εμπόδιζε να προχωρήσει. Ακόμα και έτσι είχε σκοτώσει πολλούς όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με τον Ζαγκάρθους. Ήταν ψηλός, ντυμένος με έναν μαύρο χιτώνα που κοσμούσαν μυστικιστικά σύμβολα κεντημένα με ασημένια ή κόκκινα νήματα. Γέλασε μοχθηρα καθώς ο Νέφλιν επιτεθόταν με ορμή εναντίον του.

   Μια πορφυρή ριπή ενέργειας τινάχθηκε από το κρυστάλλινο ραβδί που κρατούσε ο μάγος. Χτύπησε τη σπάθα του Νέφλιν και την τίναξε από τα χέρια του. Ο αντίπαλός του γέλασε και προχώρησε μπροστά.

   -Και τώρα θα πεθάνεις!

   -Σκότωσέ με, είπε ο Νέφλιν ήσυχα σαν να διαφωνούσαν σε ένα θέμα πρωτοκόλου και όχι για τη ζωή του, αλλά λυπήσου την Έλανεθ.

   -Θα αντάλλασες τη ζωή της με την ψυχή σου;

   -Ναι, απάντησε χωρίς δισταγμό ο Νέφλιν.

   Ο Ζαγκάρθους γέλασε εκστασιασμένος.

   -Η ψυχή ενός άρχοντα στην υπηρεσία μου, ψιθύρισε και μετά είπε δυνατά. Ωραία δέχομαι. Πέθανε!

   Ύψωσε το ραβδί και ο Νέφλιν έφερε στο μυαλό του το πρόσωπο της Έλανεθ, ήθελε να είναι η τελευταία του ανάμνηση από την ζωή αυτή. Ο μάγος κατέβασε το ραβδί αλλά δεν έφτασε ποτέ στο στόχο του, το κεφάλι του Νέφλιν. Συνετρίβη πάνω στη λάμα του όπλου του Φένορ.

   -Εσύ! είπε έντρομος.

   -Όπως έλεγε η προφητεία, όταν το κοράκι ανταμώσει το όπλο που δεν σφυρηλατήθηκε από άνδρα, θα πεθάνεις, είπε ο Ιππότης και με μια ρευστή κίνηση χτύπησε. Το κεφάλι του μάγου κύλισε στο χώμα.

   -Ευχαριστώ, είπε ο Νέφλιν. Έφτασες πάνω στην ώρα.

  -Από καιρό ήθελε ο Ζαγκάρθους να αιχμαλωτίσει μια ψυχή, ειδικά μια που θα παραδινόταν οικειοθελώς και θα τον έκανε πανίσχυρο, και αυτό τον έκανε τυφλό σε άλλες παραμέτρους. Εμπρός, γύρισε κοντά στην όμορφη Έλανεθ. Θα έχει ήδη συνέλθει.

   -Θα σε καλέσουμε στο γάμο.

   -Θα το περιμένω, είπε ο Φένορ με ένα χαμόγελο και στράφηκε να ανασυγκροτήσει τους άνδρες του που καταδίωκαν τους τελευταίους μαχητές του εχθρού. Είχε και έναν πύργο να καταστρέψει.

    ΤΕΛΟΣ

   Ένα ξέφωτο ανοίχτηκε μπροστά τους ξαφνικά και η σκηνή που αντίκρισαν έστειλε ένα ρίγος να διατρέξει την σπονδυλική στήλη του Νέφλιν. Στο κέντρο του, πάνω σε ένα παχύ στρώμα από χόρτο και πεσμένα φύλλα μια κοπέλα πάλευε με έναν πολύ πιο μεγαλόσωμο άνδρα. Ήταν με την πλάτη στο έδαφος και πάλευε να εμποδίσει τον άνδρα να παραμερίσει το μακρύ της φόρεμα, το μόνο πράγμα που τον εμπόδιζε να την κάνει με τη βία δική του.

   -Άφησέ τη! κραύγασε ο Νέφλιν και ξεθηκάρωσε τη σπάθα του ορμώντας μπροστά χωρίς να δώσει καμία σημασία στους άνδρες που ένα γύρω ακουμπισμένοι στους κορμούς των αιωνόβιων δένδρων παρακολουθούσαν γελώντας τη σκηνή. Η φωνή του έκανε τον άνδρα να αφήσει την Έλανεθ και να τραβήξει ένα μεγάλο σπαθί. Ο Νέφλιν ξεπέζεψε και προχώρησε να τον αντιμετωπίσει ενώ οι υπόλοιποι πολεμιστές του εμπλέκονταν σε μάχη με τους ληστές.

   Από τα πρώτα χτυπήματα που αντάλλαξε με τον αρχηγό της συμμορίας κατάλαβε πως είχε να κάνει με έναν καλό ξιφομάχο αλλά όχι τόσο καλό όσο ο ίδιος. Και αρκούσε ένα βλέμμα στην πεσμένη ακόμα κάτω Έλανεθ, με το τρομαγμένο πρόσωπο και το σκισμένο φόρεμα για να τον κάνει να πολεμάει με μεγαλύτερη ακόμα ορμή.

   Ο Νέφλιν είχε τη φήμη του καλύτερου μονομάχου μετά τον θρυλικό Ράουμας του Λορ και δεν την είχε χωρίς λόγο. Γρήγορα ο ληστής άρχισε να υποχωρεί και να απαντά σπασμωδικά στα χτυπήματά του. Τελικά σε ένα χτύπημα ο Νέφλιν παραμέρισε τη λάμα του σπαθιού του και τον χτύπησε στο στήθος σωριάζοντάς τον νεκρό.

   Έτρεξε κοντά στην Έλανεθ ενώ οι υπόλοιποι ληστές τρέπονταν σε φυγή βλέποντας ότι ο αρχηγός τους ήταν νεκρός. Ο Νέφλιν φώναξε στους άνδρες του:

   -Καταδιώξτε τους! Όσοι παραδοθούν θα μεταφερούν στο Άκρεν για να δικαστούν.

   Βοήθησε την κοπέλα να σηκωθεί και μετά να περπατήσουν ως το σημείο που περίμενε υπομονετικά το άλογό του. Η Έλανεθ είχε χάσει το δικό της, είχε τρομάξει και είχε φύγει καλπάζοντας και χλιμιντρίζοντας όταν έπεσε στην ενέδρα των ληστών. Ο Νέφλιν ανέβηκε στη σέλα και μετά τράβηξε την Έλανεθ να καθίσει πίσω του.

   -Γιατί έφυγες; είπε αυστηρά. Δεν ήξερες ότι είναι επικίνδυνο;

   -Δεν με ένοιαζε, ήθελα να είμαι μόνη.

   -Παραλίγο να πέθαινες μόνη.

   -Εσένα τι σε νοιάζει;

   Η άφιξή τους στον πύργο καθυστέρησε την απάντηση που ήθελε να της δώσει. Πέρασε την πύλη και έφερε το άλογό του στους στάβλους. Ξεπέζεψε και κατέβασε από το άλογο την κοπέλα που τον κοίταζε με μάτια που πετούσαν φλόγες.

   -Με νοιάζει Έλανεθ. Δεν θα ήθελα να πάθεις κακό. Θα ήταν....

   -Τι θα ήταν; Αφού δε σε νοιαζει.

   Την κοίταξε. Τα χλωμά συνήθως μάγουλά της ήταν τώρα κόκκινα από την ένταση, τα χείλη της μισάνοιχτα τον καλούσαν να τα φιλήσει. Και το έκανε. Είχε φοβηθεί τόσο πολύ ότι θα την έχανε που ξαφνικά δεν είχε τίποτα άλλο σημασία από το να τη διαβεβαιώσει ότι ήταν εδώ για εκείνη, δεν θα άφηνε να την βλάψει τίποτα και κανένας.

   Τα χείλη της ήταν απαλά και ζεστά. Την έσφιξε στην αγκαλιά του και εκείνη κόλλησε το σώμα της στο δικό του ενώ ανταποκρινόταν στο φιλί του με πάθος. Την πήρε στα χέρια του και την ανέβασε στο δωμάτιό του. Εκεί την άφησε να πατήσει και πάλι κάτω ενώ έλυνε τη φαρδιά ζώνη που συγκρατούσε το φόρεμα. Την επόμενη στιγή ήταν ολόγυμνη μπροστά του, η ματιά του ταξίδεψε στο λεπτό αέρινο σώμα της, στα σφιχτά σχεδόν εφηβικά ακόμα στήθη της, στην επίπεδη κοιλιά της και στα καλίγραμμα πόδια της. Την τράβηξε στην αγκαλιά του και την φίλησε βαθιά, ερωτικά, σχεδόν άγρια. Τα συναισθήματα που και οι δυο ένιωθαν και η ερωτική επιθυμία τους συνεπήραν σε μια ένωση γεμάτη πάθος.

   Ξύπνησε και τεντώθηκε νιωθοντας αναζωογονημένος και με ένα πρωτόγνωρο αίσθημα πληρότητας. Ανασηκώθηκε στο κρεβάτι του και κοίταξε δίπλα του την κοιμισμένη Έλανεθ. Τα μαλλιά της απλώνονταν στους γυμνούς ώμους της και το μαξιλάρι και εκείνος αντιστάθηκε στην παρόρμηση να την χαϊδέψει για να μην την ξυπνήσει.

   Η Έλανεθ στο κρεβάτι του, δική του, παραδομένη σε έναν γαλήνιο ύπνο αφού είχαν κάνει έρωτα. Η συνειδητοποίηση τον γέμισε με έναν απτό πόνο, σχεδόν σαν να είχε μπηχτεί ένα ξίφος στο σώμα του. Τι είχε κάνει; Είχε καταδικάσει σε έναν φρικτό θάνατο εκείνη που αγαπούσε. Πήγε στο παράθυρο. Ακούμπησε το μέτωπό του στην παγωμένη πέτρα του αψιδωτού παραστάτη. Γιατί είχε αφεθεί; Γιατί δεν είχε απομακρυνθεί και να καταφύγει στην ανακούφιση του τελετουργικού του Ζενιμάν;

   Ο ήχος της πύλης που άνοιγε τον απέσπασε από τις σκέψεις του και κοίταξε να δει ποιος ήταν που κατέφτανε τόσο πρωί και η φρουρά του απέδιδε μάλιστα τιμές. Αναγνώρισε αμέσως τον καβαλάρη με τα καστανά μαλλιά και την μαύρη στολή, ένας ζωντανός θρύλος της Ιπποσύνης, ο Φένορ του Άκρεν.

    Ερχόταν πάνω στην ώρα.