Στην Άκρη Του Κόσμου 13

Author: Νυχτερινή Πένα /

-Τι ήταν αυτό; ρώτησε η Σιμόν ανήσυχη.
-ΜΡ – 5 ρυθμισμένο σε βολή κατά ριπάς, απάντησε ο Μιχάλης.
Φωνές ακούστηκαν στο κατάστρωμα και μετά πολλλοί πυροβολισμοί. Ο Μιχάλης έκανε ασυναίσθητα να προχωρήσει προς τη σκάλα αλλά μετά στράφηκε προς την κοπέλα. Πήγε κοντά της.
-Φόρεσε ένα μπουφάν, είπε.
Η κοπέλα το έκανε και επέστρεψε γρήγορα κοντά του. Της έκανε νόημα να τον ακολουθήσει και προχώρησε στο διάδρομο όσο γρήγορά του επέτρεπε το τραυματισμένο πόδι του. Έφτασαν στην κουζίνα, ο Μιχάλης πήρε ένα μπουκάλι νερό και ένα κουτί με μπισκότα που βρήκε πρόχειρα. Μετά συνέχισε και κατέβηκαν στους αποθηκευτικούς χώρους της πρύμνης. Εκεί ο Μιχάλης έδωσε τα πράγματα στην Σιμόν και μετακίνησε μια παλέτα με κιβώτια αποκαλύπτοντας μια καταπακτή, γονάτισε και την άνοιξε. Σηκώθηκε με κόπο και βόγκηξε από τον πόνο που του προκαλούσε το γόνατό του.
-Κατέβα, είπε στη Σιμόν, εκεί κάτω βρίσκεται ένας μικρός θαλαμίσκος που χρησιμοποιείται για άμεση παρατήρηση. Μείνε κρυμμένη όσο περισσότερο μπορείς. Μακάρι να μπορούσα να κάνω περισσότερα για να σε προφυλάξω αλλά ο Στράουντ κινήθηκε πολύ γρήγορα.
Η Σιμόν δεν κινήθηκε, τα μάτια της ήταν καρφωμένα σε' κεινον.
-Εσύ τι θα κάνεις; Ο Στράουντ δεν θα σου χαριστεί.
-Ούτε εγώ, είπε ο Μιχάλης με ένα χαμογελο.
-Θα σε σκοτώσει.
-Σιμόν δεν έχει σημασία αν θα επισπεύσει τα πράγματα ο Στράουντ. Όταν πεθαίνεις το μόνο που σου μένει είναι να φροντίσεις για τους άλλους και να περιορίσεις τις οδυνηρές συνέπειες της απώλειάς σου. Αυτό το δεύτερο δεν με απασχολεί, δεν υπάρχουν πολλοί που θα κλάψουν για το θάνατό μου. Έλα, ας μην χάνουμε χρόνο....
Μια έκρηξη συγκλόνισε το πλοίο διακόπτοντάς τον. Από το κατάστρωμα ακούστηκε ένας εκκωφαντικός ήχος μετάλλου που τρίβεται σε άλλο μέταλλο και κραυγές.
-Γίνεται μάχη εκεί πάνω, είπε ο Μιχάλης. Κατέβα, πες μου για να κλείσω το σκέπασμα.
Η Σιμόν ρίχτηκε στην αγκαλιά του.
-Πως μπορώ να σε ευχαριστήσω;
-Δεν χρειάζεται, κατέβα.
Η Σιμόν το έκανε και δεν άργησε να φτάσει κάτω.
-Εντάξει, φώναξε.
Ο Μιχάλης έκλεισε την καταπακτή και μετά έβαλε στη θέση της την παλέτα. Ευχήθηκε καλή τύχη στην κοπέλα και πήρε το δρόμο της επιστροφής. Σταμάτησε στην καμπίνα της και πήρε το σακίδιό της. Το έκρυψε σε μια πυροσβεστική φωλια πριν βγεί έξω στον παγωμένο αέρα. Βγήκε στην πρύμνη και βρέθηκε να αντικρίζει την κάνη ενός όπλου.

Ο Αλέξανδρος στεκόταν αλύγιστος απέναντι στον Στράουντ. Είχε δει τα σχέδιά του να ανατρέπονται και τώρα περίμενε να αντιμετωπίσει την μοχθηρία του δικηγόρου αλλά δεν έχανε την ψυχραιμία του. Στο κατάστρωμα υπήρχαν κάμποσα πτώματα, οι άνδρες της ασφάλειας που είχε μαζί του, όλοι πρώην πεζοναύτες είχαν προβάλλει αντίσταση στους άνδρες του Στράουντ που είχαν έρθει με το ελικόπτερο. Μετά από ανταλλαγή πυρών είχαν σκοτωθεί όλοι, είχαν πάρει μαζί τους και πάνω από τους μισούς μισθοφόρους του ενώ το ελικόπτερο είχε ανατιναχθεί και είχε κατρακυλίσει στον ωκεανό παρασέρνοντας πολλά σώματα μαζί του.
-Λοιπόν; είπε αυτάρεσκα ο δικηγόρος. Δεν θα παρακαλέσεις;
-Όχι, είπε αγέρωχα ο Αλέξανδρος, δεν το συνηθίζω.
-Δεν πρόκειται να σε αφήσω να ζήσεις αλλά αν με παρακαλέσεις θα φροντίσω να πεθάνεις ανώδυνα.
-Είσαι μεγάλο κάθαρμα, είπε ο Αλέξανδρος.
-Αλλά σε ξεγέλασα, είπε ο Στράουντ, φρόντισα να έχω ένα ελικόπτερο έτοιμο σαν αυτά που ήξερα ότι έχεις στα πλοία σου και τους μισθοφόρους μου σε ένα κοντινό σκάφος. Έχασες τον όμιλο και τη ζωή σου. Ηττήθηκες κατά κράτος.
Δυο μισθοφόροι πλησίασαν με το Μιχάλη.
-Μόνο αυτόν βρήκαμε, ανέφερε ο ένας, πέρα από το πλήρωμα δεν υπάρχει κανείς άλλος στο πλοίο.
-Που είναι η Σιμόν Γκρήνγουντ, ρώτησε ο Στράουντ.
Ο Αλέξανδρος είχε ακριβώς την ίδια απορία αλλά φρόντισε να μην το δείξει, σίγουρα είχε ανακατευτεί ο Μιχάλης και παρέμεινε σιωπηλός για να μην του ανατρέψει τα σχέδια.
-Η Σιμόν απάντησε ο Μιχάλης, είναι πια εκεί που δεν μπορείς να τη φτάσεις. Έφυγε με το ελικόπτερο.
-Αδύνατον.
-Δυνατόν.
-Δεν ήταν στην καμπίνα της, είπε ένας μισθοφόρος, και τα πράγματά της λείπουν.
Ο Στράουντ κοίταξε τον Μιχάλη και μετά τον Αλέξανδρο, και οι δυο του ανταπέδωσαν το βλέμμα ατάραχοι.
-Σου είπε τον κωδικό, είπε κοφτά κοιτώντας τον Αλέξανδρο.
-Δεν τον χρειάζομαι, απάντησε εκείνος, εγώ δεν θέλω να ανοίξω το φορτίο, αρκεί να το πάω στον προορισμό του.
Ο Στράουντ στάθηκε μπροστά στο Μιχάλη.
-Είμαι σίγουρος ότι εσύ τη φυγάδευσες. Έμαθα για' σενα, κάνεις αυτό που θεωρείς σωστό αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Μοιάζουμε πολύ.
-Περίεργο, απάντησε εκείνος, δεν είμαι καθίκι.
Τα μάτια του Στράουντ στένεψαν από οργή.
-Σε λίγο θα σου κοπεί η όρεξη για ειρωνείες.
Έδειξε τον Αλέξανδρο και τη Χάνα και πρόσταξε τους άνδρες του:
-Πάρτε τους κάτω. Τι κρίμα η γυναίκα μου έπεσε στη θάλασσα και ο Αλέξανδρος βούτηξε να τη σώσει, αλλά πνίγηκαν και οι δυο. Δεν θα σας ρίξω στη θάλασσα αλλά μπορείτε να πνιγείτε και πάνω στο πλοίο. Στη δεξαμενή του βαθυσκάφους, τώρα.
-Εμένα δεν θα με πνίξεις; ρώτησε αγέρωχα ο Μιχάλης.
-Όχι, εσένα αντιθέτως θα σε κάνω βασιλιά. Βασιλιά της Ανταρκτικής, θα σε αποβιβάσουμε στη στεριά και μακάρι ο θάνατός σου να είναι πραγματικά αργός.
Σε λίγα λεπτά ο Μιχάλης βρισκόταν σε μια βάρκα που τον έφερνε στην ακτή. Αποβιβάστηκε και στηρίχτηκε στο μπαστούνι του, ο Στράουντ του είχε επιβάλλει να το πάρει ενώ τον είχε υποχρεώσει να ντυθεί καλά, δεν ήθελε να υποκύψει εύκολα στις συνθήκες της πιο αφιλόξενης περιοχής του κόσμου.
-Ορίστε το βασίλειό σου είπε ο δικηγόρος. Έδειξε μια ομάδα πιγκουίνων που τους παρακολουθούσαν από μακριά. Οι υπήκοοι σου περιμένουν να σε υποδεχθούν.
Ο Στράουντ γέλασε μοχθηρά καθώς η βάρκα απομακρυνόταν. Ο Μιχάλης δεν την κοίταξε. Αντίθετα στηριγμένος στο μπαστούνι του προχώρησε μακριά από το σημείο που είχε αποβιβαστεί, ήταν εξοικειωμένος με το θάνατο. Ίσως μάλιστα να ήταν καλύτερος ο θάνατος από το κρύο, ένα ανώδυνο τέλος, από τους πόνος που θα υπέφερε στην κατάληξη της ασθένειάς του.
Είχε και την εκδίκησή του, χωρίς εκείνον ο Στράουντ δεν θα άνοιγε το container. Αν δοκίμαζε να το παραβιάσει θα ακολουθούσε μια έκρηξη που θα το κατέστρεφε.

Ένας τρομερός βρυχηθμός τον έβγαλε από τις σκέψεις τους, μια τεράστια πολική αρκούδα ερχόταν προς το μέρος του. Αυτό έλυνε και το πρόβλημα του τέλους. Ετοιμάστηκε να συναντήσει το δημιουργό του.

0 σχόλια

Ο Πέμπτος Ιππότης

Author: Νυχτερινή Πένα /

Ο Πέμπτος Ιππότης του Θάνου Κονδύλη είναι ένα μυθιστόρημα εποχής, μεσαιωνική περιπέτεια και αστυνομικό μαζί. Βρισκόμαστε στα 1444 ο Δεσπότης του Μυστρά Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ( ο μετέπειτα τελευταίος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης ) συγκεντρώνει στρατό κάτι που προκαλεί αναταραχή στην Πελοπόννησο και ειδικά στους Φράγκους που φοβούνται ότι ο επερχόμενος πόλεμος μπορεί να είναι εναντίον τους.
Σε αυτό το κλίμα, που κάνει τους πιο πολλούς να τον κοιτούν περίεργα φτάνει στην Καρύταινα και το μοναστήρι του αγίου Αθανασίου ο δομινικανός μοναχός Τζιοβάνι, κατά κόσμον Ζαν Λε Κερ, πρώην αρχηγός της Βενετικής αστυνομίας. Έχει αφήσει πίσω του τη Βενετία και τα εγκόσμια και ταξιδεύει να δει την Ανατολή. Φαίνεται ότι ο παλιός του εαυτός θα του φανεί χρήσιμος όταν την επόμενη της αφίξεως του ο ηγούμενος του μοναστηριού δολοφονείται. Ποιος θα ήθελε να δολοφονήσει έναν ήσυχο μοναχό υπερήλικο ήδη; Είναι τυχαίο που έχουν πεθάνει άλλοι τέσσερις ηγούμενοι κοντινών μονών;
Μια ιστορία μυστηρίου με φόντο το μεσαιωνικό Ελληνισμό που οδηγεί σε έναν από τους πλέον γνωστούς θρύλους του Χριστιανισμού, το Άγιο Δισκοπότηρο, με έναν τρόπο πιο κοντά στους αυθεντικούς θρύλους των τροβαδούρων ( ξεχάστε τις ανιστόρητες εικασίες του Κώδικα Ντα Βίντσι ) και τις παραδόσεις από τα βάθη των αιώνων.

Ένα βιβλίο με πλούσιες ιστορικές λεπτομέρειες και στοιχεία για τη ζωή των μοναχών αλλά και γενικά της εποχής εκείνης που ειδικά οι λάτρεις των ιστορικών μυθιστορημάτων θα απολαύσουν.

2 σχόλια

Στην Άκρη Του Κόσμου 12

Author: Νυχτερινή Πένα /

Μια ακαθόριστη αίσθηση τρυφερότητας σηματοδότησε την επιστροφή του από τη λήθη. Ο πόνος ήταν η πρώτη του κανονική αίσθηση καθώς ανακτούσε τις αισθήσεις του, το γόνατό του ήταν ένα ηφαίστειο που έστελνε καυτή λάβα σε όλο του το σώμα. Δεν πονούσε αλλού, ήταν η επόμενη συνειδητοποίση μαζί με την οποία ήρθε και εκείνη του ότι βρισκόταν σε κρεβάτι. Άνοιξε τα μάτια του, ήταν στο ιατρείο του πλοίου και κάποιος βρισκόταν στο πλάι του. Γύρισε να δει, ήταν η Σιμόν που αντιλαμβανόμενη ότι συνήλθε άφηνε βιαστικά το χέρι του που τώρα συνειδητοποιούσε ότι κρατούσε και είχε ακουμπήσει στα χείλη της.
Ανακάθισε χωρίς να πονέσει περισσότερο πέρα από το γόνατό του που συνέχιζε να κάνει αισθητή την παρουσία του στέλνοντας κύματα πόνου σε όλο το σώμα του. Μόρφασε και σηκώθηκε όρθιος. Ο πόνος πολλαπλασιάστηκε αλλά εκείνος δεν έκατσε πάλι. Η Σιμόν σηκώθηκε και εκείνη με την ανησυχία να ζωγραφίζεται στο πρόσωπό της.
-Ο γιατρός είπε....
-Δεν με νοιάζει τι είπε ο γιατρός. Ο Στράουντ που είναι;
-Γιορτάζει την επιτυχία.
-Πάλι;
-Το ανεβάσανε, είπε η Σιμόν με δυστυχισμένο ύφος. Τώρα μπορούμε να φύγουμε από' δω. Δεν θα ψάξουν για επιζώντες.
-Το ανεβάσανε; Πόσες ώρες ήμουν αναίσθητος;
-Ένα δωδεκάωρο.
-Όταν πιάσω τον Στράουντ στα χέρια μου θα τον κάνω να υποφέρει.
-Γιατί σε χτύπησε;
-Τι είπε εκείνος;
Η Σιμόν πήγε να πει κάτι αλλά σταμάτησε. Κούνησε το κεφάλι της αρνητικά.
-Δεν θα μπορούσα να το επαναλάβω.
-Περιληπτικά τότε, είπε ο Μιχάλης. Έλα πάμε στο κατάστρωμα θα μου πεις στο δρόμο.
Βγήκαν από το ιατρείο στον αισθητά πιο κρύο διάδρομο και ο Μιχάλης παρατήρησε ότι το πλοίο κλυδωνιζόταν λίγο από απότομα κύματα.
-Πλησιαζει η καταιγίδα. Τι είπε λοιπόν ο Στράουντ; Πως δικαιολόγησε την επίθεσή του;
-Είπε ότι ανακατεύτηκες με τα οικογενειακά του και δεν θα ανεχτεί να του κάνει υποδείξεις ο......
Η Σιμόν κοκκίνισε. Ο Μιχάλης την κοίταξε κάτι που μεγάλωσε την αμηχανία της. Έσκυψε το κεφάλι και κοίταξε το δάπεδο ενώ συνέχιζε με φωνή που μόλις ακουγόταν.
-Εραστής της γυναίκας του.
-Σε λάθος άνθρωπο αναφέρθηκε, σάρκασε ο Μιχάλης.
Βγήκαν στο κατάστρωμα και προχώρησαν στην πρύμνη όπου βρισκόταν το αντικείμενο αυτού του ταξιδιού. Το container είχε μείνει πολύ λίγο στο βυθό για να προλάβει να σκουριάσει, παρέμενε κίτρινο με την επιγραφή ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΧΙΛΗΣ σε κάθε πλευρά στα Ισπανικά και τα Αγγλικά. Ο Μιχάλης πλησίασε με τη Σιμόν στην πόρτα και εκείνος κοίταξε τον ηλεκτρονικό μηχανισμό που το κρατούσε κλειδωμένο.
Λειτουργούσε ακόμα και η οθόνη υγρών κρυστάλλων περίμενε τα οκτώ διψήφια νούμερα του κωδικού απενεργοποίησης.
-Πες μου τον κωδικό.
Η Σιμόν τον κοίταξε τρομαγμένη.
-Θέλω να σε προστατεύσω, είπε απαλά ο Μιχάλης, οι ώρες που έμεινα αναίσθητος πρέπει να αρκέσανε στον Στράουντ για να ολοκληρώσει τα σχέδιά του.
-Αν σου πω....
-Δεν θέλω να σε βλάψω.
Η Σιμόν τον κοίταξε. Δεν εμπιστευόταν παρά μόνο εκείνον πάνω στο πλοίο. Θα έκανε αυτό που της ζητούσε. Του είπε τον κωδικό. Ο Μιχάλης τον πληκτρολόγησε και με ένα κοφτό μεταλλικό κλικ, ο μηχανισμός απενεργοποιήθηκε. Ο Μιχάλης προς μεγάλη έκπληξη της Σιμόν  δεν ενδιαφέρθηκε να ανοίξει την ξεκλείδωτη πλέον πόρτα. Αντίθετα άρχισε να πληκτρολογεί. Όταν τελείωσε γύρισε και την κοίταξε.
-Τώρα ξέρω εγώ μόνο τον κωδικό, είσαι ασφαλής. Έλα πάμε στο ιατρείο, Καλύτερα να μην ξέρει κανένας για την μικρή αυτή βόλτα.
Επέστρεψαν στο ιατρείο αλλά ο Μιχάλης καταπιάστηκε με τον υπολογιστή του γιατρού αντί να ξαπλώσει. Καθόταν ακόμα μπροστά στην οθόνη όταν μπήκε ο Αλέξανδρος.
-Πως.... άρχισε εκείνος.
-Συμπαθείς τον Ντήτριχ Κράμερ; ρώτησε ο Μιχάλης κόβοντάς τον για να κάνει την ερώτησή του.
-Καθόλου, με αντιπαθούσε από τότε που τα είχα με τη Χάνα, Γιατί; Τι σχέση έχει με την κατάσταση που αντιμετωπίζουμε; Γι' αυτό σου επιτέθηκε ο Στράουντ;
-Όχι. Έχει να κάνει με το γιατρό που λαμβάνει εμπιστευτικές πληροφορίες από το Μεμόριαλ. Ο Κράμερ πεθαίνει Αλέξανδρε, δεν του δίνουν παρά μέρες ζωής.
-Αυτό εξηγεί πολλά, είπε ο Αλέξανδρος, και κάνει τα πάντα πιο επικίνδυνα.
-Τι ακριβώς εξηγεί; ρώτησε ο Μιχάλης που ήταν σκεφτικός. Είχε αρχίσει να καταλαβαίνει και έλπιζε να διαψευδόταν.
-Αν πεθάνει ο Κράμερ τον κληρονομεί η Χάνα και μετά ο γιος της. Και βρίσκονται και οι δυο εδώ, σε μια κατάσταση που μπορεί να εξελιχθεί άσχημα. Αν πεθάνουν τότε ο επόμενος που κληρονομεί είναι ο Στράουντ.
-Μα αν πεθάνουν δεν θα θέλει μεγάλη φαντασία για να βρεθεί ο ένοχος. Δεν είναι τόσο αλαζόνας να νομίζει ότι θα ξεφύγει με τέτοιο έγκλημα.
-Αν γίνει πριν το θάνατο του Κράμερ ποιος θα τον υποψιαστεί; Αν χαθούν σε μια ναυτική τραγωδία ποιος θα πει τίποτα; Ο θάνατος του Κράμερ θα αποδοθεί στην θλίψη ειδικά αφού η κατάσταση της υγείας του δεν είναι ευρύτερα γνωστή. Και αν βγάλει και' μενα από τη μέση τότε έχει κερδίσει το παιχνίδι, ο όμιλος είναι ουσιαστικά δικός του.
Ο Μιχάλης σηκώθηκε από τη θέση του μπροστά στον υπολογιστή.
-Πρέπει να βιαστούμε και....
Σταμάτησε να μιλάει καθώς ένας δυνατός ήχος ακούστηκε, ο χαρακτηριστικός θόρυβος του έλικα ενός μεγάλου ελικοπτέρου. Κοίταξε τον Αλέξανδρο που όμως δεν έδειχνε ανήσυχος.
-Πλησιάζει καταιγίδα, είπε εκείνος. Ο Φέρτσαιλντ και' γω σκεφθήκαμε ότι όσο λιγότεροι στο πλοίο τόσο καλύτερα, το ελικόπτερο θα μεταφέρει το ερευνητικό προσωπικό από' δω στο Πάιπερ Μαρού, ένα φορτηγό δικό μου που πλέει για Κέηπ Τάουν και θα τους μεταφέρει εκεί. Μπορείτε να φύγετε και' σεις, τα πράγματα θα αγριέψουν εδώ.
-Εγώ... η Σιμόν κόμπιασε αλλά ο Μιχάλης κατάλαβε τι ήθελε να πει. Είχε ήδη εκφράσει την επιθυμία να μην επιστρέψει.
-Θα ήταν καλύτερα να φύγεις, της είπε απαλά.
-Δεν...... ο πατέρας μου......
-Θα τον αναζητήσουμε εμείς.
-Πες τον κωδικό και φύγε, είπε ο Αλέξανδρος.
Η Σιμόν κοίταξε τον Μιχάλη που χαμογέλασε πριν πει στη μητρική τους γλώσσα;
-Αυτό το τακτοποίησα,
-Πολύ καλά, είπε ο Αλέξανδρος.
-Θέλω να μείνω, είπε η Σιμόν. Αν θέλετε να αφήσω το πλοίο αποβιβάστε με σας παρακαλώ στην ακτή.
Ο Αλέξανδρος την κοίταξε περίεργα για μια στιγμή και μετά έφυγε. Η κοπέλα στράφηκε στον Μιχάλη.
-Τι πρέπει να κάνω;
-Προς το παρόν τίποτα, απλά τον αιφνιδίασες και είναι πολλά που πρέπει να κάνει.  Αλλά δεν θα αφήσει τους ναυαγούς. Έχει συμφέρον να τους βρει τώρα. Είναι η απόδειξη της δολιότητας του Στράουντ.
Ο Μιχάλης κάθισε πάλι μπροστά στον υπολογιστή και άρχισε να δουλεύει. Η Σιμόν ήρθε στο πλευρό του και κοίταξε την οθόνη. Ήξερε αρκετά από υπολογιστές για να καταλάβει τι έκανε.
-Σβήνεις τα αρχεία, είπε με έκπληξη.
-Ναι, είπε ο Μιχάλης. Ας κλονίσουμε λίγο την αυτοπεποίθηση του Στράουντ. Ωραία, πάμε.
Βγήκαν από το ιατρείο στο διάδρομο, ο κλυδωνισμός του πλοίου είχε γίνει πιο έντονος. Ο Μιχάλης ένιωσε το γόνατό του να διαμαρτύρεται στην πίεση που ασκούσε πάνω του στην προσπάθεια να μην παρασυρθεί από την κίνηση του πλοίου. Μάλλον θα έπρεπε να χρησιμοποιεί μπαστούνι τώρα κάτι που δεν ήταν απαραίτητο αυτές τις μέρες στο πλοίο. Κατευθύνθηκαν στην καμπίνα της Σιμόν και ο Μιχάλης είπε:
-Μείνε εδώ προς το παρόν.
-Εντάξει.
Ο Μιχάλης της χάρισε ένα χαμόγελο και έκανε να φύγει. Είχε ήδη στραφεί να φύγει όταν η Σιμόν ρώτησε:
-Ποια είναι η Βερόνικα;
Ο Μιχάλης σταμάτησε απότομα και τινάχθηκε σαν να είχε δεχθεί ένα οδυνηρό χτύπημα. Αναμνήσεις που προσπαθούσε να κρατάει φυλακισμένες ήρθαν στην επιφάνεια πονώντας τον σε σημείο που το γόνατό του να είναι μια ασήμαντη ενόχληση,
-Που άκουσες αυτό το όνομα; ρώτησε χωρίς να γυρίσει να την κοιτάξει.
-Εσύ το είπες, όταν ήσουν αναίσθητος παραμιλούσες, απάντησε η κοπέλα που ένιωθε άσχημα για την ερώτησή της. Είχε καταλάβει ότι είχε αγγίξει κάποια παλιά πληγή. Συγνώμη δεν ήθελα να σε πονέσω. Είπες όμως....
Σταμάτησε να μιλάει και κοίταξε τον Μιχάλη, οι σφιγμένοι ώμοι του πρόδιδαν την ένταση που τον σάρωνε σαν ανηλεής καταιγίδα.
-Συγνώμη, είπε και μπήκε στην καμπίνα της.
-Τι είπα; ψιθυρισε ο Μιχάλης με φωνή τραχιά σαν να είχε μόλις σηκωθεί από μια βαριά αρρώστεια.
Έξω ακούστηκε το ελικόπτερο που απομακρυνόταν με εκείνους που δεν ήταν πλέον απαραίτητο να παραμείνουν στο πλοίο.
-Είπες.... δεν είναι Βερόνικα.... δεν θα γίνει πάλι. Μετά πρόφερες το δικό μου όνομα.
-Η Βερόνικα ήταν κάποια που απέτυχα να προστατέψω. Κάποια που πέθανε μέσα στα χέρια μου. Δεν θα αφήσω να πάθεις το ίδιο.
Η Σιμόν τον κοίταξε, παρέμενε στραμμένος στο διάδρομο μακριά από εκείνην.
-Ευχαριστώ, είπε.
Ο Μιχάλης δεν απάντησε. Ένα ελικόπτερο ακούστηκε πάλι έξω, κάνοντάς τον να συνοφρυωθεί. Είχε συμβεί κάτι; Γιατί επέστρεφε το ελικόπτερο; Ή ήταν άλλο;
-Γι' αυτό άλλαξες τον κωδικό; ρώτησε η κοπέλα. Τώρα θα κινδυνεύεις εσύ.
-Όταν είσαι ήδη ετοιμοθάνατος δεν σε τρομάζει ο θάνατος.

Η Σιμόν δεν πρόλαβε να πει τίποτα άλλο. Ένας κοφτός και σκληρός ήχος ακούστηκε ακολουθούμενος από μια κραυγή πόνου. Ο Μιχάλης τον αναγνώρισε, ήταν ριπή οπλοπολυβόλου.

0 σχόλια

Στην Άκρη Του Κόσμου 11

Author: Νυχτερινή Πένα /

Ήταν εκεί, μεγάλο σαν προιστορικό θηρίο που αναπαυόταν ξαπλωμένο στην άμμο στο πλευρό του. Στο αιώνιο σκοτάδι του βυθού, φωτισμένο μόνο από τα φώτα του βαθυσκάφους έδειχνε ακόμα πιο εντυπωσιακό όπως είχε πέσει στο βυθό στο πλάι. Στην πρύμνη έχασκε μια τεράστια τρύπα που απλωνόταν σε ύψος τριών επιπέδων τουλάχιστον.
Όλων τα βλέμματα ήταν στραμμένες στις οθόνες που έδειχναν το Βολτέρα στην τελευταία κατοικία του. Οι επιστήμονες ήταν ικανοποιημένοι για την επιτυχία τους και ο Αλέξανδρος ήδη μελετούσε την επόμενη φάση. Ο Στράουντ χαμογελούσε με ένα χαμόγελο που έβαζε σε σκέψεις για τους σκοπούς του.
Ο Μιχάλης κοίταζε τους δυο άνδρες και αναρωτιόταν για το τι σχεδίαζαν. Ήξερε ότι υπήρχε κάτι που και οι δυο δεν σκέφτονταν και έτσι πήρε τον Αλέξανδρο κατά μέρος.
-Είσαι ικανοποιημένος;
-Ναι, δεν θα έπρεπε;
-Και υπολογίζεις να ανελκύσεις το φορτίο και να φύγουμε;
-Ναι.
Ο Μιχάλης κούνησε το κεφάλι του και μετά έδειξε τις οθόνες που έδειχναν το βυθισμένο πλοίο.
-Λείπουν δυο από τις σωσίβιες λέμβους Αλέξανδρε, κάποιοι επέζησαν. Δεν σκοπεύεις να ψάξεις για αυτούς τους ανθρώπους;
-Μόλις εξασφαλίσω το φορτίο.
-Ωραία, και ίσως μάθουμε τότε τι συνέβει στο πλοίο. Γιατί τίποτα στη φύση δεν μπορεί να άνοιξε τέτοια τρύπα στο πλοίο.
-Σαν να το κλώτσησε ο Γκοντζίλα, σχολίασε εκείνη τη στιγμή ο Στράουντ.
-Εκρηκτικά; είπε ο Αλέξανδρος.
-Έτσι νομίζω, δεν το τορπιλίσανε βεβαίως.
Ο Αλέξανδρος ένευσε. Το βλέμμα του πήγε στη Χάνα που στεκόταν δίπλα στον Στράουντ που έκανε μια ανακοίνωση εκείνη τη στιγμή:
-Η επιτυχία μας αυτή πρέπει να γιορταστεί. Ας ανέβουμε στην τραπεζαρία να πιούμε ένα ποτήρι κρασί ή σαμπάνια.
Επευφημίες ακούστηκαν από τους συγκεντρωμένους και ο Μιχάλης γλύστρισε έξω από την αίθουσα.
-Που πας; ρώτησε ο φίλος του.
-Στο άτομο που έχει περισσότερη ανάγκη από κάποιον να μιλήσει αυτήν την στιγμή.

Η Σιμόν ήταν καθισμένη στην κουκέτα της με τα πόδια μαζεμένα και το σαγόνι της να ακουμπάει στα γονατά της. Είχε μάθει ότι είχε βρεθεί το ναυάγιο και δεν είχε πια καμία ελπίδα, ήταν σαν να βίωνε ξανά τη στιγμή που με περισσή σκληρότητα η Άμυ Ρότζερς της είχε ανακοινώσει τα νέα για το χαμό του πλοίου που σήμαινε και το θάνατο του πατέρα της. Ένιωθε τον πόνο σαν να ήταν σωματικός, ήθελε να κλάψει, να ουρλιάξει αλλά δεν μπορούσε. Ένιωθε τα μάτια της καυτά από τα δάκρυα που ήθελε να χύσει μα δεν μπορούσε.
Καθόταν έτσι μαζεμένη με τα χέρια της να αγκαλιάζουν τα μαζεμένα πόδια της, με το μυαλό της να περιπλανιέται σε αναμνήσεις της χαμένης πια ευτυχίας της, αφήνοντας τον κόσμο να συνεχίζει χωρίς εκείνη. Δεν ήθελε πια να συνεχίσει να ζει. Δεν ήθελε να πονάει άλλο.
Το πρώτο χτύπημα στην πόρτα δεν το άκουσε χαμένη στις σκέψεις της. Το δεύτερο τράβηξε την προσοχή της αλλά ήταν τόσο βυθισμένη στη θλίψη που το αγνόησε. Το τρίτο, κάπως πιο δυνατό από τα προηγούμενα, την έκανε να σηκωθεί από την κουκέτα της και να ανοίξει την πόρτα. Αντίκρισε τον Μιχάλη που στεκόταν στο διάδρομο περιμένοντάς την να ανοίξει.
-Συμβαίνει κάτι; ρώτησε.
-Θα έμαθες ότι βρέθηκε το πλοίο, είπε ο Μιχάλης.
-Ναι, είπε η Σιμόν και επέστρεψε στην κουκέτα της. Θα ανελκυσθεί το φορτίο, θα δώσω τον κωδικό στον κύριο Κομνηνό και τέλος της ιστορίας. Θα μου επιτρέψει να μείνω εδώ;
-Εδώ; Στην Ανταρκτική;
-Ναι, θέλω να πεθάνω κοντά στο μέρος που πέθανε ο πατέρας μου. Δεν με νοιάζει να ζήσω άλλο πια.
-Δεν χάθηκε κάθε ελπίδα.
-Ως τώρα έτσι έλεγα και' γω. Όσο δεν το βρίσκαμε είχα την ελάχιστη ελπίδα ότι κάπου είχε εξοκοίλει και θα ήταν ζωντανός αλλά όχι πια. Δεν υπάρχει ελπίδα.
-Πάντα υπάρχει ελπίδα, είπε ο Μιχάλης. Και όχι μικρή στην περίπτωση αυτή. Κανείς δεν πρόσεξε ότι λείπουν δυο από τις σωσίβιες λέμβους. Δεν ξέρω γιατί δύο, αφού μια και μόνο αρκούσε για όσους βρίσκονταν στο Βολτέρα, αλλά το γεγονός παραμένει. Υπάρχουν ναυαγοί. Ο πατέρας σου μπορεί να είναι ζωντανός. Μην αφήνεσαι ακόμα να απελπιστείς Σιμόν.
Η κοπέλα σηκώθηκε από την κουκέτα και πήγε κοντά του. Πήγε να πει κάτι αλλά δεν μπόρεσε, ξέσπασε σε λυγμούς. Ο Μιχάλης την αγκάλιασε και εκείνη έγειρε το κεφάλι της στο στέρνο του συνεχίζοντας να κλαίει ενώ της χάιδευε τα μαλλιά.

Εκτός από το μικρό ερευνητικό βαθυσκάφος το Κέλντις διέθετε και ένα επανδρωμένο βαθυσκάφος. Αφού το μικρό κατέγραψε με τις κάμερες όλες τις απαραίτητες λεπτομέρειες το επανδρωμένο βαθυσκάφος κατέβηκε στον υγρό παγωμένο τάφο του Βολτέρα. Το άνοιγμα που είχε δημιουργηθεί στο πλευρό του φορτηγού πλοίου μπορεί να ήταν η αιτία της καταστροφής του αλλά τώρα θα επέτρεπε την ταχύτερη ανέλκυση του φορτίου του.
Από τις εικόνες που είχε στείλει το ερευνητικό βαθυσκάφος είχαν διαπιστώσει ότι το container με το φορτίο παρέμενε ακέραιο και ανέπαφο. Αμέσως άρχισε η προετοιμασία για την ανέλκυση. Συρματόσχοινα από τον γερανό φορτίου του Κέλντις προσδέθηκαν στο τεράστιο ατσάλινο κύβο που ήταν το container σε οκτώ σημεία ενώ στα πλαινά του τοποθετήθηκαν μεγάλα μπαλόνια που άρχισαν να γεμίζουν με ήλιο. Η άνωση που το αέριο θα προκαλούσε θα ελάφρυνε το έργο που θα έπρεπε να κάνει ο γερανός του πλοίου.
Ο Αλέξανδρος και ο Στράουντ παρακολουθούσαν τις εργασίες από κοντά περιμένοντας να έρθει το πολύτιμο φορτίο στην επιφάνεια. Η ένταση μεταξύ τους ήταν απτή. Γινόνταν πιο έντονη και πιο αντιληπτή από το γεγονός ότι όπου βρισκόταν ο ένας συνήθως ήταν και ο άλλος.
Οι εργασίες ωστόσο συνεχίζονταν και πλησίαζε η πολυπόθητη ώρα που θα είχαν το φορτίο του Βολτέρα. Υπήρχαν δυο άνθρωποι πάνω στο πλοίο που δεν συμμερίζονταν τη γενική ευεξία για την επιτυχία της αποστολής. Και ήταν τα δυο νεαρότερα άτομα στο πλοίο. Και αν ήταν εύκολο να μαντέψει κανείς γιατί η Σιμόν ήταν λυπημένη παρέμενε μυστήριο το γιατί ο Πήτερ είχε γίνει ξαφνικά τόσο κατηφής.

Ο Μιχάλης βγήκε στο κατάστρωμα και κοίταξε τον ουρανό, η συννεφιά λιγόστευε ακόμα το φως. στο πίσω μέρος του πλοίου οι εργασίες συνεχίζονταν. Εδώ κοντά στη γέφυρα ήταν μόνος του. Ακούμπησε στο παραπέτο και κοίταξε την ακύμαντη θάλασσα, είχε πολλά να σκεφθεί. Πρώτα από όλα αυτό που είχε ανακαλύψει, έπρεπε να το πει στον Αλέξανδρο; Μήπως δεν θα έπρεπε να ανακατέψει πράγματα που έδειχναν να έχουν κατασταλλάξει; Πήρε μια βαθειά ανάσα και όπως στράφηκε να πάει πάλι προς την καμπίνα του βρέθηκε πρόσωπο με πρόσωπο με την Χάνα. Ήταν πολύ χλωμή και είχε κλάψει.
Τι της συνέβαινε; Τι ήταν αυτό που είχε επηρεάσει και το γιο της;
Η Χάνα τον κοίταξε έντονα, μετά έκανε μεταβολή και απομακρύνθηκε. Ο Μιχάλης κοίταξε τα μακριά μαλλιά της να ανεμίζουν όπως πέρασε την πόρτα και μπήκε στο σαλόνι του πλοίου. Η κίνηση ήταν που ανέμιζε τα μαλλιά της, δεν υπήρχε καθόλου αέρας συνειδητοποίσε.
Στην πρύμνη ένας άνδρας από το πλήρωμα έριξε κάποιο εργαλείο προκαλώντας έναν αφύσικα δυνατό μεταλλικό κρότο.
Ο Μιχάλης συνοφρυώθηκε. Απόλυτη άπνοια και οι ήχοι να ακούγονται πιο δυνατοί γεγονός που ήταν ενδεικτικό της αλλαγής της ατμοσφαιρικής πίεσης. Μπήκε στην καμπίνα του και ζήτησε στην ενδοσυννενόηση μια κούπα αλεύρι από την κουζίνα. Του την έφερε ο Ζακ, ο βοηθός του μάγειρα, ένας κεφάτος τύπος από το Κεμπέκ.
-Τι θα το κάνεις το αλεύρι μαρκόνι;
-Θα δεις.
Ο Μιχάλης βγήκε στο κατάστρωμα και πήρε το αλεύρι στο χέρι του. Το άφησε να πέσει κάτω. Αντί να κυλίσει σε μια γραμμή σαν μια σύντομη λευκή βροχούλα το αλεύρι άρχισε να πέφτει δημιουργώντας σπείρες.
-Τι στα κομμάτια; έκανε ο Καναδός.
-Αυτό φοβόμουν. Ζακ γύρνα στην κουζίνα και σιγουρέψτε ό,τι μπορεί να πέσει. Έρχεται καταιγίδα.
Ο ίδιος κατευθύνθηκε προς τη γέφυρα, η έκφραση του Φέρτσαιλντ τον ενημέρωσε ότι και ο πλοίαρχος το είχε επίσης αντιληφθεί. Αποφάσισε να ενημερώσει τον Αλέξανδρο, δεν ήταν στο χώρο των εργασιών της ανελκύσεως και ο Μιχάλης συμπέρανε ότι ήταν στην καμπίνα του.
“Με την κοκκινομάλλα, πως θα του πω κάτι τέτοιο; Θα είναι δυνατόν ο Αλέξανδρος να σταθεί στο......”
Τις σκέψεις του διέκοψαν φωνές. Στάθηκε συνειδητοποιώντας ότι ήταν έξω από την καμπίνα των Στράουντ. Όποιος είχε μπει τελευταίος είχε αμελήσει να κλείσει την πόρτα καλά και τώρα ο Μιχάλης μπορούσε να δει στο μικρό καθιστικό μέσα. Ο Στράουντ και η Χάνα μιλούσαν και η ένταση ήταν αποτυπωμένη στα πρόσωπά τους. Ήταν το κυρίαρχο αλλά όχι το μόνο συναίσθημα, ο δικηγόρος ήταν εξοργισμένος, εκτός εαυτού. Η Χάνα ήταν όπως την είχε δει νωρίτερα, τρομαγμένη, θλιμμένη και ένοχη συνειδητοποίησε έκπληκτος.
-Πρέπει να τους το πεις, έλεγε. Αν....
-Δεν θα πω τίποτα, δεν θα αφήσω τον Κομνηνό να πάρει αυτό που είναι δικό μου. Δεν έκανα τόσα σχέδια μάταια.
-Κινδυνεύουν ανθρώπινες ζωές.
-Αδιάφορο.
-Θα του το πω εγώ, είπε η Χάνα, δεν αντέχω άλλο. Θα με μισήσει..
-Δεν θα πεις τίποτα! βρυχήθηκε ο στράουντ και χαστούκισε με όλη του τη δύναμη την Χάνα που σωριάστηκε στο πάτωμα.
-Μη τη μαμά! φώναξε ο Πήτερ και έτρεξε να σταθεί ανάμεσα στον πατέρα και τη μητέρα του.
Ο Μιχάλης δεν τον είχε δει ως εκείνη τη στιγμή και μάλλον το ίδιο ίσχυε και για τον Στράουντ. Εκείνος παραμέρισε το αγόρι αδιάφορα όπως κάποιοι κλωτσάνε ένα αδέσποτο. Το αγόρι έπεσε πάνω στο τραπεζάκι που ήταν κοντά και άρχισε να κλαίει.
-Εκείνος που χτυπάει μια γυναίκα είναι κάθαρμα, είπε ο Μιχάλης μπαίνοντας στην καμπίνα, εκείνος που φέρεται στο παιδί του έτσι δεν είναι καν άνδρας γιατί δεν είναι άνθρωπος.
Πλησίασε τον Στράουντ.
-Τι κρύβεις; Άφησέ τη να μιλ......
Ο Στράουντ επιτέθηκε και η δύναμή του ήταν εξαιρετικά μεγάλη. Χτύπησε με τη γροθιά του τον Μιχάλη στο στομάχι και καθώς εκείνος διπλωνόταν στα δύο από τον πόνο τον ξαναχτύπησε σωριάζοντάς τον στο δάπεδο. Ύστερα τον πάτησε βίαια πίσω από το γόνατο του αριστερού ποδιού κάνοντας τον να ουρλιάξει από τον πόνο.
-Ξέρω για' σενα, είπε μοχθηρά, ακόμα και που πονάς. Αν ξαναδοκιμάσεις να ανακατευτείς με τα σχέδιά μου θα το μετανιώσεις.

Τον χτύπησε πάλι στο γόνατο, ο πόνος γιγαντώθηκε σε ένα καυτό κύμα και ο Μιχάλης έχασε τις αισθήσεις του.

0 σχόλια

Βραβείο

Author: Νυχτερινή Πένα /

Στην διάρκεια των τεσσάρων ετών και δύο μηνών που είμαι στο χώρο των ιστολογίων έχω βραβευθεί πέντε φορές, τώρα ήρθε η meanan ( http://apotoxamogelostogelioakoma.blogspot.gr/ ) να με βραβεύσει και να μου πει ποιο είναι το επόμενο βήμα.
Παραλαμβάνοντας το βραβείο, πρέπει να απαντήσω στις παρακάτω ερωτήσεις:
Τι σε ενέπνευσε και τι σημαίνουν για σένα το όνομα του blog σου και το όνομα, με το οποίο υπογράφεις τα κείμενά σου;
Το όνομά του ιστολογίου μου προήλθε από το γεγονός ότι ειδικά πιο παλιά που ήμουν πιο νέος και άντεχα περισσότερο έγραφα πολύ μέσα στη νύχτα και ήμουν κυριολεκτικά Νυχτερινή Πένα.

Αν δεν ήσουν άνθρωπος, τι θα ήθελες να είσαι και γιατί;
Μα φυσικά βιβλίο! Για σκεφτείτε πόσα προσφέρει ένα βιβλίο!

Ποιο στοιχείο βρίσκεις γοητευτικό και σε κάνει να συνεχίζεις να γράφεις;
Την συναρπαστική αίσθηση της αφήγησης μιας ιστορίας, την φοβερή εκείνη ψυχική και συναισθηματική κατάσταση κατά την οποία απλώνεις στο χαρτί την ιστορία που έχεις φανταστεί, την λες με όλες τις λεπτομέρειες, να την κάνεις ζωντανή. Τίποτα δεν συγκρίνεται με αυτό το συναίσθημα.

Ποια φωτογραφία θα βάζατε για την 'ζωή';
Ένα μεγάλο δερματόδετο τόμο ανοιχτό στη μέση με έναν μεγάλο υφασμάτινο σελιδοδείκτη όπως στα παλιά χειρόγραφα.

Αγαπημένη λέξη ή φράση;
Δεν έχω κάποια αλλά θα πω το μότο των Ιπποτών μου στην Έρεμορ. «Υπηρετώντας ο ένας τον άλλο είμαστε ελεύθεροι».


Και τώρα πρέπει να παραδώσω και εγώ το βραβείο. Σε ποιον όμως να το πρωτοδώσω; Επειδή δεν μπορώ να κάνω διακρίσεις το βραβείο δίνεται σε όσους θα διαβάσουν την ανάρτησή μου αυτή στις επόμενες είκοσι τέσσερις ώρες ως την επόμενη ανάρτηση.

2 σχόλια

Στην Άκρη Του Κόσμου 10

Author: Νυχτερινή Πένα /

Κεφάλαιο Τέταρτο
Το Χαμένο Πλοίο

Ο Μιχάλης έβγαλε τα γυαλιά του και έτριψε τα μάτια του. Οι τέσσερις τελευταίες μέρες είχαν περάσει ήσυχα, το Κέλντις είχε ταξιδέψει στο τελευταίο γνωστό στίγμα του Βολτέρα και πήρε την ίδια πορεία που είχε το πλοίο όταν χάθηκε. Ο καιρός εξακολουθούσε να είναι ευνοικός για την έρευνά τους, έκανε δριμύ κρύο αλλά η θάλασσα ήταν ήσυχη και το πλοίο έπλεε χωρίς πρόβλημα κάτι που επέτρεπε και στην έρευνα να συνεχίζεται απρόσκοπτα. Οι ειδικές ηχοβολιστικές συσκευές σάρωναν το βυθό για να ανακαλύψουν το ναυάγιο επί εικοσιτετραώρου βάσεως. Σε σημεία που είχαν κάποιο ενδιαφέρον καθέλκυαν ένα αυτοματοποιημένο μίνι βαθυσκάφος εξοπλισμένο με κάμερες. Μια φορά τους είχε ξεγελάσει ένας σχηματισμός βράχων αρκετά πλούσιος σε σίδηρο για να δείξει ενδείξεις που θα μπορούσαν να σημαίνουν το χαμένο ναυάγιο.
Συναγερμός σήμανε όταν ανακαλύφθηκε ένα ναυάγιο όντως. Τότε κατέβασαν το ειδικό βαθυσκάφος αλλά οι κάμερες αποκάλυψαν ότι επρόκειτο για ένα φορτηγό πλοίο μεν αλλά όχι εκείνο που αναζητούσαν. Συνέχισαν την έρευνα με τους επιστήμονες να έχουν μοιράσει το εικοσιτετράωρο σε τρεις οκτάωρες βάρδιες.
Ο ίδιος ασχολείτο με τα καθήκοντα του ασυρματιστή και με την προσπάθεια να μάθει τι κρυβόταν πίσω από το μυστήριο του συνεχόμενου μηνύματος που εξακολουθούσε να εκπέμπεται. Όταν δεν τον απασχολούσε κάτι από τα δυο συνέχιζε να μελετάει όπως έκανε και στην απομόνωση που τόσο απότομα του είχε διακόψει ο Αλέξανδρος.
Ο Αλέξανδρος περνούσε την ώρα του στη γέφυρα ή φλερτάροντας με κάποια από τα θηλυκά μέλη της επιστημονικής ομάδας. Δεν του είχε δοθεί η δυνατότητα να ξαναμιλήσει με τη Χάνα που δεν πολύέβγαινε από την καμπίνα της οικογένειας Στράουντ κάτι που τον εκνεύριζε μιας και αισθανόταν πως υπήρχαν και άλλα που έπρεπε μα δεν μπορούσε να μάθει.
Φόρεσε ξανά τα γυαλιά του και έστρεψε το βλέμμα του στον φορητό υπολογιστή του, κοίταξε τα δεδομένα στην οθόνη και συνοφρυώθηκε.
-Ουάου!
Το επιφώνημα έκπληξης από την πόρτα τον απέσπασε από την δουλειά του. Γύρισε και είδε τον Πήτερ Στράουντ στην πόρτα που ένωνε το δωμάτιο με το κατάστρωμα. Το αγόρι κοιτούσε εκστατικό τον εξοπλισμό του δωματίου. Στα χέρια του κρατούσε τον φορητό υπολογιστή του.
-Τέλειο, είπε.
-Γεια σου, είπε καλωσυνάτα ο Μιχάλης στο αγόρι, πως σε λένε;
-Πήτερ, απάντησε εκείνος. Τι είναι όλα αυτά;
Ο Μιχάλης χαμογέλασε.
-Έλα μέσα να σου δείξω.
Το αγόρι το έκανε και ακούμπησε το δικό του φορητό υπολογιστή δίπλα σε αυτόν του Μιχάλη. Εκείνος κοίταξε την οθόνη του δικού του υπολογιστή και αυτό που είδε τον έκανε να ριγήσει. Δεν έδειξε τίποτα αλλά αντίθετα άρχισε να ξεναγεί τον γιο του Μαρκ Στράουντ και της Χάνα στα συστήματα επικοινωνίας του πλοίου. Το αγόρι ενθουσιασμένο έκανε ερωτήσεις και άρχισε να του λέει για τα μέρη του πλοίου που είχε ήδη επισκεφθεί.
-Σε αφήσανε να γυρίζεις στο πλοίο μόνος σου; ρώτησε ο Μιχάλης.
-Όχι, απάντησε ανέμελα ο Πήτερ. Αλλά ο μπαμπάς ήταν πολύ απασχολημένος με τις δουλειές του και η μαμά κοιμόταν. Ξέρεις η μαμά δεν κοιμάται καλά στο πλοίο. Φοβάται.
-Τι φοβάται; Μην βυθιστούμε;
-Δεν ξέρω, αλλά πολλές φορές κλαίει όταν νομίζει ότι δεν την βλέπω.
Ο Μιχάλης συνοφρυώθηκε. Η Χάνα έδειχνε έτοιμη να καταρρεύσει, αλλά γιατί;
-Λες να μπορώ να δω τη γέφυρα; ρώτησε με προσμονή ο Πήτερ.
-Σίγουρα μπορείς.
Ο Μιχάλης άνοιξε την πόρτα που οδηγούσε στη γέφυρα και το αγόρι έμεινε να θαυμάζει. Πήρε τον υπολογιστή του αγοριού και τον άνοιξε. Δεν άργησε να βρει αυτό που ήθελε. Όταν ο Πήτερ χόρτασε το θέαμα της γέφυρας τον πήγε πίσω στην καμπίνα του και ενώ ο μικρός χτυπούσε την πόρτα εκείνος προχώρησε στην καμπίνα του Αλέξανδρου. Αντίθετα με τον Πήτερ εκείνος άνοιξε χωρίς να χτυπήσει, μια κίνηση βιασύνης που αποδείκτηκε πως δεν ήταν καθόλου σοφή επιλογή. Ο Αλέξανδρος τινάχτηκε από το κρεβάτι ενώ η κοκκινομάλλα που είχε προσέξει την πρώτη μέρα στο πλοίο τραβούσε βιαστικά το σεντόνι πάνω από το γυμνό της σώμα.
-Τι συμβαίνει; ρώτησε ο Αλέξανδρος. Πρέπει να έγινε κάτι για να βιάζεσαι τόσο.
-Ναι, απάντησε ο Μιχάλης. Ανακάλυψα από που εκπέμπεται το σήμα και τι ακριβώς είναι.
-Τι στέλνει λοιπόν ο Στράουντ συνέχεια; Και σε ποιον; ρώτησε ο Αλέξανδρος στη μητρική τους γλώσσα που μόνο οι δυο τους καταλάβαιναν πάνω στο πλοίο.
-Ναι είναι έργο του Στράουντ, απάντησε ο Μιχάλης. Το σήμα εκπέμπεται από τον φορητό υπολογιστή του Πήτερ Στράουντ και είναι ένας ραδιοφάρος. Δίνει συνέχεια τη θέση μας. Δεν μπορώ να φανταστώ το γιατί. Εκτός και αν.....
-Εκτός και αν τι; Πες αυτό που σκέφτεσαι όσο παράλογο και αν ακούγεται.
-Σου είπε ότι το σήμα είναι χαμηλής συχνότητας άρα ο αποδέκτης είναι κάπου κοντά. Το λογικότερο είναι σε κάποιο πλοίο που βρίσκεται κοντά μας και που δεν ξέρει τη θέση μας λόγω του ότι πλέουμε σε μια περιοχή που δεν καλύπτεται από τους δορυφόρους και δεν θέλει να χρησιμοποιήσει το ραντάρ για να μην μας γνωστοποιήσει την παρουσία του.
-Λογικό.
-Μόνο που δεν καταλαβαίνω γιατί να το κάνει αυτό, αυτό είναι που με προβληματίζει.
-Σίγουρα στο άλλο πλοίο βρίσκονται όσα μέλη του διοικητικού συμβουλίου συμφωνούν μαζί του και ετοιμάζουν ένα νομικό “πραξικόπημα” για να μου πάρουν τα κέρδη.
-Τι θα κάνουμε;
-Θα πρέπει να ενεργήσουμε προσεκτικά. Αλλά είναι δικό μου έργο, πρέπει να καλύψω όλες τις νομικές πιθανότητε, είπε ο Αλέξανδρος σκεφτικός.
-Θα τον αφήσουμε να εκπέμπει;
-Φυσικά, δεν θα έχει νόημα να τον σταματήσουμε. Θα έχει λάβει τα μέτρα του για κάτι τέτοιο.
Ο Μιχάλης ένευσε.
-Να σε αφήσω τότε στην παρέα σου.
-Βέβαια, χαμογέλασε ο Αλέξανδρος, αλλά θα πρέπει να βρεις και' συ μια τέτοια παρέα.
-Αλέξανδρε!
-Ναι, ξέρω ξέρω.
Ο Μιχάλης τον άφησε και επέστρεψε στην καμπίνα του. Κάθισε στην κουκέτα του, ένιωθε αρκετά κουρασμένος. Δεν του άρεσε καθόλου η τροπή που είχε πάρει η κατάσταση, είχε κακό προαίσθημα για το τι θα ακολουθούσε. Με ένα πικρό χαμόγελο αναρωτήθηκε αν θα προλάβαινε να δει το τέλος αυτής της ιστορίας ή θα τελείωνε ο χρόνος του.
Δεν έφευγε με κάποια πικρία, τον λυπούσε μόνο ότι δεν είχε προλάβει να κάνει όλα όσα ήθελε αλλά αυτό ήταν όλο. Δεν άφηνε οικογένεια πίσω να τον κλάψει και η μόνη κοπέλα που κάποτε τον είχε αγαπήσει και ίσως ένιωθε ακόμα κάτι για εκείνον, δεν θα μάθαινε ποτέ ότι πέθανε.
Αυτή η τελευταία σκέψη έστειλε ένα ρίγος να τον διατρέξει. Σηκώθηκε και βγήκε στο κατάστρωμα, κοίταξε τον ήλιο που έγερνε στη δύση του. Δεν θα ανέτειλε ξανά πριν περάσουν έξι μήνες. Μια τελευταία ακτίδα χάιδεψε το πρόσωπό του πριν ο ήλιος χαθεί στην αγκαλιά του παγωμένου ωκεανού. Τα πάντα βυθίστηκαν στο ημίφως της πολική νύχτας.
-Ράγκναροκ, το Λυκόφως των Θεών, μονολόγησε.
-Τι εννοείς;
Στράφηκε και είδε τη Χάνα.
-Πριν τον εκχριστιανισμό της Σκανδιναβίας οι παγανιστές βόρειοι πίστευαν πως το τέλος του κόσμου θα ερχόταν όταν ο λύκος Φενρίρ θα κατάπινε την σελήνη και ο Όντιν θα οδηγούσε τους θεούς στην τελική μάχη κατά των δυνάμεων του κακού. Αυτό είχαν ονομάσει Ράγκναροκ. Τώρα καταλαβαίνω πόσο πολύ τους επηρέασε το λυκόφως αυτό που διαρκεί μισό χρόνο. Είναι υποβλητικό φαινόμενο.
-Και' μεις;
Η Χάνα είχε αγκαλιάσει το σώμα με τα χέρια της σαν να κρύωνε παρότι είχε ντυθεί αρκετά βαριά.
-Τι εμείς;
-Φτάσαμε άραγε στο δικό μας Ράγκναροκ;
Την κοίταξε προσεκτικά. Ο φόβος που την κατέτρωγε τώρα καθρεφτιζόταν στα πράσινα μάτια της.
-Όχι, απάντησε, εμείς θα ολοκληρώσουμε την αποστολή μας και θα πάμε πίσω στα σπίτια μας. Δεν θα μας συμβεί κάτι κακό.
Η Χάνα κούνησε το κεφάλι της και απομακρύνθηκε. Κάτι την τρόμαζε αλλά τι;
Επέστρεψε στην καμπίνα του και αφοσιώθηκε στη μελέτη του αν και όχι για πολύ. Ο Αλέξανδρος εισέβαλε και του είπε ξέπνοος τρεις λέξεις:
-Βρήκαμε το Βολτέρα.

0 σχόλια

Το ιστολόγιο του μήνα - Οκτώβριος 2013

Author: Νυχτερινή Πένα /

Το σημερινό ιστολόγιο του μήνα δεν είναι από τα ιστολόγια με μεγάλη κίνηση, κάθε άλλο. Αυτό ίσως να συμβαίνει επειδή είναι ένα ιστολόγιο με μικρή δραστηριότητα, οι αναρτήσεις του δεν είναι συχνές αλλά είναι τεράστιες όταν έρχονται, μερικές σελίδες η κάθε μία.

Ο λόγο για το ιστολόγιο της Χριστιάννας,  σε αυτό η δημιουργός του γράφει κείμενα άξια να διαβαστούν με σκέψεις και απόψεις εκφρασμένες έντονα και άμεσα με ένα λόγο που ρέει αβίαστα. Αν θέλετε να διαβάσετε και εσείς αυτά τα κείμενα, δεν έχετε παρά να τα αναζητήσετε εδώ: http://christianakanakiblogel.blogspot.gr/

0 σχόλια

Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)