Ανσίιν 1.1 Απρόσμενη Συνάντηση ( συνέχεια )

Author: Νυχτερινή Πένα /

Ο Άιαν συνοφρυώθηκε, το σύστημα Φεράνα βρισκόταν στις παρυφές της Ομοσπονδίας αλλά πολύ μακριά από κάθε μία από τις μεγάλες δυνάμεις του τεταρτημόριου. Από πού είχε έρθει αυτό το σκάφος αφού δεν ήταν των κατοίκων του πλανήτη;
-Είναι σε ακτίνα οπτικής επαφής.
-Στην οθόνη, διέταξε ο Άιαν.
Στην οθόνη εμφανίστηκε το σκοτάδι του διαστήματος και η ελλειπτική καμπύλη της γαλάζιας ατμόσφαιρας του πλανήτη. Κάτι φαινόταν να αναδεικνύεται από τα νέφη και τους ατμούς των ανωτέρων στρωμάτων της, κάτι που έμοιαζε τελείως εκτός τόπου και χρόνου ένας μεγάλος κόκκινος δράκος!
-Τι στο καλό…. έκανε ο Μαξιμίλιαν και σηκώθηκε. Υποπλοίαρχε τι λένε οι ενδείξεις μας;
Σαν να βγήκε από ένα μυθιστόρημα φαντασίας από εκείνα που ήταν τα πλέον δημοφιλή τέσσερις αιώνες πριν ο δράκος βγήκε από την ατμόσφαιρα, τεράστιος και κόκκινος με ανοιχτά φτερά που έμοιαζαν με τεράστιας νυχτερίδας ενώ το ερπετόμορφο κεφάλι του με τα ολάνοιχτα σαγόνια έδειχνε έτοιμο να ξεράσει πίδακες φωτιάς. Η εικόνα ξαφνικά τρεμούλιασε και τη θέση του δράκου πήρε ένα μικρό σκάφος.
-Μια ψευδαίσθηση, σαν την συσκευή του δικού μας καταστρώματος φαντασιώσεων, είπε ο Άιαν, αλλά γιατί να μπει κάποιος στον κόπο να κάνει κάτι τέτοιο; Να μεταμφιέσει ένα σκάφος σε δράκο;
-Ίσως για να είναι πιο τρομακτικό, είπε η Αλένια. Αν οι κάτοικοι του πλανήτη δεν έχουν ακόμα φτάσει σε επίπεδα διαστημικού ταξιδιού ένα διαστημικό σκάφος είναι κάτι άγνωστο αλλά όχι απαραίτητα τρομακτικό ενώ ο δράκος κάτι που ίσως υπάρχει στην κουλτούρα τους θα είναι ένας μεγάλος τρόμος.
-Υποπλοίαρχε Φον Γκράιχμ, είπε ο Άιαν, ανοίξτε κανάλι επικοινωνίας.
-Μάλιστα, είπε ο Άλαν και πίεσε τα ανάλογα πλήκτρα στο σταθμό μπροστά του αλλά πριν προλάβει να επικοινωνήσει με το άλλο σκάφος, μια σειρά ενδείξεων άρχισε να περνάει σε μια οθόνη. Άνοιξε πυρ σερ!
-Ασπίδες σε λειτουργία! διέταξε ο Άιαν. Κόκκινος συναγερμός.
-Ασπίδες σε λειτουργία, επιβεβαίωσε ο Άλαν ενώ ακουγόταν ο χαρακτηριστικός ήχος του συναγερμού, και την επόμενη στιγμή το Ανσίιν τραντάκτηκε από την πρόσκρουση των εχθρικών πυρών στις ασπίδες.
-Μείωση ασπίδων στο 80%, είπε ο Άλαν. Ετοιμάζονται για δεύτερη βολή, το όπλο τους φορτίζεται, είναι κάποιο είδος μοριακού διασπαστή.
-Εντάξει, πυρ με φέηζερ, έδωσε εντολή ο Άλαν, προσπαθήστε να εξουδετερώσετε τα όπλα τους.
-Μάλιστα.
Το Ανσίιν κουνήθηκε πάλι από μια βολή των αγνώστων αντιπάλων τους.
-Ασπίδες στο 57%, ανέφερε ο Άλαν.
Το Ανσίιν ανταπέδωσε τα πυρά και το άλλο σκάφος φάνηκε με τη σειρά του να δέχεται το πλήγμα στην ασπίδα του. Μια δεύτερη βολή φάνηκε να πλήττει το εμπρόσθιο τμήμα του.
-Άμεσο χτύπημα, είπε ο Άλαν, άγνωστο πόση ζημιά έχει προκληθεί.
Το άλλο σκάφος άρχισε να απομακρύνεται από τον πλανήτη.
-Ταχύτητα τριών τετάρτων ώθησης, το σκάφος άφησε την τροχιά του Φεράνα 3.
Ο Άιαν το κοίταξε καθώς απομακρυνόταν.
-Αύξησε ταχύτητα σε πλήρη ώθηση, ανέφερε ο Άλαν.
-Δεν θα το καταδιώξουμε, αποφάσισε ο Άιαν. Σε ετοιμότητα κίτρινου συναγερμού για την περίπτωση επιστροφής του.
Ο Άιαν σηκώθηκε και προχώρησε κοντά στους εμπρόσθιους σταθμούς. Κοίταξε το διάστημα όπου είχε χαθεί το άλλο διαστημόπλοιο. Αναρωτιόταν αν οι πληροφορίες για τον Φεράνα 3 είχαν ξεπεραστεί από τα γεγονότα.
-Έχουμε κάποια ανάλυση για το σκάφος; ρώτησε.
-Οι ενδείξεις του σκελετού δείχνουν τιτάνιο και ντουρένιο, επίσης αν και δεν τη χρησιμοποίησε είναι ικανό για ταχύτητα δίνης, είπε ο αξιωματικός στο σταθμό επιχειρήσεων.
-Εκτιμήσεις;
-Οι αισθητήρες και τα ανιχνευτικά του μέσα έδειξαν πολύ κατώτερα από τα δικά μας, ίσως δεν ανίχνευσαν τη δική μας ικανότητα ταχύτητας δίνης και γι’ αυτό έκριναν ότι μπορούσαν να μην επιταχύνουν κατά την αποχώρησή τους.
-Ή έκριναν συνετό να μην μας αποκαλύψουν τη δυνατότητα αφού δεν τους καταδιώξαμε, είπε ο Μαξιμίλιαν. Ανάλυση οπλικών συστημάτων;
-Ο οπλισμός και οι ασπίδες είναι εφάμιλλα των δικών μας.
-Σημαιοφόρε Λα Γκιγ, είπε ο Άιαν, βάλτε μας σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη.
-Μάλιστα σερ.
Ο Άιαν κοίταξε τον πλανήτη που άρχισε να φαίνεται περισσότερο στην οθόνη καθώς το Ανσίιν άλλαζε πορεία για να τεθεί σε τροχιά. Στράφηκε προς τη θέση του.
-Αφού έχουν δυνατότητα δίνης παύει να ισχύει η πρωταρχική οδηγία, είπε ο Μαξιμίλιαν, πρέπει να ειδοποιήσουμε τον αστροστόλο για ενεργοποίηση πρωτοκόλλου πρώτης επαφής.
-Δεν είναι σίγουρο ότι έχουν αυτή τη δυνατότητα, είπε ο Άλαν, δεν υπάρχει τιτάνιο ή ντουρένιο στον πλανήτη σύμφωνα με τις ενδείξεις των αισθητήρων, το σκάφος κατασκευάσθηκε κάπου αλλού. Ανήκει πιθανότατα σε άλλο πολιτισμό.
-Έναν πολιτισμό που άνοιξε πυρ εναντίον μας, είπε ο Άιαν, και αυτό πρέπει να το ερευνήσουμε. Αν και υποθέτω ότι συνέβη γιατί μας εξέλαβαν ως βοήθεια των κατοίκων του πλανήτη. Θα συνεχίσουμε βασιζόμενοι στην υπόθεση ότι θα γυρίσουν. Επίσης ότι ο Φεράνα 3 εμπίπτει ακόμα στην πρωταρχική οδηγία.
-Κύριε Φον Γκράιχμ, ενημερώστε το Ζούκωφ ότι θα αργήσουμε στο ραντεβού μας.
-Μάλιστα σερ.
-Ύπαρχε θα ηγηθείτε της αποστολής στον πλανήτη. Θέλω να μάθουμε ότι μπορούμε για την σύγκρουση αυτή και ποιοι είναι ίσως οι άγνωστοι επιτιθέμενοι. Κύριε Φον Γκράιχμ συγκεντρώστε όσα στοιχεία είναι δυνατόν για τον πλανήτη για να προετοιμαστεί η ομάδα που θα μεταφερθεί εκεί.
Ο Άιαν σηκώθηκε από τη θέση του.
-Θα πρέπει να ενημερώσω τον αστροστόλο για τις εξελίξεις, θα είμαι στο γραφείο μου. Κύριε Φον Γκράιχμ, ανοίξτε μου ένα ασφαλές κανάλι.
-Μάλιστα.
Ο Άιαν πήγε στο γραφείο του και κάθισε ενώ άνοιγε την οθόνη του τερματικού του. Δεν άργησε να εμφανιστεί το χαμογελαστό πρόσωπο του ναυάρχου Νακαμούρα.
-Καλημέρα Άιαν, είπε ο ναύαρχος. Πως πάει το Ανσίιν;
-Είναι ένα υπέροχο σκάφος.
-Ξέρω, ήμουν στη γέφυρά του κατά τις δοκιμές. Τι νέα από τον Ογκάρα 5; Πως σου φαίνονται οι Σάρουαλς;
-Δεν έφτασα ακόμα στον Ογκάρα αλλά έχουμε ένα θέμα που μας προέκυψε στη διαδρομή, είπε ο Άιαν και εξήγησε στον ναύαρχο την κατάσταση του Φεράνα 3.
-Κάνατε το σωστό Άιαν, και εγκρίνω τις κινήσεις σας, το πιο κοντινό σας αστρόπλοιο είναι το Αγαμέμνων, θα διατάξω να έχουν το νου τους για το άγνωστο σκάφος. Μεταβιβάστε μας τα στοιχεία γι’ αυτό.
-Εντάξει, πείτε τους να έχουν το νου τους για πιθανή επίθεση, αν πιστέψει ότι απειλείται το άλλο σκάφος μπορεί να επιτεθεί.
-Θα το έχω υπόψιν, είπε ο ναύαρχος και μ’ αυτό τελείωσε η συνομιλία.
Ο Άιαν μελέτησε τα στοιχεία που είχαν ήδη συγκεντρωθεί από τον Άλαν με τις μετρήσεις και τις εικόνες από την επιφάνεια του πλανήτη. Ο Φεράνα 3 ήταν ένας πλανήτης προβημιοχανικής περιόδου παρότι αντίθετα με την ιστορία της γης είχε καταφέρει να δημιουργήσει ένα πρώιμο είδος ασυρμάτου από το οποίο είχαν και εκείνοι λάβει την κλήση σε βοήθεια.
-Κρος προς Κάμπελ.
Ο Άιαν άγγιξε το σήμα στην αριστερή πλευρά της στολής του, όπου ήταν ενσωματωμένος ο πομπός επικοινωνίας.
-Ακούω ύπαρχε.
-Η ομάδα ερεύνης είναι έτοιμη να ξεκινήσει σερ.
-Στον μεταφορέα τρία ύπαρχε, έρχομαι.
Ο Άιαν βγήκε από το γραφείο του στη γέφυρα και από εκεί πέρασε στον τουρμποανελκυστήρα που τον έφερε στο κατάστρωμα τρία. Βγήκε στο διάδρομο και συναντήθηκε με τον Μαξιμίλιαν που ερχόταν από την καμπίνα του και μπήκε στο δωμάτιο του μεταφορέα. Ένας αξιωματικός ήταν στην κονσόλα χειρισμού ενώ ο κελευστής Σμιθ και η Αλένια, που θα πήγαιναν με τον Μαξιμίλιαν στον πλανήτη, είχαν ήδη ανέβει στην πλατφόρμα διακτινισμού. Όπως και εκείνος ήταν ντυμένοι με απλά ρούχα που ταίριαζαν με των κατοίκων και όχι φανερά οπλισμένοι. Ο Μαξιμίλιαν ανέβηκε στην πλατφόρμα και ο Άιαν αφού έδωσε για μια ακόμα φορά οδηγίες διέταξε την μεταφορά της ομάδας στην επιφάνεια του πλανήτη.

Χάθηκαν μέσα στο γαλάζιο λαμπίρισμα του μεταφορέα.

0 σχόλια

Ανσίιν 1.1 Απρόσμενη Συνάντηση

Author: Νυχτερινή Πένα /

Ημερολόγιο Κυβερνήτου
Αστρική Ημερομηνία 41153.7
Ανέλαβα κυβερνήτης του κλάσεως Γκάλαξι αστρόπλοιου Ανσίιν στην διαστημική βάση 334 στην οποία κατέφτασε για να με παραλάβει και από την οποία ξεκινήσαμε για το σύστημα Ογκάρα. Εκεί μας περιμένει η πρώτη μας αποστολή. Μια διαπραγμάτευση με την κυβέρνηση του Ογκάρα 3 που έχει εκδηλώσει την επιθυμία εισόδου στην Ομοσπονδία.
Ο πλοίαρχος Άιαν Κάμπελ κοίταξε έξω από το γραφείο του από το μικρό στενόμακρο παράθυρο τα αστέρια που περνούσαν ταχύτατα δίπλα του, χαμογέλασε με την φαινομενική αντίθεση. Ήταν το Ανσίιν που περνούσε φυσικά και όχι τα αστέρια. Έστρεψε και πάλι το βλέμμα στο γραφείο του, επάνω βρισκόταν ακόμα μόνο η επίσημη μετακίνησή του από το Ρεσολουσιόν στο Ανσίιν. Δεν είχε προλάβει να τακτοποιηθεί, μόλις είχε επιβιβαστεί στο αστρόπλοιο είχε διατάξει πορεία για τον Ογκάρα 3 και είχε έρθει εδώ να ενημερωθεί για την πρώτη του αποστολή σαν κυβερνήτης του Ανσίιν. Κάτι που είχε κάνει από το τερματικό του γραφείου του που ήταν συνδεδεμένο με τον κεντρικό υπολογιστή του σκάφους.            
Το ηχητικό σήμα στην πόρτα διέκοψε τις σκέψεις του.
-Περάστε, είπε, η φωνή του ήταν πλούσια και μεστή σαν βαρύτονου.
Η  πόρτα άνοιξε αποκαλύπτοντας τον αξιωματικό ασφαλείας του, τον υποπλοίαρχο Άλαν Φον Γκράιχμ – Τόμσον. Ήταν ένας ψηλός και σωματώδης Ευρωπαίος με ξανθά κοντοκομμένα μαλλιά και έντονα γαλανά μάτια.
-Κύριε Φον Γκράιχμ.
-Σερ. Το Ζούκωφ μας έστειλε σήμα ότι θα είμαστε σε ακτίνα μεταφοράς σε δύο ώρες και είκοσι λεπτά.
-Ευχαριστώ, υποπλοίαρχε. Θέλω ένα συμβούλιο των επικεφαλής των τμημάτων στις 20:00.
-Μάλιστα σερ.
Ο υποπλοίαρχος βγήκε και ο Άιαν σηκώθηκε. Δεν ήταν μόνο εκείνος καινούριος διοικητής του Ανσίιν, ήταν και το σκάφος καινούριο. Είχε μόλις ολοκληρώσει τις δοκιμές και είχε επανδρωθεί. Είχε αφήσει τον τομέα 001, εκείνον της γης, μόλις δύο μέρες πριν και ακόμα έλειπαν κάποια άτομα για να ολοκληρωθεί το πλήρωμά του.
Βγήκε από το γραφείο, η πόρτα άνοιγε κατευθείαν στο χαμηλότερο σημείο της γέφυρας κοντά στην μεγάλη οθόνη. Όπως την έβλεπε τώρα καθώς στεκόταν μπροστά στην οθόνη, είχε ένα πεπλατυσμένο στρογγυλό σχήμα. Πιο κοντά του ήταν οι δυο σταθμοί που αφορούσαν την κίνηση του σκάφους, αριστερά ο σταθμός πλοήγησης και δεξιά ο σταθμός τακτικής, από τον οποίο κατευθύνονταν πιο σύνθετες παράμετροι όπως οι ελιγμοί σε περίπτωση μάχης και οι έκτακτοι χειρισμοί για την αποφυγή μιας σύγκρουσης.
Πιο πίσω βρισκόταν η θέση του κυβερνήτη με την θέση του υπάρχου αριστερά και τη θέση της συμβούλου δεξιά. Αριστερά και δεξιά αυτών των θέσεων υπήρχαν ακόμα δύο θέσεις για την περίπτωση που θα βρίσκονταν κάποια επιπλέον πρόσωπα στη γέφυρα, αξιωματικοί ή κάποιος σημαίνον επισκέπτης. Πίσω από τις θέσεις στο ανώτερο διάζωμα της γέφυρας, πίσω από τις κύριες πολυθρόνες, βρισκόταν ο σταθμός ασφαλείας και ο σταθμός οπλισμού. Πίσω τους, στον πίσω τοίχο της γέφυρας βρίσκονταν ο σταθμός μηχανικού, ο σταθμός τεχνητής νοημοσύνης και ο επιστημονικός σταθμός.
Δεξιά και αριστερά υπήρχαν οι πόρτες των τουρμποανελκυστήρων στο ύψος του πάνω διαζώματος. Ο Άιαν κοίταξε τον Άλαν που είχε πάρει τη θέση του και πάλι στους σταθμούς ασφαλείας και οπλισμού. Πίσω του ακόμα δυο αξιωματικοί ήταν απασχολημένοι στον επιστημονικό σταθμό και στο σταθμό τεχνητής νοημοσύνης. Παραδίπλα στέκονταν οι δύο αξιωματικοί που ήταν έτοιμοι να αναλάβουν κάποιον σταθμό αν θα έπρεπε να τον αφήσει ο χειριστής του.
-Όλα εντάξει κυβερνήτα; ρώτησε ο ύπαρχος από τη θέση του.
Ο Άιαν στράφηκε στον Μαξιμίλιαν. Ο Μαξιμίλιαν Κρος ήταν ένας ψηλός άνδρας με φαρδιές πλάτες και γυμνασμένο σώμα, προτέρημα απαραίτητο για έναν αξιωματικό που αναλάμβανε πολλές φορές να ηγηθεί ομάδων εδάφους. Είχε ένα ανδροπρεπές πρόσωπο στο οποίο δέσποζαν δυο γαλανά μάτια και πρόσωπο που πολλές γυναίκες έβρισκαν ακαταμάχητο. Για τον Άιαν είχε σημασία ότι στο πρόσωπό του έβρισκε έναν πρώτο αξιωματικό πάνω στον οποίο μπορούσε να βασιστεί.
-Όλα εντάξει ύπαρχε.
Κάθισε στην πολυθρόνα του και ρώτησε:
-Εκτιμώμενη άφιξή μας στον Ογκάρα 3;
-Με τη τρέχουσα ταχύτητα σε σαράντα μία ώρες και είκοσι τρία λεπτά, απάντησε ο σημαιοφόρος Λα Γκύγ που βρισκόταν στο πηδάλιο.
-Πολύ καλά σημαιοφόρε.
Η πόρτα του τουρμποανελκυστήρα άνοιξε και μπήκε η σύμβουλος του σκάφους, η Αλένια Μιτζ Τορόν, και προχώρησε στην κατωφερική ράμπα για να έρθει στις κύριες θέσεις και να καταλάβει τη δική της. Ο Άιαν έριξε μια ματιά προς το μέρος της.
-Σύμβουλε; Είμαστε έτοιμοι για την υποδοχή και των υπολοίπων μελών του πληρώματος.
-Ναι κυβερνήτα, είπε η Αλένια Μιτζ Τορόν με τη βαθιά της φωνή που σίγουρα έφερνε ευχάριστες ανατριχίλες σε αρκετούς ανδρικούς αυχένες εκτός ίσως από αυτόν του Φον Γκράιχμ.
-Πολύ ωραία, ευχαριστώ σύμβουλε. Πόσους περιμένουμε ακόμα;
-89 ακόμα αξιωματικούς και μέλη του πληρώματος και 36 πολίτες που είναι οι οικογένειές τους.
-Θα φροντίσετε για την υποδοχή τους.
-Βεβαίως κυβερνήτα.
Η Αλένια χαμογέλασε και κοίταξε την οθόνη όπου φαίνονταν τα άστρα καθώς το Ανσίιν ταξίδευε προς τον προορισμό τους. Δεν ήταν γήινη, η Αλένια ήταν Οκεάνια, από έναν πλανήτη του συστήματος Οκεάνια. Ο λαός της είχε σχετικά πρόσφατα εισέλθει στην Ομοσπονδία και η Αλένια ήταν από τις πρώτες που υπηρετούσε σε ένα αστρόπλοιο. Με σπουδές στην ακαδημία του Αστροστόλου και στην σχολή ψυχολογίας η Αλένια ήταν κατάλληλος άνθρωπος για να είναι σύμβουλος μιας και ο λαός της ήταν ένας που έδινε μεγάλη σημασία στο συναίσθημα και ήταν από τους πιο ικανούς να κατανοούν πως ένιωθαν οι άλλοι πράγμα που τους έκανε καλούς διπλωμάτες.
-Κυβερνήτα, είπε ο Άλαν Φον Γκράιχμ – Τόμσον, λαμβάνω ένα μήνυμα. Είναι από τον τρίτο πλανήτη του συστήματος Φεράνα.
-Στην οθόνη.
-Είναι ηχητικό μόνο και σε μια συχνότητα που εμείς κανονικά δεν χρησιμοποιούμε.
Ο Άιαν σηκώθηκε από τη θέση του και στράφηκε προς τον αξιωματικό του.
-Υπάρχει κάποια εξήγηση;
-Ναι, είπε ο Άλαν κοιτώντας τις ενδείξεις στο σταθμό μπροστά του. Το σήμα διαχέεται στο διάστημα αλλά δεν είναι προορισμένο για μετάδοση στο διάστημα, είναι τοπικής πλανητικής εμβέλειας και είναι κάπως απαρχαιωμένο για τα δικά μας δεδομένα.
-Ας το ακούσουμε.
«Εδώ κοινότητα της Σάνα, καλούμε σε βοήθεια όποιον μας ακούει και ειδικά Δεανά και Φολτρέρα. Άμεση ανάγκη!»
-Υποπλοίαρχε, τι ξέρουμε για τον Φεράνα 3; ρώτησε ο Μαξιμίλιαν τον αξιωματικό στο σταθμό επιχειρήσεων.
-Είναι ένας τύπου Μ πλανήτης, είπε ο αξιωματικός εκεί, είναι κατοικημένος από έναν ανθρωπόμορφο λαό που πιστεύει ότι οι πρόγονοί του ήρθαν από κάπου αλλού σε ένα απώτερο και απροσδιόριστο παρελθόν. Ζουν σε κοινότητες απομακρυσμένες η μια από την άλλη. Δεν υπάρχει επαφή με την Ομοσπονδία μιας και δεν είναι τεχνολογικά ανεπτυγμένοι.
-Άρα δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι, είπε ο Άιαν.
Επέστρεψε στο κάθισμά του. Η Πρωταρχική Οδηγία απαγόρευε στα σκάφη και τα πληρώματα της Ομοσπονδίας να προσεγγίζουν πολιτισμούς που δεν είχαν ακόμη αναπτύξει δυνατότητα διαπλανητικών ταξιδιών ή να ανακατεύονται στα εσωτερικά τους. Ήταν απόλυτα δεσμευτική και κάθε αξιωματικός αναμενόταν να κάνει τα πάντα για την εφαρμογή και την τήρησή της.
-Ωστόσο θα ήταν καλό να δούμε τι είδους κίνδυνος τους απειλεί, είναι σε άμεση επαφή με το χώρο της Ομοσπονδίας, πρότεινε ο Μαξιμίλιαν.
-Υποπλοίαρχε, είπε στον αξιωματικό στο σταθμό επιχειρήσεων ο Άιαν, σάρωση του συστήματος για οτιδήποτε ασυνήθιστο.
-Μάλιστα, είπε εκείνος και πίεσε κάποια πλήκτρα στο σταθμό μπροστά του.
Ο Άιαν κοίταξε το διάστημα όπως φαινόταν στην οθόνη και αναρωτήθηκε αν ήταν κάτι που θα έπρεπε να εξετάσουν ή αν ήταν υπερβολικά σχολαστικός.
-Δεν υπάρχει κάτι πέρα από τα αναμενόμενα, είπε ο αξιωματικός. Εκτός από μια κίνηση…. Κάτι κινείται στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας απομακρυνόμενο από την επιφάνεια.
-Αναγνώριση;
-Δεν μοιάζει με τίποτα γνωστό, είπε ο Άλαν. Δεν ταιριάζει με κάτι στα αρχεία μας. 

4 σχόλια

Μια Ιστορία Έρχεται

Author: Νυχτερινή Πένα /

Ήρθε ο καιρός για μια ιστορία ακόμα. Από την Κυριακή θα αρχίσουμε να παρακολουθούμε τις περιπέτειες του αστρόπλοιου Ανσίιν και του πληρώματός του στις εσχατιές του Γαλαξία. Κάθε εβδομάδα θα παρακολουθούμε και μια περιπέτεια που θα βρίσκεται στο δρόμο του Ανσίιν και των γενναίων ταξιδιωτών του στα άστρα. Σαν σειρά κάπως αλλά αντί να είναι μια τηλεοπτική θα είναι μια συγγραφική σειρά. Καθώς θα είναι μια αρκετά μακριά συγγραφική πορεία καλώ και εσάς τους αναγνώστες μου να πάρετε μέρος προτείνοντας εξελίξεις. Μπορείτε να το κάνετε αυτό με ένα σχόλιο σε αυτήν την ανάρτηση ή στην πιο πρόσφατη συνέχεια ή με ένα μέηλ στο μέηλ μου williamtear@gmail.com. Καλό μας ταξίδι!


6 σχόλια

Το Κοράκι

Author: Νυχτερινή Πένα /

Το Κοράκι είναι ένα μυθιστόρημα του Κινγκ οπότε είναι θεωρητικώς εγγυημένο. Είναι από τα πιο παλιά του έργα αφού είναι γραμμένο στα τέλη της δεκαετίας του 1970, όπως είναι προφανές από διάφορα σημεία, ο Κάρτερ είναι ακόμη πρόεδρος, η Αμερική μαστίζεται από οικονομική δυσπραγία εξαιτίας της πετρελαϊκής κρίσης, και για την εποχή του αρκετά πρωτότυπο.
Ένα βιολογικό όπλο διαρρέει και εξολοθρεύει το 99% του παγκοσμίου πληθυσμού, παρακολουθούμε την προσπάθεια κάποιων επιζώντων για επιβίωση αλλά και μια αντιπαράθεση καλού κακού που ξεκινάει σχεδόν αμέσως μόλις ο κόσμος ερημώνει.
Στα συν του βιβλίου, το θέμα που ειδικά για την εποχή ήταν και πολύ πιο πρωτότυπο, οι όπως πάντα ζωντανοί και ρεαλιστικοί χαρακτήρες και η ατμόσφαιρα ειδικά στα παραφυσικά σημεία ( ναι έχει και μια τέτοια διάσταση, γίνεται Κινγκ χωρίς αυτή; ) όπως και η έλλειψη υπερβολών σε gore. Στα μείον το πολύ μεγάλο μέγεθος του βιβλίου, κάτι που μόνο του δεν είναι κακό αλλά ο Κινγκ το παρατραβάει σε κάποια σημεία με λεπτομέρειες κουράζοντας λίγο, και το χλιαρό φινάλε, το περιμένεις πιο έντονο μετά από εννιακόσιες σελίδες.

2 σχόλια

Το ιστολόγιο του μήνα - Νοέμβριος 2013

Author: Νυχτερινή Πένα /

 Σήμερα θα γνωρίσουμε ένα συνάδερφο συγγραφέα αλλά επαγγελματία. Και γιατί επαγγελματίας; Γιατί σε αντίθεση με εμένα ας πούμε που δεν έχω ακόμα καταφέρει να διαβώ το κατώφλι ενός εκδοτικού οίκου, έχει εκδώσει ήδη βιβλία με τις ποιητικές του συλλογές. Ο λόγος για τον Στρατή Παρέλη.
Το ιστολόγιό του είναι ένας ποταμός ποίησης απ’ όπου ορμητικοί ξεχύνονται οι στίχοι. Υπάρχουν ποιήματα πρακτικά αναρίθμητα για κάθε θέμα που θα μπορούσε να εμπνεύσει έναν ποιητή και δεν είναι καθόλου λίγα. Αντίθετα θα μπορούσε να πει κάποιος ότι τίποτα δεν είναι ανάξιο ή λίγο να του δώσει τροφή για σκέψη και έμπνευση.

Τον Στρατή και τα ποιήματά του θα τα βρείτε εδώ: http://stratisparelis.blogspot.gr/

0 σχόλια

Τετρακόσιες Αναρτήσεις

Author: Νυχτερινή Πένα /

Με την παρούσα ανάρτηση οι αναρτήσεις μου φτάνουν τον αριθμό των τετρακοσίων αναρτήσεων. Όταν ξεκίνησα το ιστολόγιο δεν το περίμενα αλλά να που τις έφτασα. Σε αυτές είδαμε πολλές ιστορίες σε συνέχειες, την παρουσίαση των ολοκληρωμένων ιστοριών που είναι πάντα στη διάθεσή σας για κατέβασμα, πολλά κείμενα για την αγαπημένη μου πριγκίπισσα, βιβλία που έχω διαβάσει, ιστολόγια που μου αρέσουν και μερικά με θέματα που με απασχολούν.

Σας ευχαριστώ που είσαστε εδώ και τις διαβάζετε υπόσχομαι από μεριάς μου να συνεχίσω να γράφω και να προσπαθώ για το καλύτερο.

10 σχόλια

Τα Επτά Ρολόγια

Author: Νυχτερινή Πένα /

Μια παρέα νεαρών προσκεκλημένων σε ένα αρχοντικό εξοχικό αποφασίζει να σκαρώσει ένα αστείο εις βάρος ενός ακόμα καλεσμένου που έχει την κακή συνήθεια να μην είναι ποτέ στην ώρα του. Αγοράζει οκτώ ρολόγια και τα τοποθετεί στο δωμάτιό του για να τον ξυπνήσουν πολύ νωρίς το επόμενο πρωί.  Αλλά το επόμενο πρωί παρά το σαματά εκείνος δεν ξυπνάει και έχει έναν πολύ καλό λόγο, είναι νεκρός. Ποιος τον δολοφόνησε και γιατί; Και τι ρόλο παίζουν τα ρολόγια; Γιατί το όγδοο βρέθηκε πεταγμένο στον κήπο;

Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα από τη βασίλισσα του εγκλήματος Αγκάθα Κρίστι που κρατάει τα μυστικά του ως το τέλος όπου με μια αναπάντεχη ανατροπή παρουσιάζεται η λύση. Συνιστάται στους λάτρεις του είδους και της συγγραφέως φυσικά.

4 σχόλια

Στην Άκρη Του Κόσμου 16

Author: Νυχτερινή Πένα /

Επίλογος
Ξύπνησε μετά από μερικές ώρες ύπνου και ανακάθισε. Το Gulfstream IV του Αλέξανδρου πλησίαζε την ανατολική ακτή των ΗΠΑ και το αεροδρόμιο Λόγκαν της Βοστώνης. Ήταν κάπως περίεργο να βρίσκεται στο ιδιωτικό αεροπλάνο του Αλέξανδρου χωρίς εκείνον.
Η συνοδός τον πλησίασε. Της ζήτησε έναν καφέ και καθώς εκείνη πήγαινε να πραγματοποιήσει το αίτημά του ο Μιχάλης κοίταξε τον ωκεανό που λαμπύριζε πολλές χιλιάδες πόδια πιο κάτω.
Όταν το Κέλντις έφτασε στο Κέηπ Τάουν ο Μιχάλης αποχαιρέτησε τους υπόλοιπους και πήρε το αεροπλάνο για την Αθήνα όπου είχε αμέσως ξαναεισαχθεί στο νοσοκομείο. Τα νέα ήταν τα καλύτερα δυνατά.
-Μόνο εικασίες μπορούμε να κάνουμε για το πως ακριβώς έγινε, είπε η γιατρός του, αλλά φαίνεται ότι η αυξομείωση της πίεσης δημιούργησε ενδοκρανιακή πίεση που αντιμετωπίστηκε με αιμορραγία που θα τη μείωνε και ο οργανισμός σου στην προσπάθεια να ανταπεξέλθει στην αιμορραγία αυτή τράβηξε πίσω στο κυκλοφορικό το αίμα που είχε συγκεντρωθεί στο ανεύρυσμα. Τώρα δεν υπάρχει τίποτα, είσαι υγειής και ένας από τους πιο τυχερούς ανθρώπους που γνώρισα.
Ύστερα τον είχε αγκαλιάσει συγκινημένη.
Είχε πάψει να ζει πια κάτω από την απειλή του επικείμενου θανάτου. Ήταν μια απελευθερωτική εμπειρία, ήξερε τώρα πολύ περισσότερο από πριν ποια ήταν αυτά τα πράγματα που είχαν αξία. Ήταν ελεύθερος να συνεχίσει τη ζωή του όπως ήθελε. Η στενή επαφή με το θάνατο ωστόσο τον είχε διδάξει πως η ζωή άξιζε όταν τη χρησιμοποιούσε για να κάνει κάτι αξιόλογο όπως να βοηθήσει εκείνους που είχαν ανάγκη από βοήθεια.
Γι' αυτό πήγαινε στη Βοστώνη. Ο Αλέξανδρος είχε καταφέρει να εντοπίσει το πλοίο του Στράουντ και να στείλει στη φυλακή τους υπόλοιπους ανθρώπους του αλλά αυτό δεν ηταν παρά μόνο η αρχή. Αντιμετώπιζε κανονικό πόλεμο στον όμιλο όπως και η Χάνα που είχε πάρει τη θέση του πατέρα της σαν κηδεμόνας του γιου της.
Η  συνοδός έφερε τον καφέ και τον άφησε μπροστά του προσφέροντάς του την θέα του στήθους της από το ελαφρά ξεκούμπωτο πουκάμισό της. Σίγουρα αυτό ήταν οδηγία του Αλέξανδρου, σκέφθηκε ο Μιχάλης. Δεν θα άλλαζε ποτέ.
Πίνοντας τον καφέ το μυαλό του επέστρεψε στη Χάνα. Στο κέηπ Τάουν του είχε ζητήσει συγνώμη για τις προσπάθειες του άνδρα της να τον σκοτώσει και είχε εκφράσει μια παράκληση. Θυμόταν ακόμα τα λόγια της.
-Όταν πρωτοήρθες στο πλοίο νόμιζα ότι είσαι απλά ο ασυρματιστής. Μετά κατάλαβα ότι ήσουν κάτι παραπάνω, ο φίλος που ο Αλέξανδρος είπε ότι έβλεπες αυτό που άλλοι δεν θα πρόσεχαν ποτέ. Μαντεύω ότι κατάλαβες όλη την αλήθεια παρότι δεν μίλησες στον Αλέξανδρο.
-Δεν είμαι εγώ αυτός που θα έπρεπε να του το πει, είχε απαντήσει και η Χάνα τον είχε παρακαλέσει.
-Σου ζητώ να μην μιλήσεις ποτέ σε κανέναν για αυτό.
Ξέροντας ήδη τι σκεφτόταν ο Αλέξανδρος της το είχε υποσχεθεί.
Το αεροπλάνο άρχισε να χαμηλώνει καθώς πλησίαζε την αμερικανική ήπειρο. Ο Μιχάλης κοίταξε έξω την μακρινή ακόμα στεριά και χαμογέλασε. όλα είχαν τακτοποιηθεί με τον καλύτερο τρόπο.
Επέστρεφε σε μια πόλη όπου είχε ζήσει πολλά και όπου τον περίμεναν ακόμα περισσότερα, ήταν σίγουρος. Ο Αλέξανδρος είχε πάντα μια μοναδική ικανότητα να τον μπλέκει σε περιπέτειες οπότε σίγουρα το να βοηθήσει τη Χάνα δεν θα ήταν κάτι το απλό.
Αλλά αυτό ήταν μια άλλη ιστορία.

ΤΕΛΟΣ

2 σχόλια

Στην Άκρη Του Κόσμου 15

Author: Νυχτερινή Πένα /

Ο Αλέξανδρος άνοιξε τα μάτια του καθώς η αναπνοή του έβρισκε το ρυθμό της. Έκπληκτος είδε τους άνδρες του Στράουντ πεσμένους στο δάπεδο και διαπίστωσε ότι μπροστά του είχε τον πλοίαρχο Γκρήνγουντ.
-Δεν είναι δυνατόν.
-Είναι, είπε ο πλοίαρχος καθώς τον βοηθούσε να σηκωθεί όρθιος.
-Πως.....
-Οι άνθρωποι του Στράουντ επιχείρησαν να καταλάβουν το Βολτέρα με σκοπό να πάρουν το φορτίο και να το βυθίσουν μετά αλλά απέτυχαν. Δυστυχώς το πλοίο έπαθε ζημιές και έπρεπε να το εγκαταλείψουμε. Επιβιώσαμε εδώ και πριν λίγο συναντήσαμε έναν δικό σας.
-Το Μιχάλη, είναι καλά;
-Τον έχει Στράουντ, και τον πάει στο θάλαμο αποσυμπίεσης. Αλλά έχει αφοσιωθεί σε' κεινον και στο φορτίο στην πρύμνη και δεν προσέχει τίποτα άλλο. Εμείς πλησιάσαμε από την πρύμνη και η κακοκαιρία μας βοήθησε να φτάσουμε απαρατήρητοι. Θέσαμε εκτός μάχης τους άνδρες του Στράουντ και έστειλα τον ύπαρχο να ελευθερώσει το πλήρωμα του Κέλντις.
-Ωραία, είπε ο Αλέξανδρος, πάμε να πιάσουμε τον Στράουντ και να ελευθερώσουμε το Μιχάλη.

Ένας οξύς πόνος τον έκανε να βογγήξει, το αίμα που έτρεχε από τη μύτη του αυξήθηκε, ένα έντονο πορφυρό ποτάμι που στάλαζε στο δάπεδο. Ο ήχος του αέρα που χυμούσε ορμητικός στο θάλαμο τον έκανε να ανοίξει τα μάτια του. Είδε τους άνδρες του Στράουντ και τον ίδιο να έχουν αφήσει τα όπλα τους και τον Αλέξανδρο να τους σημαδεύει με όπλο όπως και οι ναυτικοί από το πλήρωμα του Βολτέρα.
Μόλις η πιέση επετρεψε στο κανονικό ο Μιχάλης βγήκε από το θάλαμο και απευθύνθηκε στον πλοίαρχο Γκρήνγουντ λέγοντάς του που βρισκόταν η Σιμόν κάτι που προκάλεσε ένα οργισμένο επιφώνημα από τον Στράουντ. Ενώ ο πλοίαρχος πήγαινε να βρει την κόρη του ο δικηγόρος έκανε την κίνησή του. Τράβηξε από τα ρούχα του ένα δεύτερο πιστόλι και κάνοντας δυο γρήγορα βήματα κόλλησε την κίνηση στον κρόταφο του Μιχάλη.
-Θα φύγω, είπε, αν δοκιμάσετε να με σταματήσετε θα του τινάξω τα μυαλά στον αέρα.
-Εντάξει, είπε ο Αλέξανδρος, υπάρχει ήδη μια βάρκα στο νερό. Πάρε τη και φύγε, βγες στη στεριά και ας σε μαζέψουν οι συνεργοί σου. Αλλά δεν θα τον πάρεις όμηρο.
-Μέχρι να βγω στη στεριά, θα τον αφήσω να επιστρέψει με τη βάρκα.
-Αλέξανδρε, μην τον αφήσεις να διαφύγει, είπε ο Μιχάλης. Ας με πυροβολήσει.
-Εντάξει Στράουντ, φύγε, είπε ο Αλέξανδρος αλλά αν τον βλάψεις θα σε σκοτώσω με τα ίδια μου τα χέρια μετά.
Ο Στράουντ δεν απάντησε τίποτα. Με τον Μιχάλη να προπορεύεται υπό την απειλή του όπλου ανέβηκαν στο κατάστρωμα και από εκεί πέρασαν στη βάρκα όπου ο δικηγόρος έδειξε τα κουπιά με την κάνη του όπλου του. Ο Μιχάλης υπάκουσε και σε λίγα λεπτά είχε φέρει τη βάρκα στον παγετώνα κοντά στο σημείο που είχε βγει νωρίτερα ο ίδιος. Ο Στράουντ βγήκε από  τη βάρκα και στάθηκε.
-Δεν τελείωσε τίποτα, είπε.
-Δεν αμφιβάλλω, απάντησε ο Μιχάλης που έπαιρνε το δρόμο για την επιστροφή στο πλοίο.
Ο Στράουντ ύψωσε το πιστόλι του και ο Μιχάλης τον κοίταξε περιμένοντας να δεχθεί μια σφαίρα. Αλλά ο δικηγόρος δεν σημάδευε εκείνον. Πυροβόλησε τη βάρκα ανοίγοντας μια τρύπα ακριβώς στην ίσαλο γραμμή και μετά ξαναπυροβόλησε ανοίγοντας μια πιο χαμηλά. Ο Μιχάλης άρχισε να λάμνει πιο γρήγορα με την ελπίδα να απομακρυνθεί πριν η βάρκα δεχθεί και άλλα πλήγματα και βυθιστεί. Αλλά η ζημιά ήδη είχε γίνει, νερό έμπαινε από τις δυο τρύπες στις οποίες ο Στράουντ πρόσθεσε και τρίτη. Οι επόμενες δυο βολές βυθίστηκαν αβλαβώς στο νερό αλλά η έκτη καρφώθηκε στο κουπί που στην επόμενη κίνησή του έσπασε. Ο δικηγόρος ήθελε να τον εκδικηθεί και θεωρώντας το θάνατο από σφαίρα εύκολο είχε προτιμήσει τον πνιγμό ξέροντας ότι στην κατάστασή του δεν μπορούσε να κολυμπήσει. Συνέχισε να λάμνει ενώ γύρω από τα πόδια του το νερό ανέβαινε.
Ο Στράουντ δεν ξαναπυροβόλησε, είχε προφανώς ξεμείνει από σφαίρες. Ο Μιχάλης συνέχισε να κωπηλατεί με όλη του τη δύναμη. Η βάρκα είχε χαμηλώσει με το βάρος του νερού που είχε ήδη μπει και τώρα με το κύμα που είχε δυναμώσει δεχόταν επιπλέον ποσότητα πάνω από την κουπαστή.

Ο Στράουντ απομακρύνθηκε από το σημείο που είχε επιβιβαστεί, δεν ανησυχούσε. Σύντομα θα έρχονταν να τον πάρουν από το δικό του πλοίο. Η πραγματική σύγκρουση με τον Αλέξανδρο Κομνηνό τώρα άρχιζε. Έλπιζε να του στοίχιζε αρκετά ο θάνατος του φίλου του.
Χωρίς να το ξέρει είχε πάρει την ίδα πορεία με τον Μιχάλη νωρίτερα και δεν άργησε να φτάσει στο σημείο που εκείνος είχε συναντηθεί με την πολική αρκούδα. Η νεκρή αρκούδα ήταν ακόμα πεσμένη εκεί αλλά τώρα δεν ήταν μόνη της. Δίπλα της βρισκόταν μια ακόμα μεγαλύτερη αρκούδα που σκουντούσε τη νεκρή με θρηνητικές κραυγές. Ήταν πιθανότατα το ταίρι της και δεν άργησε να αντιληφθεί τον Στράουντ. Με ένα εκκωφαντικό μουγκρητό οργής όρμησε προς το μέρος του. Εκείνος πάγωσε από το φόβο του και αντέδρασε όταν το θηρίο τον είχε φτάσει σχεδόν. Ύψωσε το όπλο του και πάτησε μανιωδώς την σκανδάλη αλλά ακούστηκε μια σειρά από κλικ, είχε ρίξει και τις τελευταίες σφαίρες κατά του Μιχάλη.
Δεν πρόλαβε να κάνει τίποτα άλλο. Μόνο να ουρλιάξει.

Η βάρκα ήταν μισοβυθισμένη όταν έφτασε στο Κέλντις, μόλις την είχε εγκαταλείψει όταν χάθηκε για πάντα κάτω από το νερό.
-Πάει και το τελευταίο κομμάτι του Βολτέρα, είπε ο πλοίαρχος Γκρήνγουντ που βρισκόταν στο κατάστρωμα.
Ο Μιχάλης κούνησε το κεφάλι του. Ένιωθε τρομερά κουρασμένος. Προχώρησε προς τη γέφυρα μαζί με τον πλοίαρχο που είπε:
-Ευχαριστώ για όσα έκανες για την κόρη μου.
-Δεν χρειάζεται, είπε ο Μιχάλης και το εννοούσε. Που είναι τώρα η Σιμόν;
-Κοιμήθηκε, πέρασε πολλά. Φοβήθηκε, μετά η συγκίνηση. Εξαντλήθηκε.
-Ναι, την καταλαβαίνω, θέλω και' γω να κοιμηθώ, είπε ο Μιχάλης και πρόσθεσε καθώς έφταναν στη γέφυρα, μπορείτε να κάνετε χωρίς ασυρματιστή για μερικές ώρες;
Ο Φέρτσαϊλντ, που βρισκόταν εκεί με τον Αλέξανδρο, χαμογέλασε.
-Πήγαινε.
-Θα σας δω αργότερα, είπε ο Μιχάλης και προχώρησε προς την καμπίνα του.

Ξύπνησε μετά από πολλές ώρες από τον κλυδωνισμό του πλοίου. Ανακάθισε και μετά σηκώθηκε όρθιος. Ένιωθε εξαιρετικά ξεκούραστος, είχε πολύ καιρό να κοιμηθεί έτσι. Ντύθηκε και βγήκε από την καμπίνα του στο κατάστρωμα. Το Κέλντις ήταν πλέον στην καρδιά της καταιγίδας, τα βαριά σύννεφα είχαν μετατρέψει το πολικό λυκόφως σε σκοτάδι. Εκείνος έμεινε να αγναντεύει το μανιασμένο πέλαγος ως που ένιωσε κάποιον να πλησιάζει. Γύρισε και αντίκρισε έναν χαμογελαστό Αλέξανδρο.
-Για άλλη μια φορά τα καταφέραμε, είπε.
-Βλέπεις τώρα γιατί σε ήθελα μαζί;
-Θα τα είχατε καταφέρει και χωρίς εμένα.
-Ίσως.
-Πήραμε πορεία βόρεια, παρατήρησε ο Μιχάλης.
-Φυσικά, έχουμε το φορτίο, τους επιζώντες του Βολτέρα, μάθαμε τι συνέβει. Καιρός να πάμε σπίτι.
-Και ο Στράουντ;
-Είναι νεκρός. Βρήκε το τέλος που του άξιζε.
-Άρα όλα είναι εντάξει;
-Ναι. Έχω να βρω και τους συνεργούς του αλλά θα περιμένω να πάμε πίσω στη Βοστώνη. Θα έρθεις μαζί μου.
-Γιατί; απόρησε ο Μιχάλης.
-Θα σε χρειαστώ. Είναι πολλά που θα έχω να κάνω. Είναι και η Χάνα.
-Είστε πάλι μαζί;
Ο Αλέξανδρος γέλασε.
-Όχι, δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει πια. Θα κοιμόμουν μαζί της αλλά όχι σχέση. Αν και θα πρέπει να τη βοηθήσω με τα του ομίλου. Ο Κράμερ πέθανε. Τυχερός ο μικρός, κληρονομεί τα πάντα.
Ο μικρός, σκέφθηκε ο Μιχάλης. Άρα το μυστικό παρέμενε μυστικό. Δεν μπορούσε ο ίδιος να το αποκαλύψει. Κοίταξε το πέλαγος.
-Γιατί με θες μαζί; ρώτησε.
-Υπάρχουν πολλά που μπορείς να κάνεις.
-Αλέξανδρε γιατί με πήρες μαζί στη Γενεύη; Μπορούσες να πας πρώτα εκεί και μετά να έρθεις να με πάρεις από την Αθήνα.
-Ναι, σωστά. Αλλά ήξερα ότι αυθόρμητα θα αναλάμβανες το ρόλο του φύλακα αγγελου για τη Σιμόν και ήξερα ότι θα το χρειαζόταν, και αυτό ήθελα να κάνεις.
-Φύλακας άγγελος;
Ο Μιχάλης χαμογέλασε.

-Εντάξει, θα έρθω μαζί σου. Πρώτα θα πάω στην Αθήνα, πρέπει να βεβαιωθώ για κάτι.

0 σχόλια

Στην Άκρη Του Κόσμου 14

Author: Νυχτερινή Πένα /

Η αρκούδα σηκώθηκε στα πίσω πόδια της και βρυχήθηκε. Ο Μιχάλης στάθηκε ατάραχος μπροστά στο άγριο ζώο με τα δυνατά άκρα που μπορούσαν να συνθλίψουν το κρανίο του με ένα απλό χτύπημα. Δεν έκανε πίσω, δεν φοβήθηκε καν. Η αρκούδα πεινασμένη προφανώς έκανε ακόμα ένα βήμα μπροστά αλλά την επόμενη στιγμή ακούστηκε ένας πυροβολισμός και έπεσε στο χιόνι με το αίμα να κυλάει ελεύθερα από το πλευρό της.
Ο Μιχάλης έκπληκτος που ζούσε ακόμα στράφηκε να δει τον δημιουργό αυτού του θαύματος. Ένας άνδρας ντυμένος με ρούχα κατάλληλα για επιβίωση στην αφιλόξενη αυτή περιοχή πλησίαζε έκπληκτος με την παρουσία του Μιχάλη εδώ περισσότερο από ότι εκείνος με την σωτηρία του. Κρατούσε ένα τυφέκιο με διόπτρα και ο Μιχάλης δεν χρειαζόταν να ρωτήσει ποιος ήταν. Τον αναγνώρισε εύκολα, είχε εξάλλου ακριβώς τα ίδια μάτια με την κόρη του.

Ο Στράουντ στεκόταν μπροστά στο container μελετώντας το μηχανισμό που το κρατούσε κλειστό. Ήξερε τώρα ότι ο συνδιασμός είχε αλλάξει μόλις πριν λίγες ώρες και προσπαθούσε να μαντέψει ποιος το είχε κάνει. Ήταν σίγουρος ότι δεν ήταν έργο του Αλέξανδρου, το επιχείρημά του ήταν σωστό. Δεν χρειαζόταν να το ανοίξει και αυτό τον έκανε να αναρωτιέται. Και αφού πλέον η Σιμόν δεν βρισκόταν στο πλοίο σε ποιον είχε εμπιστευτεί την πληροφορία; Ποιος είχε φροντίσει να αλλάξει αμέσως τον κωδικό;
-Ο καταραμένος ανάπηρος! μούγκρισε ο δικηγόρος και διέταξε: Πηγαίνετε να τον φέρετε. Θα τον κάνω να μαρτυρήσει.

-Ευχαριστώ πλοίαρχε Γκρήνγουντ, είπε ο Μιχάλης.
-Ξέρεις ποιος είμαι; είπε εκείνος και σήκωσε το όπλο του σημαδεύοντας το στήθος του.
-Δεν είμαι με εκείνους που προκάλεσαν τη βύθιση του Βολτέρα. Ήρθαμε να βρούμε το πλοίο και τυχόν επιζώντες. Αν και είμαστε σε κατάσταση ομηρίας.
-Ομηρίας;
-Είναι πολλά που γίνανε. Πόσοι έχετε επιζήσει; ρώτησε ο Μιχάλης. Ήταν έτοιμος να πεθάνει και ούτως ή άλλως δεν είχε παρά αναβληθεί η ώρα που θα άφηνε αυτόν τον κόσμο, αλλά ήθελε να καταστρέψει τα σχέδια του Στράουντ αν μπορούσε.
-Δέκα, είπε ο πλοίαρχος, από τριάντα. Είμαστε οπλισμένοι.
-Τότε ίσως μπορούμε να κάνουμε κάτι. Πως βγήκατε στη στεριά; Έχετε βάρκα;
-Ναι, έχουμε βρει καταφύγιο εδώ κοντά σε έναν όρμο.
-Ίσως μπορούμε να κανουμε κάτι.
-Από το πλοίο κατεβάζουν μια βάρκα, είπε ο πλοίαρχος.
-Ο Στράουντ κατάλαβε, είπε ο Μιχάλης απογοητευμένος. Φύγε πλοίαρχε, το καθίκι δεν θα δείξει οίκτο. Δεν προλαβαίνουμε.
-Καθυστέρησέ τον όσο μπορείς, είπε ο πλοίαρχος. Και κράτα την προσοχή του μακριά από τη στεριά. Έχω ένα σχέδιο.

Οι άνδρες του Στράουντ οδήγησαν τον Αλέξανδρο και Χάνα στο χώρο της δεξαμενής του βαθυσκάφους. Το επανδρωμένο βαθυσκάφος του Κέλντις καταδυόταν σε μια δεξαμενή που γέμιζε με νερό, όταν γέμιζε η δεξαμενή άνοιγε η ειδική θυρίδα και έβγαινε στον ωκεανό. Τώρα ήταν τοποθετημένο στην άκρη και δεμένο με τους ειδικούς ιμάντες που το ασφάλιζαν από τον κλυδωνισμό των θαλασσοταραχών. Το ίδιο ασφαλισμένος ήταν και ο ειδικός γερανός που το καθέλκυε. Η δεξαμενή ήταν κλεισμένη με το ειδικό κάλυμμα και άδεια.
Υπό την απειλή όπλου ο Αλέξανδρος και η Χάνα κατέβηκαν στη δεξαμενή που αμέσως μετά ξανάκλεισαν οι άνδρες του Στράουντ βυθίζοντάς τους στο σκοτάδι.
-Φοβάμαι, ψιθύρισε η Χάνα.
Στο σκοτάδι βρήκε το χέρι του Αλέξανδρου και το έσφιξε. Εκείνος την τράβηξε στην αγκαλιά του όπου η Χάνα βρήκε καταφύγιο σαν τρομαγμένο παιδί. Της χάιδεψε τα μαλλιά και έσκυψε και τη φίλησε.
Ακούστηκε ένας μεταλλικός ήχος, εκκωφαντικός στον κλειστό χώρο, και νερό άρχισε να χύνεται στην δεξαμενή. Η Χάνα σφίχτηκε πάνω στον Αλέξανδρο.
-Κράτα με, ψιθύρισε.
Ο Αλέξανδρος δεν απάντησε, το μυαλό του σκεφτόταν πυρετωδώς έναν τρόπο να αποδράσουν από το πεπρωμένο που τους είχε ετοιμάσει ο Στράουντ. Ήξερε ότι είχαν λίγο χρόνο, η δεξαμενή γέμιζε σε είκοσι λεπτά. Από εκείνη τη στιγμή θα ζούσαν όσο χρόνο θα τους χάριζε ο αέρας στα πνευμόνια τους.
Το παγωμένο νερό του ωκεανού ήρθε να αγκαλιάσει τις γάμπες τους και ένας λυγμός ξέφυγε από τα χείλη της Χάνα.
-Συγχώρεσέ με Αλέξανδρε.
-Τι να συγχωρήσω Χάνα; είπε εκείνος με το μυαλό του για μια στιγμή να αφήνει την κατάσταση στην οποία βρίσκονταν. Δεν υπάρχει τίποτα να συγχωρήσω.
-Πριν από έξι χρόνια σε άφησα ξαφνικά γιατί αυτό ζήτησε ο πατέρας μου. Αλλά μόνο αφού έγινε αυτό ανακάλυψα ότι ήμουν........
-Δεν υπάρχει τίποτα να συγχωρήσω Χάνα. Ό,τι έγινε έγινε, δεν ζω στο παρελθόν.
Η Χάνα δεν απάντησε. Το νερό ανέβαινε ψηλότερα παγώνοντάς τους. Ο Αλέξανδρος συνέχιζε να ψάχνει για οδό διαφυγής αλλά συνειδητοποιούσε πως δεν υπηρχε, θα πέθαιναν.

Ο Μιχάλης οδηγήθηκε και πάλι μπροστά στον Στράουντ υπό την απειλή όπλου. Εκείνος στεκόταν ακόμα μπροστά στο μηχανισμό που του έκλεινε το δρόμο. Ο Μιχάλης χαμογέλασε βλέποντας την έκφραση ανήμπορης λύσσας που ήταν ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του.
-Άνοιξε το! πρόσταξε ο Στράουντ.
-Ο χρυσός που βρίσκεται εκεί μέσα, είπε ήρεμα ο Μιχάλης ανήκει στη δημοκρατία της Χιλής. Όχι σε έναν άρπαγα σαν εσένα.
Ο Στράουντ ύψωσε το όπλο του.
-Δεν μπορείς να με απειλήσεις με το θάνατο, είμαι ήδη στα πρόθυρά του.
-Τώρα θα τα περάσεις.
-Και εσύ δεν θα ανοίξεις ποτέ το κουτί, είπε ο Μιχάλης.
-Θα μετρήσω ως το τρία, μετά απλά θα πεθάνεις. Ένα..... δύο....

Το νερό είχε γεμίσει σχεδόν τη δεξαμενή. Ο Αλέξανδρος και η Χάνα κρατούνταν στην επιφάνεια πολύ κοντά στο κλειστό σκέπαστρο. Το παγωμένο νερό τους έκανε να μουδιάσουν, η αναπνοή τους έβγαινε με δυσκολία και οι κινήσεις τους είχαν αρχίσει να γίνονται αργές και υποτονικές. Ο Αλέξανδρος σήκωσε τα χέρια του και δοκίμασε το σκέπαστρο, δεν υπήρχε περίπτωση να μπορέσει να το μετακινήσει. Το νερό συνέχιζε να ανεβαίνει και να τους φέρνει όλο και πιο κοντά στο σκέπαστρο. Τώρα πια ίσα που είχαν χώρο να μείνουν τα κεφάλια τους έξω από το νερό.
-Αλέξανδρε, είπε η Χάνα, νιώθω τόσο κουρασμένη.
-Μην εγκαταλείπεις.
Ο Αλέξανρος κολύμπησε προς το μέρος της και πέρασε το χέρι του γύρω από τη μέση της.
-Πρέπει να σου πω.....
Η φωνή της έσβησε και το σώμα της χαλάρωσε, ο Αλέξανδρος ίσα που πρόλαβε να την πιάσει πριν βυθιστεί. Το νερό έφτανε στα χείλη του παγωμένο σαν το άγγιγμα του θανάτου. Απελπισμένος άπλωσε το ελεύθερο χέρι του και έσπρωξε και πάλι το σκέπαστρο που παρέμεινε ακίνητο. Το νερό πάφλαζε γύρω του, θα τον σκέπαζε, πήρε βαθιά ανάσα καθώς περνούσε κάτω από την επιφάνεια. Ενστικτωδώς κάλυψε με το χέρι του το στόμα και τη μύτη της Χάνα για να μην πνιγεί εισπνέοντας νερό.
Το στήθος του άρχισε να πονάει καθώς ο αέρας στα πνευμόνια του τελείωνε. Με έναν μηχανικό ήχο το κλείστρο άρχισε να ανοίγει. Ο Αλέξανδρος άρχισε να κολυμπάει προς το άνοιγμα που όλο και μεγάλωνε. Ένιωθε να απλώνεται στο στήθος του ένα κάψιμο και την καρδιά του να χτυπάει ακανόνιστα. Προσπάθησε να δώσει ώθηση με τα πόδια του αλλά δεν μπορούσε να τα κινήσει, τα ένιωθε βαριά.
Άρχισε να χαλαρώνει τη λαβή του στο σώμα της Χάνα, καταλάβαινε ότι θα την άφηνε αλλά δεν είχε άλλη δύναμη πια. Έντρομος είδε τα δάκτυλά του να ανοίγουν παρά τη θέλησή του.
Δυνατά χέρια άρπαξαν εκείνον και τη Χάνα και τους τράβηξαν έξω από το νερό. Ανέπνευσε λαίμαργα τον αέρα.

Ο Στράουντ κατέβασε το όπλο του και κοίταξε τον Μιχάλη στα μάτια.
-Πραγματικά δεν φοβάσαι να πεθάνεις, είπε, αλλά θα σε κάνω να υποφέρεις. Πάρτε τον στο θάλαμο αποσυμπίεσης.
Όπως όλα τα πλοία που διέθεταν βαθυσκάφος και ανάλογο πλήρωμα το Κέλντις διέθετε θάλαμο αποσυμπίεσης για να αντιμετωπιστούν ατύχηματα που απειλούσαν αυτό το πλήρωμα με θάνατο ή σοβαρές αναπηρίες. Ο Μιχάλης μπήκε στον θάλαμο που προοριζόταν για τέσσερα άτομα κανονικά και πίσω του έκλεισε η πόρτα. Αμέσως ξεκίνησε η διαδικασία αποσυμπίεσης, σε άτομα που κινδυνεύουν από εμβολισμό είναι σωτήρια, ο μόνος τρόπος να γλιτώσουν, αλλά για το Μιχάλη που δεν αντιμετώπιζε κάτι τέτοιο θα ήταν ένας αργός και επώδυνος τρόπος να πεθάνει. Ένιωσε στο εσωτερικό των αυτιών του την πίεση καθώς ο αέρας διέρρεε από το δωμάτιο.
Ο Στράουντ στάθηκε απέναντι από τον Μιχάλη από την άλλη πλευρά του από πλεξιγκλάς τοίχου του θαλάμου. Εκείνος δεν τον κοίταξε, ήξερε πως αυτή τη φορά δεν θα ξέφευγε από το θάνατο και είχε αποφασίσει πως δεν ήθελε το πρόσωπο του Στράουντ να είναι η τελευταία εικόνα που θα έπαιρνε μαζί του από τη ζωή. Έκλεισε τα μάτια του και σκέφθηκε τη Βερόνικα. Σε λίγο θα βρισκόταν κοντά της.

Ένιωσε την πίεση μέσα στο κεφάλι του να μεγαλώνει, σαν να κινδύνευε να εκραγεί, πράγμα που δεν απείχε πολύ από την αλήθεια. Καθώς μειωνόταν η εξωτερική πίεση η εσωτερική ωθούσε τα όρια του σώματός του προς τα έξω. Αίμα άρχισε να τρέχει από τη μύτη και τα μάτια του. Ο πόνος έφτασε σε ένα εφιαλτικό κρεσέντο αλλά δεν άνοιξε τα μάτια του και έσφιξε τα χείλη συγκρατώντας μια κραυγή.

0 σχόλια

Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)