Νυχτερινή Πένα

Οι χάρτες είναι το τρίτο αντικείμενο που συλλέγω μετά από νομίσματα και γραμματόσημα. Πάντα με μάγευε αυτή η λεπτομερής απεικόνιση περιοχών που στις περισσότερες φορές δεν είχα καν πατήσει. Μου άρεσε να βρίσκω τη θέση μου στο χάρτη ή να παρακολουθώ σε αυτόν την πορεία ενός ταξιδιού.

Όταν άρχισα να γράφω οι χάρτες γίνανε ένα σημαντικό βοήθημα για να είναι σωστά αυτά που γράφω, να παρακολουθώ τις κινήσεις των ηρώων μου και να υπολογίζω το χρόνο των ταξιδιών τους, ακόμα περισσότερο σε ιστορίες που περιείχαν και μεγάλες μάχες και στρατηγικές όπου σχεδίαζα επί χάρτου και τις επιχειρήσεις.

Όταν άρχισα να ασχολούμαι με τα μυθιστορήματα φαντασίας η σχέση μου με τους χάρτες πήρε άλλη διάσταση, τώρα ήταν κόσμοι πλασμένοι από εμένα, οι χάρτες τους δεν υπήρχαν αν δεν τους έφτιαχνα εγώ. Οπότε άρχισα και να χαρτογραφώ, σαν ζωγράφος δεν πιάνω μία αλλά σαν χαρτογράφος δεν είμαι και κακός πρέπει να πω. Φτιάχνω ωραίους χάρτες.

Εσείς τι σχέση έχετε με τους χάρτες;            

Από παιδί με χαρακτήριζε η ζωηρή φαντασία, όχι του στυλ να έχω φανταστικό φίλο ή να βλέπω παράξενα πράγματα στις σκιές αλλά με το να έχω την έμπνευση να στήνω πλοκές και ιστορίες με κάθε ευκαιρία, να τις παίξω με τα στρατιωτάκια μου στην αρχή ή μετά με τους φίλους ή να τις διηγηθώ και φυσικά αργότερα να τις γράφω.

Μεγάλωσα σε έναν κόσμο όπου ήμουν ο μόνος που ήξερα τα βιβλιοπαιχνίδια στον περίγυρό μου, και που ελάχιστοι είχαν μια ιδέα του τι είναι φανταστικό. Διαπίστωσα ακόμα μεγαλώνοντας ότι η φαντασία ήταν από ανεπιθύμητη έως παρεξηγήσιμη, αν δεν ήσουν προσγειωμένος απόλυτα στην πραγματικότητα με στόχο την καλή δουλειά με καλές απολαβές δεν σε θεωρούσαν φυσιολογικό. Το αποτέλεσμα; Να με κοιτάζουν πολλοί λοξά ακούγοντας για μυθιστορήματα και μάλιστα φαντασίας. Από την πλευρά μου εγώ δεν έκανα ποτέ πίσω και κανέναν συμβιβασμό. Ήμουν και παραμένω οπαδός της φαντασίας και εκείνη υπηρετεί το περισσότερο του έργου μου.

Εσείς πόσο ρεαλιστές είστε; Πατάτε και με τα δύο πόδια στη γη ή ταξιδεύτε πρόθυμα και στους κόσμους της φαντασίας; Λογοτεχνικά την προτιμάτε;            

Είμαι άνθρωπος που δεν θυμώνει ποτέ σχεδόν. Όταν θυμώσω όμως ο θυμός μου είναι τρομερός, ποιος είδε το Θεό και δεν τον φοβήθηκε! Αλλά συμβαίνει εξαιρετικά σπάνια, είμαι συνήθως ήρεμος και υπομονετικός σε βαθμό που να εκνευρίζονται οι άλλοι! Κάποτε ένας πελάτης είπε:

-Απορώ πως αντέχεις με όλα αυτά.

Ένας άλλος με αποκαλεί μόνιμα η ήρεμη δύναμη.

Παλαιότερα απορούσα πως μπορώ να είμαι τόσο ήρεμος και υπομονετικός. Η εξήγηση που δίνω είναι ότι αυτό μου το έμαθαν οι περιπέτειες της υγείας μου και η φορά που ήρθα κοντά στο θάνατο. Όταν έχεις δει το θάνατο να σε περιμένει μαθαίνεις να μην δίνεις σημασία σε πολλά, να βλέπεις πόσο μικρά και ασήμαντα είναι. Οπότε απέκτησα μια πιο ανεκτική στάση προς τον κόσμο που με κάνει πιο ήρεμο.

Εσείς είστε ήρεμοι ή αρπάζετε εύκολα;

Είχα πάντα μια πολύ καλή σχέση με τα ταχυδρομεία, από τη μια είχα ξεκινήσει από πολύ μικρός να συλλέγω γραμματόσημα από την άλλη είχα πάντα μεγάλη αγάπη για την αλληλογραφία. Είχα πολλές φιλίες δι’ αλληλογραφίας ενώ είχα και με φίλους αργότερα όταν εγώ έφυγα για να σπουδάσω ή όταν εκείνοι πήγαν αλλού για σπουδές.

Το αποκορύφωμα ήταν στο στρατό που δεν έρχονταν σχεδόν ποτέ οι ταχυδρόμοι χωρίς να έχουν κάτι για’ μένα αφού αλληλογραφούσα με την αδερφή μου αλλά και έναν στενό φίλο που σπούδαζε τότε στο Λονδίνο.

Το μόνο που δεν έγραψα ποτέ ήταν γράμμα σε αγαπημένη μιας και δεν χρειάστηκε ποτέ. Ή για να είμαι ακριβής στη δική μου αγαπημένη γιατί έγραψα για την αγαπημένη άλλου μια φορά. Ήταν στο στρατό, πάνε πια πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Ήμουν μέσα αλλά χωρίς καθήκοντα και έγραφα όταν ήρθε ένας στρατιώτης μου και με παρακάλεσε να του γράψω ένα γράμμα στην κοπέλα του (αφού τότε πια, λιγότερο από έναν μήνα πριν απολυθώ ήξεραν όλοι ότι γράφω) μιας και εκείνος δεν ήξερε να γράφει καλά. Το έκανα πράγματι και τον βοήθησα να πει όσα ήθελε. Ήταν κάτι ωραίο και από τις λίγα καλά που έχω να θυμάμαι από το στρατό.

Γράφω αφοσιωμένος στα έργα μου. Ειδικά σε μια μέρα σαν σήμερα που δεν εργάζομαι δεν χαίρομαι τίποτα περισσότερο από το να αφοσιώνομαι σε αυτά που γράφω. Τηλεόραση κλειστή, κινητό στο πλάι μην χτυπήσει, μουσική από ταινίες να με συνοδεύει και ασχολούμαι με κάτι που έχει σημασία. Γύρω μου σημειώσεις και πληροφορίες, μπλοκ και βιβλία, περιμένουν για να χρησιμοποιηθούν εκεί που χρειάζονται.

Το έτος κοντεύει να βγει, μόλις 25 μέρες μένουν, είναι καιρός για μια ανασκόπηση του τι έχω κάνει φέτος. Είχα θέσει τους εξής σκοπούς:

1. Η ολοκλήρωση του 1100 έργου μου το οποίο ευελπιστώ να είναι μια ιστορία που θα εκδοθεί σε συνέχειες. (ολοκληρώθηκε)

2. Μετάφραση του ως άνω έργου στα Αγγλικά (ναι το επιχειρώ και αυτό μόνος μου) (ολοκληρώθηκε)

3. Ένα μυθιστόρημα εποχής που θα εξελίσσεται στο 1260 περίπου και θα έχει να κάνει με μια Βυζαντινή διπλωματική αποστολή και την εισβολή των Μογγόλων στην Ευρώπη. (αυτό έσπασε σε δύο ιστορίες, μια μικρή ιστορία που γράφηκε και ένα μυθιστόρημα που θα ακολουθήσει)

4. Μια περιπέτεια δράσης, συνέχεια στη σειρά του Επιχείρηση Ιωνία.

5. Μια καινούρια περιπέτεια φάντασι. (γράφεται)

6. Μια σειρά από ποιητικά έργα. (έχουν γραφεί πολλά και φέτος)

7. Μερικά διηγήματα (μικρές ιστορίες ίσως να είναι πιο ακριβές μιας και είναι κάπου 25 σελίδες το καθένα) (πέντε στο σύνολο φέτος)

8. Μια περιπέτεια που θα έχει να κάνει με την Ανεξάρτητη Μεραρχία και τον άθλο της τον Αύγουστο του 1922 (γράφεται)

9. Το ιστολόγιο, μιας και είναι αρκετή δουλειά και αυτό (14063 λέξεις  αυτή τη στιγμή)

10. Ένα βιβλιοπαιχνίδι.

Προστέθηκαν ακόμα:

11. Ένα ερωτικό μυθιστόρημα (ολοκληρώθηκε)

12. Η μετάφραση στα Αγγλικά του Επιχείρηση Συρία (ολοκληρώθηκε)

13. Μια περιπέτεια φάντασι (ολοκληρώθηκε)

14. Η επανέκδοση των Χρονικών της Έρεμορ σε τρεις τόμους όπως γράφηκαν αρχικά. (ετοιμάζεται ο πρώτος τόμος)

15. Μια περιπέτεια (γράφεται)

Και φυσικά συνεχίζω. 

Αυτή η ανάρτηση απευθύνεται σε εκείνους που γράφουν. Εσείς κάνετε σχεδιαγράμματα;

Εγώ κάνω, όχι πάντα βέβαια. Ανάλογα με το τι είναι που θα γράψω πάει το σχεδιάγραμμα, σε μικρές ιστορίες και κείμενα δεν κρατώ σημειώσεις, ίσως μόνο τα ονόματα αν είναι πολλά όπως στην Εισβολή μπορεί να τα έχω σημειώσει ή αν έχω πολλές στρατιωτικές μονάδες και τους αρχηγούς τους όπως στην ιστορία με την Σταυροφορία τότε θα έχω σημειώσει κάποια πράγματα.

Για τα πιο μεγάλα έργα γράφω σχεδιάγραμμα της πλοκής και πως θα εξελιχθεί και κάθε τι άλλο που μπορεί να μου χρειαστεί, για το Δάκρυ, το Θυρεό και τον Πύργο οι σημειώσεις κάνουν άλλο ένα βιβλίο μόνες τους. Επί του παρόντος έχω ένα σημειωματάριο χωριστό για την Έρεμορ και ένα για τα υπόλοιπα έργα. Εκεί βρίσκονται σχέδια για μελλοντικά έργα, σημειώσεις για το ιστολόγιο εδώ, σχεδιάγραμμα για ένα έργο που έχει να κάνει με φοιτητές αλλά και αστυνομικά μυστήρια και βέβαια για την Έρεμορ, ένα νέο βιβλίο φαντασίας που γράφω τώρα. Εσείς τι κάνετε με τις σημειώσεις και τα σχεδιαγράμματα;

Όταν ήμουν ακόμα φοιτητής με ρώτησε ένας από τους συμφοιτητές μου μια δύσκολη ερώτηση:

-Τι είναι μόρφωση;

-Μόρφωση, απάντησα, είναι η ικανότητα να περιγράψεις μια όμορφη κοπέλα χωρίς να γίνεις χυδαίος.

Μια απάντηση αντάξια συγγραφέα θα μου πείτε, αλλά και ρομαντικού. Διαπίστωσα από τον πρώτο καιρό της συγγραφικής μου πορείας ότι ήμουν ρομαντικός. Και μπορεί κάποια από τα αγαπημένα θέματα των ρομαντικών να μη μου αρέσουν, ηλιοβασιλέματα και λουλούδια ας πούμε, συνειδητοποίησα γράφοντας ότι είμαι αθεράπευτα ρομαντικός, βλέποντας τις επιλογές και τις αποφάσεις που έδινα στους χαρακτήρες μου, από το τι επέλεγα να γράφω.

Και είμαι ακόμα, βάζω το συναίσθημα πάνω από το σεξ, θεωρώ ότι μια σχέση δεν μπορεί να είναι μόνο σεξ, προτιμώ την τρυφερότητα από τη σεξουαλικότητα και την φιλική συζήτηση από το φλερτ,  δεν μπορώ να δεχθώ το πως είναι ο κόσμος σήμερα σε πολλά πράγματα σήμερα με το κυνήγι του πλούτου και της φήμης, μπορώ να κοιτώ τα άστρα με τις ώρες (εντάξει εδώ παίζει ρόλο και το ενδιαφέρον μου για την αστρονομία) και τα μάτια μιας κοπέλας και να χάνομαι σε αυτά… Εντάξει καταλάβατε.

Στο στρατό αυτή μου η στάση δοκιμάστηκε αφού όποιος μου μιλούσε ήταν εναντίον της αλλά επιβίωσε δίνοντάς μου ακόμα λόγους να την ασπαστώ. Εσείς είστε ρομαντικοί; Ή θεωρείτε ότι αυτά είναι μιας άλλης εποχής και στην εποχή των υπολογιστών δεν έχουν πια θέση;

Ακούγεται κάπως οξύμωρο αλλά ένα πράγμα που χρειάζεται να κάνω για πόδι μου, είναι να περπατάω παρά τον σοβαρό τραυματισμό που υπέστη. Έτσι κάθε πρωί, πριν ακόμα ξημερώσει καλά, κάνω τον πρωινό μου περίπατο εκτός και αν ο καιρός δεν το επιτρέπει. Με τη συνοδεία λίγης μουσικής και με τις σκέψεις μου να γυρνάνε στη συγγραφή κάνω τη βόλτα μου και επιστρέφω. Αφοσιώνομαι τόσο πολύ στις σκέψεις αυτές που μια φορά προσπέρασα το σπίτι μου επιστρέφοντας για εκατό μέτρα πριν το συνειδητοποιήσω και κάνω πίσω γελώντας με τον εαυτό μου.

Εσείς περπατάτε; Τι κάνετε τότε; Τι σκέφτεστε;

Τανζανία 1936. Ο Γκάρετ Σουέιλς, ένας Βρετανός ευγενής, και ο Τζέικ Μπάρτον, ένας Αμερικάνος μηχανικός, έχουν στην κατοχή τους τέσσερα παλιά τεθωρακισμένα. Όταν ένας Αιθίοπας ευγενής τα αγοράζει για να χρησιμοποιηθούν στην αντιμετώπιση της Ιταλικής εισβολής, αναλαμβάνουν να τα μεταφέρουν στην Αιθιοπία, αλλά αυτό είναι το πιο εύκολο μέρος της δουλειάς όπως αποδεικνύεται.

Όχι το καλύτερο έργο του Γουίλμπουρ Σμιθ αλλά μια καλή περιπέτεια με ίση δόση Αφρικής και πολέμου και με ενδιαφέροντες ζωντανούς χαρακτήρες.

Προτιμάτε την ποίηση ή τον πεζό λόγο; Εγώ προσωπικά είμαι λάτρης του πεζού γιατί μου αρέσουν οι ιστορίες και τα μεγάλα μυθιστορήματα που η ποίηση δεν μπορεί να δημιουργήσει, ίσως πάλι είναι θέμα του ότι αυτά είναι που γράφω και εγώ κυρίως.

Από την άλλη κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί την ικανότητα της ποίησης να περνάει μέσα σε λίγες γραμμές συναισθήματα, σκέψεις και απόψεις, ό,τι εμπνέει μια ανθρώπινη ψυχή. Αν είσαστε και εσείς από τους ανθρώπους που η ποίηση τους μαγεύει και τους ταξιδεύει σας έχω τον κατάλληλο προορισμό για ένα ταξίδι στη μαγεία των στίχων.

Ο λόγος για το αλωνάκι της ποίησης, ένα ιστολόγιο που θα βρείτε πολλά ποιήματα, λίγων ή περισσοτέρων στίχων, από πολλούς δημιουργούς με μια ευρύτατη θεματολογία που δε θα αφήσει κανέναν παραπονεμένο. Θα το βρείτε εδώ: http://alonakitispoiisis.blogspot.gr/