Νυχτερινή Πένα

   Άλλος ένας μήνας έφτασε στο τέλος του, και ήταν ένας μήνας με πολλά νέα και τα περισσότερα δεν ήταν καλά, οικονομικά μέτρα, φορολογικά μέτρα, ανεργία και άλλα πολλά ήρθαν να ανησυχήσουν τους περισσότερους και να τους κάνουν να χάσουν το θάρρος τους. Υπάρχουν ωστόσο και εκείνοι που δεν παύουν να αισιοδοξούν και να ονειρεύονται. Για ένα τέτοιο ονειροπόλο ιστολόγιο θα μιλήσουμε απόψε.

   Ας ξεκινήσουμε από την κάτοχό του που είναι μια αισιόδοξη και πολύ χαμογελαστή κοπέλα, και αυτό φυσικά το περνάει και στο ιστολόγιό της που έχει τον ταιριαστό τίτλο Στη Γειτονιά Των Ονείρων. Είναι ένα ιστολόγιο που θα μπορούσες να το χαρακτηρίσεις αισιόδοξο αλλά ταυτόχρονα και λογοτεχνικό. Η Γιασεμένια, αυτό είναι το όνομα της κατόχου του, γράφει δυο ειδών κείμενα.

   Το ένα είναι κείμενα προσωπικά όπου μιλάει για όλα όσα απασχολούν εκείνη αλλά και πολλούς από εμάς, όπως η ανεργία για παράδειγμα, και τα οποία αντιμετωπίζει με αισιοδοξία και χαμόγελο. Το άλλο είναι λογοτεχνικά κείμενα, αυτοτελή κομμάτια ή μια ιστορία σε συνέχειες και συγκεκριμένα μια τρυφερή αισθηματική ιστορία με τίτλο το Φτερούγισμα της Καρδιάς.

Αγαπώ την πριγκίπισσα που μου έκανε το πιο ακριβό δώρο, μια μπουκλίτσα από τα μαλλιά της, να την έχω πάντα μαζί μου φυλακτό.

   Μέσα στα τόσα χρόνια από τότε που διάβασα την πτώση των πρωτοπλάστων και την εκδίωξή τους από τον Παράδεισο πάντα μπορούσα να καταλάβω την απόγνωσή τους. Έχω υπόψιν μου το Χαμένο Παράδεισο του Μίλτον όπως και τα αγιογραφικά και λειτουργικά κείμενα που μιλούν για το γεγονός. Σε όλα αυτά αποτυπώνεται η απελπισία των πρωτοπλάστων που εξορίστηκαν και το καταλάβαινα, ήταν λογικό. 

   Αλλά απόψε το ένιωσα, αισθάνθηκα ακριβώς όπως θα έπρεπε να ένιωσε και ο Αδάμ έξω από τον παράδεισο με το Χερουβίμ να του φράζει την είσοδο με την πύρινη ρομφαία. Απελπισία, θλίψη, οδύνη. Και πολλά καυτά δάκρυα.

   Δεν έχασα τον παράδεισο, ή για να το θέσω πιο σωστά δεν έχασα τον παράδεισο στον οποίο ελπίζω ότι θα καταλήξει μια μέρα η ψυχή μου. Έχασα όμως τον παράδεισο που είχα εδώ στην γη τους τελευταίους μήνες. Έχασα την πριγκίπισσά μου.

   Και αν σαν τον Αδάμ δεν έχασα οριστικά και αμετάκλητα αυτό που είχα, και διαθέτω ακόμα την δυνατότητα να παλέψω για να το κερδίσω και πάλι, δεν το κάνει λιγότερο δύσκολο. Ούτε και πονάω λιγότερο γι' αυτό.Πονάω πολύ και αυτό που κάνει τον πόνο να γιγαντώνεται είναι η γνώση ότι εγώ φταίω, και δεν έφερα μόνο πάνω μου τον πόνο και την απώλεια αλλά και σε' κεινη που είναι τόσο ξεχωριστή και πολύτιμη. 

   Δεν μπορώ να αντέξω τόσο πόνο. δεν μπορώ να στεγνώσω τα δάκρυά μου και ακόμα χειρότερα τα δικά της.Δεν έχω που να πάω και που να στραφώ, είμαι μόνος, έξω από έναν χαμένο παράδεισο, έκπτωτος από το φως και καταδικασμένος στο σκοτάδι.

   Στην θεωρητική οικονομική ονομάζουμε νόμο της Ζήτησης την αρχή που λέει ότι όσο μειώνεται η τιμή αυξάνεται η Ζήτηση αλλά και αντιστρόφως. Στο νόμο της Προσφοράς ισχύει ότι η τιμή αυξάνει και την προσφορά. Στη σύνθεση των δυο έχουμε την άμεση αλληλεπίδραση μεταξύ Ζήτησης και Προσφοράς. Αυτά όμως στην οικονομική και στις εμπορικές συναλλαγές.

  Αλλά οι εμπορικές συναλλαγές δεν είναι οι μόνες μεταξύ των ανθρώπων, υπάρχουν και οι ψυχικές συναλλαγές. Όταν ανταλάσσουν συναισθήματα, φιλία, εμπιστοσύνη, αγάπη. Εκεί ο νόμος της οικονομικής δεν ισχύει. Εκεί άλλες είναι οι αρχές που διέπουν τη σχέση αυτή που δεν είναι εμπορική και συμφέροντος.

   Εκεί δεν είναι απαραίτητο να πάρεις για να δώσεις ούτε το κάνεις υποχρεωτικά και προσέχοντας το αντάλλαγμα, μην πέσεις έξω και ζημιωθείς. Εκεί όσο δεν σου ζητείται τόσο προσφέρεις και όσο παίρνεις τόσα περισσότερα θέλεις να δώσεις.

   Αλλά τι γίνεται αν σου προσφέρονται πολλά και εσύ δεν έχεις να δώσεις; Όχι γιατί δεν θες αλλά γιατί δεν υπάρχει κάτι που να μπορείς να προσφέρεις ή να κάνεις;

   Πριν από τέσσερις μέρες απέκτησα τον εκατοστό μου αναγνώστη, αναγνώστρια για να είμαστε ακριβείς, την Emma. Το γεγονός αυτό με έβαλε σε κάποιες σκέψεις.

   Όταν πριν από περίπου ενάμισο χρόνο ξεκίνησα να γράφω για το ιστολόγιο δεν το φανταζόμουν ότι θα υπήρχαν πολλοί αναγνώστες εκεί έξω που θα ενδιαφέρονταν να διαβάζουν όσα γράφω, πολλοί και σε τακτική βάση, σχολιάζοντας κιόλας τα κείμενά μου.

   Σ' αυτό το διάστημα πέρασα δυσκολίες αλλά και ευτυχισμένες στιγμές, μπελάδες με τη δουλειά αλλά και συγγραφικές περιπέτειες. Ακόμα αγάπησα την μοναδική μου πριγκίπισσα και έγραψα τόσα πολλά για εκείνη. Σε όλα αυτά είσασταν μαζί μου διαβάζοντας τα κείμενά μου για το κάθε τι και τις ιστορίες μου, σχολιάζοντας, συμβουλεύοντας και δίνοντας ευχές.

   Ευχαριστώ που είσαστε μαζί μου σε αυτήν την διαδρομή, σημαίνει πολλά για' μενα η παρουσία όλων και του καθένα σας ξεχωριστά εδώ.

   Σήμερα το πρωί ξύπνησα ευδιάθετος μια και είναι μια κάπως πιο χαλαρή περίοδος τώρα με τη δουλειά και έχω πιο πολύ χρόνο για γράψιμο και όλα πάνε καλά. Όπως κάθε πρωί η πρώτη μου κίνηση ήταν να ανοίξω το ραδιόφωνο που δευτερόλεπτα αργότερα με ενημέρωσε ότι είμαστε στο πρωί της μέρας των ερωτευμένων.

   Άρχισα να σκέφτομαι την εν λόγω ημέρα. Πάντα με ενοχλούσε και κάποτε το απέδιδα στο ότι την αντιλαμβανόμουν εκ των έξω, χωρίς δηλαδή να είμαι ερωτευμένος. Αλλά φέτος για πρώτη φορά με βρήκε αυτή η μέρα να αγαπώ κάποια, εκείνη που εσείς που με διαβάζετε ξέρετε ως πριγκίπισσά μου. Καθώς είναι ό,τι πιο δυνατό έχω νιώσει θα περίμενε κανείς να είναι διαφορετική και η μέρα αυτή. Αλλά δεν είναι, το ίδιο εκνευριστική παραμένει.

   Δεν μου πήρε πολύ το να καταλάβω το γιατί. Είναι η ψεύτικη ατμόσφαιρά της. Δεν κάνουν την αγάπη οι μπαλάντες και η απαλή μουσική, ούτε τα κόκκινα αντικείμενα κάθε είδους. Τόσο κόκκινο ούτε στην μπουτίκ του Ολυμπιακού στο Καραϊσκάκη. Ούτε σήμερα είναι η μόνη μέρα για τρυφερές εκφράσεις και γλυκά λόγια.

   Αν αγαπάς κάποια, αν υπάρχει ένας άλλος άνθρωπος με τον οποίο μοιράζεσαι τα πάντα και είναι το κέντρο του σύμπαντός σου, δεν περιμένεις να του το πεις κάθε 14 Φεβρουαρίου, το λες κάθε μέρα, με κάθε τρόπο. Λεκτικό και μη. Με γλυκά λόγια και τρυφερά, με κάθε κίνηση, με κάθε έκφραση.

   Οπότε είμαι κατά της σημερινής μέρας. Δεν την χρειάζομαι για να πω στην πριγκίπισσά μου πόσο την αγαπώ, της το λέω κάθε μέρα που περνάει, ούτε τη χρειάζομαι για να της κάνω ένα δώρο. Της κάνω πολύ πιο συχνά. Δεν θα της μιλήσω μόνο σήμερα γλυκά, το βράδυ πριν την αφήσω στην αγκαλιά του γλυκού ύπνου, κάθε φορά που της μιλώ το κάνω το ίδιο γλυκά. Ας περάσει λοιπόν η σημερινή μέρα, και αύριο μέρα αγάπης θα είναι όπως και κάθε άλλη που θα έρθει.

   Ο πόνος είναι πολύ δυνατός, δυσκολεύομαι να μείνω καθιστός, όταν ξαπλώνω δείχνει να υποχωρεί, δεν ζαλίζομαι τουλάχιστον. Είναι όμως ένας πόνος που δεν με ταράζει, δεν με καταρρακώνει. Γιατί η ψυχή μου είναι γαληνεμένη, το έχεις προσέξει ποτέ; Αν η ψυχή υποφέρει όσο καλά και αν είναι το σώμα αισθάνεσαι χάλια. Αν όμως εκείνη είναι καλά τότε και το σώμα νιώθει καλύτερα, ελαφρώνει το φορτίο του.
   Έτσι και' γω τώρα, η ψυχή μου είναι γαλήνια και όσο και αν πονώ μπορώ να το υπομένω. Και έχω κάθε λόγο να είμαι γαλήνιος, πέρασα μια γεμάτη μέρα γράφοντας και διαβάζοντας, η δουλειά πάει καλά και, το πιο σημαντικό, εσύ είσαι καλά.
   Κοιμάσαι τώρα, πριν λίγο σε καληνύχτισα, και το ότι είσαι καλά με κάνει να μην νιώθω τον πόνο σχεδόν. Κοιτάζω τη φωτογραφία σου, ποτέ δεν θα πάψω να θέλω να την κοιτάζω, ποτέ δεν θα πάψει να με γοητεύει η ομορφιά σου, να επιθυμώ να αγγίξω τα μεταξένια σου μαλλιά.
   Κοιτάζω τη φωτογραφία σου και είναι σαν να μην είμαι μόνος, σαν να έχω τη συντροφιά σου στο ξενύχτι αυτό του πόνου, σαν να είσαι εδώ να μου χαμογελάς, να μου δίνεις δύναμη και υπομονή. Σαν να είσαι εδώ να μου ψιθυρίζεις γλυκά να κάνω κουράγο.
   Και τότε είναι σαν να είσαι εδώ, και μπορώ να αντέξω τα πάντα πριγκίπισσα και μούσα μου.