Πτήση 178 - 7

Author: Νυχτερινή Πένα /

Κεφάλαιο 6
09:31 – 10:00

Λονδίνο
Αεροδρόμιο Χήθροου
14:32
Οι αδερφοί Μόντακιου ήταν σκυμμένοι πάνω από ένα λάπτοπ και μελετούσαν με προσοχή τα δεδομένα στην οθόνη. Το λάπτοπ ήταν από τα πρώτα πράγματα που είχε φέρει ο Μάικ Κάμπελ οργανώνοντας ένα πρόχειρο αρχηγείο στο γραφείο του Μπιλ Σάικς. Τώρα είχε ανοιγμένα τρία πάνω στο γραφείο, με τις οθόνες ανοιχτές και ασχολείτο με την ετοιμασία για την επικοινωνία με το FBI. Ο Ρόμπερτ με τον Μαξιμίλιαν παρακολουθούσαν με προσοχή τα δεδομένα στην οθόνη αξιολογώντας τα και τέλος ο Μαξιμίλιαν είπε:
«Άιαν, νομίζω ότι έχουμε κάτι.»
Ο αρχηγός και φίλος τους πλησίασε. Η υπηρεσία είχε πρόσβαση στο σύστημα της αστυνομίας και οι δύο αδερφοί είχαν μπει στις αναφορές συμβάντων και μελετούσαν τις καταχωρήσεις των τελευταίων ωρών.
«Ένας μηχανικός αεροσκαφών πέθανε πριν από λίγο από καρδιακό επεισόδιο σε σουίτα του ξενοδοχείου Λόντον Κάραβελ.»
«Ηλικία 51, όχι μικρός αλλά ούτε και σε αναμενόμενη ηλικία για κάτι τέτοιο και η συγκυρία είναι ύποπτη,» είπε ο Μαξιμίλιαν.
«Εντάξει, ελέγξτε το,» είπε ο Άιαν και ρώτησε. «Που τον έχουν;»
«Στο νοσοκομείο του Έηλινγκ,» απάντησε ο Ρόμπερτ.
«Δεν είναι και μακριά από’ δω,» είπε ο Μάικ Κάμπελ κοιτώντας μια οθόνη στην οποία φαινόταν ο χάρτης του Λονδίνου.
«Φύγαμε,» είπε ο Μαξιμίλιαν, «θα πάμε με το δικό μας. Μάικ, πήρες όλα τα πράγματα που χρειάζεσαι;»
Ο Κάμπελ έκανε ένα καταφατικό νεύμα και οι δύο αδερφοί Μόντακιου βγήκαν.
«Έχουμε σύνδεση με Νέα Υόρκη,» είπε στον Άιαν.

Πάνω από τον Ατλαντικό
09:34
Η Μέγκαν ακούμπησε το ποτήρι με την πορτοκαλάδα στο τραπεζάκι και κοίταξε κάτω χαμηλά τον ωκεανό. Μπορούσε να δει κάμποσα πλοία που εκτελούσαν δρομολόγια προς το Κεμπέκ ή τον Άγιο Λαυρέντιο. Πετούσαν πάνω από τον κόλπο του Αγίου Λαυρεντίου με κατεύθυνση βορειοανατολική που θα τους έφερνε πάνω από μερικές από τις πιο έρημες περιοχές του Ατλαντικού.
«Τι σκέφτεσαι;»
Ήταν η Χάνα, η Μέγκαν γύρισε και την κοίταξε. Πάντα έλεγε ότι η αδερφή της ήταν όμορφη γυναίκα ακόμα και όταν την σκίαζε η ανησυχία της για την ίδια όπως τώρα.
«Το ταξίδι μας, πόση απόσταση διανύουμε.»
«Σκέψου να το κάναμε και με πλοίο! Ταλαιπωρία.»
«Αναλόγως το πλοίο, πάντα υπήρχαν και τα υπερωκεάνεια για ένα άνετο ταξίδι.»
«Σαν τον Τιτανικό ένα πράγμα ε;»
«Εκείνο το πλοίο ήταν άτυχο,» απάντησε η Μέγκαν. «Βρήκε παγόβουνο πιο νότια από δω, κάπου που δεν ήταν συνηθισμένο.»
«Τουλάχιστον εμείς εδώ πάνω δεν κινδυνεύουμε με σύγκρουση,» είπε η Χάνα και χαλάρωσε ακουμπώντας πίσω στο κάθισμά της χαμογελώντας.
Δεν θα χαμογελούσε αν ήξερε από τι και πόσο πολύ κινδύνευαν.

Λονδίνο
Αεροδρόμιο Χήθροου
14:36
Οι πράκτορες που βρίσκονταν στο γραφείο του FBI το Σάββατο και τόσο πρωί ήταν ο Ρικ Μέρντοκ, ένας πεπειραμένος άνδρας προς το τέλος της καριέρας του και ο Άλεξ Λήτον, ένας άνδρας λίγο μεγαλύτερος από τον Άιαν. Ήταν καθισμένοι σε ένα γραφείο μπροστά στον υπολογιστή και είχαν ένα παράθυρο με θέα στον ασυννέφιαστο ουρανό πίσω τους. Ο Βρετανός τους εξήγησε ποια ήταν κατάσταση και το γιατί το αεροσκάφος δεν μπορούσε να γυρίσει πίσω στην Νέα Υόρκη. Ύστερα ζήτησε αυτό που ήθελε από εκείνους.
«Είναι σίγουρο ότι η βόμβα φορτώθηκε εκεί κάποια στιγμή. Θέλω να μιλήσετε με το προσωπικό στο αεροδρόμιο για την οποιαδήποτε πληροφορία θα μπορεί να βρεθεί. Οτιδήποτε μπορεί να υπέπεσε στην αντίληψη του προσωπικού εδάφους ή όποιου άλλου.»
«Θα φύγουμε αμέσως για το αεροδρόμιο και θα ενημερώσουμε για ό,τι βρούμε.»
«Ευχαριστώ,» είπε ο Άιαν, «ο χρόνος δεν είναι με το μέρος μας.»
«Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε,» είπε ο Μέρντοκ, «πριν από χρόνια αντιμετώπισα και’ γω μια υπόθεση με βόμβα σε αεροπλάνο. Καλή τύχη.»
Η τηλεδιάσκεψη τερματίσθηκε και ο Άιαν στράφηκε στην Αμέλια.
«Πιστεύεις ότι θα βρουν κάτι;» ρώτησε εκείνη.
«Τοποθετήθηκε μια βόμβα στο αεροπλάνο, καθόλου απλή διαδικασία. Κάποιο ίχνος θα έχει αφήσει.»
«Ελπίζω να το βρουν γρήγορα,» είπε η Αμέλια ενώ ο Άιαν στρεφόταν στον Μάικ Κάμπελ.
«Μάικ, μπορούμε να ξαναδούμε το μήνυμα;»
«Γιατί;» ρώτησε η Αμέλια. «Πιστεύεις ότι μας διέφυγε κάτι;»
«Είναι πολύ πιθανόν, αυτή την αίσθηση έχω, σαν κάτι να υπήρχε εκεί και να μην το κατάλαβα. Ως που να έχουμε νέα από τον Μαξιμίλαν και τον Ρόμπερτ ή από τους φίλους μας στο FBI μπορούμε να το ερευνήσουμε αυτό.»
«Σε λίγο πρέπει να ενημερώσω τους συναδέρφους που θα έρθουν για την επιτήρηση των χώρων του αεροδρομίου.»
«Εντάξει,» είπε με το βλέμμα ήδη στην οθόνη ο Άιαν.

Πάνω από τον Ατλαντικό
09:40
Ο Λαέρτης άφησε τη θέση του και ξεκίνησε για το πιλοτήριο ακολουθώντας την κοπέλα από το πλήρωμα. Οι διάδρομοι των αεροπλάνων δεν του άρεσαν ήταν στενοί και δυσκόλευαν την κίνηση σε όσους δεν ήταν μικροκαμωμένοι. Ο ίδιος δεν ανήκε στην κατηγορία αυτή και τώρα υπήρχαν και αρκετοί επιβάτες που ήταν όρθιοι στο διάδρομο.
Μπροστά του ένας μεγαλόσωμος άνδρας έκλεινε το δρόμο του. Ήταν σκυμμένος πάνω από ένα κοριτσάκι που καθόταν στη θέση δίπλα στο διάδρομο και του μιλούσε τρυφερά συνοδεύοντας τα λόγια του με νοήματα. Το κοριτσάκι τον αγκάλιασε σφιχτά σαν ήταν ένας τεράστιος λούτρινος αρκούδος.
«Συγνώμη,» είπε ο Λαέρτης φτάνοντάς τους για να περάσει. Ο μεγαλόσωμος τύπος άφησε το κοριτσάκι και παραμέρισε για να περάσει ο παλαίμαχος ναυτικός. Εκείνος χάιδεψε το κοριτσάκι στα πλούσια καστανόξανθα μαλλιά του και η μικρούλα του χαμογέλασε και έκανε ένα νόημα.
«Αυτή είναι η Λίντα,» είπε ο άνδρας. «Μόλις σου είπε γεια και καλημέρα.»
Ο Λαέρτης κοίταξε το κορίτσι και της είπε καλημέρα. Τότε κατάλαβε.
«Δεν μιλάει,» επιβεβαίωσε ο άνδρας. «Δεν ακούει και δεν μιλάει ως εκ τούτου.»
«Καταλαβαίνω, πάτε στο Λονδίνο για το λόγο αυτό:»
«Όχι, είμαστε σε διακοπές,» είπε ο άνδρας και η Λίντα, που προφανώς καταλάβαινε διαβάζοντας τα χείλη τη στιχομυθία, χαμογέλασε και έκανε μερικά νοήματα.
«Ναι, σωστά, θα δούμε τα ανάκτορα του Μπάκιγχαμ και το Μπιγκ Μπεν,» είπε ο άνδρας.
«Καλή διασκέδαση,» είπε ο Λαέρτης, «πρέπει να πάω στο πιλοτήριο αλλά θα τα πούμε επιστρέφοντας».
Στο πιλοτήριο χτύπησε την πόρτα και του άνοιξε ο Πάτρικ. Έσφιξε το χέρι του Λαέρτη και τον κάλεσε να μπει.
«Δεν ξέρεις πόσο χαίρομαι που σε βλέπω, Δημήτρη! Πότε ξεμπάρκαρες;»
«Χθες, και είναι και η τελευταία φορά, βγαίνω στη σύνταξη».
Ο Πάτρικ άνοιξε την ειδική θέση πίσω από τους πιλότους και είπε στον Λαέρτη να καθίσει ενώ ο ίδιος επέστρεφε στη δική του θέση. Έκανε τις συστάσεις με τον Μαρκ και είπε μετά:
«Σταματάς; Δεν είσαι και τόσο μεγάλος!»
«Είμαι αρκετά,» είπε με ένα χαμόγελο ο Λαέρτης. «Καιρός να γυρίσω κοντά στην οικογένειά μου.»
Η Τέρι ήρθε να ρωτήσει αν θα ήθελαν κάτι. Οι δυο πιλότοι δεν ήθελαν και ο Λαέρτης είχε πιει καφέ ήδη.
«Αν ήξερα ότι θα σε βρω, θα σου έφερνα ένα καλό ούζο,» είπε γελώντας στον φίλο του ο ναυτικός «αλλά δεν πειράζει. Θα το πιείς το καλοκαίρι, έλα να κάνεις διακοπές σε’ μας στο νησί.»

Λονδίνο
Αεροδρόμιο Χήθροου
14:45
Η Αμέλια κοίταξε τους άνδρες και τις γυναίκες που ήταν μαζεμένοι γύρω της στο γραφείο ασφαλείας του μετρό. Ήταν ασφυκτικά γεμάτο αφού κανονικά δεν προοριζόταν για χώρος εργασίας άνω των τριών ατόμων. Ευτυχώς δεν θα έμεναν πολύ εδώ. Ίσα να δώσει τις απαραίτητες οδηγίες.
«Έχετε ενημερωθεί ήδη πως επίκειται ενέργεια τρομοκρατικής φύσεως από μέλη της ISIS. Η αντιμετώπισή της έχει ανατεθεί στην αντιτρομοκρατική, από εσάς θέλουμε μια διακριτική επιτήρηση του αεροδρομίου. Διατείνονται ότι το παρακολουθούν και εμείς δεν το θέλουμε αυτό. Θέλουμε να ελέγχετε όσους κινούνται στο τέρμιναλ, αν καθυστερούν κάπου που δεν θα έπρεπε, αν δεν κινούνται όπως οι συνήθεις ταξιδιώτες, αν δείτε κάποιον να περιφέρεται χωρίς να έχει κάνει check in ας πούμε. Οτιδήποτε παράξενο ή ύποπτο δείτε το αναφέρετε στον πύργο ελέγχου σε’ μένα ή στον ταγματάρχη Γκόρντον. Αυτά, ανεβείτε πάνω ανά δύο για να μην τραβήξετε την προσοχή.

Νοσοκομείο Έηλινγκ
14:46
Το νοσοκομείο του Έηλινγκ ήταν ένα μικρό σχετικά και είχε ησυχία αυτό το μεσημέρι. Οι δύο αδερφοί Μόντακιου έδειξαν τις ταυτότητές τους και πέρασαν την πύλη. Πάρκαραν το γιγαντιαίο hamvee του Μαξιμίλιαν στον περίβολο κοντά στην κεντρική είσοδο και μπήκαν. Κατευθύνθηκαν προς το γραφείο πληροφοριών όπου μια νεαρή μιγάδας με τη στολή του διοικητικού προσωπικού έγραφε σε έναν υπολογιστή.
«Καλησπέρα,» τη χαιρέτησε ο Ρόμπερτ και όταν εκείνη ανταπέδωσε τη ρώτησε: «Με ποιον πρέπει να μιλήσουμε για έναν άνδρα που σας έφεραν σήμερα με καρδιακό επεισόδιο και εξέπνευσε;»
«Είστε συγγενείς;»
«Όχι,» απάντησε ο Ρόμπερτ, «αλλά ο θάνατός του μπορεί να είναι εξαιρετικά σημαντικός.»
Της έδειξε την ταυτότητά του, όλα τα μέλη της ομάδας είχαν ταυτότητα που τους έντασσε γενικά στην αντιτρομοκρατική υπηρεσία, και η κοπέλα μίλησε σε ένα μικρόφωνο.
«Ο δόκτωρ Σόλομον στις πληροφορίες παρακαλώ.»
Δεν πέρασε ένα λεπτό και ένας μικρόσωμος γκριζομάλλης άνδρας εμφανίστηκε από έναν διάδρομο στα αριστερά τους. Πλησίασε τον πάγκο και ο Ρόμπερτ του συστήθηκε. Εξήγησε το λόγο της παρουσίας τους χωρίς να αναφέρει την σημασία της αιτίας θανάτου του μηχανικού Σάμιουελ Κρέην.
«Όταν τον φέρανε στο νοσοκομείο ήταν ήδη νεκρός. Από όσα μου είπαν ήταν σε ένα ξενοδοχείο με κάποια πεταλουδίτσα της νύχτας. Έπαθε καρδιακό επεισόδιο κατά τη διάρκεια της ερωτικής επαφής και πέθανε. Μέσα στη φασαρία εκείνη εξαφανίστηκε και είναι λογικό, τέτοιες κοπέλες τρέμουν την αστυνομία, δεν ξέρω να σας πω τίποτα άλλο.»
«Θέλουμε να διενεργηθεί άμεσα νεκροψία και εξετάσεις. Πιστεύουμε ότι δολοφονήθηκε.»
«Μα είναι Σάββατο και….»
«Δόκτωρ Σόλομον,» πήρε το λόγο ο Μαξιμίλιαν. «Είναι θέμα εθνικής ασφαλείας. Είμαστε εδώ με τη μέγιστη δυνατή εξουσία. Παρακαλώ να κάνετε ότι είναι απαραίτητο για να διεξαχθεί η νεκροψία.»
Ο γιατρός κούνησε το κεφάλι του καταφατικά και πήρε την κάρτα που του έδωσε ο Ρόμπερτ.
«Ειδοποιείστε μας αμέσως αν έχετε κανένα νέο.»
Άφησαν το γιατρό να κανονίζει τα της νεκροψίας και βγήκαν στον περίβολο. Πηγαίνοντας προς το αυτοκίνητό τους τηλεφώνησαν στον Άιαν.

Πύργος Ελέγχου
14:49
Ο Άιαν άκουσε με προσοχή τα λεγόμενα του Ρόμπερτ που είχε κάνει το τηλέφωνο και τέλος είπε:
«Ας ελπίσουμε ότι θα βρεθεί κάτι από τη νεκροψία. Προς το παρόν τίποτα δε μας λέει ότι σχετίζεται με την υπόθεσή μας αλλά και τίποτα δεν το αποκλείει. Και παραμένει η διαβολική σύμπτωση που το καθιστά ύποπτο. Συνεχίστε με το ξενοδοχείο.»
Η Αμέλια μπήκε και κοντοστάθηκε. Μόλις έκλεισε το τηλέφωνο ο Άιαν της μετέφερε τα νέα.
«Ας ελπίσουμε ότι θα βρουν κάποιο στοιχείο,» είπε η επιθεωρήτρια. «Το αεροδρόμιο τέθηκε υπό παρακολούθηση, αν έχουν άνθρωπό τους μέσα στο αεροδρόμιο θα τον βρούμε. Βρήκες τίποτα στο βίντεο;»
«Ναι, κάτι υπάρχει, είπε ο Άιαν. Δυστυχώς δεν βοηθάει σε κάτι. Έλα να δεις. Μάικ βάλε το λίγα δευτερόλεπτα πριν την εκτέλεση.»
Ο Μάικ Κάμπελ πληκτρολόγησε μια εντολή και η Αμέλια κοίταξε την οθόνη, ο άνδρας τελείωνε το μήνυμα που του είχαν υπαγορεύσει να πει και ο εκτελεστής του μπήκε στη σκηνή. Αποτελείωσε το μήνυμα και σημάδεψε τον άτυχο αιχμάλωτο.
«Άκου,» είπε ο Άιαν και η Αμέλια ενέτεινε την προσοχή της. Το άκουσε σχεδόν ολοκάθαρα ενώ την πρώτη φορά απορροφημένη από τα συμβαίνοντα δεν το είχε προσέξει καν. Το χαρακτηριστικό για παρά τέταρτο χτύπημα του Big Ben. Το τέλος το κάλυψε ο πνιχτός ήχος του πυροβολισμού με το σιγαστήρα αλλά σίγουρα ήταν το ρολόι ορόσημο του Λονδίνου.
«Δεν είναι κάτι, πέρα από το πότε ετοίμασαν το μήνυμα.»
«Και όμως,» διαφώνησε η Αμέλια. «Μπορούμε να βρούμε την περιοχή που έγινε η βιντεοσκόπηση. Από την γωνία που είναι το φως τέτοια ώρα και το γεγονός ότι ακούγεται το ρολόι.»
Στράφηκε στον Μάικ Κάμπελ.
«Μπορούμε να έχουμε έναν χάρτη του Λονδίνου στην περιοχή του κοινοβουλίου;»
Εκείνος πήγε σε ένα άλλο λάπτοπ και πληκτρολόγησε κάποιες εντολές. Μετά την κάλεσε να δει στην οθόνη.

Αεροδρόμιο JFK
09:52
Ο Ρικ Μέρντοκ και ο Άλεξ Λήτον ήταν γρήγοροι. Φτάνοντας στο αεροδρόμιο συγκέντρωσαν όλους όσους είχαν εργαστεί στην φόρτωση των αποσκευών του 777 της British και τον εφοδιασμό του. Ευτυχώς ήταν ακόμα η ίδια βάρδια του προσωπικού εδάφους που εργαζόταν και δεν είχε φύγει κανένας. Τους συγκέντρωσαν στο χώρο που οι ιμάντες έφερναν τις αποσκευές από το check in για να φορτωθούν σε μικρά οχήματα και να μεταφερθούν στο αεροπλάνο.
«Ακούστε μάγκες,» είπε ο Μέρντοκ όταν συγκεντρώθηκαν όλοι, δύο ντουζίνες άνδρες από το προσωπικό εδάφους. «Έχουμε πρόβλημα με την πτήση της British που έφυγε πριν από ένα δίωρο περίπου.»
«Τι πρόβλημα;» πετάχτηκε ένας μεγαλόσωμος άνδρας με φόρμα της εταιρίας που φρόντιζε για τις αποσκευές.
«Θα το μάθετε το βράδυ στις ειδήσεις,» απάντησε ο Μέρντοκ και σκέφθηκε ότι αυτό ήταν αλήθεια, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο ή πτήση 178 θα ήταν στα νέα απόψε. «Αυτό που μας απασχολεί είναι το φορτίο της και τι υπάρχει ή δεν υπάρχει εκεί. Θέλω να μάθω αν συνέβει κάτι κατά την φόρτωση ή αν παρατήρησε κάποιος κάτι παράξενο.»
Οι άνδρες κοιτάχτηκαν μεταξύ τους, κάποιοι αντάλλαξαν μερικές κουβέντες άλλοι έμειναν σιωπηλοί να σκέφτονται. Ένας άνδρας, ένας κοντός, γεμάτος, κοντά στα σαράντα και ντυμένος με φόρμα εργασίας, πλησίασε τελικά τους δύο πράκτορες.
«Αυτό που θα σας πω δεν θα πάει πιο πάνω ε;»
«Εξαρτάται, τι είναι,» είπε ο Άλεξ. «Αλλά αν δεν είναι κάτι παράνομο δεν θα το μάθει η διεύθυνση.»
«Πήρα ένα μικρό φιλοδώρημα, εγώ και ο Πητ, εκεί πέρα δηλαδή. Είμασταν πάνω και βάζαμε τα πράγματα στα κοντέηνερ στο χώρο αποσκευών. Πριν βγούμε για το αεροπλάνο όμως μας πλησίασε ένας ευγενικός κύριος, κουστούμι και έτσι. Μας είπε ότι είχε ένα πολύτιμο πράγμα που έστελνε στην Ευρώπη. Ένα καλό δορυφορικό τηλέφωνο, σαν αυτά που βλέπεις σε κάτι ταινίες. Ήταν στο βαλιτσάκι του αλλά φοβόταν μη χτυπηθεί και μας ζήτησε να το προσέξουμε. Να το βάλουμε πάνω πάνω και να το στερεώσουμε καλά μην κουνηθεί και χτυπηθεί και τα λοιπά.»
«Να υποθέσω ότι το κάνατε.»
«Μας έδωσε από διακόσια πράσινα,» είπε ο άνδρας, «και δεν κάναμε και τίποτα κακό. Ούτως ή άλλως οι οδηγίες λένε να τα προσέχουμε τέτοια μαραφέτια.»
Ο Μέρντοκ τον κοίταξε εξεταστικά. Ο άνδρας ήταν ειλικρινής και το μόνο που φοβόταν ήταν μη χάσει τη δουλειά του. Μπορεί να είχε κάνει κάτι παράτυπο αλλά δεν ήταν εγκληματικό.
«Σας είπε όνομα;» ρώτησε.
«Όχι, αλλά δε χρειαζόταν, δεν είχε και άλλο.»
«Σωστά, ο φίλος σου θα επιβεβαιώσει τα λεγόμενά σου;»
«Ναι αμέ. Πήτ! Έλα εδώ!»
Ο άλλος άνδρας, ένας λιγνός μελαχρινός τύπος, πλησίασε. Ο Άλεξ Λήτον τον πήρε παράμερα και έκανε μερικές ερωτήσεις. Οι απαντήσεις του συμφωνούσαν απολύτως με του φίλου του.
«Το προσέξατε τελικά;»
«Ναι, είναι προσεγμένο. Πάνω πάνω και στην άκρη, κόντρα στον τοίχο. Ακριβώς στο φτερό.»
«Πέρασε κανονικά από τον έλεγχο των αποσκευών;»
«Ναι, αυτό δεν μπορούσε να μη γίνει. Αλλά δεν το ζήτησε κιόλας. Να το προσέξουμε ήθελε μόνο.»
«Θυμάσαι το μοντέλο του τηλεφώνου;»
«Μιτσουμπίσι 151,» είπε ο άνδρας, «μου αρέσουνε αυτά πολύ και ξέρω μερικά πράγματα αλλά προτιμώ αυτά της Ιρίντιουμ είναι πιο μικρά και βολικά.»
«Θυμάσαι κάτι άλλο σχετικά;»
Ο άνδρας κούνησε το κεφάλι και ο Άλεξ Λήτον τον άφησε. Επέστρεψε κοντά στον Μέρντοκ και τον ενημέρωσε για τις απαντήσεις. Εκείνος είχε κάνει ερωτήσεις αλλά οι υπόλοιποι δεν ήξεραν τίποτα επιπλέον. Με τον Άλεξ άφησαν τους υπαλλήλους να επιστρέψουν να στα καθήκοντά τους και ξεκίνησαν να επικοινωνήσουν με Λονδίνο.

Λονδίνο
Ξενοδοχείο Λόντον Κάραβελ
14:58
Ο Μαξιμίλιαν πάρκαρε μπροστά στην είσοδο του ξενοδοχείου και οι δυο αδερφοί άφησαν το αυτοκίνητο και ανέβηκαν τα σκαλιά ως την πόρτα. Ο πορτιέρης με την επιβλητική στολή πήγε να τους σταματήσει αλλά ο Μαξιμίλιαν τον παραμέρισε και προχώρησε στο χωλ.
«Σας παρακαλώ κύριε, το αυτοκίνητό σας...» διαμαρτυρήθηκε ο πορτιέρης.
«Δε θα μείνουμε πολύ,» είπε χωρίς να γυρίσει ή να κοιτάξει πίσω εκείνος. Μπαίνοντας στο λόμπι του ξενοδοχείου κατευθύνθηκαν στην υποδοχή όπου βρισκόταν μια νεαρή κοπέλα με σοβαρό ύφος.
«Καλησπέρα,» είπε ο Ρόμπερτ ρίχνοντας μια ματιά γύρω αν τους ακούει κανείς. Το λόμπι ήταν άδειο και μόνο στο σαλόνι υπήρχαν δύο ή τρεις πελάτες αλλά μακριά για να μπορούν να ακούσουν. «Ενδιαφερόμαστε για τον άνδρα που πέθανε εδώ σήμερα.»
«Δε μιλάμε σε δημοσιογράφους,» είπε η κοπέλα κοφτά.
«Δεν είμαστε δημοσιογράφοι,» είπε ο Μαξιμίλιαν δείχνοντας την ταυτότητά του. «Τι ακριβώς έγινε εδώ πέρα;»
«Τίποτα παραπάνω από έναν συνηθισμένο παλιάνθρωπο που κεράτωνε τη γυναίκα του με κάποια γκόμενα και την έφερε εδώ για το κρεβάτι και πέθανε πάνω στο σεξ. Πολύ βιάγκρα πιθανότατα.»
«Ήσουν εδώ εκείνη την ώρα; Ποιος βρήκε το νεκρό;» ρώτησε ο Ρόμπερτ χωρίς να μπορέσει να σταματήσει το χαμόγελο που του έφερε η αποτίμηση της κατάστασης από τη νεαρή υπάλληλο, και κοίταξε το ρολόι του.
Όχι πολύ μακριά ο Μάικ Κάμπελ άφησε τη μελέτη του χάρτη του Λονδίνου και έκανε ακριβώς την ίδια κίνηση στο στρατιωτικό ρολόι που φορούσε.

15:00

0 σχόλια

Οι Χίλιοι

Author: Νυχτερινή Πένα /

Ο μεγάλος συνθέτης Σόλομον Γκολντ αθωώνεται για τη δολοφονία της τσελίστριας και ερωμένης του Λίγο αργότερα, ενώ η κόρη του Κάναντα βρίσκεται στο νοσοκομείο για μια ειδική και πρωτοποριακή επέμβαση, ο Σόλομον δολοφονείται από τον πατέρα του θύματος. Αλλά τα πράγματα δεν είναι όπως δείχνουν. Πίσω από τους φόνους υπάρχει ο εμφύλιος μιας μυστικής αδελφότητας από την εποχή του Πυθαγόρα, γνωστής ως οι Χίλιοι, που αλληλοεξοντώνονται για τα μυστικά τους.
Μια καλή ιστορία που κρατάει το ενδιαφέρον, θα μπορούσε να είναι λίγο πιο σύντομη για να παραμείνει πιο δεμένη ενώ ίσως θα έπρεπε να ενδυναμωθεί το τέλος για να σταθεί πιο καλά σαν σύνολο.

0 σχόλια

Λευκός Τρόμος

Author: Νυχτερινή Πένα /

Την παραμονή των Χριστουγέννων το βιολογικό εργαστήριο της Όξενφορντ Μέντικαλ έχει μια παραβίαση ασφαλείας. Το θέμα αντιμετωπίζεται και ο Στάνλεϋ Όξενφορντ, ιδρυτής και ιδιοκτήτης της εταιρίας ετοιμάζεται να περάσει τα Χριστούγεννα με ολόκληρη την οικογένειά του. Αλλά μόνο ήσυχα δεν θα είναι αυτή η μέρα. Ενώ σφοδρή κακοκαιρία πλήττει την Σκωτία μια συμμορία κλέβει από το εργαστήριο έναν επικίνδυνο ιό, πιο θανατηφόρο και από τον Έμπολα οδηγούμενη από τον αποξενωμένο γιό του Στάνλεϋ, Κιτ, μιας και εκείνος είχε σχεδιάσει τα μέτρα ασφαλείας. Τα πράγματα γίνονται εκρηκτικά όταν οι κλέφτες καταλήγουν στο σπίτι του Όξενφορντ.
Ο Κεν Φόλετ είναι γνωστός για δύο είδη, τα ιστορικά μυθιστορήματα και τις περιπέτειες αγωνίας. Εδώ έχουμε ένα εξαιρετικό δείγμα από το δεύτερο είδος, με ρεαλιστικούς χαρακτήρες και με μια γρήγορη πλοκή που κρατάει την αγωνία. Διαβάζεται γρήγορα και δεν κουράζει.

2 σχόλια

Πτήση 178 - 6

Author: Νυχτερινή Πένα /

Κεφάλαιο 5
09:01 – 09:30

Λονδίνο
Γραφεία Γενικού Εισαγγελέως
14:01
Ο Άιαν έκλεισε το τηλέφωνο και στράφηκε στους φίλους και συναδέρφους του. Εκείνοι περίμεναν να τους πει αν και είχαν ήδη μαντέψει από τις απαντήσεις του.
«Τελικά δεν θα κάνουμε διακοπές, ο στρατηγός μας θέλει στο Χήθροου στον συντομότερο δυνατό χρόνο. Κάτι έγινε σε μια πτήση της British από τη Νέα Υόρκη για εδώ.»
«Φύγαμε για το αεροδρόμιο τότε,» είπε ο Ρόμπερτ Μόντακιου.
«Με μια στάση στο αρχηγείο για να αλλάξω,» είπε ο Άλαν, «ο στρατηγός είπε όχι στολές, μην προκληθεί πανικός και τραβήξουμε την προσοχή. Ακόμα δεν έχει μαθευτεί τίποτα. Εξάλλου πρέπει να πάρουμε και εξοπλισμό.»
«Καλύτερα από το ασφαλές σπίτι στο Νότινγκ Χιλ,» είπε ο Μάικ Κάμπελ. «Είναι στο δρόμο μας και θα κερδίσουμε χρόνο.»

14:04
Σάββατο μεσημέρι με τα μαγαζιά ακόμη ανοιχτά και μάλιστα λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα οι δρόμοι ήταν αρκετά γεμάτοι ειδικά αφού ο καιρός ήταν μουντός και σύμφωνα με την πρόβλεψη θα γινόταν χειρότερος όσο θα περνούσε η ώρα προς το βράδυ. Η επιθεωρήτρια Αμέλια Γκρέηβ ωστόσο πίστευε ότι θα είναι εγκαίρως στον προορισμό της καθώς δεν είχαν μποτιλιάρισμα.
Μερικά λεπτά πριν ο διευθυντής της Σκότλαντ Γιαρντ είχε τηλεφωνήσει και της είχε πει να βρίσκεται στο Χήθροου σε ένα τέταρτο. Έπρεπε να ζητήσει τον Μπιλ Σάικς στον πύργο ελέγχου και εκεί θα ενημερωνόταν για την κατάσταση που αντιμετώπιζαν, μια τρομοκρατική επίθεση.
Είχε αφήσει το μεσημεριανό που τελείωνε με την Τζένιφερ, την κόρη της, και είχε ετοιμαστεί να φύγει. Η Τζένιφερ δεν απόρησε, ήταν συνηθισμένη σε αυτές τις ξαφνικές αλλαγές στο πρόγραμμα, σύνηθες στη ζωή μιας αστυνομικού.
Στο αυτοκίνητό της, ένα με συμβατικές πινακίδες της Γιαρντ, είχε ανοίξει το ραδιόφωνο αλλά δεν υπήρχε τίποτα στις ειδήσεις ενώ και η συχνότητα της αστυνομίας στον ασύρματο ήταν γεμάτη με τα συνηθισμένα καθημερινά περιστατικά. Άρα ό,τι και να συνέβαινε ήταν ακόμα μυστικό.

Πάνω από τον Ατλαντικό
09:07
Χάιδεψε το κινητό στην τσέπη του, αυτό ήταν το όργανο του ολέθρου. Με αυτό θα έδινε τέλος σε αυτό το ταξίδι και στην ζωή όσων βρίσκονταν στο αεροπλάνο. Φυσικά και στη δική του αλλά τον περίμενε ο παράδεισος σαν γνήσιο μαχητή του Αλλάχ ενώ το όνομά του θα έμενε για πάντα γραμμένο στην μνήμη των πολεμιστών του ιερού σκοπού στις γενεές που θα έρχονταν.
Κοίταξε το ρολόι του. Στο Λονδίνο θα είχε αρχίσει ήδη η εφαρμογή του σχεδίου του αρχηγού της ομάδας τους. Οι Άγγλοι θα άφηναν τον σεΐχη Αλ Μαλουί ελεύθερο και θα μάθαιναν να μην ανακατεύονται στην πορεία του χαλιφάτου. Θα το μάθαιναν με τίμημα πολλών νεκρών.

09:09
«Ορίστε κύριε,» είπε μια ξανθιά κοπέλα με αγαλματένιο σώμα.
Υπό άλλες συνθήκες ο Έντ θα την είχε φλερτάρει μέχρι να την καταφέρει ή να εισπράξει μια ηχηρή απόρριψη. Στα 37000 όμως πόδια είχε μόνο κατά νου να καταφέρει να κοιμηθεί ως που να ξαναβρεθεί στο έδαφος. Το μπουκαλάκι με το κονιάκ ήταν πολύ πιο ελκυστικό από την κοπέλα του πληρώματος ακόμα και αν ήταν μπροστά του ολόγυμνη.
«Ευχαριστώ,» είπε και πήρε το μπουκαλάκι που του έδωσε.
Έριξε μια φευγαλέα ματιά στην ετικέτα, δεν ήξερε τη μάρκα αλλά δεν είχε καμία σημασία. Το άνοιξε ξεβιδώνοντας το πώμα και μετά το ήπιε μονορούφι. Έλπιζε ότι θα ήταν αρκετό μαζί με το χάπι που είχε πάρει.
Κοίταξε κάτω τον ωκεανό, άδειος όσο μπορούσε να δει, μέχρι την καμπύλη του ορίζοντα. Αστείο που από’ δω πάνω φαινόταν καμπύλη και όχι γραμμή όπως στην επιφάνεια της γης κάνοντας φανερή και την καμπυλότητα του πλανήτη. Ακόμα και στη θέα τα αεροπλάνα ήταν πιο ανησυχητικά. Είχε δίκιο… Δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τη σκέψη του. Αποκοιμήθηκε και έγειρε πίσω στο κάθισμα όπως ακριβώς επιθυμούσε εδώ και μια ώρα.

09:13
Ο Καλ Χάριμαν κοίταξε τον χάρτη στην οθόνη που υπήρχε πάνω από την μπροστινή σειρά και παρουσίαζε λεπτομέρειες της πτήσης όπως την ταχύτητά τους, 84% της ταχύτητας του ήχου, την αντίστοιχη ταχύτητα στο έδαφος, την πορεία, το υψόμετρο και την εξωτερική θερμοκρασία. Το Λονδίνο ήταν ακόμα μακριά αλλά είχε δουλειά ως που να φτάσουν εκεί.
Άνοιξε το λάπτοπ που είχε μαζί του και αφού συνδέθηκε με το ίντερνετ άρχισε να δουλεύει. Πακέτα μετοχών θα πωλούνταν και άλλα θα αγοράζονταν, κάποια χρήματα θα έφευγαν από τις μετοχές για να επενδυθούν σε άλλα χρηματοοικονομικά προϊόντα με μεγαλύτερο περιθώριο κέρδους. Έπρεπε να ετοιμάσει όλες τις συναλλαγές πριν φτάσουν στο Λονδίνο. Μετά δεν θα προλάβαινε να τις ετοιμάσει.


Λονδίνο
Αεροδρόμιο Χήθροου
14:15
Η Αμέλια πάρκαρε το αυτοκίνητό της σε μια θέση του πάρκινγκ και έβαλε το ειδικό σήμα που της επέτρεπε να μην πληρώσει ως κρατική λειτουργός. Άφησε το αυτοκίνητο και προχώρησε γρήγορα στην είσοδο του τέρμιναλ. Ο διευθυντής της είχε πει ότι στην υπόθεση θα συνεργαζόταν με μια ομάδα ειδικής υπηρεσίας των μυστικών υπηρεσιών.
Πλησιάζοντας την είσοδο μπορούσε να δει την αντανάκλασή της στην αυτόματη πόρτα. Δεν έδωσε σημασία, στα τριάντα οκτώ της δεν είχε ιδιαίτερα τη γυναικεία ματαιοδοξία. Πέρασε μέσα στο τέρμιναλ και έδειξε το σήμα της στον ειδικό φρουρό. Αυτός το κοίταξε και μετά κοίταξε εκείνη με περισσότερο αντρικό παρά επαγγελματικό ενδιαφέρον. Αρκετά ψηλή για γυναίκα, με ένα σφριγηλό σώμα λόγω άσκησης αλλά και επαγγέλματος, τραβούσε τα βλέμματα. Είχε καστανά εκφραστικά μάτια και αρμονικά χαρακτηριστικά που τα πλαισίωναν μακριά καστανά μαλλιά, τώρα πιασμένα σε κοτσίδα. Το βλέμμα του στάθηκε στα χείλη της, υπήρχε κάτι στο σχήμα τους που καλούσε κάθε άνδρα να τα φιλήσει και γλύκαιναν το κατά τα άλλα αυστηρό πρόσωπο.
«Πως θα πάω στον πύργο ελέγχου;» ρώτησε η Αμέλια. Η φωνή της ήταν κρυστάλλινα καθαρή και ευχάριστη.
Ο φύλακας μίλησε στον φορητό ασύρματο που είχε και αμέσως κατέφτασε μια κοπέλα από το προσωπικό του αεροδρομίου για να την οδηγήσει. Την οδήγησε από διαδρόμους του προσωπικού και έτσι δεν καθυστέρησαν κινούμενες ανάμεσα στα πλήθη των ταξιδιωτών. Περάσανε από ένα δεύτερο σημείο ελέγχου και βρεθήκανε στην είσοδο του χαμηλότερου επιπέδου του πύργου όπου κατέφτασαν ταυτόχρονα και τέσσερις άνδρες οδηγημένοι από έναν φανερά αγχωμένο υπάλληλο.
«Ευχαριστούμε Τζόνι,» είπε ένας από τους τέσσερις, ένας μεγαλόσωμος άνδρας, και τον χτύπησε φιλικά στην πλάτη, «και όπως είπαμε ε; Να κόψεις το κάπνισμα.»
Ένας άλλος από τους άνδρες, ένας αρκετά ψηλός με μαύρα μαλλιά και καστανά μάτια, μια ιδέα πιο σκούρα από τα δικά της πλησίασε την Αμέλια.
«Η επιθεωρήτρια Γκρέηβ;» ρώτησε φιλικά. «Ονομάζομαι Άιαν Γκόρντον. Αντιτρομοκρατική υπηρεσία.»
Η Αμέλια έσφιξε το χέρι που της έτεινε.
«Αμέλια Γκρέηβ, Σκότλαντ Γιαρντ, ειδικός κλάδος.»
Πήραν τον ανελκυστήρα για να ανέβουν στο τελευταίο επίπεδο του πύργου. Μόλις η πόρτα άνοιξε και βγήκαν στον προθάλαμο της αίθουσας των ελεγκτών, ο Μπιλ Σάικς έσπευσε να τους συναντήσει. Συστήθηκε:
«Ονομάζομαι Μπιλ Σάικς, είμαι υπεύθυνος βάρδιας. Πριν από μισή ώρα έλαβα ένα απειλητικό μήνυμα σε cd για υπολογιστή. Το έλεγξα με το αντιβάιρους και μετά το έπαιξα στον υπολογιστή μου. Ύστερα κάλεσα την αστυνομία.»
Μιλούσε συγκρατημένα αλλά ήταν φανερό πως είχε ταραχθεί και ήταν κατάχλομος.
«Μπορούμε να δούμε το μήνυμα;» ρώτησε ο Άιαν.
«Ναι, βέβαια,» είπε ο Μπιλ Σάικς «αλλά όχι εδώ. Θα παρεμποδίζουμε το έργο των συναδέρφων, καλύτερα να πάμε κάτω στο γραφείο μου.»
Κατέβηκαν από τη σκάλα μιας και ήταν στο αμέσως επόμενο επίπεδο κατεβαίνοντας. Ο Σάικς άνοιξε την πόρτα και τους ένευσε να περάσουν. Ήταν ένα μικρό σχετικά δωμάτιο χωρίς παράθυρα, υπήρχε ένα γραφείο με μια πολυθρόνα και δυο καρέκλες μπροστά του. Στους τοίχους που άφηναν ελεύθερους οι μεταλλικές αρχειοθήκες ένα γύρο υπήρχαν πίνακες ανακοινώσεων γεμάτες με υπηρεσιακές ανακοινώσεις, οδηγίες και προγράμματα υπηρεσίας. Πάνω στο γραφείο υπήρχε ένας υπολογιστής και μια στοίβα υπηρεσιακών φακέλων. Ο Σάικς έβαλε σε λειτουργία τον υπολογιστή και περίμενε να εμφανιστεί στην οθόνη το λογότυπο του αεροδρομίου. Ύστερα έβαλε το cd στην υποδοχή. Καθώς φόρτωνε έστρεψε την οθόνη έτσι ώστε να μπορούν να βλέπουν όλοι. Καθώς ο υπολογιστής ήταν έτοιμος για την αναπαραγωγή του βίντεο, ο Μπιλ πάτησε το κατάλληλο πλήκτρο.
Για μια στιγμή η οθόνη σκοτείνιασε, ύστερα φάνηκε ένας άνδρας καθισμένος σε μια καρέκλα με φόντο έναν γυμνό τοίχο πάνω στον οποίο έπεφτε το πρωινό φως του ήλιου. Ήταν καθισμένος σε μια καρέκλα με ψηλή ράχη και τον είχαν προφανώς χτυπήσει αφού είχε αμυχές και μώλωπες στο πρόσωπο και στα χέρια όσο δεν κάλυπταν τα μανίκια του πουκαμίσου που φορούσε.
«Να πάρει!» έκανε ο Ρόμπερτ Μόντακιου αλλά ο Άιαν έκανε μια κοφτή κίνηση και ο φίλος και συνεργάτης του σώπασε.
Ο άνδρας στην οθόνη άρχισε να μιλάει:
«Αυτό είναι το μήνυμα του αρχηγού των πιστών, του χαλίφη Ιμπραήμ, προς την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου. Αφήστε ελεύθερο τον σεΐχη Αλ Μαλουί, τον πιστό μαχητή του Αλλάχ, δοξασμένο το όνομά του. Αν δεν το πράξετε σήμερα το 777 της πτήσης της British από τη Νέα Υόρκη στο Λονδίνο θα ανατιναχθεί και θα πεθάνουν όλοι σε αυτό. Οι όροι μας είναι οι εξής: Θα απελευθερώσετε τον γενναίο πολεμιστή του παντοδύναμου Αλλάχ και θα πληρώσετε εκατό χιλιάδες λίρες στερλίνες στον λογαριασμό που θα σας ανακοινωθεί. Αν δεν το κάνετε θα ανατινάξουμε το αεροπλάνο. Αν επιχειρήσει να επιστρέψει στη Νέα Υόρκη θα το καταστρέψουμε επίσης. Έχετε διορία ως τις δεκαεννιά ώρα Λονδίνου για να συμμορφωθείτε. Αν δεν το κάνετε θα πεθάνουν όλοι στην πτήση 178. Για να μη νομίσετε ότι πρόκειται για φάρσα ή κούφια απειλή….»
Ο άνδρας σταμάτησε και ένας άλλος μπήκε στο οπτικό τους πεδίο. Φορούσε μαύρες φόρμες και μάσκα που κάλυπτε το πρόσωπο αφήνοντας μόνο τα μάτια ακάλυπτα. Κρατούσε ένα πιστόλι με σιγαστήρα και πήγε στο πλευρό του καθισμένου άνδρα.
«Για να μην έχετε καμία αμφιβολία,» είπε με καθαρά και κατανοητά Αγγλικά, «θα εκτελέσουμε αυτόν τον πράκτορά σας.»
Ο καθισμένος άνδρας τον κοίταξε αιφνιδιασμένος και ανήμπορος να αντιδράσει ενώ ο μαυροντυμένος τον πυροβολούσε ανάμεσα στα μάτια σχεδόν εξ’ επαφής. Ο άνδρας τινάχτηκε στο πλάι και έπεσε στο πάτωμα ενώ η εικόνα έσβηνε.
«Καθίκια!» ξέσπασε ο Μαξιμίλιαν Μόντακιου. «Θα σας βρω και θα μετανιώσετε που σας γέννησε η πόρνη μάνα σας!» Ο Άιαν έβαλε το χέρι του στον ώμο του φίλου του και στράφηκε στον Σάικς.
«Πόσοι ξέρουν για αυτό;»
«Κανένας, μόνο οι αρχές. Στο αεροδρόμιο κανείς, ούτε τα παιδιά πάνω που θα πρέπει να ενημερωθούν ότι κάτι συμβαίνει με την πτήση αυτή.»
«Θα γίνει και αυτό,» είπε ο Άιαν «όταν θα είναι η ώρα. Υποθέτω δεν το ξέρουν ούτε στο αεροπλάνο.»
«Όχι δεν ξέρουν τίποτα.»
Ο Άιαν έμεινε για λίγο σκεπτικός, οι τρεις σύντροφοί του περίμεναν οδηγίες, η Αμέλια ήθελε να δει τι είχε κατά νου εκείνος. Παρότι η ίδια ήταν έμπειρη αστυνομικός με πολλές επιτυχίες στο ενεργητικό της και ο ειδικός κλάδος ασχολείτο και με αντιτρομοκρατία δεν είχε αντιμετωπίσει ξανά κάτι τέτοιο παρότι είχε διαπραγματευθεί κάποιες φορές υποθέσεις ομηρίας.
«Προφανώς υπάρχει βόμβα στο αεροπλάνο,» είπε ο Άιαν. «Πρέπει να μάθουμε αν μπορούμε πως φορτώθηκε και ό,τι άλλο είναι πιθανόν να βρεθεί στο αεροδρόμιο αναχώρησης…»
«Το JFK,» έσπευσε να βοηθήσει ο Σάικς.
«Σε αυτό θα χρειαστούμε τη βοήθεια του FBI. Προφανώς αυτή η επιχείρηση μελετήθηκε καλά και χρειαστήκανε προετοιμασίες και πληροφορίες. Ίσως κάποια τους κίνηση να βγήκε στην επιφάνεια. Ρόμπερτ, ρίξε μια ματιά στα συμβάντα της αστυνομίας και στη δική μας βάση δεδομένων, ξεκίνα από σήμερα και πήγαινε προς τα πίσω, Μαξιμίλιαν, καταλαβαίνω πως νιώθεις, αλλά για να βρούμε τα καθάρματα αυτά και να πάρουν αυτό που τους αξίζει χρειάζεται να κάνουμε κάποια πράγματα. Θέλω να βοηθήσεις τον Ρόμπερτ σε αυτή τη δουλειά.»
Ο Μαξιμίλιαν κατένευσε και ο Άιαν στράφηκε στον Μάικ.
«Θέλω ένα μικρό κέντρο επιχειρήσεων εδώ.»
Ο Άιαν στράφηκε στον Σάικς.
«Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το γραφείο αυτό;»
«Φυσικά.»
Ο Μάικ βγήκε από το γραφείο και ο Άιαν στράφηκε στην Αμέλια.
«Είναι σίγουρο ότι θα παρακολουθούν το αεροδρόμιο για κινήσεις μας και αντιδράσεις. Θέλω να μην μπορούν να το κάνουν. Μπορεί η Σκότλαντ Γιαρντ να επιτηρεί το αεροδρόμιο;»
«Θα το κανονίσω,» είπε η Αμέλια.
«Γιατί να μη γυρίσει πίσω;» είπε ο Σάικς. «Θα μπορέσουν να αποβιβαστούν και να ερευνηθεί το αεροπλάνο για να βρεθεί η βόμβα.»
«Μας προειδοποίησαν να μην το κάνουμε,» παρατήρησε η Αμέλια, «θα παρακολουθούν και το αεροδρόμιο εκεί».
Ο Άιαν κοίταξε την Αμέλια με ένα βλέμμα εκτίμησης. Ήταν γρήγορη στο να αφομοιώνει τα δεδομένα.
«Πιθανότατα θα έχουν άνθρωπο και στο αεροπλάνο και με κάποιο τρόπο θα είναι σε θέση να πυροδοτήσει την βόμβα,» πρόσθεσε στην αιτιολόγηση της Αμέλια. «Αυτοί οι φανατικοί δεν λογαριάζουν τις ζωές τους.»
Ο Σάικς κούνησε το κεφάλι του σοκαρισμένος. Ξαφνικά είχε έρθει σε επαφή με έναν κόσμο αποτρόπαιο και βίαιο για τον οποίον μόνο άκουγε στις ειδήσεις.
«Με χρειάζεστε κάτι; Πρέπει να επιστρέψω πάνω.»
«Όχι, κάντε τη δουλειά σας,» είπε ο Άιαν, «θα σας ενημερώνουμε για τις όποιες εξελίξεις.»
Ο Σάικς βγήκε και ο Άιαν έβγαλε από μια τσέπη το κινητό του. Η Αμέλια τον μιμήθηκε.
«Θα κάνω ένα τηλέφωνο στο διευθυντή,» είπε και βγήκε. Ο Άιαν τηλεφώνησε στο στρατηγό Μακ Λίοντ και εξήγησε την κατάσταση και τι χρειαζόταν από το FBI. Ο στρατηγός ανέλαβε να παρακάμψει την γραφειοκρατία επικοινωνώντας κατευθείαν με το διευθυντή του στην Ουάσιγκτον.

Η Αμέλια βγήκε στη σκάλα έξω από το γραφείο του Σάικς και κάλεσε τον αριθμό από τον οποίο την είχε καλέσει ο διευθυντής. Εκείνος το σήκωσε αμέσως και η Αμέλια εξήγησε τι ήταν που χρειάζονταν. Ο διευθυντής τη διαβεβαίωσε ότι θα το φροντίσει και της είπε σε δεκαπέντε λεπτά να είναι έτοιμη για ενημέρωση των ανδρών που θα έφταναν. Για να μην κινήσουν την προσοχή η ενημέρωση θα γινόταν στο γραφείο της ασφάλειας στο σταθμό του μετρό.
Μόλις έκλεισε το τηλέφωνο η Αμέλια πήρε έναν άλλο αριθμό που τον ήξερε το ίδιο καλά με του σπιτιού της γιατί ήταν του γραφείου της.
«Γραφείο Πληροφοριών και Παντοδυναμίας, τι μπορώ να κάνω για την πιο καλό μυαλό της υπηρεσίας;» απάντησε μια γυναικεία φωνή.
«Καλησπέρα και σε’ σενα Βαλέρια,» είπε η Αμέλια χωρίς να μπορέσει να συγκρατήσει ένα χαμόγελο. «Πως είναι η Σαββατιάτικη υπηρεσία;»
«Ησυχία, προς το παρόν,» απάντηση η Βαλέρια Βεριντιάνα. «Ήθελες κάτι ή πήρες να δεις τι κάνω;»
«Κάτι ήθελα, είπε η Αμέλια, συνεργάζομαι με έναν Άιαν Γκόρντον της ΜΙ6, δες αν έχουμε κάτι γι’ αυτόν, θέλω να ξέρω τι άνθρωπος είναι.»
«Έγινε, θα ψάξω αμέσως.»
«Θα σε πάρω πίσω, είπε η Αμέλια και κλείνοντας το κινητό και επέστρεψε στο γραφείο όπου ο Άλαν μόλις τελείωνε τη δική του συνομιλία.
Πάνω από τον Ατλαντικό
09:30
Ο Λαέρτης τελείωσε τον καφέ του και άφησε το άφησε τη μικρή κούπας στο ανοιχτό τραπεζάκι μπροστά του. Είχε ακούσει όπως και οι υπόλοιποι από το πιλοτήριο τον Πάτρικ να τους μιλάει για την πτήση, πόσο ψηλά και με ποια διεύθυνση ταξίδευαν και να τους περιγράφει την πορεία που θα ακολουθούσαν ως το Λονδίνο. Ύστερα είχε ευχηθεί καλό ταξίδι.
Ακούγοντάς τον ο Λαέρτης είχε βεβαιωθεί ότι ήταν ο παλιός του φίλος και περίμενε την κοπέλα από την οποία είχε ζητήσει να επισκεφθεί το πιλοτήριο, την απάντηση. Δεν είχε επιστρέψει ακόμα αλλά δεν ήταν και περίεργο αυτό, είχε τόσα να κάνει το πλήρωμα.
Οι δύο γυναίκες μπροστά του συνέχιζαν να φλυαρούν με την κυρία να συστήνει στη συνομιλήτριά της τι αξίζει στο Λονδίνο μη παραλείποντας και μερικές «πονηρές διευθύνσεις» όπως τις χαρακτήρισε με ένα κοφτό γελάκι. Η κοπέλα που άκουγε μουσική έδειχνε να έχει αποκοιμηθεί αγνοώντας το φως που έπαιζε παιχνίδια με τη σκιά στο πρόσωπό της.
Η κοπέλα με τα όμορφα ασιατικά χαρακτηριστικά επέστρεψε.
«Μπορείτε να επισκεφθείτε το πιλοτήριο,» είπε με ένα χαμόγελο.

0 σχόλια

Πτήση 178 - 5

Author: Νυχτερινή Πένα /

Κεφάλαιο 4
08:31 – 09:00

Πάνω από τον Ατλαντικό
08:31
Ο Δημήτρης Λαέρτης έλυσε τη ζώνη ασφαλείας μόλις έσβησε το ειδικό σήμα, ποτέ δεν είχε συμπαθήσει αυτό το πράγμα, και βολεύτηκε καλύτερα στη θέση του. Περίμενε να ρωτήσει την πρώτη διαθέσιμη από τις κοπέλες του πληρώματος για να πάει μια επίσκεψη στο φίλο του τον Πάτρικ.
Θυμήθηκε με ένα χαμόγελο την εποχή, κάπου δύο δεκαετίες πίσω, όταν ήταν πλοίαρχος σε τάνκερ, γκαζάδικα όπως τα λέγανε, και ο Πάτρικ καινούριος πιλότος που πετούσε μικρά αεροπλάνα και ελικόπτερα για τις μεγάλες πετρελαϊκές εταιρίες που δραστηριοποιούνται στον κόλπο του Μεξικού. Είχαν γνωριστεί από τις πτήσεις αυτές που ο νεαρός πιλότος έφερνε στελέχη ή αντικαταστάτες μελών του πληρώματος στα πλοία. Είχαν γίνει γρήγορα φίλοι και πολλές φορές είχαν πιει μαζί ένα ποτό αγναντεύοντας τον ήλιο να χάνεται στον ορίζοντα.
Σαν γνήσιος Βρετανός ο Πάτρικ ήταν φίλος του ουίσκι και του μπράντυ αλλά δεν είπε όχι και στο ούζο που του έμαθε ο Λαέρτης. Αφού ο Έλληνας ναυτικός έπαψε να ταξιδεύει με τα τάνκερ διατήρησαν επαφή αν και συναντιόταν πλέον πολύ πιο σπάνια. Ήταν κρίμα που δεν είχε ένα ουζάκι να τον κεράσει τώρα. Αλλά θα τον καλούσε για διακοπές στο νησί.
Κοίταξε έξω από το παράθυρο, ο ουρανός ήταν τελείως γαλανός χωρίς καν ένα σύννεφο και κάτω ο Ατλαντικός φαινόταν γαλήνιος σαν λίμνη. Από τόσο ψηλά τα πλοία δεν φαίνονταν σχεδόν καθόλου, πρέπει να είχαν περάσει τα τριάντα χιλιάδες πόδια.


08:33
Ο Άλεξ έλυσε τη ζώνη του και σηκώθηκε. Στάθηκε στο διάδρομο ανάμεσα στις θέσεις και κοίταξε τους γονείς του. Ο πατέρας του διάβαζε το πρωινό φύλλο μιας οικονομικής εφημερίδας, η μητέρα του κοιτούσε τον ωκεανό κάμποσα χιλιόμετρα πιο κάτω αν και δεν υπήρχαν και πολλά πράγματα να δει. Ξερόβηξε και μετά είπε:
«Πάω να καθίσω λίγο πιο πίσω.»
Ο πατέρας του ένευσε χωρίς να σηκώσει το βλέμμα του, η μητέρα του έριξε μια ματιά πίσω και κατάλαβε.
«Το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει,» είπε ξερά αλλά δεν του απαγόρευσε να κάνει αυτό που ήθελε και ο Άλεξ προχώρησε προς τα πίσω. Πήρε βαθιά ανάσα, μάζεψε όλο το θάρρος του και έκανε το τελικό βήμα.
«Μπορώ να καθίσω;» ρώτησε.
Η κοπέλα γύρισε και τον κοίταξε. Έμεινε άφωνος. Όσο υπέροχα όμορφη και αν ήταν, αυτή η ομορφιά ωχριούσε μπροστά στην ομορφιά που είχε το βλέμμα της.
Εκείνη ανασήκωσε τους ώμους και ο Άλεξ κάθισε χωρίς να πάρει τα μάτια του από τα δικά της.

Λονδίνο
Γραφεία Γενικού Εισαγγελέως
08:36  – 13:36 GMT
Η εισαγγελέας, μια μεσόκοπη γυναίκα με ευγενικό παρουσιαστικό που είχε οδηγήσει πολλούς αντιπάλους στο δικαστήριο να την υποτιμήσουν με καταστροφικά για αυτούς αποτελέσματα, έβγαλε τα γυαλιά της και τα ακούμπησε στο μαονένιο γραφείο μπροστά της πάνω στο φάκελο της υπόθεσης.
«Νομίζω ότι τα καλύψαμε όλα, είπε, δεν θα σας κρατήσω άλλο.»
Οι τέσσερις άνδρες σηκώθηκαν να φύγουν και ο Μαξιμίλιαν Μόντακιου στράφηκε και είπε:
«Α και αν διαμαρτυρηθεί εγώ δεν τον χτύπησα πολύ, λίγο ίσα να μην μου πάρει το όπλο όταν συνήλθε στο αεροδρόμιο.»
«Μην ανησυχείς, αυτό ήταν απόπειρα απόδρασης, δεν τον συμφέρει να αναφερθεί. Θα σας δω τη Δευτέρα το πρωί,» είπε η εισαγγελέας.
Οι τέσσερις πρώην κομάντο της SAS βγήκαν από το κτίριο και κατέβηκαν τα σκαλιά προς το δρόμο πριν ο Άιαν ρωτήσει:
«Τι σχέδια έχετε για το Σαββατοκύριακο; Από την υπηρεσία ως γνωστό είμαστε ελεύθεροι.»
«Λέγαμε να πάμε για μερικές δοκιμές το καινούριο αγωνιστικό,» ξεκίνησε ο Ρόμπερτ ενώ προχωρούσαν προς το σημείο όπου είχαν αφήσει τα αυτοκίνητά τους.

Πάνω από τον Ατλαντικό
08:39
«Άλεξ Όβαλντ,» έτεινε το χέρι του ο Άλεξ και η κοπέλα το έσφιξε.
Το άγγιγμά της ήταν απαλό αλλά η χειραψία της σταθερή. Τώρα που την έβλεπε από κοντά, παρατηρούσε τα μαλλιά της που έδειχναν νωπά, σαν να τα είχε λούσει πριν έρθει στο αεροδρόμιο.
«Για διακοπές πας στην Βρετανία;» τη ρώτησε.

08:40
Ο Λαέρτης είχε σωστά μαντέψει. Το 777 είχε περάσει τα τριάντα χιλιάδες πόδια και όχι μόνο αυτά. Στο πιλοτήριο ο Πάτρικ και ο Μαρκ ετοιμάζονταν να χαλαρώσουν. Από δω και πέρα θα είχε τον έλεγχο ο αυτόματος πιλότος και θα εκτελούσε τον πλουν ως το σημείο που θα άρχιζε η κάθοδος, εκείνοι θα επέβλεπαν και θα έπιαναν πάλι δουλειά για την προσγείωση.
Περνώντας πάνω από τα δέκα χιλιάδες πόδια ο Πάτρικ είχε σβήσει τα φώτα προσγείωσης και είχε αφήσει μόνο τα φώτα πορείας. Είχε ελέγξει την κατανάλωση καυσίμου, είχαν ήδη ελαφρύνει κάμποσες χιλιάδες λίβρες, και είχε ρυθμίσει το πηδάλιο για πορεία χωρίς περεταίρω άνοδο.
Κοίταξε το δείκτη υψομέτρου, 37002 πόδια. Ενεργοποίησε τον αυτόματο πιλότο και έλυσε τη ζώνη ασφαλείας κάνοντας το κάθισμά του πίσω. Ο Μαρκ τον μιμήθηκε και ρώτησε:
«Τι σχέδια έχεις για απόψε;»
Πριν προλάβει να απαντήσει ο Πάτρικ ακούστηκε ένα χτύπημα στην πόρτα και ο Μαρκ σηκώθηκε να ανοίξει. Μετά την τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου είχε γίνει κανόνας ασφαλείας σε όλες τις πτήσεις να κλειδώνεται η πόρτα του πιλοτηρίου για να μην μπορεί εύκολα να φτάσει κανείς στους πιλότους.
«Να σας φέρω καφέ;» ρώτησε η Τέρι μπαίνοντας.
«Ευχαριστούμε, είπε ο Πάτρικ, στάξε και λίγο κονιάκ μέσα και θα είναι ό,τι πρέπει.»
Η Τέρι γέλασε μιας και κάτι τέτοιο δεν επιτρεπόταν και προφανώς ο πιλότος αστειευόταν. Ο Πάτρικ γέλασε επίσης.
«Γλυκό με γάλα,» είπε ο Μαρκ.
«Σκέτο για’ μένα,» είπε ο Πάτρικ, «χωρίς κονιάκ.»
Γέλασαν και οι τρεις. Αλλά εκείνος ήξερε ότι δεν αστειευόταν και τόσο. Κοίταξε έξω τον ανέφελο ουρανό. Θα ήταν μια εύκολη και ήσυχη πτήση, το κονιάκ θα το απολάμβανε το βράδυ στην αγαπημένη του παμπ.
Εύκολη ήταν το μόνο πράγμα που η πτήση 178 δεν επρόκειτο να είναι και επρόκειτο να το μάθουν σύντομα.
Λονδίνο
Αεροδρόμιο Χήθροου,
08:42  – 13:42 GMT
«Πτήση 1342 Alitalia, στην τελική ευθεία.»
«Προχώρησε ελεύθερα 1342, είσαι νούμερο ένα για προσγείωση.»
Ανάμεσα σε οδηγίες και κατευθύνσεις από και προς το πιο μεγάλο αεροδρόμιο της Βρετανίας, ο Μπιλ Σάικς παρακολουθούσε τη δουλειά έτοιμος να επέμβει όπου θα ήταν απαραίτητο. Προς το παρόν, εδώ και κάτι παραπάνω από μιάμιση ώρα που είχε αναλάβει εκείνος, δεν είχε χρειασθεί να το κάνει.
Ο Γουίλλιαμ, Μπιλ για τους φίλους, Σάικς ήταν ένας από τους προϊσταμένους της Βασιλικής Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας με καθήκοντα στον πύργο ελέγχου του Χήθροου. Μετρίου ύψους με ξανθά μαλλιά και καστανά μάτια, είχε ένα παρουσιαστικό που σε καλούσε να τον συμπαθήσεις αμέσως. Ήταν καλός στη δουλειά του, αυστηρός και δίκαιος, κάτι που τον έκανε συμπαθή στους υφισταμένους του και αξιόπιστο στους ανωτέρους του.
Κοίταξε έξω από τα μεγάλα παράθυρα του πύργου ελέγχου. Ο ουρανός ήταν γεμάτος μολυβένια σύννεφα και φυσούσε αλλά τίποτα το δύσκολο. Κάθισε στο γραφείο του στο μέσο περίπου του χώρου των ελεγκτών εναερίου κυκλοφορίας, που τα γραφεία τους ήταν περιμετρικά τοποθετημένα, και κοίταξε τις οθόνες μπροστά του. Σήμερα είχε τη δεύτερη βάρδια της ημέρας που παρά τον χειμωνιάτικο καιρό εξελισσόταν όσο καλύτερα θα μπορούσε να ελπίζει.
Αυτό είχε μόλις τελειώσει.
Ένας υπάλληλος του αεροδρομίου μπήκε στο χώρο και πλησίασε τον Μπιλ, κρατούσε ένα δέμα το οποίο είχε πάνω την ετικέτα μιας εταιρίας μεταφορών αν και όπως το κρατούσε δεν μπορούσε να πει ποια ήταν.
«Αυτό ήρθε μόλις για σας, είπε χαμηλόφωνα ο υπάλληλος, και είπαν ότι είναι επείγον.»
Ο Μπιλ το πήρε και τον ευχαρίστησε. Ήταν ελαφρύ, και απόρησε τι μπορεί να του είχαν στείλει. Λόγω της υπεύθυνης θέσης του είχε γίνει πολλές φορές αποδέκτης φαρσών όπως και των περιέργων αιτημάτων. Παρακολούθησε τον υπάλληλο που έβγαινε το ίδιο αθόρυβα όπως και μπήκε και μετά έπιασε να το ανοίξει. Ήταν ένας φάκελος από αυτούς με την ειδική επένδυση στην εσωτερική πλευρά για την μεταφορά ευπαθών αντικειμένων και με όνομα παραλήπτη το δικό του μαζί με τον προσδιορισμό «πύργος ελέγχου». Τον άνοιξε και τον κράτησε στην άκρη, θα τον πήγαινε στην μικρή του κόρη, της άρεσε πολύ να σπάει τις φυσαλίδες επενδυτικού υλικού. Μέσα βρήκε ένα cd για υπολογιστή. Κάθισε στο γραφείο του και άνοιξε την υποδοχή για να βάλει το δισκάκι ενώ ξεκινούσε και το πρόγραμμα αντιβάιρους του υπολογιστή. Όταν ήταν έτοιμο πίεσε το κουμπάκι που έκανε την εισδοχή του cd. Ενεργοποίησε τον έλεγχό του με το πρόγραμμα αντιβάιρους και περίμενε.
Η πτήση της Alitalia προσγειώθηκε και την ακολούθησε μια ακόμα της Air Canada. Στη συνέχεια απογειώθηκε μια της British με έναν κοντινό προορισμό, το Εδιμβούργο.
Το αντιβάιρους τον ενημέρωσε ότι το περιεχόμενο του δίσκου, ένα βίντεο, δεν αποτελούσε κίνδυνο. Αναρωτήθηκε τι του είχαν στείλει και ξεκίνησε την προβολή του. Για να μην παρεμποδίσει τη δουλειά των υπολοίπων συνέδεσε στον υπολογιστή ένα ζευγάρι ακουστικά ώστε να ακούει μόνο εκείνος.
Στην οθόνη φάνηκε ένας άνδρας καθισμένος σε μια καρέκλα με έναν τοίχο πίσω του, κάπου κοντά του υπήρχε παράθυρο, το φως έπεφτε στον τοίχο. Ο άνθρωπος άρχισε να μιλάει. Ο Μπιλ δεν πίστευε στα αυτιά του, πρέπει να ήταν φάρσα. Ο άνθρωπος τα έλεγε όλα με ηρεμία σαν μην ήταν παρά μια παραγγελία από ένα φίλο δεν έδειχνε ανήσυχος ή τρομαγμένος. Ο Μπιλ αποφάσισε να ενημερώσει την αστυνομία αν και το θεωρούσε μια κακόγουστη φάρσα. Ως τη στιγμή που ο άνδρας στο βίντεο εκτελέστηκε με ένα πυροβολισμό εξ επαφής.
Για μια στιγμή ένιωσε ναυτία να τον κυριεύει και πικρή χολή ανέβηκε στο στόμα του. Κατάφερε να μην κάνει εμετό και πήρε το τηλέφωνο. Σχημάτισε έναν αριθμό και μόλις του απαντήσανε είπε:
«Σκότλαντ Γιαρντ;»

Πάνω από τον Ατλαντικό
08:50  – 13:50 GMT
Ο Λαέρτης έριξε μια ματιά στους συνεπιβάτες του. Τώρα που είχε τελειώσει η άνοδος οι περισσότεροι ένιωθαν πιο άνετα. Πολλοί συζητούσαν με τους διπλανούς τους ακόμα και όταν ήταν άγνωστοι κάποιες φορές, κάτι που τύχαινε συνήθως σε ανθρώπους που ταξίδευαν μόνοι όπως ο ίδιος. Κάποιοι είχαν ανοίξει βιβλία και διάβαζαν, κάποιοι είχαν ανοίξει ηλεκτρονικές συσκευές για τον ίδιο λόγο.
Έχοντας ταξιδέψει πολλά χρόνια και σε επιβατικά πλοία αλλά και στα κρουαζιερόπλοια τελευταία είχε μάθει να αξιολογεί γρήγορα τους ανθρώπους. Συνήθως μπορούσε να μαντέψει βλέποντας κάποιον ποιο ήταν το επάγγελμά του ή η κύρια απασχόλησή του. Έτσι μπορούσε να καταλάβει ότι η κυρία που φλυαρούσε στην ακριβώς μπροστινή σειρά με μια άλλη γυναίκα, ήταν μια νοικοκυρά που είχε για πρώτη φορά πάει διακοπές χωρίς τον άνδρα της και η εμπειρία την είχε εκστασιάσει. Η συνομιλήτριά της, που μιλούσε σχεδόν το ίδιο πολύ, ήταν μια κομμώτρια από το Ναντάγκετ. Πήγαινε στο Λονδίνο για διακοπές και ήθελε γνώμες για το που να πάει και τι να δει.
Ο άνδρας που καθόταν στην αντίθετη πλευρά από τις κυρίες ήταν ενοχλημένος από τη φλυαρία τους. Η κοπέλα στην πιο μπροστά ακόμα σειρά έδειχνε και εκείνη να προσπαθεί να αγνοήσει την πολυλογία τους, είχε φορέσει ένα ζευγάρι ακουστικά που κατέληγαν σε κάποια φορητή συσκευή ή στην υποδοχή που υπήρχε στο μπράτσο της θέσης της, δεν μπορούσε να δει ποιο από τα δύο ίσχυε. Άκουγε μουσική και φαινόταν πως ήταν και η ίδια μουσικός, είχε λεπτά μακριά δάκτυλα καλλιτέχνιδας πάντως.
Είδε μια κοπέλα του πληρώματος με όμορφα ασιατικά χαρακτηριστικά να πλησιάζει.
«Συγνώμη δεσποινίς,» είπε, «μήπως θα μπορούσα να επισκεφθώ το πιλοτήριο; Ο κυβερνήτης του αεροσκάφους είναι παλιός φίλος.»
«Θα τον ρωτήσω, κύριε,» απάντησε ευγενικά η κοπέλα, «το όνομά σας;»
«Δημήτρης Λαέρτης,» είπε ο παλαίμαχος ναυτικός. «Λαέρτης όπως ο πατέρας του Οδυσσέα.»
Η κοπέλα επανέλαβε το όνομα και συνέχισε στο διάδρομο για τα καθήκοντά της.

Λονδίνο
Αρχηγείο Σκότλαντ Γιαρντ
08:55  – 13:55 GMT
Ο αστυνομικός που σήκωσε το τηλέφωνο στην κλήση του Μπιλ Σάικς από το Χήθροου πέρασε τη γραμμή στον αξιωματικό υπηρεσίας εκτιμώντας την σοβαρότητα της κατάστασης. Εκείνος άκουσε προσεκτικά τα νέα και μετά του είπε να κλείσει το τηλέφωνο και να μην πει σε κανέναν τίποτα ως που να επικοινωνήσουν μαζί του.
Μόλις έκλεισε το τηλέφωνο ο αξιωματικός έμεινε για μια στιγμή σκεφτικός και έπειτα κάλεσε τον διευθυντή της υπηρεσίας. Μπορεί να ήταν Σάββατο και να ήταν σπίτι του αλλά αυτή ήταν σίγουρα από τις περιπτώσεις που επέβαλλαν να ενημερώνεται. Ο διευθυντής ανέλαβε αμέσως τη διαχείριση της κατάστασης. Του ανέθεσε να στείλει στο αεροδρόμιο την επιθεωρήτρια Γκρέηβ του ειδικού κλάδου αφού του βρει το τηλέφωνό της.
Μετά ο ίδιος ο διευθυντής κάλεσε ένα άλλο τηλέφωνο που λίγοι άνθρωποι στο Λονδίνο γνώριζαν και αντιστοιχούσε σε μια έπαυλη στη Μπελγκράβια. Φαινομενικά ήταν απλά ένα πλούσιο αρχοντικό σπίτι αλλά στην πραγματικότητα ήταν το αρχηγείο μιας από τις υπηρεσίες αντιτρομοκρατικής δράσης της ΜΙ6. Ο άνδρας που το σήκωσε του είπε να περιμένει και μετά από λίγα δευτερόλεπτα τον είχε συνδέσει με τον επικεφαλής της υπηρεσίας στρατηγό Άλιστερ Μακ Λίοντ. Ο στρατηγός τον άκουσε προσεκτικά και ανέλαβε εκείνος τον χειρισμό της υπόθεσης. Ζήτησε κάθε βοήθεια που θα ήταν δυνατή από τη Γιαρντ. Ύστερα άφησε το διευθυντή και έμεινε σκεφτικός. Ξανασήκωσε το τηλέφωνο και κάλεσε έναν αριθμό:
«Άιαν,» είπε μόλις απάντησε ο παραλήπτης της κλήσης, «προέκυψε ένα θέμα πολύ δύσκολο και εν μέρει σχετικό με εσάς.»

Δίπλα στον Άιαν που μιλούσε στο τηλέφωνο ο Μάικ Κάμπελ κοίταξε το ρολόι του:

14:00.

0 σχόλια

Επάγγελμα Τρομοκράτης

Author: Νυχτερινή Πένα /

Ο Μιχαήλ Κέλι είναι ένας εκτελεστής στην υπηρεσία της KGB έχει εκπαιδευτεί τέλεια για να αφομοιωθεί σε μια δυτική κοινωνία και να δρα εκεί σύμφωνα με τα συμφέροντα της Μόσχας. Η αποστασία στη δύση ενός Σοβιετικού που είχε λάβει μέρος στην εκπαίδευσή του απειλεί να τινάξει στον αέρα είκοσι χρόνια καριέρας και μυστικών αποστολών. Με τις Αγγλικές μυστικές υπηρεσίες στο κατόπι του και με την KGB να είναι έτοιμη να αρνηθεί κάθε γνώση αν αποκαλυφθεί νιώθει τον κλοιό γύρω του να σφίγγει και αποφασίζει να κάνει την έξοδό του με ένα μεγάλο χτύπημα, να δολοφονήσει τον Πάπα που επισκέπτεται την Αγγλία.

Μια γρήγορη και δυνατή περιπέτεια από τον μετρ του είδους Τζακ Χίγκινς. Θα την απολαύσουν οι φίλοι του είδους και ειδικά οι αναγνώστες που έχουν διαβάσει και τις άλλες περιπέτειες που περιλαμβάνουν τον Λάιαμ Ντέβλιν.

0 σχόλια

Ιστολόγιο του μήνα – Αύγουστος 2017

Author: Νυχτερινή Πένα /

Εξαιρώντας την κυριολεκτική έννοια της μαγείας που αλλού την χρησιμοποιούμε την έννοια; Στην μουσική της οποίας είναι αναμφισβήτητη η μαγεία αλλά και – στην αγαπημένη μου – στις λέξεις. Η μαγεία των λέξεων είναι η πιο δυνατή για εμάς που γράφουμε.

Για έναν τέτοιο μάγο θα μιλήσουμε σήμερα. Η μαγεία του είναι γραπτή και ξόρκια του οι λέξεις. Σε ποιητική μορφή μάλιστα. Μιλάω για τον μάγο. Ασκεί τη μαγεία του αρκετό καιρό, ξεκίνησε από το Νοέμβριο του 2009 και από το μαγικό του εργαστήρι έχουν ξεπηδήσει εκατοντάδες στίχοι μιας και εκφράζει όλα όσα των απασχολούν, τον συγκινούν, τον ενδιαφέρουν ή τον συναρπάζουν με ποιήματα. Αν αγαπάτε την ποίηση και τα πλούσια συναισθήματα αφεθείτε στα ξόρκια του μάγου εδώ: http://nikitassoul.blogspot.gr

0 σχόλια

Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)