Νυχτερινή Πένα

Η 23^η Μονάδα Αντιμετώπισης Καταστροφών στεγαζόταν σε ένα μεγάλο κτιριακό συγκρότημα κοντά στο Μέλροουζ, σχεδόν στις εκβολές του ποταμού Ράριταν. Το να βρίσκεται έξω από την κυρίως πόλη του Νιούαρκ αποτελούσε μια μικρή δυσκολία για τα μέλη της που είχαν περισσότερη απόσταση να διανύσουν από τα σπίτια τους, αλλά εξυπηρετούσε επιχειρησιακά μιας και μπορούσαν να μετακινηθούν προς το αεροδρόμιο συντομότερα.

Το συγκρότημα αποτελείτο από πολλά διαφορετικά κτίρια. Κάποια, κυρίως τα διοικητικά, ήταν αναπαλαιωμένα και απέπνεαν τον αέρα μιας άλλης εποχής ενώ κάποια άλλα ήταν αντιπροσωπευτικά δείγματα της σύγχρονης αρχιτεκτονικής. Μερικά ήταν απλώς χρηστικά και κατάλληλα για τις επιχειρησιακές ανάγκες, όπως οι χώροι εξοπλισμού και των οχημάτων.

Το κτίριο που στέγαζε το γραφείο υπηρεσίας, και έδρα της νυχτερινής βάρδιας, ήταν ένα από τα μοντέρνα μέρη του συγκροτήματος. Ο Τζώρτζ Μπράουν πέρασε την αυτόματα ανοιγόμενη είσοδο και έδειξε την ταυτότητά του στους άνδρες της ασφάλειας πριν προχωρήσει στο μεγάλο φουαγιέ και το γραφείο της γραμματείας.

-Ποιοι είναι υπηρεσία; ρώτησε.

Η γραμματέας του έριξε μια ματιά και μετά του έδωσε το πινάκιο της βάρδιας. Ο Τζώρτζ διέτρεξε με το βλέμμα την κατάσταση και χαμογέλασε βλέποντας τα ονόματα του Μάικ και της Αμπέρ. Αυτοί οι δύο πάντοτε βρίσκονταν σε αυτήν την βάρδια. Βρήκε πιο κάτω τον Ρόμπερτ αλλά και τον γιατρό Νίκολας Φούλτον.

Κάθε βάρδια είχε τριάντα δύο άτομα, άνδρες και γυναίκες, κάθε ειδικότητας που μια επιχείρηση διάσωσης ή εκκένωσης θα μπορούσε να χρειαστεί. Επέστρεψε το πινάκιο και προχώρησε προς τον ανελκυστήρα. Το γραφείο του βρισκόταν στον δεύτερο όροφο αλλά ήθελε να σταματήσει και στο κέντρο επικοινωνίας στον πρώτο.

Ο πρώτος όροφος καταλαμβανόταν από τα αποδυτήρια, πολλά μέλη της μονάδας συνήθιζαν να αλλάζουν τα ρούχα τους με την στολή εδώ, και από το κέντρο επικοινωνιών. Περνώντας την είσοδο, ο Τζώρτζ κοντοστάθηκε για να συνηθίσουν τα μάτια του στο ημίφως. Εξαιτίας των πολλών οθονών και οργάνων, στον χώρο επικρατούσε χαμηλός φωτισμός που διευκόλυνε στην εργασία σε όλα αυτά.

Βάρδια τώρα είχε ένας από τους καλύτερους τεχνικούς της μονάδας, ο Φίλιπ Νόουλαντ, που βρισκόταν μπροστά από μια οθόνη στην οποία έτρεχαν στήλες δεδομένων.

-Beam me up, Scotty! είπε τραβώντας την προσοχή του τεχνικού αναφερόμενος όχι μόνο στην υψηλή τεχνολογία που χρησιμοποιούσε αλλά και στην αγαπημένη του σειρά.

-Ταγματάρχα, είπε, νωρίς νωρίς.

-Ανέλαβα την αποστολή στην Ντομίνικα, είπε ο Τζώρτζ. Έχουμε νεότερα;

-Α, γι’ αυτό ήρθες από τώρα. Κινητοποιήθηκαν και άλλες μονάδες και από την Νέα Υόρκη και θα γίνει ενημέρωση στην μεγάλη αίθουσα σε μισή ώρα. Ήδη ετοιμάζονται αεροπλάνα στο αεροδρόμιο.

-Και από εσένα;

-Έτοιμο το δορυφορικό λινκ και το κέντρο επικοινωνιών του αεροσκάφους θα συνδέεται με εμένα εδώ και με τις ομάδες στο έδαφος οπότε θα μπορείτε να μιλάτε και με εμένα απευθείας.

-Άψογος όπως πάντα, Φίλιπ.

-Από εσένα είναι έπαινος.

Ο Φίλιπ έκανε πίσω την αναπηρική πολυθρόνα του και γύρισε προς το μέρος του Τζώρτζ. Ήταν παραπληγικός, αποτέλεσμα μιας σπάνιας νευροπάθειας από την οποία είχε προσβληθεί πολύ παλιά, παρότι θα μπορούσε να βγει στη σύνταξη είχε προτιμήσει να παραμείνει στην υπηρεσία όπου αξιοποιούσε την ευφυία και τις ικανότητές του.

-Σε ζήτησε και ένας νεαρός, είπε.

-Εμένα;

-Ναι, τον έστειλε ο μεγάλος. Φορούσε στολή της αστυνομίας, παράσημα και όλα τα καλά.

-Α κάτι μου είπε ο ταξίαρχος, είναι κάποιος που θέλει να αφήσει την αστυνομία για να έρθει σε εμάς. Και μιας και μιλάμε για καινούριους, ενημέρωσες και τον δόκιμο ότι μας καλέσανε;

-Φυσικά.

-Εντάξει, θα είμαι στο γραφείο μου, με ενημερώνεις αν έχουμε κάτι.

Ο Τζώρτζ επέστρεψε στον ανελκυστήρα και μόλις η πόρτα του θαλαμίσκου άνοιξε, αντίκρισε ένα συνάδελφο και ομόβαθμο, τον ταγματάρχη Γουίλσον. Ήταν αξιωματικός υπηρεσίας της προηγούμενης βάρδιας και θα παρέμενε τώρα ως τον αντικαταστάτη του Τζώρτζ.

-Εσένα έψαχνα, του είπε ο Γουίλσον καθώς έμπαινε στον θαλαμίσκο ο Τζώρτζ.

-Α, μπα, γιατί;

-Ο μεγάλος μας έφερε έναν καινούριο υποψήφιο, ήταν στην αστυνομία  της Νέας Υόρκης αλλά θέλει να βρει κάτι πιο ήρεμο. Ξέρω ότι στον έστειλε εσένα, αλλά μιας και έχεις έναν δόκιμο ήδη έλεγα μήπως ήθελες να τον μεταφέρουμε σε άλλη ομάδα.

-Θες να τον πάρεις; ρώτησε ο Τζώρτζ ενώ πίεζε το κουμπί για τον δεύτερο όροφο.

-Αν δεν έχεις αντίρρηση, είπε ο Γουίλσον.

-Έγινε, θα ενημερώσεις τον ταξίαρχο;

-Ναι, θα του το πω το πρωί.

-Ποιος θα με αντικαταστήσει;

-Ο Γουέην, είπε ο Γουίλσον ενώ άνοιγαν οι πόρτες του ανελκυστήρα στον δεύτερο όροφο. Τον έχω ειδοποιήσει.

Ο Τζώρτζ ένευσε και έκανε να προχωρήσει προς το γραφείο του.

-Καλή τύχη εκεί έξω, είπε ο Γουίλσον και ο Τζώρτζ τον ευχαρίστησε με ένα νεύμα.

 

Ο Μάικ Κάμπελ περίμενε στην άκρη του πεζοδρομίου με ένα σακίδιο στα πόδια του. Ήταν ντυμένος με ένα μαύρο παντελόνι και ένα πουκάμισο, σπάνια θα τον έβλεπε κανείς με άλλο χρώμα και αυτό συνήθως δεν θα ήταν πολύ μακριά από το μαύρο, ένα σκούρο μπλε λόγου χάρη.

Η Άμπερ έφερε το αυτοκίνητό της κοντά του και εκείνος έβαλε το σακίδιό του στο πίσω μέρος πριν καθίσει στην θέση του συνοδηγού, Καθώς η Άμπερ έφερνε το αυτοκίνητο και πάλι στην κυκλοφορία, ο Βρετανός κοίταξε το ρολόι του.

-Είναι νωρίς, είπε η Άμπερ, δεν θα μας καλούσαν από τώρα για την βάρδια και μόνο. Κάτι έγινε.

-Από όσο έριξα μια ματιά, δεν έχουμε κάποια καταστροφή στην χώρα αλλά από το πρωί υπάρχει μια έκρηξη ηφαιστείου στην Ντομίνικα σε εξέλιξη, οπότε πιστεύω ότι εκεί πάμε.

-Άρα πετάμε το C.

-Το ετοιμάζουν, έμαθα.

Η Άμπερ χαμογέλασε. Αυτό ήταν ίδιον των πιλότων, να μην αφήνουν τίποτα στην τύχη και να έχουν προετοιμαστεί σχεδόν για οτιδήποτε θα τους παρουσιαζόταν. Το είχε και η ίδια και το εκτιμούσε εξαιρετικά στους άλλους. Ο Μάικ δεν μίλησε για λίγο και μετά της είπε:

-Έχεις πάει ποτέ στην Ντομίνικα;

-Όχι, γιατί;

-Είναι μια δύσκολη προσέγγιση και προσγείωση.

-Πιο δύσκολη από το Χονγκ-Κονγκ; ρώτησε η Άμπερ με ένα χαμόγελο.

«Μη χαμογελάς γαμώτο, τις κάνεις πιο έντονες,» ψιθύρισε η κακή φωνή στο μυαλό της που μιλούσε πάντα με την φωνή του πρώην της. Το χαμόγελο έσβησε από τα χείλη της παρότι ο πρώην της ήταν παρελθόν και βρισκόταν με τον μόνο άνθρωπο που ήξερε ότι ποτέ δεν έδινε σημασία στα σημάδια που κουβαλούσε.

-Μοιάζει κατά κάποιο τρόπο, έχει πολλά ψηλά εμπόδια κοντά στο αεροδρόμιο. Μόνο που δεν είναι ούτε κατά διάνοια σαν το αεροδρόμιο του Χόνγκ-Κονγκ, δεν έχουν σχεδόν κανένα βοήθημα, η προσέγγιση είναι εξ’ όψεως.

-Μέσα στην νύχτα;

-Θα ξημερώσει ως που να φτάσουμε, είπε ο Μάικ. Θα είναι χάραμα, δεν είναι εκεί το πρόβλημα. Το ηφαίστειο δεν ξέρω πόσο θα μας συσκοτίσει την ατμόσφαιρα.

-Φαντάζομαι θα το διαπιστώσουμε, πως και βρέθηκες στην Ντομίνικα;

-Ήταν μια από τις τελευταίες πτήσεις μου με την RAF πριν το Αφγανιστάν. Είχαμε μεταφέρει υγειονομικό εξοπλισμό. Σχεδόν αμέσως με την επιστροφή μου στην Αγγλία, έφυγα για το Αφγανιστάν.

Η Άμπερ ήξερε ότι μετά την θητεία του σε εκείνη την άγρια περιοχή, μια θητεία που διακόπηκε απότομα από τον τραυματισμό του, είχε έρθει στην υπηρεσία τους. Στο Αφγανιστάν είχε γνωρίσει τον Τζώρτζ που τον έπεισε να έρθει μαζί του όταν ξεκίνησε στην 23^η Μονάδα Αντιμετώπισης Καταστροφών. Ήταν ο πιο έμπειρος από τους πιλότους της 23^ης και εκείνη κοντά του είχε μάθει πολλά.

«Όχι ότι δεν τον είχε διδάξει και εκείνη μερικά πράγματα,» σκέφθηκε με ένα χαμόγελο που αυτή τη φορά κατάφερε να διατηρήσει.

Φτάνοντας στον προορισμό τους έφερε το μικρό της Φορντ στον χώρο στάθμευσης και μετά βγήκαν με τον Μάικ. Προχώρησαν προς το κτίριο όπου θα συγκεντρωνόταν η ομάδα τους.

-Πρέπει να αλλάξουμε κιόλας, είπε η Άμπερ.

-Στολή πτήσης καλύτερα, είπε ο Μάικ. Να γλιτώσουμε κόπο.

 

-Καλησπέρα, Ρόμπερτ, είπε η Αμάντα πλησιάζοντας το γραφείο της γραμματείας.

Ο Ρόμπερτ είχε φτάσει λίγο πριν από εκείνη και υπέγραφε στην κατάσταση υπηρεσίας. Το γραφείο της γραμματείας ήταν κυκλικό, κάτι που του είχε χαρίσει το εύλογο όνομα το δακτυλίδι, με τις γραμματείς να δουλεύουν στην εσωτερική πλευρά του κύκλου. Τώρα είχε μείνει μια μόνο από τις κοπέλες της γραμματειακής υποστήριξης που θα εξυπηρετούσε την νυχτερινή βάρδια.

-Καλώς την, είπε ο Ρόμπερτ και παραμέρισε για να την αφήσει να υπογράψει και αυτή.

Προχώρησαν μαζί προς τον ανελκυστήρα.

-Καμιά ιδέα πού πάμε; ρώτησε.

-Όχι, ο Φίλιπ είπε ότι είχαμε εντολή να συγκεντρωθούμε αλλά δεν είπε για πού.

-Θα μας πει ο Τζώρτζ σύντομα, φαντάζομαι.

Η πόρτα άνοιξε και μπήκαν στον θαλαμίσκο.

-Όλα καλά; ρώτησε η Αμάντα.

-Είχα μια ακόμα ήσυχη συζήτηση με την Νόλα.

-Ήσυχη; έκανε η Αμάντα σηκώνοντας ένα φρύδι.

-Δεν σπάσαμε τίποτα, είπε ο Ρόμπερτ καθώς σταματούσαν στον πρώτο όροφο.

Η Αμάντα γέλασε καθώς έβγαινε και προχωρούσε προς τα αποδυτήρια. Εκείνη είχε έρθει με τα πολιτικά ρούχα της και τώρα θα άλλαζε με την στολή, ο Ρόμπερτ είχε κρατήσει την συνήθεια από την αστυνομία να πηγαίνει με την στολή στην δουλειά.

 

Ο Μάικ στάθηκε μπροστά στον φωριαμό του σχεδόν γυμνός. Κοίταξε τον εαυτό του στον καθρέφτη και άγγιξε την ουλή που κατέβαινε κάθετα την δεξιά πλευρά της κοιλιάς του και χανόταν κάτω από την γραμμή του εσώρουχού του. Συνολικά ήταν δεκαοκτώ εκατοστά και παρά τα χρόνια που είχαν περάσει την ένιωθε να μυρμηγκιάζει τις μέρες με αυξημένη υγρασία.

-Όταν βλέπω αυτήν την ουλή θυμάμαι πόσο κοντά φτάσαμε στο να σε χάσουμε εκείνη την νύχτα στην Κανταχάρ.

Ο Μάικ στράφηκε και αντίκρισε τον Τζώρτζ. Ο επικεφαλής της βάρδιας πήγε στον δικό του φωριαμό και τον άνοιξε. Από το ράφι πάνω πάνω πήρε τα διακριτικά και το σήμα της μονάδας και τα προσάρμοσε στο μανίκι του. Στράφηκε στον Μάικ που είχε ντυθεί και εκείνος.

-Έτοιμος;

-Ναι, πάμε.

Οι στολές που φορούσαν στην Μονάδα Αντιμετώπισης Καταστροφών έμοιαζαν με τις καθημερινές χρηστικές του στρατού μόνο που αντί για παραλλαγής ή γκρι που είχαν στον στρατό, αυτές εδώ ήταν απλά βαθύ μπλε. Ο Μάικ είχε βάλει την γκρι στολή πτήσης των πιλότων. Αντίθετα με τον Τζώρτζ που είχε διατηρήσει τον βαθμό του, εκείνος δεν το είχε κάνει μιας και ερχόταν από την αεροπορία μιας ξένης χώρας.

 

-Έτοιμη για ταξίδι; ρώτησε η Αμάντα καθώς έβγαζε την μπλούζα της και έμενε με τα εσώρουχα για να φορέσει την μπλε στολή της. Στο μανίκι έφερε το λευκό περιβραχιόνιο με τον κόκκινο σταυρό που την ξεχώριζε σαν μέρος του ιατρικού προσωπικού.

Η Άμπερ που είχε αρχίσει ήδη να φοράει την στολή πτήσης ένευσε. Κοίταξε την Αμάντα καθώς ντυνόταν. Δεν ζήλευε τις καμπύλες της που της επέτρεπαν ένα θηλυκό ντύσιμο και τραβούσαν την προσοχή των ανδρών, αυτό που έφερε ένα τσίμπημα πόνου στην καρδιά της ήταν ότι εκείνη μπορούσε να έχει αυτή την προσοχή γιατί ήταν ασημάδευτη. Η ίδια δεν θα μπορούσε πια να το έχει αυτό, και δεν ήθελε θαυμαστές, ήθελε μια ανθρώπινη επαφή, μια σχέση που να την γεμίζει. Μια που ήταν αδύνατη αφού έβλεπε στα μάτια εκείνων των ανδρών που την κοίταζαν πόση αποστροφή τους προκαλούσαν τα σημάδια της.

-Έτοιμη, πάμε;

-Ναι, είπε στην Αμάντα που δεν μάντευε τίποτα από τις σκέψεις που βασάνιζαν την πιλότο.

 

Η αίθουσα ενημερώσεων ήταν στον τρίτο όροφο του κεντρικού κτιρίου και τον καταλάμβανε κατά το μεγαλύτερο μέρος του. Είχε θέσεις για πάνω από εκατό άτομα και ένα σύστημα ήχου και εικόνας που θα ζήλευαν πολλοί κινηματογράφοι στον κόσμο.

Οι θέσεις των ακροατών ήταν αρκετά αναπαυτικές ενώ είχαν και προσαρμοσμένο τραπεζάκι για να μπορεί κάποιος να κρατήσει σημειώσεις. Ήταν τοποθετημένες σε σειρές που σχημάτιζαν τόξα και σε αρκετό βάθος με πρόσωπο στην γιγαντοοθόνη και το πόντιουμ στα δεξιά της. Πιο δίπλα από το πόντιουμ υπήρχε και ένα τραπέζι με θέσεις για τους ομιλητές.

Απόψε η αίθουσα ήταν γεμάτη και στο τραπέζι βρίσκονταν πέντε άνδρες, ένας εκ των οποίων ήταν ο Τζώρτζ ο οποίος ανέβηκε στο βήμα πρώτος. Άγγιξε το μικρόφωνο και αμέσως επικράτησε απόλυτη ησυχία.

-Σήμερα το πρωί το ηφαίστειο του όρους Γουάτ στην Ντομίνικα άρχισε να εμφανίζει έντονη δραστηριότητα. Είναι ένα στρωματοηφαίστειο της Ηωκαινίου περιόδου με πιθανότητα πολλαπλών θαλάμων και διόδων λάβας στο εσωτερικό του. Η τελευταία του έκρηξη ήταν το 1997 και ήταν σχετικά ακίνδυνη αλλά αυτή την φορά όλα δείχνουν ότι… Ναι, Μπόιλς;

Ένας από τους άνδρες στην πρώτη σειρά είχε σηκώσει το χέρι του διακόπτοντας τον Τζώρτζ.

-Όταν λέμε σχετικά ακίνδυνη, τι εννοούμε;

-Ατμό, στάχτη και βλήματα από πέτρες.

-Μια χαρά, κάτι σαν το Όρος του Χαμού όταν πάει ο Φρόντο να ρίξει το δακτυλίδι, σχολίασε ο Μπόιλς προκαλώντας βροντερά γέλια στην αίθουσα.

-Και θα μοιάζει ακόμα περισσότερο σε λίγο, αυτή την φορά αναμένεται να υπάρξει και έκχυση λάβας, ήδη η στάθμη στον κώνο έχει ανέβει αρκετά, σύμφωνα με το παρατηρητήριο ηφαιστειακής δραστηριότητας της Ντομίνικα. Και εδώ μπαίνουμε εμείς. Αποστολή μας είναι να βοηθήσουμε στην εκκένωση της ανατολικής πλευράς του νησιού μέχρι να εκτονωθεί το ηφαίστειο. Θα μετακινηθούμε με τρία αεροπλάνα. Το πρώτο θα μεταφέρει τον εξοπλισμό μας και κάποια οχήματα, το δεύτερο οχήματα και το τρίτο το προσωπικό. Περισσότερες λεπτομέρειες θα έχουμε όταν φτάσουμε εκεί και συντονιστούμε με τις αρχές της χώρας για το ποιες ακριβώς θα είναι οι ζώνες ευθύνης μας. Μάικ, ενημέρωσέ μας λίγο για τα της πτήσης ως εκεί.

Ο Μάικ σηκώθηκε από την θέση του και προχώρησε προς το βήμα. Ο Τζώρτζ του παραχώρησε τη θέση του και ο Μάικ πήρε θέση στο πόντιουμ ενεργοποιώντας την οθόνη και προβάλλοντας ένα χάρτη.

-Η πτήση ως την Ντομίνικα δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο, διαρκεί περίπου επτά ώρες και θα προσεγγίσουμε το νησί από βορρά. Η προσγείωση είναι άλλη ιστορία. Το διεθνές αεροδρόμιο Τσαρλς Ντάγκλας δεν διαθέτει όργανα προσέγγισης, γίνεται οπτικά και γι’ αυτό μόνο από την ανατολή ως τη δύση του ηλίου.

-Και εμείς θα το επιχειρήσουμε μέσα στην νύχτα; ρώτησε ένας άνδρας.

-Όχι, καθόλου. Η Ντομίνικα είναι μια ώρα μπροστά από εμάς, μαζί με τις επτά ώρες που θέλουμε για να πάμε, υπολογίζω ότι θα φτάσουμε εκεί κάπου μεταξύ οκτώ και εννέα το πρωί αναλόγως με το πόσο γρήγορα θα φύγουμε από’ δω.

Ο Μάικ άλλαξε την εικόνα στην οθόνη. Αυτό που έβλεπαν τώρα ήταν κατανοητό μόνο από τους πιλότους. Ήταν η σχηματική παράσταση της προσέγγισης. Με έναν δείκτη λέιζερ τους έδειξε μερικές ενδείξεις στο κάτω μέρος του σχεδιαγράμματος.

-Στα νότια έχει υψώματα αρκετού ύψους, είναι οι παρυφές του Μορν Ντιαμπλοτίν. Η Ντομίνικα έχει ακόμα έναν αεροδιάδρομο στον νότο, αλλά ο διάδρομος δεν είναι αρκετός για να προσγειωθούμε χώρια που με τους καπνούς του ηφαιστείου αμφιβάλλω αν θα μπορούσαμε να δοκιμάσουμε προσγείωση εκεί. Οπότε το Ντάγκλας είναι η μόνη μας επιλογή. Και εκεί ο διάδρομος δεν είναι πολύ μεγάλος οπότε καλό είναι να πατήσετε όσο πιο σύντομα μπορείτε και να κόψετε άμεσα με την αντίστροφη. Στην τελική και μέχρι του κατωφλιού του διαδρόμου υπάρχει ένα χωράφι με φοίνικες, δεν υπάρχει περίπτωση να μην το δείτε, θα είναι μια καλή οπτική επιβεβαίωση ότι είστε στην σωστή πορεία.

-Όταν λέμε ότι ο διάδρομος δεν είναι πολύ μεγάλος; ρώτησε ένας πιλότος. Για τι μήκος μιλάμε;

-Είναι 1756 μέτρα με ελαφρά κλίση κατωφέρειας καθώς θα προσγειωθούμε στον 9.

-Ευχαριστούμε Μάικ, είπε ένας ξερακιανός άνδρας που δεν ήταν άλλος από τον ταξίαρχο Άνταμ Λη, διοικητή της 23^ης Μονάδας Αντιμετώπισης Καταστροφών.

Ο πιλότος επέστρεψε στην θέση του κάθισε δίπλα στην Άμπερ. Ένας άλλος άνδρας σηκώθηκε από το τραπέζι και στάθηκε δίπλα στο πόντιουμ. Ο Μάικ βόγκηξε και έγειρε προς το μέρος της Άμπερ.

-Αυτά είναι κακά νέα, της είπε.

-Γιατί; απάντησε εκείνη το ίδιο ψιθυριστά.

-Αυτός ο τύπος δίπλα στον Λη, είναι ο γερουσιαστής Κόρμακ, είναι μπελάς για την υπηρεσία και θα είναι και για εμάς αν έρθει μαζί.

-Ένας γερουσιαστής; Γιατί να έρθει μαζί;

Την απορία της την έλυσε ο Λη.

-Έχω την τιμή να σας παρουσιάσω τον αξιότιμο γερουσιαστή Άντριου Κόρμακ μέλος της επιτροπής της γερουσίας για τα κρατικά κονδύλια των σωμάτων ασφαλείας και την υποεπιτροπής για τις υπηρεσίες έρευνας και διάσωσης ο οποίος και…

-Κατάλαβες τώρα; μουρμούρισε ο Μάικ στο αυτί της Άμπερ και εκείνη την στιγμή σαν να τον άκουγε ο Τζώρτζ έκανε έναν μορφασμό απέχθειας.

Η Άμπερ ωστόσο δεν πρόσεχε τίποτα από τα δύο καθώς ένιωθε την ανάσα του ζεστή στο λαιμό της, σχεδόν σαν φιλί, ή σαν να ετοιμαζόταν να την φιλήσει, και για μια ακόμα φορά συνειδητοποιούσε τι είχε χάσει για πάντα.

-Ο γερουσιαστής θα έρθει μαζί σας για να εκτιμήσει τις επιχειρησιακές δυνατότητες και ανάγκες των Μονάδων Αντιμετώπισης Καταστροφών.

-Να πάρει και να σηκώσει! είπε ο Μάικ.