Νυχτερινή Πένα

 Συνηθισμένη να πηγαινοέρχεται για βόλτες, ψώνια αλλά και κοινωνικές συναντήσεις και υποχρεώσεις, η Λούπε Μπέρεμ είχε δικό της οδηγό. Εξάλλου δεν ταίριαζε στο κοινωνικό της στάτους να οδηγεί η ίδια. Γι’ αυτό στο τιμόνι της μεγάλης γκρι μερσεντές δεν καθόταν η ίδια αλλά ένας μεγαλόσωμος άνδρας με το όνομα Μάρτιν. Τον είχαν στην υπηρεσία τους δύο χρόνια ως οδηγό αλλά μόνο τους τρεις τελευταίους μήνες είχε εκτιμήσει την παρουσία του μιας και τον είχε ρίξει στο κρεβάτι της.

Είχε ξεκινήσει σαν ένα παιχνίδι με μια από τις φίλες της μετά από μια συζήτηση για το αν μετρούσαν ακόμα ως γυναίκες. Θα έπρεπε να δοκιμάσουν αν μπορούσαν ακόμα να σαγηνεύσουν έναν άνδρα, κατά προτίμηση νεότερο. Η Λούπε είχε ρίξει τα δίκτυα της στον Μάρτιν και δεν είχε δυσκολευτεί να τον πείσει να πέσει στο κρεβάτι της. Αυτό που δεν περίμενε ήταν ότι θα αποδεικνυόταν τόσο ευχάριστη εμπειρία που θα ήθελε να την απολαύσει ξανά και ξανά. Είχε κάνει εραστή της τον Μάρτιν και τρεις μήνες τώρα είχε κάνει μαζί του πολλές φορές έρωτα, ούτε τις μισές δεν είχε με τον σύζυγό της.

Προτιμούσε για την δουλειά αυτή το σπα που πήγαινε, εκτός ότι της άρεσε να κάνει έρωτα μέσα στο ζεστό νερό, ήταν και απόλυτα διακριτικοί. Δεν είχαν μιλήσει ποτέ και πουθενά για τις προτιμήσεις και τις συνήθειες της.

Ο Μάρτιν πάρκαρε στο μεγάλο χώρο έξω από το κεντρικό κτίσμα του «Χοτ Λέηκ Σπα» και βγήκε για να ανοίξει την πόρτα για τη Λούπε. Εκείνη βγήκε με τον αέρα της κυρίας Μπέρεμ που κανένας δεν μπορούσε να της αρνηθεί κάτι και προχώρησε προς την πόρτα που άνοιξε αυτομάτως καθώς εκείνη πλησίαζε. Μετά από μια μικρή συζήτηση με την κοπέλα στην υποδοχή, πέρασε από την πόρτα για τα αποδυτήρια ενώ ο Μάρτιν πήγαινε να την περιμένει στο τζακούζι που θα απολάμβανε.

Εκείνη άλλαξε και πήγε με το μαγιό της στο τζακούζι. Η κοπέλα που ήταν υπεύθυνη εκεί την τακτοποίησε και την άφησε. Η Λούπε βυθίστηκε στο ζεστό νερό και αφέθηκε στην υπέροχη αίσθηση, χαλάρωσε κοιτώντας το όρος Γουάτ που υψωνόταν πάνω από το κεφάλι της καθώς το σπα βρισκόταν στην πλευρά του κοντά στην διάσημη θερμή λίμνη από την οποία εξάλλου ερχόταν και το νερό του τζακούζι.

-Έλα να μου κάνεις παρέα, Μάρτιν, είπε.

Ο οδηγός της γδύθηκε αμέσως και μπήκε στο τζακούζι όπου η Λούπε είχε ήδη βγάλει το μαγιό της. Ο Μάρτιν μπήκε μέσα και αγκάλιασε την πρόθυμη ερωμένη του. Το νερό του φάνηκε πιο ζεστό από ό,τι συνήθως αλλά απέρριψε την σκέψη σαν μια φευγαλέα εντύπωση. Έπιασε την Λούπε και την γύρισε με την πλάτη προς το μέρος του.

Με ένα γουργουρητό καινούριο νερό εκτινάχθηκε μέσα στο τζακούζι από τις υδρορροές που βρίσκονταν χαμηλά στον τοίχο. Αυτή την φορά όμως το νερό δεν ήταν απλά ζεστό, ήταν σε θερμοκρασία βρασμού. Βρήκε τον Μάρτιν κατευθείαν στα γεννητικά όργανα και τον έκανε να ουρλιάξει από μια αγωνία που όμοια της δεν είχε ξανανιώσει. Καθώς τα γεννητικά του όργανα διαλύονταν, ο πόνος έφτασε σε ένα κρεσέντο που δεν άντεξε και έχασε τις αισθήσεις του. Έπεσε μέσα στο νερό γονατιστός και έμεινε εκεί να βράζει μέσα στο φουσκαλιασμένο νερό.

Η Λούπε δέχθηκε το νερό στα πόδια, προσπάθησε να πιαστεί από κάπου καθώς τα ένιωσε να λυγίζουν από τον πόνο μα δεν τα κατάφερε. Έπεσε με τα μούτρα μέσα στο νερό. Ενώ το δέρμα του προσώπου της φουσκάλιαζε κατάπινε μια ποσότητα νερού που έκαψε τον λαιμό και το στομάχι της. Ο φρικτός πόνος την έκανε να σπαρταρήσει ως που γέμισαν νερό τα πνευμόνια της και πέθανε πνιγμένη.

Η κοπέλα που έτρεξε ακούγοντας το ουρλιαχτό του Μάρτιν έμεινε με ανοιχτό το στόμα βλέποντας τα δύο σώματα στο νερό βρασμένα κυριολεκτικά στο νερό. Ύστερα ούρλιαξε και εκείνη. Κανένας δεν έσπευσε σε βοήθειά της. Ένα κομμάτι φλεγόμενων υλικών που εκτόξευσε το ηφαίστειο χτύπησε τη δεξαμενή αερίου που τροφοδοτούσε το σύστημα θέρμανσης και την ανατίναξε μετατρέποντας ολόκληρο το σπα σε μια φλεγόμενη κόλαση.

 

Ο Τζώρτζ κοιτούσε έξω τον δρόμο καθώς το χάμβι τον διέσχιζε όσο πιο γρήγορα ήταν δυνατόν. Μετά από χρόνια σε πεδία μαχών και μετά σε διασωστικές αποστολές, είχε μάθει να εκτιμά γρήγορα και με ακρίβεια τις αδυναμίες και τα τρωτά σημεία κάθε είδους υποδομών. Το οδικό δίκτυο της Ντομίνικα για μια προηγμένη χώρα θα ήταν απαράδεκτο, εδώ όμως έκανε την δουλειά του και ήταν φτιαγμένο για να αντέχει το κλίμα και τα στοιχεία της φύσης. Το τρωτό του σημείο ήταν ότι υπήρχαν πολλές γέφυρες, εξαιτίας του έντονου ανάγλυφου, που η έξαρση της δραστηριότητας του ηφαιστείου θα μπορούσε να γκρεμίσει με σεισμική δόνηση ή απευθείας χτύπημα και να κόψει το οδικό δίκτυο και την δυνατότητα εκκένωσης.

-Πολλές γέφυρες, είπε, σε πολλά φαράγγια. Δεν είναι καλό αυτό.

-Και χωρίς δευτερεύοντες δρόμους ή παρακαμπτήριους, σχολίασε ο Μάικ.

-Ελπίζω ότι δε θα πάθουν τίποτα οι δρόμοι.

-Τι λέει η πρόβλεψη του καιρού; ρώτησε η Άμπερ.

Ο Μάικ πήρε από το ταμπλό των οργάνων του αυτοκινήτου τον ασύρματο.

-Μαρκ, είπε, έχουμε νεότερα;

Η απάντηση του Τζενκς ήρθε καθαρή σαν να ήταν μαζί τους στο αυτοκίνητο και όχι χιλιόμετρα μακριά.

-Έχουμε προειδοποίηση για επιδείνωση του καιρού, κυρίως με βροχή, θα έχει και αέρα αλλά όχι σοβαρά πράγματα.

-Εντάξει, ενημέρωσέ μας αν αλλάξει κάτι.

-Και να προσέχεις το αεροπλάνο, είπε ο Μάικ.

Άκουσαν τον Τζενκς να γελάει.

-Εσύ να θυμάσαι αυτό που σου είπα, ήταν η απάντηση.

-Θα σε τακτοποιήσω όταν επιστρέψουμε!

-Με μεγάλη ελαφρότητα αντιμετωπίζετε την κατάσταση, είπε δηκτικά ο γερουσιαστής.

-Λέγεται αδάμαστο πνεύμα, είπε ο Τζώρτζ, και είναι καλό για κάθε επιχείρηση υψηλής επικινδυνότητας. Εκείνος που περιμένει ότι θα πεθάνει θα βρει κάποιον τρόπο να το κάνει πραγματικότητα.

-Φτάσαμε, είπε ο Μάικ.

Κοίταξαν μπροστά στο σημείο που ο δρόμος άνοιγε σε ένα είδος πλατείας. Γύρω υπήρχαν κάποια κτίσματα, κυρίως βασικές υπηρεσίες και μαγαζιά αλλά και κάποιες κρατικές εγκαταστάσεις. Ο Μάικ έδειξε ένα κτίριο στο οποίο κυμάτιζε η κατά κύριο λόγο πράσινη σημαία της Ντομίνικα με τον παπαγάλο στη μέση.

-Αυτό πρέπει να είναι το κοινοτικό γραφείο.

Σταμάτησαν με το χάμβι μπροστά από το κτίσμα και ο Τζώρτζ κατέβηκε από το όχημα ακολουθούμενος από τον Μάικ. Εκείνος του έδειξε μια πινακίδα:

Κοινοπολιτεία της Ντομίνικα

Ενορία Αγίου Πατρικίου

Κοινότητα της Μποέτικα.

Ένας άνδρας βγήκε σχεδόν αμέσως ακολουθούμενος από μια ομάδα βοηθών και γραμματέων.

-Είμαι ο Λουί Φαραζόν, είπε, είμαι ευγνώμων που ήρθατε για βοήθεια.

-Ποια είναι τα σχέδιά σας για την κατάσταση;

-Η περιοχή μας είναι αραιοκατοικημένη και δεν είναι εύκολη η επικοινωνία έτσι ξεκινήσαμε από το να ενημερώσουμε τον κόσμο ότι πρέπει να είναι έτοιμοι για μετακίνηση.

-Ωραία, είναι μια σωστή κίνηση. Μπορούμε να δούμε ένα χάρτη της περιοχής;

Ο πρόεδρος κούνησε καταφατικά το κεφάλι του και τους ένευσε να τον ακολουθήσουν. Άνοιξε μια πόρτα που έφερε την επίσημη πινακίδα και βρέθηκαν σε ένα χολ με δύο πόρτες. Τους οδήγησε σε εκείνη που ήταν δεξιά και βρέθηκαν σε ένα μικρό περιποιημένο γραφείο. Ο Φαραζόν πλησίασε τον μεγάλο χάρτη που ήταν απλωμένος πάνω σε ένα σπαστό τραπέζι. Τον ακολούθησαν και στάθηκαν γύρω από τον χάρτη.

-Τους καλέσαμε να περιμένουν στα σπίτια τους και να είναι έτοιμοι για μετακίνηση εδώ ή στην ιεραποστολή του αγίου Φραγκίσκου που είναι πάνω στον δρόμο και υπάρχει χώρος για να επιβιβάσουμε ταυτόχρονα πολλούς σε οχήματα.

-Πολύ καλή σκέψη, είπε ο Τζώρτζ. Ξεκινήστε να τους πείτε να συγκεντρωθούν. Ως που να γίνει αυτό θα δούμε πόσα οχήματα έχουμε στην διάθεσή μας.

Ο Φαραζόν σήκωσε ένα τηλέφωνο που βρισκόταν παραδίπλα στερεωμένο στον τοίχο και είπε κάτι στην τοπική Κρεόλικη διάλεκτο. Άφησε το ακουστικό και στράφηκε στον Τζώρτζ.

-Πάμε να δούμε για τα μεταφορικά μέσα.

Βγήκαν και πάλι στην πλατεία και ακολούθησαν τον τοπικό άρχοντα στο στενό στο πλάι του κοινοτικού γραφείο και πέρα από αυτό σε μια αλάνα όπου βρίσκονταν παρκαρισμένα πέντε μικρά τουριστικά λεωφορεία.

-Είναι σε καλή κατάσταση, είπε ο Φαραζόν, βλέποντας τον Τζώρτζ να τα κοιτάζει εξεταστικά.

-Πολύ καλά, είπε εκείνος. Πείτε να τα φέρουν μπροστά.

-Χμμ… Εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα.

-Τι πρόβλημα; ρώτησε ο Τζώρτζ ενώ κοιτούσε το όρος Γουάτ που ήταν στεφανωμένο από μαύρα σύννεφα, τόσο στάχτης όσο και καταιγίδας.

-Δεν έχουμε οδηγούς για όλα, μόνο για δύο από αυτά.

-Εντάξει, αυτό δεν είναι πρόβλημα, έχουμε άτομα που μπορούν να το χειριστούν αυτό.

Επέστρεψαν μπροστά και ο Τζώρτζ έδωσε οδηγίες σε μερικούς από τους άνδρες του να αναλάβουν τα λεωφορεία. Μετά έδειξε ακριβώς απέναντι από το κοινοτικό γραφείο έναν χώρο που μαζεύονταν αρκετοί άνθρωποι.

-Αυτό τι είναι;

-Το τοπικό μας ιατρείο, είπε ο Φαραζόν. Είναι ήδη υπέρ πλήρες και έρχονται και άλλοι για να δουν για τους δικούς τους ανθρώπους.

-Έγινε κάποιο ατύχημα; ρώτησε η Άμπερ.

-Είχαμε τις πρώτες απώλειες από το ηφαίστειο, κατέστρεψε ένα σπα στις πλαγιές του. Ευτυχώς δεν είχε πολύ κόσμο αλλά έχουμε νεκρούς και τραυματίες.

Ο Τζώρτζ ένευσε και φώναξε την Αμάντα.

-Πες στον Νίκολας να δει αν μπορεί να βοηθήσει με τους τραυματίες και να δει σε ποια κατάσταση βρίσκονται για μεταφορά.

Η Αμάντα έσπευσε να κάνει αυτό που της είπε και ο Τζώρτζ στράφηκε πάλι στον Φαραζόν.

-Πού θα μπορούσαμε να στήσουμε ένα αρχηγείο για να συντονίζουμε τις κινήσεις μας;

-Καλύτερα στην ιεραποστολή, είναι σε σημείο που κάνει για την επιβίβαση και αρκετά ψηλά για να διευκολύνονται οι επικοινωνίες.

-Ωραία, Μάικ, θα πάτε εκεί πέρα και θα στήσετε ένα κέντρο επιχειρήσεων. Θα έρθω και εγώ αφού βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά εδώ.

-Έγινε, είπε ο πιλότος και προχώρησε προς ένα άλλο χάμβι, στο οποίο ήταν καθισμένος στο καπό ο Ρόμπερτ και κοιτούσε το ηφαίστειο.

-Εσύ το οδηγείς αυτό; ρώτησε ο Μάικ.

-Ναι, γιατί; Πάμε κάπου;

-Ναι, στην ιεραποστολή να στήσουμε ένα μικρό κέντρο επιχειρήσεων.

Ο Ρόμπερτ σηκώθηκε και πήγε στην πόρτα από την πλευρά του οδηγού. την άνοιξε και κοντοστάθηκε κοιτώντας άλλη μια φορά το όρος Γουάτ.

-Ξέρεις κάτι; Έχω ξαναβρεθεί κοντά σε ηφαίστειο ακόμα μια φορά όταν ήμουν ακόμα στην πυροσβεστική. Από την πείρα μου από εκείνη τη φορά σου λέω ότι όπου να’ ναι τούτο δω θα αρχίσει να ξερνάει λάβα.

Πήρε τη θέση του και έβαλε μπρος ενώ ο Μάικ καθόταν δίπλα του και έδινε μερικές εντολές από τον ασύρματο.

-Ήδη προκάλεσε τους πρώτους θανάτους απ’ ό,τι μας είπαν, ενημέρωσε τον Ρόμπερτ αφού είχε τελειώσει με τον ασύρματο.

 

Ο Χάρι Μπέρεμ μελετούσε τον ισολογισμό των δέκα μηνών του χρόνου και έκανε συγκρίσεις με τις περσινές αποδόσεις. Χαμογέλασε ικανοποιημένος, είχαν περάσει το αντίστοιχο διάστημα του προηγουμένου έτους κατά 26,45% που ήταν ένας πραγματικός θρίαμβος και ακόμα περισσότερο τον ευχαριστούσε ότι τα κέρδη του δεκάμηνου αυτού ξεπερνούσαν τα κέρδη ολόκληρης της προηγούμενης χρονιάς. Και αν σε αυτήν την περίπτωση η διαφορά ήταν οριακή αυτό δεν ήταν πρόβλημα γιατί είχαν σίγουρα καλύψει όλο το ετήσιο κόστος λειτουργίας, από μισθούς και πρώτες ύλες μέχρι δασμούς και φόρους, και όλες οι εισπράξεις των τελευταίων μηνών θα ήταν καθαρό κέρδος.

Δεν θα μπορούσε να είχε γίνει καλύτερα και ένα τελικό αποτέλεσμα με 9% περισσότερα κέρδη από το προηγούμενο έτος ήταν ονειρικό κλείσιμο για την χρονιά.

Την ευεξία του ήρθε να χαλάσει ένα τηλεφώνημα από τον επιστάτη του στις φυτείες. Η γραμματέας του ήξερε ότι έπρεπε να του περνάει αμέσως κάθε τηλεφώνημα από εκεί για να είναι πάντα ενήμερος για την κατάσταση. Το σημερινό όμως τηλεφώνημα ήταν από αυτά που δεν τον ευχαριστούσαν καθόλου. Οι εργάτες είχαν ζητήσει να επιστρέψουν σπίτια τους και να ετοιμαστούν για την εκκένωση της περιοχής.

Έπρεπε να πάει εκεί και να διευθετήσει το θέμα μια και καλή. Σήκωσε το τηλέφωνο και κάλεσε έναν εσωτερικό αριθμό.

-Ελάτε εδώ με τον Τζον, είπε.

 

Η Ρόουζ κοίταξε τον συννεφιασμένο ουρανό, ο ήλιος είχε κρυφθεί τελείως, από τη μια τα σύννεφα της βροχής και από την άλλη ο καπνός του ηφαιστείου είχαν αλλάξει τελείως τον καιρό και έμοιαζε σαν να σουρούπωνε κιόλας.

Μετά τον σεισμό είχε βοηθήσει την αδερφή Μονίκ να καθησυχάσει τα παιδιά και να τα κρατήσει απασχολημένα. Στην συνέχεια τα είχαν πάει για φαγητό και τότε είχε συνειδητοποιήσει ότι είχε περάσει η ώρα και ότι θα έπρεπε να επιστρέψει στο σπίτι της.

Τηλεφώνησε στο σπίτι αλλά η καμαριέρα που το σήκωσε της είπε ότι κανένας από την οικογένεια δεν βρισκόταν εκεί. Αυτό σήμαινε ότι κανένας δεν είχε ανησυχήσει με την απουσία της αλλά ταυτόχρονα και ότι δεν είχε τρόπο να φύγει αφού δεν υπήρχε αυτοκίνητο να πάει να την πάρει.

Παρέμεινε με την Μονίκ και κάθισε κοντά στην νεαρή μοναχή όταν εκείνη ανέλαβε να επιβλέπει τα παιδιά στον κήπο, στην πλευρά που βρισκόταν ένα μικρό στέγαστρο, όσο οι υπόλοιπες μοναχές θα ετοίμαζαν τα πράγματα που θα έπαιρναν μαζί σε περίπτωση μιας εκκένωσης, κυρίως ρούχα και σκεπάσματα και ό,τι είχαν από τρόφιμα.

Δεν μπόρεσαν να μείνουν στον κήπο με τον καιρό να χαλάει όλο και πιο πολύ και έτσι επέστρεψαν στον κοιτώνα των παιδιών που ήταν πιο ζεστά και δεν έμπαινε βροχή. Τα παιδιά κάθισαν στα κρεβάτια τους και εκείνη βολεύτηκε σε μια καρέκλα ενώ η Μονίκ κάθισε στο περβάζι του παραθύρου. Η μοναχή ξεκίνησε να τους διηγείται μια ιστορία.

 

-Νυχτώνει, είπε η Βίνα με μισόκλειστα μάτια.

Δεν ήθελε να αφήσει την ζεστή αγκαλιά του αγαπημένου της αλλά ήξερε ότι θα έπρεπε να επιστρέψει σπίτι. Γιατί είχε έρθει η νύχτα τόσο γρήγορα; Εκείνος σηκώθηκε από το κρεβάτι και προχώρησε στην πόρτα. Την άνοιξε και κοίταξε έξω. Η Βίνα ανατρίχιασε καθώς το νοτισμένο αεράκι ήρθε να χαϊδέψει το γυμνό σώμα της.

-Δεν είναι νύχτα, είπε ο Νίκολας. Ούτε καν μεσημέρι, είναι η συννεφιά και ο καπνός από το βουνό. Αυτό φταίει μάλλον και για τον σεισμό.

Έκλεισε την πόρτα και επέστρεψε κοντά στην Βίνα. Κάθισε στο κρεβάτι και εκείνη μετακινήθηκε να ξαπλώσει στα πόδια του. Άνοιξε τα μάτια της και τον κοίταξε.

-Μακάρι να μπορούσαμε να μείνουμε σε αυτή την στιγμή για πάντα.

Ο Νίκολας έσκυψε και την φίλησε απαλά.

-Θες να περάσουμε την νύχτα μας μαζί;

-Εδώ; Πώς; Γίνεται;

-Θα πω ότι θα μείνω σε ένα φίλο, εσύ μπορείς να μείνεις;

-Ναι, είπε η Βίνα, οι δικοί μου είναι για ψάρεμα, δεν θα επιστρέψουν πριν από αύριο το πρωί.

-Κανονίστηκε τότε.

Την φίλησε πάλι και εκείνη το ανταπέδωσε πριν ανακαθίσει για να τον αγκαλιάσει. Εκείνος την πήρε στην αγκαλιά του και την κράτησε.

Μια βροντή δόνησε την καλύβα και η κοπέλα τινάχτηκε. Ο Νίκολας την έσφιξε πάνω του.

-Δεν ήταν τίποτα, απλά μια βροντή, μη φοβάσαι.

-Μαζί σου δεν φοβάμαι τίποτα, είπε η Βίνα και τον φίλησε.

 

Ο Ρόμπερτ σταμάτησε το χάμβι μπροστά στην πόρτα της ιεραποστολής και έσβησε την μηχανή. Ο Μάικ κοίταξε την πόρτα με τους άσπρους σοβατισμένους παραστάτες και τον απλό τοίχο και μετά άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου να βγει.

-Μου θυμίζει το Άλαμο, είπε ο Ρόμπερτ.

-Ας ελπίσουμε ότι δεν θα έχουμε την ίδια τύχη, σχολίασε ο Μάικ, έλα πάμε να δούμε πού θα μπορούσαμε να εγκατασταθούμε.

Πλησίασαν την πόρτα αλλά δεν πρόλαβαν να χτυπήσουν καθώς μια φωνή τούς σταμάτησε:

-Σμηναγέ Κάμπελ;

Ο Μάικ στράφηκε και είδε ένα παμπάλαιο ντεσεβό παρκαρισμένο δίπλα στο δικό τους όχημα. Στο τιμόνι καθόταν ένας γηραιός άνδρας με κολάρο κληρικού ενώ από την θέση του συνοδηγού είχε βγει μια νέα γυναίκα και κατευθυνόταν με γρήγορα βήματα προς το μέρος του. Του πήρε μια στιγμή να την θυμηθεί.

-Μαρί Αλέν, είπε και έτεινε το χέρι στην γυναίκα που τον έφτανε.

Η Μαρί Αλέν το έσφιξε γερά ενώ ρωτούσε:

-Πώς βρέθηκες εδώ; Είσαι το τελευταίο άτομο που θα περίμενα να δω.

-Είμαι με την αποστολή βοήθειας, δεν υπηρετώ πια στην RAF.

-Γιατί;

-Τραυματίστηκα σε αποστολή και αποστρατεύτηκα.

-Απίστευτο, και πάλι βρέθηκες στα μέρη μας.

-Ναι, είπαμε να ετοιμάσουμε ένα αρχηγείο εδώ πάνω για να συντονίσουμε την εκκένωση.

-Θα γίνει εκκένωση; ρώτησε η γιατρός.

-Ναι, δεν το ξέρατε;

-Ο Μπέρεμ δεν το επιτρέπει και όσο η κυβέρνηση δεν το είχε διατάξει, δεν θα έκανε πίσω.

-Η κυβέρνηση προφανώς δεν το είπε ως που να μπορεί να το πραγματοποιήσει, σχολίασε ο Μάικ, αλλά τώρα τέθηκαν όλα σε κίνηση.

-Αυτό είναι το καλύτερο νέο, αναφώνησε η Μαρί Αλέν και αυθόρμητα αγκάλιασε τον Μάικ και τον φίλησε και στα δύο μάγουλα. Μετά συνειδητοποιώντας τι έκανε τραβήχτηκε και κοίταξε αμήχανη τον Μάικ που ήταν το ίδιο ξαφνιασμένος και αμήχανος. Από την δύσκολη θέση τους έβγαλε ο Ρόμπερτ που ξερόβηξε.

-Α, ναι, έκανε ο Μάικ. Μαρί, να σου συστήσω τον Ρόμπερτ Γκράχαμ, μέλος της ομάδας μας. Ρόμπερτ, η Μαρί είναι γιατρός.

Η Μαρί έδωσε το χέρι της στον Ρόμπερτ που το έσφιξε πρόθυμα.

-Λοιπόν; είπε ο Ρόμπερτ, θα στήσουμε αυτό το αρχηγείο;

-Ναι, βέβαια, είπε η Μαρί, μόνο μια στιγμή να πω στον πατέρα Αλβίτο τα καλά νέα.

Η Μαρί έτρεξε πίσω στον ιερέα και ο Ρόμπερτ σχολίασε.

-Ωραία γυναίκα, και εγώ μπορεί να είμαι παντρεμένος αλλά εσύ είσαι ελεύθερος και μάλλον σε γουστάρει. Εκτός και αν έχετε ήδη… Την άλλη φορά που ήσουν εδώ.

-Όχι, τίποτα τέτοιο, είπε ο Μάικ. Ήμουν εδώ για δουλειά.

Ο Ρόμπερτ ύψωσε τα μάτια στον ουρανό.

-Είσαι απελπισία, το ξέρεις;