Νυχτερινή Πένα

Είναι το όνειρο κάθε συγγραφέα και φυσικά και το δικό μου. Μιλώντας για εκδόσεις εννοούμε την έντυπη έκδοση αν και στην σύγχρονη εποχή των υπολογιστών και του διαδικτύου είναι το ίδιο διαδεδομένες και οι ψηφιακές εκδόσεις. Από αυτές τις τελευταίες έχω να επιδείξω και εγώ κάποιες.

Εκτός από τα βιβλία που έχω ανεβάσει εδώ και μπορεί ο καθένας να διαβάσει on line ή να τα κατεβάσει και να τα διαβάσει με την ησυχία του (και βρίσκονται στα δεξιά στην ενότητα βιβλία), έχω και πέντε βιβλία με επίσημη έκδοση στην πλατφόρμα Draft2digital.

Ποια είναι αυτά τα τέσσερα βιβλία;

Τα τέσσερα πρώτα των Χρονικών της Έρεμορ:

Οι Ιππότες του Όρκου

Το Δάκρυ του Ουρανού

Ο Θυρεός του Λέοντος

Η Αέναος Φλόγα

Και ένα δράσης:

Επιχείρηση Ιωνία, το οποίο έχει εκδοθεί και στα Αγγλικά.

Φυσικά και δεν θα σταματήσω εδώ, έχω σχέδια για επόμενες εκδόσεις, από το να συμπληρώσω τα Χρονικά, ή να τα επανεκδώσω πρώτα ανά δύο όπως ήταν αρχικά γραμμένα, και την έκδοση της συνέχειας της Επιχείρησης Ιωνία στα Ελληνικά και τα Αγγλικά, ως καινούρια έργα. Τρίτο βιβλίο στην σειρά δράσης αλλά και μια νέα σειρά στην Έρεμορ. Εσείς που επίσης γράφετε τι έχετε κάνει από εκδόσεις, και τι θέλετε να κάνετε; 

Είπαμε, μου αρέσουν τα βιβλία και όταν δεν τα γράφω τα διαβάζω. Μου αρέσει να με συναρπάζουν και να με ταξιδεύουν στις ιστορίες τους, να αγωνιώ με τους ήρωές τους, να μισώ τους κακούς τους, να βλέπω νέα μέρη ή νέους κόσμους. Να έχω την εμπειρία αντικειμένων και καταστάσεων που στην πραγματικότητα είναι αδύνατον να αποκτήσω.

Πρόσφατα κάποιος μου είπε ότι απλά διαβάζει για να περάσει η ώρα και ότι κάνοντάς το αυτό το μυαλό του δεν σχηματίζει εικόνες από αυτό που διαβάζει, δεν εμβαθύνει στο βιβλίο. Χάνει τόσα πολλά με αυτόν τον τρόπο! Η μαγεία του βιβλίου έγκειται ακριβώς σε αυτό, ελευθερώνει την φαντασία, κάνει το μυαλό να ταξιδεύει, να σκέφτεται, το κάνει πιο δημιουργικό και εύστροφο. Και βέβαια είναι αυτονόητα τα πρακτικά οφέλη στον πλουτισμό της γλώσσας που χρησιμοποιεί κάποιος και στον τρόπο που το κάνει αυτό.

Εσείς ποια σχέση έχετε με τα βιβλία και το διάβασμα;    

Τελείωσα με μια ερώτηση την προηγούμενη ανάρτηση. Και εδώ είναι η απάντηση, όχι ότι δεν το περιμένατε.

Η μεγαλύτερή μου απόλαυση είναι το γράψιμο. Για’ μένα δεν είναι απλά ένα χόμπι, είναι τρόπος ζωής. Τι σημαίνει αυτό; Μια σειρά από πράγματα. Όσο και να μου αρέσει η δουλειά μου και να δουλεύω πολλές ώρες αφήνω πάντα λίγο χρόνο να γράψω, έστω και λίγο. Όπως λέει και ο Οβίδιος ούτε μια μέρα χωρίς στίχο. Γραμμή στην περίπτωσή μου αλλά το καταλάβατε το νόημα.

Δεν ασχολούμαι με κοινωνικές υποχρεώσεις, κρατώ μόνο τις επαφές που είναι σημαντικές για μένα και τους ανθρώπους που αγαπώ, δεν σπαταλώ το χρόνο μου σε πάρτι ή εξόδους άνευ νοήματος.

Αξιοποιώ και αξιολογώ πολλές δραστηριότητες και εκφάνσεις της ζωής με συγγραφικό κριτήριο, με ενδιαφέρει αυτό το μέρος; Μπορεί αυτή η πληροφορία να μου φανεί χρήσιμη; Και αναλόγως πράττω, μπορεί να πάω σε μια εκδήλωση γιατί θα αποκομίσω κάτι χρήσιμο ή σε ένα ταξίδι γιατί θα δω κάτι που θα χρησιμοποιήσω σε ένα μυθιστόρημα.

Έτσι περιστρέφονται όλα γύρω από την συγγραφή και τη δημιουργία. Και δε νομίζω ότι βγήκα χαμένος, τίποτα δε συγκρίνεται με την αίσθηση αυτή της καινούριας αγεωγράφητης χώρας που είναι η νέα ιδέα που ξεκινάει η υλοποίηση της και με τίποτα δεν θα αλλάξω αυτή την απόλαυση. Ούτε την εξίσου μεγάλη ικανοποίηση να τη βλέπεις να παίρνει σάρκα και οστά λέξη με τη λέξη, σελίδα με σελίδα.

Τα βιβλία είναι για εμένα ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα στον κόσμο. Όχι μόνο για τους γνωστούς και προφανείς λόγους που όλοι ξέρουν και μπορούν να φανταστούν αλλά γιατί για εμένα αποτελούν συνιστώσα στις μεγαλύτερές μου απολαύσεις, τη συγγραφή και το διάβασμα. Το να γράφω βιβλία είναι η μεγαλύτερή μου απόλαυση, το γιατί το έχω εξηγήσει πολλές φορές.

Το να διαβάζω βιβλία είναι η απόλαυση που έρχεται δεύτερη ακριβώς μετά τη συγγραφή. Το γιατί είναι πολύ απλό, όπως μου αρέσει να λέω ιστορίες μου αρέσει να ταξιδεύω με ιστορίες που έχουν γράψει άλλοι. Γι’ αυτό και μοιράζομαι τα βιβλία που διαβάζω εδώ με όλους που με διαβάζουν προτείνοντάς τα για να τα διαβάσουν κι άλλοι ενώ τα βιβλία αυτά καθαυτά τα χαρίζω και σε άλλους για να τα διαβάσουν (εγώ δεν διαβάζω ποτέ δεύτερη φορά καθώς τα θυμάμαι, εκτός από τα πολύ αγαπημένα).

Α και για την περίπτωση που κάποιος απορεί τι απολαμβάνω μετά τα βιβλία να πω ότι είναι κάτι διαφορετικό, εμφανίζεται πολλές φορές σε ιστορίες μου και θα το βρούμε λίγο πιο κάτω στην αλφάβητο. Το επόμενο γράμμα είναι το Γ και όλοι ξέρουμε τι αρχίζει με το γράμμα αυτό έτσι;

Ο επιθεωρητής Ουάσιγκτον Πόουπ και η ευφυής αλλά κοινωνικά αδέξια συνεργάτης του Ματίλντα «Τίλι» Μπραντσο αντιμετωπίζουν ένα αλλόκοτο έγκλημα. Ποιο έχει αφήσει κομμένα δάκτυλα από τρία διαφορετικά άτομα στα πλέον απίθανα σημεία και γιατί; Ζουν αυτά τα άτομα; Σύντομα ανακαλύπτουν την απάντηση στο τελευταίο ερώτημα. Όχι. Αλλά ποιος τα σκότωσε; Και γιατί; Τι τα συνδέει; Είναι τρία άτομα τελείως διαφορετικά και άσχετα μεταξύ τους. Και μήπως υπάρχει κάποιος μεγαλύτερο σχέδιο από πίσω; Ποιο θα είναι το επόμενο θύμα;

Ένα πολύ καλό αστυνομικό με γρήγορο ρυθμό, κρατά την αγωνία και με δύο συνεργάτες που είναι απολαυστικοί και απόλυτα συμπαθείς.

Κυριακή 5 Νοεμβρίου 1989, εκείνο το βράδυ όλοι είναι καθηλωμένοι στους τηλεοπτικούς δέκτες ακούγοντας με προσοχή τα αποτελέσματα που έρχονται από όλη την Ελλάδα προσπαθώντας να μαντέψουν προς τα που θα κλίνει η πλάστιγγα. Η Νέα Δημοκρατία κερδίζει αλλά θα είναι η νίκη της τέτοια που να μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση; Ή θα πρέπει να συγκυβερνήσει με κάποιο άλλο κόμμα όπως είχε κάνει μέχρι εκείνο το σημείο από τον Ιούνιο.

Μέσα σε όλους αυτούς ένα αγόρι καθισμένο στο κρεβάτι του δεν είχε καμία έγνοια για την πολιτική πέρα από όση χρειαζόταν στο πρώτο του μυθιστόρημα που είχε να κάνει με πολιτικές δολοφονίες και διαδοχή στην εξουσία. Ξεκίνησε εκείνο το βράδυ κιόλας να γράφει.

Τριάντα έξι χρόνια πέρασαν, το αγόρι έγινε άνδρας, και δεν έπαψε να γράφει: περιπέτειες, κατασκοπεία, επιστημονική φαντασία, πολεμικές περιπέτειες, δράσης και φαντασίας, με τα δύο τελευταία να είναι τα αγαπημένα του.

Έτσι έφτασα ως εδώ και ελπίζω σε ακόμα τόσα χρόνια με γράψιμο.

Αυτή την ερώτηση δεν την έκανα εγώ, προέκυψε σε μια συζήτηση πρόσφατα. Μια συζήτηση μάλιστα στην οποία εγώ ήμουν λίγο πολύ ακροατής. Πρέπει να πω ότι δεν είναι κάτι στο οποίο είχα αφιερώσει ποτέ ιδιαίτερη σκέψη, ίσως γιατί πάντα μου άρεσε όπως είχα διαμορφώσει την ζωή μου. Εργάστηκα πάντα σε δουλειά που ήθελα δεν έζησα σε συνθήκες που δεν ήθελα, παρά μόνο σε λίγες περιπτώσεις και αυτές ήταν κυρίως ασθένειες. Επίσης πρέπει να πω ότι δεν έχω ιδιαίτερη κλίση στην φιλοσοφία και μην περιμένετε κάποια φιλοσοφική ανάλυση ή μεγάλη σοφία.

Η απάντηση είναι απλή τώρα που το σκέφτομαι. Αυτό που κάνει τη ζωή μου άξια να τη ζω και να την απολαμβάνω είναι αυτά τα πράγματα που περιμένω την ώρα να ασχοληθώ μετά από μια κουραστική μέρα, με το γράψιμο και το διάβασμα, με μια καλή παρτίδα σκάκι και λίγη μουσική.

Τίποτα δεν θα με ξεκουράσει περισσότερο μετά από μια κοπιαστική μέρα από το καθίσω να γράψω με τη συνοδεία λίγης μουσικής και με μια κούπα ζεστή σοκολάτα, ή χυμό το καλοκαίρι. Ένα βραδάκι είναι ευχάριστο και ιδανικό με μια καλή παρτίδα σκάκι και ένα βιβλίο.

Απλά πράγματα που με κρατούν ευτυχισμένο και κάνουν τη ζωή μου να αξίζει.

Τα πιο πολλά ιστολόγια είναι πολυθεματικά αντικατοπτρίζοντας τις σκέψεις και τις προτιμήσεις των δημιουργών τους. Κάποια είναι γραμμένα σαν ημερολόγια, κάποια είναι ένας βωμός ναρκισσισμού όπου λατρεύεται το εγώ (ναι έχω δει και ιστολόγιο που το δήλωνε καθαρά: θέμα του ιστολογίου είμαι εγώ και σε όποιον αρέσει, η αποθέωση της εγωπάθειας) και τέλος κάποια είναι και καθαρά λογοτεχνικά, ευτυχώς γιατί είναι πολύ ευχάριστο να βρίσκεις τέτοια.

Για ένα τέτοιο ιστολόγιο θα μιλήσουμε σήμερα. Είναι ένα ιστολόγιο καθαρά λογοτεχνικό το οποίο περιέχει πολλά μικρά κείμενα. Ο τίτλος του είναι 123 λέξεις και σαν να είναι ένας μέσος όρος (δεν μέτρησα να δω πόσες λέξεις είναι) τα κείμενά του είναι μικρά. Άλλα είναι εύθυμα, άλλα γλυκόπικρα, μερικά πραγματικά τραγικά, συνθέτουν έναν καμβά της ζωής με πολυάριθμες εικόνες. Για 123 λέξεις και πολλά κείμενα δεν έχετε παρά να πάτε εδώ: https://ekatonikosiefta.wordpress.com/

    Χειμώνας του 1940. Ο Ελληνικός στρατός μάχεται με γενναιότητα να νικήσει τους Ιταλούς. Αλλά μαζί με τον ηρωισμό ο στρατός έχει και την γραφειοκρατία, ό,τι αντικείμενο έχει από το στρατό ο κάθε ένας το έχει χρεωθεί και πρέπει να δώσει λόγο γι’ αυτό. Σε έναν βομβαρδισμό, οι Ιταλοί ήταν περιβόητα άστοχοι στους αεροπορικούς βομβαρδισμούς, χτυπιέται και πέφτει σε μια χαράδρας ένας γάιδαρος που μεταφέρει εφόδια. Η μονάδα που τον έχασε πρέπει να το αναφέρει και συντάσσει έναν κατάλογο με το τι χάθηκε μαζί με το υποζύγιο. Ευκαιρία βέβαια να ξεχρεωθούν και ό,τι άλλο έχουν χάσει, κουβέρτα, κράνος, χλαίνη, θήκη για πυρομαχικά και πάει λέγοντας. Στο τέλος στέλνουν τον κατάλογο με τα απολεσθέντα είδη στην διοίκηση και έρχεται η απάντηση:

-Διευκρινίσατε, απωλέσατε όνον ή συρμόν;

Χωρίς να χάσουν χρόνο δηλώνουν:

-Όνον σύροντα συρμόν!

Ρώμη 1944. Οι σύμμαχοι πλησιάζουν πλέον την Ρώμη παρά την αντίσταση των Γερμανικών δυνάμεων. Στην αιώνια πόλη, ο άρτι αφιχθείς αστυνόμος Σάντρο Γκουίντι αναλαμβάνει να εξιχνιάσει το φόνο μιας γυναίκας που εργαζόταν στη Γερμανική διοίκηση με την συνεργασία του Μάρτιν Μπόρα, ενός ταγματάρχη της Βέρμαχτ και βετεράνο του ανατολικού μετώπου με τον οποίο γνωρίζεται από πιο παλιά.

Ένα χλιαρό αστυνομικό που σε πολλά σημεία κάνει κοιλιά. Σαν ιστορικό μυθιστόρημα στέκεται καλύτερα και οι λάτρεις του είδους θα το ευχαριστηθούν περισσότερο.