Νυχτερινή Πένα

Η οικογένεια Γκάρντνερ είναι μια φυσιολογική οικογένεια με τα προβλήματα και τις ανησυχίες που έχουν λίγο πολύ όλες οι οικογένειες. Όταν προσλαμβάνουν τον καθηγητή Τζούλιαν Σόγιερ για να βοηθήσει στα μαθήματα τον γιο τους, τον Μπράντον, φαίνεται σαν μάνα εξ ουρανού. Όχι μόνο βελτιώνει τις επιδόσεις του Μπράντον αλλά βοηθάει και με επαγγελματικές και άλλες δυσκολίες.

Αυτό που δεν ξέρουν είναι ότι ο Τζούλιαν είναι παρανοϊκός και εκείνοι τα πειραματόζωά του για μια ανθρώπινη μελέτη στη χειραγώγηση και την καταστροφή. Γι’ αυτόν ο Σκοτ Γκάρντνερ είναι ένας αποτυχημένος, η Λίντα μια ανικανοποίητη γυναίκα, ο Μπράντον ένας ηλίθιος και η εντεκάχρονη Ρούμπι, μεγάλη φαν του Σέρλοκ Χολμς, ένα τίποτα. Και αυτή η τελευταία λάθος εκτίμηση είναι ίσως η μόνη τους ελπίδα να βγουν ζωντανοί.

Ένα μυθιστόρημα που κρατάει το ενδιαφέρον, κάνει τον αναγνώστη να μπει  μέσα στην καθημερινή ζωή της οικογένειας με απλές λεπτομέρειες από αυτές και ζωντανές περιγραφές. Κρατάει επίσης την αγωνία καθώς βλέπουμε τις μεθοδεύσεις του Τζούλιαν ενώ τα θύματά του δεν υποψιάζονται τίποτα. Είναι ένα βιβλίο που προτείνω ανεπιφύλακτα. 

Για την ακρίβεια σαν άνθρωπος από μια άλλη εποχή. Το συνειδητοποίησα πολύ στο αεροπλάνο. Όταν γράφω δεν μπορώ να φοράω ρολόι, με ενοχλεί, εννοώ την πράξη αυτή καθαυτή και όχι τη δημιουργία. Με τη δουλειά μου να απαιτεί γράψιμο και με τις ελεύθερες ώρες ακόμα περισσότερο, από χρόνια δεν φορώ ρολόι. Την ώρα τη βλέπω στο κινητό και στο αεροπλάνο (ή όπου αλλού δεν έχω κινητό) σε ρολόι τσέπης. Οι περισσότεροι κοιτούν την ώρα στο κινητό ή το τάμπλετ τους σε λειτουργία πτήσης και άλλα τέτοια μοντέρνα που δεν με συγκίνησαν ποτέ.

Στο ταξίδι παίζουν παιχνίδια ή κάνουν διάφορα άλλα, εγώ διάβαζα ένα βιβλίο (θα μιλήσουμε γι’ αυτό σε επόμενη ανάρτηση) και συνέχισα να παρατηρώ και μετά τέτοιες διαφορές ως που έφτασα σπίτι. Και εδώ βέβαια είναι και η μεγαλύτερη απόδειξη. Αν δεν υπήρχε το λάπτοπ το γραφείο μου θα ήταν ίδιο με ενός λόγιου εκατό χρόνια πίσω. Βιβλία, σημειώσεις και γραφική ύλη.

Και αν αφήσουμε τις πρακτικές και πάμε σε αξίες και αρχές: Τότε είναι που μου λένε ότι έχω βγει από σελίδες της Όστιν, δεν κάθομαι αν στέκεται μια κυρία, δεν θα της μιλήσω αν δεν τι κάνει εκείνη και πάει λέγοντας. Και όσο βλέπω πράγματα γύρω μου τόσο εντοπίζω διαφορές. Είναι κακό που μου αρέσει ότι είμαι τελικά από άλλη εποχή;

Το τρίτο και τελευταίο βιβλίο των Χρονικών Του Αναδυόμενου Κόσμου είναι συνάμα και το πιο σκοτεινό. Δεν απομένει πια άλλη ελπίδα εναντίον του Τυράννου παρά μόνο μια αρχαία χαμένη μαγεία για την οποία πρέπει να συμπληρωθεί ένα μενταγιόν με πέτρες με μαγική δύναμη. Η αποστολή αυτή θα φέρει τη Νιάλ και τον Σεννάρ σε μακρινά μέρη αλλά και για πρώτη φορά σε περιοχές κάτω από την κατοχή του εχθρού όπου βασιλεύουν η δυστυχία και η απελπισία.

Το τρίτο βιβλίο είναι πιο δυνατό, σίγουρα πιο αγωνιώδες αλλά και μερικές φορές πιο αργόσυρτο. Μερικά πράγματα υπέρ αναλύονται και σε κάποια σημεία η πλοκή εξελίσσεται με λεπτομέρειες που θα μπορούσαν και να λείπουν. 

Η πρόσκληση – πρόκληση των καθηγητών, με ανοιχτά βιβλία ήταν μια παγίδα μιας και τα θέματα ήταν πάντα πιο δύσκολα και εξεζητημένα. Αλλά εδώ μην ανησυχείτε για κάτι τέτοιο. Τα ανοιχτά βιβλία που θα δούμε σήμερα δεν είναι κάτι τέτοιο.

Αντιθέτως τα ανοιχτά βιβλία είναι ανοιχτά για διάβασμα και την ίδια στιγμή είναι οι ανοιχτές πόρτες για άλλα πολλά βιβλία και κείμενα. Στο ιστολόγιο θα βρείτε βιβλιοπαρουσιάσεις, κείμενα και αποσπάσματα. Έχει πλούσιο περιεχόμενο και θα βρουν όλοι κάτι που να τους ενδιαφέρει. Ανοίγουμε τα βιβλία εδώ: http://meanoihtavivlia.blogspot.com/

Στο δεύτερο βιβλίο των Χρονικών Του Αναδυόμενου Κόσμου ο πόλεμος κατά του Τυράννου γίνεται πιο έντονος αλλά και πιο απελπισμένος καθώς οι δυνάμεις του μοχθηρού μάγου καταλαμβάνουν τις ελεύθερες περιοχές. Ο Σεννάρ στέλνεται στο Βυθισμένο Κόσμο να ζητήσει βοήθεια, μια αποστολή που θεωρείται αυτοκτονίας μιας και όχι μόνο οι δύο λαοί δεν χώρισαν ειρηνικά αλλά έχουν περάσει και αιώνες από την τελευταία φορά που κάποιος ταξίδεψε στον Βυθισμένο Κόσμο και επέστρεψε.

Είναι μια καλή περιπέτεια, σαφώς καλύτερη από το πρώτο βιβλίο αν και πολλές φορές υποφέρει από το ίδιο ελάττωμα με εκείνο, τον αργό ρυθμό.

Ναι γίνανε δώδεκα χρόνια, ποιος θα το φανταζόταν; Έχω μια ανιψιά μόλις μερικούς μήνες πιο μεγάλη. Είναι τόσα πολλά αυτά που περάσανε σε αυτά τα χρόνια. Πριν δώδεκα χρόνια σαν σήμερα ξεκίνησα δειλά - δειλά να κάνω τα πρώτα μου βήματα στον χώρο των ιστολογίων. Είχα πολλά να μάθω τεχνικά και μη.

Τώρα έχω ένα ιστολόγιο σε ηλικία παιδιού στο γυμνάσιο και έχω μάθει πολλά όχι μόνο για την τεχνολογία αλλά και – κυρίως – για τους ανθρώπους. Γνώρισα τόσους πολλούς μέσα σε αυτά χρόνια, εύχομαι να γνωρίσω και άλλους ακόμα. Έγραψα πολύ, αυτός ήταν και ο λόγος που το ξεκίνησα. Σκέψεις, απόψεις, βιβλιοκριτικές, πράγματα μικρά για να εκδοθούν βρήκαν εδώ τη στέγη τους. Ακόμα ιστορίες σε συνέχειες αλλά και ολοκληρωμένες για όποιον θέλει να τις κατεβάσει. Τέλος μοιράστηκα τα νέα μου σαν συγγραφέας και την χαρά μου φτάνοντας στην έκδοση (κάτι για το οποίο θα μιλήσουμε πάλι σύντομα).

Και σε όλα αυτά είχα όλους εσάς να με συντροφεύετε. Χαίρομαι που σας γνώρισα όλους εκεί έξω, είναι ένα πολύ όμορφο συναίσθημα να ξέρεις την ώρα που γράφεις ότι κάποιος εκεί έξω σε διαβάζει. Σας ευχαριστώ που μου το δίνετε αυτό. 

Ο δόκτωρ Σάιλενς, ένα ερευνητής του παραφυσικού, έρχεται στην Μπέικερ Στρητ να προειδοποιήσει τον Σέρλοκ Χολμς, αντιμετώπισε ένα δαιμονικό ον και αυτό του έδωσε τρία ονόματα: Χίλαρι Ντε Μονφόρ, Σέρλοκ Χολμς και άρχοντας του Μπολέσκιν. Ο πρώτος είναι ήδη νεκρός. Ο ορθολογιστής ντετέκτιβ δεν πιστεύει σε υπερφυσικές δυνάμεις αλλά θα δεχτεί την πρόκληση καθώς περίεργα γεγονότα ακολουθούν.

Μια ιστορία που δεν είναι του Ντόιλ βέβαια αλλά είναι μια καλή προσπάθεια. Χωλαίνει λίγο στην προσπάθεια παντρέματος του παραφυσικού με τον Χολμς αλλά διαβάζεται ευχάριστα. 

Το Ηράκλειο είναι ωραία πόλη, δεν έχω πάει αλλά έτσι μου έχουν πει. Θα μου πείτε τι σχέση έχει με το ιστολόγιό μου ή με τα ιστολόγια γενικά; Είναι απλό, έχει λογοτεχνικό κύκλο, ένα συν στα θετικά της πόλης λοιπόν, ο οποίος έχει και ιστολόγιο.

Όπως είναι αναμενόμενο από ένα τέτοιο ιστολόγιο είναι γεμάτο με αναφορές και αφιερώματα σε συγγραφείς και τα βιβλία τους. Αν αυτό σας προκαλεί το ενδιαφέρον δεν έχετε παρά να κάνετε μια, νοερή, βόλτα μέχρι το Ηράκλειο: http://logoteckyklos.blogspot.com/

 Ο Σελ Σκωτ, ένας ιδιωτικός ντετέκτιβ, καλείται από τον φίλο του Έμμετ Νταν στο ειδυλλιακό Σήκλιφ για να ερευνήσει αθέμιτες μεθόδους μεταβίβασης ακινήτων σε ένα συνδικάτο. Όταν ο Νταν δολοφονείται, η υπόθεση γίνεται προσωπική για τον Σκωτ που θα κάνει τα πάντα να την φέρει σε πέρας.

Μια καλή αστυνομική περιπέτεια που έχει γεράσει με χάρη, φαίνονται τα χρόνια της αλλά διαβάζεται με άνεση και κρατά το ενδιαφέρον. 

Λογοτεχνικές Μικρογραφίες; Περίεργο σκέφτηκα. Μικρογραφίες είναι οι μικρές εικόνες ή σχέδια, πως μπορεί να είναι λογοτεχνικές; Κάποτε, πριν από μερικούς αιώνες για να είμαι πιο ακριβής, κοσμούσαν τα κείμενα με τέτοιες εικόνες, πολλές φορές σχεδόν στο περιθώριο του κειμένου. Αυτό εννοεί; Όχι, δεν εννοούσε αυτό το εν λόγω ιστολόγιο.

Τι εννοούσε; Μικρά κείμενα, αποσπάσματα από το έργο διαφόρων συγγραφέων και ποιητών. Δεν κυριολεκτούσε αλλά από μιας πλευράς ήταν μικρογραφίες! Έχει από ένα μεγάλο φάσμα δημιουργών και μπορείτε να βρείτε κάτι που να αναζητήσετε για μια πιο μεγάλη ανάγνωση και μελέτη. Μπορείτε να βρείτε τις μικρογραφίες εδώ: http://logotexnikesmikrografies.blogspot.com/