Μυστικά 6

Author: Νυχτερινή Πένα /

Η Ηρώ σήκωσε την κούπα και με τα δύο χέρια και ήπιε λίγο από τον ζεστό καφέ. Κοίταξε τον άνδρα απέναντί της και χαμογέλασε. Ήξερε ότι είχε αισθησιακό χαμόγελο και το εκμεταλλευόταν, τα σαρκώδη χείλη της και τα ίσια δόντια της της έδιναν ένα τέλειο που χαμόγελο που είχε κάνει πολλούς άντρες να πέσουν στα πόδια της.
Απέναντί της ο Μαξιμίλιαν ανταπέδωσε το χαμόγελο. Η Ηρώ παρακολουθούσε τις κινήσεις του. Της άρεσε ο τρόπος που είχε. Ήταν δυνατός και σίγουρος για τον εαυτό του. Καθώς άφηνε εκείνος την κούπα του η Ηρώ πρόσεξε τα νεύρα στο πάνω μέρος του χεριού του. Δυνατό χέρι, ανθρώπου με εμπειρίες. Σκέφθηκε αυτό το χέρι στην επίπεδη κοιλιά της, να κατεβαίνει και να περνάει κάτω από το εσώρουχό της. Στη σκέψη μια ευχάριστη ανατριχίλα διαπέρασε το σώμα της.
Όταν η μητέρα της έφυγε από την εκκλησία, η Ηρώ παρέμεινε. Παρακολούθησε με ενδιαφέρον τους αρχαιολόγους να στήνουν εξοπλισμό και να μελετούν τα πάντα, την τοιχοποιία, το δάπεδο, την αντοχή του και την κατάσταση από δομικής πλευράς. Κάποια στιγμή που ο Μαξιμίλιαν ήταν ανεβασμένος σε μια σκάλα και μελετούσε μια από τις πιο ψηλά ζωγραφισμένες αγιογραφίες ζήτησε ένα φως. Εκείνη προσφέρθηκε να του πάει ένα και όταν το πήρε ο Μαξιμίλιαν έριξε μια ματιά και στο πλούσιο ντεκολτέ της, μετά τα βλέμματά τους συναντήθηκαν και της έκλεισε το μάτι. Ύστερα πήρε το φως και συνέχισε τη δουλειά του, ήταν ένα ειδικό φως σε μορφή στήλης για να μην επηρεάζει τα μνημεία και να αναπαριστά το φως της ημέρας επιτρέποντας τη σωστή εκτίμηση των χρωμάτων και των τεχνικών λεπτομερειών.
Όταν της το έδωσε πίσω, κατεβαίνοντας από τη σκάλα, τη ρώτησε αν είχε χρόνο να πιούν μαζί έναν καφέ και έτσι είχαν βρεθεί στην καφετέρια που βρισκόταν στο ισόγειο του μεγάλου ξενώνα του χωριού.
-Παρακολούθησες με ενδιαφέρον την εργασία μας, είπε ο Μαξιμίλιαν. Σε ενδιαφέρει η αρχαιολογία;
-Η αρχαιολογία όχι, με ενδιαφέρει όμως η τέχνη, από την αρχιτεκτονική ως την αγιογραφία και όλα τα ενδιάμεσα, η ζωγραφική, η μουσική.
-Α μάλιστα, έχεις σπουδάσει σχετικά;
-Πλάκα θα μου κάνεις, δε γνώρισες τη μητέρα μου; Φαντάζεσαι να με έστελνε στην καλών τεχνών ή να σπουδάσω ιστορία της τέχνης; Μια φορά με χαστούκισε επειδή είχα γράψει μερικά χάικου. Θα είχα φάει κι άλλες αλλά τη σταμάτησε ο πατέρας μου, ζούσε ακόμη τότε.
-Δυνάστης η κυρία Σκληρού δηλαδή.
-Αν δεν ήταν η οικονομική κρίση και μπορούσα να βρω δουλειά θα είχα φύγει. Και θα έπαιρνα και τη Μαρία μαζί μου γιατί η μάνα μου θα την τρελάνει κάποια μέρα έτσι που της φέρεται.
-Κατάλαβα, γράφεις ακόμα χάικου;
-Ναι, είπε η Ηρώ με ένα κοκκίνισμα στα μάγουλα που την έκανε να μοιάζει με Σίβυλλα του Μιχαήλ Άγγελου. Αλλά δεν τα δείχνω σε άλλους. Γιατί; Γράφεις και’ συ;
-Όχι, δεν θα το έλεγα, είπε ο Μαξιμίλιαν χαμογελώντας, ο συγγραφέας της ομάδας είναι ο Μιχάλης αλλά μην του τα δείξεις αν είναι ερωτικά, δεν είναι πολύ το στυλ του τελευταία. Θα ήθελα να δω τι γράφεις, είμαι σίγουρος ότι θα είναι καλό.
-Μπορεί να στα δείξω. Αν με επισκεφθείς σπίτι μια μέρα. Αλήθεια πόσο θα μείνετε εδώ;
-Μεθαύριο θα φύγουμε λογικά.
-Να βιαστώ να σε καλέσω τότε, είπε με ένα χαμόγελο η Ηρώ.

Ο Ρωμανός φίλησε την Χριστίνα στα χείλη, εκείνα άνοιξαν αφήνοντας τη γλώσσα του να αναζητήσει τη δική της σε ένα ερεθιστικό ερωτικό παιχνίδι. Τον ένιωσε να ερεθίζεται όπως ήταν καθισμένη στην αγκαλιά του στην γαλαρία του λεωφορείου που τους πήγαινε πίσω στο χωριό. Πίεσε το σώμα της πάνω του παιχνιδιάρικα, ο Ρωμανός την κράτησε εκεί ενώ συνέχιζαν να φιλιούνται. Το χέρι του γλίστρησε χαμηλά από το γοφό της και το έφερε ανάμεσα στα πόδια της. Αντίθετα με εκείνον εκείνη φορούσε φόρμα και ο Ρωμανός ήξερε που να τη χαϊδεύσει. Η Χριστίνα προσπάθησε να πνίξει ένα βογκητό ευχαρίστησης και έσκυψε στο λαιμό του Ρωμανού.
Τον φίλησε άγρια, σίγουρα θα του άφηνε σημάδι αλλά δεν την ένοιαζε, ήθελε να δώσει μια διέξοδο σε αυτό που ένιωθε. Η αυθόρμητη κίνηση από το σώμα του προς το δικό της τη γέμισε με μια λαχτάρα που τώρα δεν μπορούσε να ικανοποιηθεί, να γίνει δική του, να κάνει έρωτα μαζί του ως που να μείνουν και οι δυο ξέπνοοι αλλά χορτασμένοι από την αμβροσία του έρωτα και το νέκταρ του πάθους, γυμνοί και αγκαλιασμένοι με τα μέλη τους ακόμη μπλεγμένα.
Ο Ρωμανός και η Χριστίνα ήταν ζευγάρι από την τρίτη γυμνασίου, πάνω από δύο χρόνια τώρα, και ήταν σίγουροι πια πως αποτελούσαν το ιδανικό ζευγάρι ο ένας για τον άλλο. Ταίριαζαν απόλυτα, σε απόψεις, γούστα και προτιμήσεις. Από το πώς έβλεπαν τη ζωή και τα σχέδια για το μέλλον ως την μουσική που προτιμούσαν και τα φαγητά που τους άρεσαν. Μπορεί να ακουγόταν κλισέ να πει ότι ήταν σαν μια ψυχή χωρισμένη σε δύο σώματα αλλά ήταν ακριβώς έτσι. Το ένιωθε τόσο πολύ αυτό η Χριστίνα που με το χαρτζιλίκι της είχε φτιάξει το καλοκαίρι ένα μενταγιόν στην πόλη που έγραφε: δύο σώματα, μια ψυχή, και το φορούσε πάντα.
Η Χριστίνα έγειρε και ακούμπησε το κεφάλι της στον ώμο του αγοριού της. Έκλεισε τα μάτια της.
-Αισθάνομαι τόσο ωραία. Γιατί να υπάρχει αυτή η ανόητη βεντέτα και να μην μπορούμε να πούμε ότι είμαστε ερωτευμένοι και θέλουμε να είμαστε μαζί;
-Δεν ξέρω ματάκια μου, απάντησε ο Ρωμανός χαϊδεύοντάς την. Εδώ δε λένε πιο πολλά πέρα από το ότι έγινε κάτι κακό παλιότερα.
-Τι να έγινε; Κανάς φόνος;
-Κανείς δε μιλάει γι’ αυτό, μια φορά πήγα να πάρω λόγια από τον πατέρα μου και με χαστούκισε, είπε ο Ρωμανός. Δεν το έχει ξανακάνει ποτέ.
-Εντάξει, μόνο ένα χαστούκι; Εμένα μου έριξε πιο πολλές και είπε να μην του ξαναμιλήσω για προδότες και φονιάδες.
-Τι στα κομμάτια εννοούσε; ρώτησε ο Ρωμανός και φίλησε το λαιμό της.
-Μμμ… Αυτό να το κάνεις, μου αρέσει πολύ.
-Μακάρι να μπορούσαμε…
-Θα κοιτάξω να βρεθούμε σύντομα και να είμαστε μόνοι, είπε η Χριστίνα και χαμογέλασε.
Είχαν ολοκληρωμένες σχέσεις με τον Ρωμανό, ήταν σίγουροι ότι ήταν πλασμένοι ο ένας για τον άλλο τόσο πολύ που δεν έβλεπαν λόγο να μην το κάνουν. Και είχαν διαπιστώσει ότι είχαν μια εκπληκτική χημεία που έκανε την ερωτική τους πράξη σχεδόν εκστατική.
-Ψιτ, εσείς οι δύο συμμαζευτείτε, τους είπε σιγανά ο Φίλιππος που καθόταν λίγο πιο μπροστά, φτάνουμε.

-Θα μπορούσαμε μήπως να καλέσουμε τον σερ Μαξιμίλιαν για δείπνο; ρώτησε η Ηρώ καθώς κοιτούσε έξω από το παράθυρο της κουζίνας ενώ έπεφτε η νύχτα. Η Αδαμαντία Σκληρού ξαφνιάστηκε αλλά δεν το έδειξε καθώς επέβλεπε την υπηρέτρια που μαγείρευε. Όμως άρχισε αμέσως να κάνει σχέδια και υπολογισμούς, της παρουσιαζόταν η τέλεια ευκαιρία.
-Ναι βεβαίως, είπε, πολλή καλή ιδέα. Μπορείς να καλέσεις και άλλα μέλη της αποστολής αν θες, να μη νιώσει άβολα, τον δικό μας καθηγητή ας πούμε. Μόνο τον σακάτη να μην καλέσεις και ας τον συμπαθεί η αδερφή σου. Προφανώς βλέπει ομοιότητες.
-Ξέρεις η Μαρία δεν είναι ανάπηρη και αν δεν τη μείωνες συνέχεια θα είχε ανοίξει τα φτερά της και θα είχε κάνει οικογένεια.
-Ίσως, ίσως, είπε η Αδαμαντία μη θέλοντας τώρα να μαλώσει με την κόρη της. Όχι τώρα που θα μπορούσε να πετύχει αυτό που ήθελε. Άντε άντε, πήγαινε αν είναι να το κάνεις απόψε το δείπνο, είπε.
Η Ηρώ βγήκε και η Αδαμαντία χαμογέλασε, δεν είχε τίποτα εύθυμο το χαμόγελό της. Ύστερα ξεκίνησε και εκείνη για το φαρμακείο, χρειαζόταν κάτι για το σχέδιό της, ευτυχώς που είχαν φαρμακείο παρότι το χωριό τους ήταν μικρό.

Τελικά κατέληξαν σε έναν αρκετά μεγάλο αριθμό καλεσμένων μιας και ο Δημήτρης είχε την ίδια ιδέα και για να μην κάνουν δύο διαφορετικά δείπνα αναγκάζοντας τους ξένους τους να μοιραστούν αποφάσισαν να κάνουν ένα κοινό στο αρχοντικό της Αδαμαντίας Σκληρού, απλά ο Ντούντας έφερε και τις δικές του υπηρέτριες να βοηθήσουν αυτήν της Αδαμαντίας. Άφησε εκείνη να κανονίσει τα οργανωτικά και εκείνος ανέλαβε τα κρεατικά του μενού.

Η Μαρία μπήκε στην εκκλησία των Παμμεγίστων Ταξιαρχών αναζητώντας τον πατέρα Σαμουήλ. Είχε πάει πρώτα στον Άγιο Νικόλαο αλλά δεν ήταν εκεί αφού είχαν ολοκληρώσει τις εργασίες για την ημέρα οι αρχαιολόγοι, και έτσι τον αναζήτησε στην εκκλησία του χωριού που ήταν στο όνομα των αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ κάτι που είχε να κάνει και με το όνομα του χωριού.
Μόλις είχε τελέσει τον εσπερινό και καθόταν στο μικρό γραφείο του ναού που χρησίμευε και ως εξομολογητήριο, με τον Μιχάλη που είχε μπροστά του ανοιγμένο ένα μεγάλο βιβλίο που έδειχνε πραγματικά παλιό.
-Καλησπέρα, είπε δειλά. Ευλογείτε πάτερ.
-Ο Κύριος, είπε ο γηραιός ιερέας.
Ο Μιχάλης την χαιρέτησε και στράφηκε και πάλι στο βιβλίο του.
-Πάτερ, είπε η Μαρία, σας ήθελα για δύο πράγματα. Το πρώτο είναι πως η μητέρα μου σας καλεί απόψε για δείπνο. Έχει καλέσει και τους ξένους μας.
-Αλήθεια; είπε ο Μιχάλης και η κοπέλα δαγκώθηκε καθώς θυμήθηκε την ρητή προειδοποίηση της μητέρας της ότι εκείνος δεν ήταν καλεσμένος. Πρέπει να ενημερώσω τον Μαξιμίλιαν;
-Το ανέλαβε η Ηρώ.
-Α εντάξει τότε, είπε ο Μιχάλης και ξαναγύρισε στο διάβασμά του.
-Το δεύτερο είναι ότι θέλω να εξομολογηθώ.
-Άρα εγώ πρέπει να σας αφήσω, είπε ο Μιχάλης. Πάτερ μπορώ να δανειστώ το βιβλίο;
-Ναι βέβαια, θα τα πούμε αύριο.
-Την ευχή σου πάτερ.
-Στο καλό, μεθ’ ημών ο Θεός.

Η Αδαμαντία Σκληρού κοίταξε τη μεγάλη τραπεζαρία ικανοποιημένη, το μεγάλο τραπέζι καλυμμένο με το λευκό δαντελωτό τραπεζομάντηλο στέναζε κάτω από το βάρος των πιατικών και των ασημικών. Θα έκανε καλή εντύπωση και ακόμα πιο σπουδαία θα αποκτούσε αυτό που τόσο πολύ ήθελε. Και ήταν τυχερή, τα σχέδιά της είχαν βρει πεδίο δράσης και την ευνοούσε ακόμα και η τύχη από την πλευρά της κόρης της, όχι μόνο ήθελε τον Μαξιμίλιαν Κλέητον αλλά ήταν και στις γόνιμες μέρες της.
Το κουδούνι που χτύπησε την απέσπασε από τις σκέψεις της. Οι πρώτοι καλεσμένοι είχαν φτάσει. 

0 σχόλια

Μυστικά 5

Author: Νυχτερινή Πένα /

Κεφάλαιο Τρίτο

Η Άννα έσκυψε πάνω από το κρεβάτι της Αγγελικής, κοιμόταν ακόμα αλλά ήταν απύρετη, ήταν απλά η κούραση της αρρώστιας που την κατέβαλλε. Της χάιδεψε τα μεταξένια μαλλιά και βγήκε από το δωμάτιο. Ο άνδρας της είχε φύγει για τα χωράφια και η ίδια έπρεπε να βγει για να πάρει κάποια πράγματα.
Δεν ένιωθε όμως πολύ καλά. Δεν ήταν μόνο το ψυχολογικό σοκ ήταν και ο σωματικός πόνος. Δεν ήταν η πρώτη φορά που την είχε εξαναγκάσει ο άνδρας της σε ερωτική συνεύρεση αλλά ήταν η πρώτη φορά που είχε κάνει κάτι τέτοιο. Τώρα πονούσε πολύ σε κάποιες κινήσεις και όταν περπατούσε.
Και δεν τελείωνε εκεί το πράγμα. Ένιωθε βρώμικη, μιασμένη. Είχε ακούσει κάποτε ότι αυτό το κάνουν οι ανώμαλοι στα ζώα και τώρα ένιωθε σαν να είχε χρησιμοποιηθεί σε μια βδελυρή πράξη.
Πήρε μια βαθιά ανάσα. Δυστυχώς δεν γινόταν να μην πάει για τα πράγματα που χρειάζονταν, έπρεπε να μαγειρέψει, ήθελε να φτιάξει και κάτι δυναμωτικό για την Αγγελική. Ξεκίνησε παρά τον πόνο που ένιωθε στα σωθικά της.

Ο Δημήτρης Ντούντας χτύπησε το κουδούνι στο σπίτι της οικογένειας Φούμη. Καθώς τα παιδιά λείπανε η Φωτεινή ήταν η μόνη που μπορούσε να ανοίξει και το έκανε. Στάθηκε στο κατώφλι και κοίταξε τον επισκέπτη της.
-Καλημέρα πρόεδρε, πως από δω;
-Είπα να κάνω πάλι την πρόταση για το χωράφι κάτω στο Στεγνό.
-Δεν το πουλάω πρόεδρε, και είπαμε να γυρίσει και ο Στέφανος και θα δούμε.
-Σου έχει τυφλή εμπιστοσύνη, εξάλλου δικό σου είναι. Μπορείς να το πουλήσεις.
-Δεν θέλω να το πουλήσω.
-Σήκωσε τη μπλούζα σου να δω αν έχεις ακόμα εκείνο το σημάδι πάνω από τον αφαλό, φαινόταν πολύ ωραία όταν έκανες τη γυμνή χωριατοπούλα.
Η Φωτεινή χλόμιασε. Παραπάτησε και στηρίχτηκε στην κάσα της πόρτας για να μην πέσει.
-Τι… Πως… ψέλλισε.
-Το ξέρω. Και αν δεν θες να το μάθει όλο το χωριό λέω να κάνεις αυτό που θέλω.
-Αυτό είναι εκβιασμός.
-Μάλλον. Αλλά δεν μπορείς να κάνεις και αλλιώς. Εκτός και αν θες να δει ο Φίλιππος μια ενδιαφέρουσα ταινία.
-Είσαι παλιάνθρωπος.
-Είσαι σίγουρη ότι θες να με θυμώσεις;
-Όχι… Μην… Γιατί το κάνεις αυτό είσαι πλούσιος, τι θα σου προσφέρει ακόμα ένα χωράφι;
-Λίγα πράγματα, αλλά είναι κυρίως θέμα αρχής. Παίρνω πάντα αυτό που θέλω. Κανόνισε σύντομα τη δουλειά, αλλιώς θα έχουμε πικάντικα νέα στο χωριό μας.
Ο Ντούντας έκανε μεταβολή και έφυγε αφήνοντας την Φωτεινή να τρέμει.

Η Άννα σταμάτησε. Άφησε τις σακούλες που κουβαλούσε κάτω και μετά σκούπισε τον ιδρώτα από το μέτωπό της. Παρά το κρύο ήταν κάθιδρη, ένιωθε μια ναυτία και μια αδυναμία σαν να είχε σηκωθεί από μακροχρόνια ασθένεια.
-Θέλετε μήπως βοήθεια;
Στράφηκε και αντίκρισε τον βοηθό του Μαξιμίλιαν. Ο Κρίστιαν της χαμογέλασε. Η Άννα δεν ήξερε ποιος είναι αλλά δεν της είχε διαφύγει η παρουσία των ξένων όσο έκανε τα ψώνια της. Σκέφθηκε να αρνηθεί τη γενναιόδωρη προσφορά αλλά ένιωθε πολύ αδύναμη.
-Ναι ευχαριστώ, είπε και ο Κρίστιαν πήρε τις σακούλες.
-Που πάμε; ρώτησε πρόσχαρα.
Η Άννα προχώρησε προς το σπίτι της και εκείνος ακολούθησε μεταφέροντας τις σακούλες άνετα.
«Και εμένα μου φάνηκαν ασήκωτες, από’ κει να καταλάβεις πόσο χάλια είμαι, σκέφθηκε η γυναίκα, θα αρρωστήσω.»
Όταν έφτασαν σπίτι ο Κρίστιαν επέμενε και της μετέφερε τα πράγματα μέσα στο σπίτι.
-Να κεράσω κάτι; Ένα από τα ντόπια μας γλυκά που είναι φημισμένα…
-Όχι, όχι, είπε ο Κρίστιαν, αρκεί που βοήθησα.
Άφησε τη γυναίκα σκεφτική και πήγε να βρει τον Μαξιμίλιαν.

Με την πρώτη ευκαιρία η Μαρία έφυγε μακριά από τη μάνα της και απομακρύνθηκε όχι μόνο από το σπίτι αλλά και από το χωριό λίγο. Δεν ήθελε να δει κανέναν, να ακούσει φωνή ή να δει άνθρωπο. Μετά από μια αρκετά μεγάλη περιήγηση, γεμάτη από απαίσιες σκέψεις, τα βήματά της την έφεραν στο γεφύρι στο Βοϊδόρεμα. Άκουσε φωνές και πλησίασε να δει τι συμβαίνει παραξενευμένη έχοντας ξεχάσει τους επισκέπτες του χωριού.
Αντίκρισε μια γυναίκα με πληθωρική σιλουέτα που περιέγραφε σκανδαλιστικά η φόρμα δύτη που φορούσε και έναν άνδρα. Εκείνος ανέβαζε το φερμουάρ της στολής βοηθώντας την να ντυθεί. Η γυναίκα γύρισε και χαμογέλασε στον άνδρα και μετά προχώρησε προς το ρέμα που έτρεχε ορμητικό και φουσκωμένο.
Μπήκε στο νερό και στάθηκε. Φόρεσε μια μάσκα και μετά βούτηξε στο νερό. Χάθηκε κάτω από την επιφάνεια και η προσοχή της Μαρίας στράφηκε στον άνδρα. Ο άνδρας, που δεν ήταν άλλος από το Μιχάλη, προχώρησε αργά σε έναν βράχο όπου βρισκόταν ακουμπισμένο και το μπαστούνι του και κάθισε. Έμεινε να κοιτάζει το ρέμα και μια σημαδούρα που υποδείκνυε τη θέση της δύτριας. Αναρωτήθηκε τη έκαναν. Κατηφόρισε προς το ρέμα. Πλησίασε τον Μιχάλη που κοίταγε εναλλάξ το γεφύρι και ένα βιβλίο στο χέρι του. Έφτασε σχεδόν δίπλα του πριν εκείνος την αντιληφθεί και σηκώσει το βλέμμα του.
-Γεια… είπε δειλά.
-Γεια σου Μαρία. Βγήκες περίπατο;
Το γεγονός ότι είχε συγκρατήσει το όνομά της την έκανε να νιώσει περίεργα.
-Ναι, είπε, ήθελα να βγω λίγο από το σπίτι. Τι κάνετε εδώ;
-Η δουλειά μας ήταν να εξετάσουμε την εκκλησία και να δούμε την κατάστασή της και την αξία της σαν μνημείο. Ωστόσο μιας και ερχόμασταν εδώ μας ζήτησαν από την 8η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων στην οποία υπάγεται η περιοχή να εξετάσουμε και το γεφύρι. Έτσι η Κλωντίν βούτηξε να δει τα θεμέλια.
-Είναι αρχαιολόγος;
-Και πολιτικός μηχανικός.
-Εκπληκτικό, είπε η Μαρία. Μακάρι να είχα σπουδάσει και εγώ. Η μητέρα δεν ήθελε, ο πατέρας μου είχε ήδη πεθάνει και έτσι μόλις τελείωσα το λύκειο αποφάνθηκε ότι είχα την μόρφωση που χρειαζόμουν, ήταν καιρός να βρω έναν σύζυγο.
Ο Μιχάλης δε μίλησε αλλά το σφίξιμο των χειλιών του της είπε αυτό που δεν εξέφρασε. Είχε ξαναβρεθεί αντιμέτωπος με αυτήν την παλιά αλλά ακόμα αρκετά διαδεδομένη στην επαρχία άποψη και δεν του άρεσε καθόλου, την απεχθανόταν από τα βάθη της ψυχής του.
-Κάτι που δε συνέβη, συνέχισε. Δε βρήκα σύζυγο. Λίγους μήνες αφού τελείωσα το σχολείο παρουσιάστηκε το πρόβλημα και η εγχείρηση που ακολούθησε απέκλεισε μια και για πάντα το ενδεχόμενο αυτό.
Η Κλωντίν βγήκε στην επιφάνεια και άρχισε να κολυμπάει προς την όχθη.
-Και είναι και τόσο όμορφη.
-Η Κλωντίν; Ναι είναι, και πολύ έξυπνη. Παίζει φοβερό σκάκι.
-Παίζετε και σκάκι;
-Στον ελεύθερο χρόνο μας, καθώς πολλές φορές οι εργασίες μας γίνονται μακριά από τον πολιτισμό δεν έχουμε πολλά μέσα και ένα από αυτά που δεν έχουμε είναι ο άπλετος φωτισμός, με τη δύση του ηλίου σταματάμε τις εργασίες μας οπότε με κάτι πρέπει να περνάει ο χρόνος, παίζουμε σκάκι λοιπόν όπως και άλλα πράγματα. Προσωπικά μου αρέσει πολύ.
-Έχεις παίξει μαζί της;
-Πολλές φορές, ακόμα δεν έχει καταφέρει να με νικήσει. Μόνο εμένα δεν το έχει πρέπει να πω.
-Ποιος σε έχει νικήσει εσένα; ρώτησε η Μαρία με ένα χαμόγελο. Κοκκίνισε καθώς σκέφθηκε ότι ο άνδρας απέναντί της μπορεί να έπαιρνε το ενδιαφέρον αυτό σαν φλερτ.
-Κανένας, είπε ο Μιχάλης που δε φάνηκε να προσέχει την πορεία που είχαν πάρει οι σκέψεις της. Έχω πολλά χρόνια που μόνο ο υπολογιστής με κερδίζει και αυτό στα δύσκολα επίπεδα.
Η Κλωντίν βγήκε από το ρέμα και έτρεξε να αλλάξει και να στεγνώσει το σώμα της από το παγωμένο νερό.
-Όμορφη και έξυπνη, ό,τι καλύτερο, είπε η Μαρία κοιτάζοντάς την.
-Δεν έχεις λόγο να ζηλεύεις την ομορφιά μιας άλλης γυναίκας, είπε ανέμελα ο Μιχάλης κοιτάζοντας την γέφυρα ακόμα.
Για μια στιγμή δεν κατάλαβε τι της είχε πει. Μετά χαμογέλασε θλιμμένα.
-Μπα όχι εγώ, η όμορφη της οικογένειας είναι η Ηρώ. Σίγουρα την πρόσεξες, η κοκκινομάλλα.
-Ναι όντως, είπε ο Μιχάλης γυρίζοντας να την κοιτάξει και βλέποντας την έκφρασή της κατάλαβε ότι δεν ήταν καλό που το είπε. Έχοντας όμως ξεκινήσει δεν μπορούσε να μην το ολοκληρώσει. Την πρόσεξα στην στάση, έκανε τόση διαφορά με όλους τους άλλους.
Προς μεγάλη του έκπληξη η Μαρία ξέσπασε σε γέλια.
-Όχι, αυτή που είδες είναι η Οφήλια! Η αδερφή μου είναι η κοκκινομάλλα που ήταν μαζί μας όταν ήρθατε στο χωριό.
-Δεν την πρόσεξα τότε.
-Μάικ! Τελειώσαμε! φώναξε η Κλωντίν. Εγώ δηλαδή. Εσύ;
-Από εδώ τελείωσα και εγώ. Θα γράψω αναφορά.
-Όπως πάντα!
-Θέλεις βοήθεια με τον εξοπλισμό;
-Όχι, έρχεται ο Τζακ με το βαν να τα πάρει.
Ο Μιχάλης σηκώθηκε από το βράχο και πήρε και το μπαστούνι του.
-Θέλεις να σε συστήσω στην Κλωντίν; ρώτησε.
-Ε… Δεν… Τι να με κάνει εμένα;
-Μην υποτιμάς τον εαυτό σου! Έλα να συστηθείτε.

2 σχόλια

Μυστικά 4

Author: Νυχτερινή Πένα /

-Μας έσκισε ρε, ήταν τεστ αυτό; είπε βγαίνοντας ο Φίλιππος από την τάξη.
-Ούτε στις πανελλήνιες δε θα’ χουμε τέτοια θέματα, συμφώνησε ο Αλέξης καθώς κατέβαιναν την σκάλα για το ισόγειο και την αυλή.
-Πάμε να ξεδώσουμε με λίγο μπάσκετ.
-Με πολύ βασικά, είπε ο Αλέξης, είναι βέβαιο ότι θα λείπει ο Δράμπος και θα έχουμε κενό την άλλη ώρα.
-Υπέροχα.
Βγήκαν στην αυλή και αμέσως τους φώναξαν μερικοί από τους συμμαθητές τους.
Ενώ ετοιμάζονταν για τον αγώνα και χωρίζονταν σε ομάδες, ο Αλέξης έδειξε τις κερκίδες του γηπέδου.
-Θα έχουμε και θεατές.
-Η τάξη της αδερφής μου, είπε ο Φίλιππος εντοπίζοντας την Αγγελική σε μια άκρη με την Οφήλια και μια άλλη κοπέλα. Θα έχουν γυμναστική δε νομίζω να έχουν κενό και αυτοί.
-Δε βαριέσαι ας έχουμε και θεατές! Πάμε, είμαστε έτοιμοι.
Έπαιξαν έναν αγώνα με πάθος που θα ζήλευαν ακόμα και επαγγελματίες και ο οποίος έληξε με την ομάδα του Φίλιππου να κερδίζει με 81 – 80 με τρίποντο δικό του την τελευταία στιγμή. Ενώ τον συνέχαιραν οι συμπαίκτες και οι αντίπαλοι αλλά και μερικοί από τους θεατές μια κοπέλα τον πλησίασε.
-Μπορώ να έχω ένα αυτόγραφο από τον ήρωα του αγώνα;
Οι γύρω έσκασαν σε γέλια και ο Φίλιππος τους μιμήθηκε ενώ ο Αλέξης τον πείραζε:
-Ορίστε! Μας έγινες να δίνεις και αυτόγραφα.
Ο Φίλιππος σήκωσε το βλέμμα στον ουρανό δήθεν απηυδισμένος αλλά πήρε έναν στυλό που του έδωσαν.
-Που θα υπογράψω;
Η κοπέλα ξεκούμπωσε το πουκάμισό της αποκαλύπτοντας το πλούσιο μπούστο της.
-Εδώ.
Ομαδικά επιφωνήματα ακούστηκαν. Η κοπέλα του έκλεισε το μάτι. Ύστερα χαμήλωσε λίγο το τζιν της αποκαλύπτοντας το γυμνό της γοφό και το μαύρο κορδόνι ενός εσώρουχου στρινγκ.
-Ή εδώ αν θες.
Αποφασισμένος να μην φανεί δειλός ή διστακτικός, έσκυψε να γράψει στο γοφό της.
-Τι θες να γράψω;
-Με αγάπη Φίλιππος, του είπε.
Καθώς έκανε να γράψει εκείνη γύρισε και του ψιθύρισε στο αυτί.
-Θέλω να πάω μαζί σου, έλα στη αποθήκη με τα παλιά θρανία να ξεσκιστούμε.
Ο Φίλιππος ένευσε και συνέχισε να γράφει δήθεν σαν να μην είχε συμβεί τίποτα αλλά ήδη ονειρευόταν τη στιγμή που θα έκανε σεξ μαζί της. Η «θαυμάστρια» με το αυτόγραφο απομακρύνθηκε λικνίζοντας επιδεικτικά το κορμί της και εκείνος φρόντισε να ξεγλιστρήσει από τους συμμαθητές του για να την ακολουθήσει αλλά δεν πρόλαβε μιας και βρέθηκε μπροστά του η Αγγελική.
-Τι σου’ λεγε αυτή η βρωμιάρα; ρώτησε τον αδερφό της με μάτια που αστράφτανε.
-Μου ζήτησε αυτόγραφο, απάντησε ατάραχος ο Φίλιππος.
-Μόνο; απαίτησε να μάθει η Αγγελική και ο αδερφός της την πήρε παράμερα.
-Θέλει να την… ε…
Δεν του ήταν άνετο να μιλήσει για κάτι τέτοιο με την αδερφή του αλλά εκείνη κατάλαβε.
-Θέλει σεξ ε;
-Ναι.
-Και εσύ λες να της κάνεις τη χάρη!
-Χμμ…
-Φίλιππε! Είναι μια σιχαμένη τσούλα.
-Αγγελική… είπε κομπιάζοντας ο Φίλιππος. Δεν είμαι άβγαλτος… έχω πάει με γυναίκες. Δεν είναι η πρώτη.
-Ναι, δεν φανταζόμουν ότι είναι αλλά δεν χρειάζεται να πηγαίνεις με οποιαδήποτε είναι πρόθυμη!
-Δεν πάω με όλες.
-Ούτε με πολλές, Φίλιππε! Πρέπει να βρεις τη μια σου.
-Τότε να μη ψάξω στην τάξη σου ε; Το μόνο καλό κορίτσι εκεί μέσα είναι συγγενής και δεν κάνει να την ερωτευθώ!
Η Αγγελική γέλασε και τον αγκάλιασε.
-Γι’ αυτό σε αγαπώ, γιατί με ακούς! Αλλά έχουμε μια καλή κοπέλα που δεν είναι συγγενής ωστόσο, την Οφήλια.
-Την Οφήλια, είπε και ο Φίλιππος και στο μυαλό του ήρθε το γλυκό της πρόσωπο πλαισιωμένο από τα κόκκινά της μαλλιά.

Βγήκαν από την εκκλησία. Ο Μαξιμίλιαν σταμάτησε και έριξε μια ματιά ένα γύρο στο χωριό.
-Το γεφύρι που είναι;
-Πιο πάνω στο Βοϊδόρεμα, είπε η Αδαμαντία Σκληρού. Θέλετε να το δείτε ή να εγκατασταθείτε πρώτα;
-Ας εγκατασταθούμε πρώτα, αποφάσισε ο Μαξιμίλιαν.
-Μάικ, να πάρω το σακίδιό σου; είπε ένας τεχνικός στον Μιχάλη.
-Ναι, ευχαριστώ, άσε το στο δωμάτιο που θα είναι για μένα.
Ο τεχνικός ένευσε και απομακρύνθηκε κατά το βαν, ο Μιχάλης πάντα ακουμπώντας στο μπαστούνι του έκανε μερικά βήματα κοιτάζοντας το χωριό. Δεν ήταν μεγάλο, ήταν χτισμένο αμφιθεατρικά με τα σπίτια να σκαρφαλώνουν στην πλαγιά του βουνού αλλά τα πιο πολλά σπίτια είχαν κήπους ή έστω αυλές. Εκτός από τον κεντρικό δρόμο του χωριού που ήταν συνέχεια του επαρχιακού, οι υπόλοιποι δρόμοι του χωριού ήταν στενά σοκάκια. Ευτυχώς η εκκλησία και ο ξενώνας που θα έμεναν ήταν στο δρόμο οπότε εκείνος δεν θα χρειαζόταν να ανακατευτεί με τα σοκάκια. Από την άλλη πλευρά ακουγόταν ο χείμαρρος. Στράφηκε και βρέθηκε πρόσωπο με πρόσωπο με τη Μαρία.
-Συγνώμη, είπε εκείνη ντροπαλά και κοκκίνισε.
-Για ποιο πράγμα;
-Για την παρομοίωση.
-Δεν ήταν καθόλου ευγενική όντως αλλά δεν την έκανες εσύ.
-Εγώ φταίω όμως.
Ο Μιχάλης εκπλάγηκε.
-Πως φταις εσύ δηλαδή;
-Εμένα ήθελε να μειώσει, είπε με πίκρα η Μαρία. Όπως κάθε μέρα τα τελευταία δέκα χρόνια.
-Αν πω ότι κατάλαβα θα πω ψέματα, είπε ο Μιχάλης.
-Είμαι και εγώ σακατεμένη για εκείνη. Δεν φαίνεται βέβαια.
-Ατύχημα;
-Όχι, είπε η κοπέλα κοιτάζοντας το έδαφος, είμαι στείρα.
-Πόσο σίγουρο είναι αυτό; Παρά την κοινή πεποίθηση συνήθως φταίει ο άνδρας, είναι εκείνος που έχει το κακής ποιότητας σπέρμα ή το μη κινητικό.
-Δεν είμαι παντρεμένη. Γιατρός είσαι;
-Όχι, αλλά πέρασα πολύ περισσότερο καιρό από όσο θα ήθελα σε νοσοκομεία και έμαθα κάμποσα πράγματα. Αλλά αν δεν είσαι παντρεμένη πως ξέρεις ότι είσαι στείρα;
-Υποβλήθηκα σε μια επέμβαση και έχω ουλώδεις ιστούς στις σάλπιγγες, δεν θα κάνω παιδιά ποτέ.
Η κοπέλα χαμογέλασε με ένα πικρό χαμόγελο.
-Έπαψα να είμαι παρθένα στο χειρουργικό τραπέζι. Δεν θα με αγγίξει ποτέ άνδρας, δεν έχω καμία χρησιμότητα σαν σύζυγος.
Ο Μιχάλης έκανε έναν μορφασμό. Αυτή η κοπέλα είχε απαξιώσει τον εαυτό της από ένα ατυχές περιστατικό, θύμα των προκαταλήψεων της επαρχίας.
-Μια γυναίκα δεν αξίζει μόνο σα σύζυγος.
-Πες το σε εκείνη…
-Μαρία! ακούστηκε επιτακτική η φωνή της Αδαμαντίας Σκληρού και η κόρη της έσπευσε να πάει κοντά της.
Ο Μιχάλης την κοίταξε αναρωτώμενος πόσο βαθιά είχε τραυματίσει αυτή η αυταρχική γυναίκα την κόρη της για κάτι που δεν έφταιγε μάλιστα.

Ο Δημήτρης Ντούντας κάθισε στην αναπαυτική πολυθρόνα στο γραφείο του και άνοιξε τον υπολογιστή μπροστά του. Μπορεί να είχε πει στον Μαξιμίλιαν ότι είχε δουλειές αλλά αυτό ήταν σπάνια λόγω της θέσης του, συνήθως απασχολείτο με τις δικές του δουλειές. Σήμερα όμως δεν είχε ούτε τέτοιες δουλειές. Θα περνούσε την ώρα του ευχάριστα.
Ο υπολογιστής ήταν έτοιμος και ο Δημήτρης πληκτρολόγησε μια διεύθυνση στον παγκόσμιο ιστό. Του άνοιξε μια σελίδα και έδωσε έναν κωδικό. Ήταν μια από τις σελίδες που δεν εμφανίζονται σε μηχανές αναζήτησης αλλά πρέπει να ξέρεις για να τις βρεις, μέρος του αθέατου ιστού. Η συγκεκριμένη ήταν πορνογραφικού περιεχομένου, περιείχε από φωτογραφίες και σκίτσα μέχρι ταινίες. Δεν υπήρχαν εδώ μέσα γκέι ή άλλες ανωμαλίες, μόνο φυσιολογικό σεξ, αλλά του άρεσε πολύ να τις παρακολουθεί και μερικές φορές να τις εφαρμόζει με την γυναίκα του.
Μια ετικέτα τράβηξε την προσοχή του: «Αξέχαστη Δεκαετία του 80, Η Γυμνή Χωριατοπούλα.»
Την επέλεξε αμέσως και άρχισε να βλέπει άπληστα καθώς ακόμα και πριν τους στοιχειώδεις τίτλους παρουσίαζε μια κοπέλα να γδύνεται. Μόνο όταν έκανε ένα κοντινό στο πρόσωπό της ο Δημήτρης συνειδητοποίησε ότι την ήξερε αυτήν την γυναίκα. Τώρα πια δεν ήταν κοπέλα, ήταν παντρεμένη με παιδιά. Και βρισκόταν στο χωριό.
Σηκώθηκε από την πολυθρόνα του και πήγε να φύγει αλλά κάθισε και πάλι. Έκλεισε τον explorer και μετά ξανασηκώθηκε, θα πήγαινε μια επίσκεψη.
-Πάω σε μια δουλειά, είπε στη γραμματέα του βγαίνοντας.
«Και τι δουλειά, σκέφθηκε χαιρέκακα.»

0 σχόλια

Μυστικά 3

Author: Νυχτερινή Πένα /

Κεφάλαιο Δεύτερο

-Πόσο λέει το βαρόμετρο;
-1015, είπε ο οδηγός του βαν, ανησυχείς για τον καιρό; Καλός για την εποχή είπαν.
-Δε θα κρατήσει, είπε ο συνοδηγός, το νιώθω στο πόδι μου.
-Πως το έπαθες αυτό; ρώτησε ο οδηγός κάνοντας ένα νόημα προς το πόδι του συντρόφου του.
-Μια παλιά ιστορία, το έπαθα σε ένα πλοίο.
-Ήσουν ναυτικός;
-Όχι αλλά έχω περάσει πολλά σε πλοία. Το τραύμα πάντως μου λέει ότι ο καιρός θα αλλάξει.
-Δεν φαντάζομαι τόσο που να μας εμποδίσει να δουλέψουμε.
-Αυτό δεν το φαντάζομαι ούτε εγώ, είναι ακόμη Νοέμβριος.
-Φτάσαμε, μπα τι βλέπω, έχουμε και επιτροπή υποδοχής.

Το λεωφορείο πήγαινε με μέτρια ταχύτητα, ο ορεινός δρόμος δεν επέτρεπε καμία ταχύτητα που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί μεγάλη. Ο Φίλιππος και ο Αλέξης είχαν μείνει κοντά στον οδηγό σχολιάζοντας τα αθλητικά δρώμενα του Σαββατοκύριακου που είχε περάσει.
Η Οφήλια και η Αγγελική είχαν προτιμήσει την άνεση της γαλάριας, τα τελευταία καθίσματα του λεωφορείου. Είχαν αφήσει τις τσάντες τους και συζητούσαν για τα μαθήματα της ημέρας που είχαν μπροστά τους ως που ακούστηκε το γέλιο του Φίλιππου από μπροστά.΄
-Ξέρω πολλά κορίτσια που θα ήθελαν να είναι με τον αδερφό σου και να τον ακούν να γελάει, είπε η Οφήλια. Κάνει θραύση. Σκέψου ότι μερικές μου ζητήσανε να μεσολαβήσω μιας και ξέρουν ότι είναι συγχωριανός και περνάμε μαζί ώρα στο λεωφορείο. Ακόμα και η Νάντια η Χαράμη που αλλιώς δεν καταδέχεται να μου μιλήσει.
-Αυτή ήρθε και σε’ μένα, σχολίασε με έναν μορφασμό η Αγγελική.
-Και μάλλον τα κατάφερε, είπε η Οφήλια. Τους είδα μια μέρα μαζί πίσω από το λεβητοστάσιο, ξέρεις που πάνε τα αγόρια να καπνίσουν.
-Αλήθεια; Α το παλιοθήλυκο! Πρέπει να μιλήσω με τον Φίλιππο, τι βρίσκει στο τσουλί…
Η Αγγελική σταμάτησε απότομα και κοίταξε γύρω αλλά δε βρισκόταν κοντά τους κανείς.
-Δεν μας ακούνε, είπε η Οφήλια, εκφράσου ελευθέρα.
-Άσε μην το κάνω καλύτερα, δεν ξέρεις τι σκέφτομαι γι’ αυτή τη βρώμα. Και θα τα ψάλω και στον Φίλιππο αν είναι μαζί της, γιατί δε μπορεί να βρει μια γλυκιά κοπέλα σαν εσένα;
Η Αγγελική κοιτούσε μπροστά τον αδερφό της και δεν είδε το κοκκίνισμα της Οφήλια.

Ο Δημήτριος Ντούντας στεκόταν δίπλα στον χωροφύλακα ενώ από την άλλη πλευρά στεκόταν η σύζυγός του, που φυσικά δεν θα έχανε ευκαιρία για επίδειξη σε μια δημόσια περίσταση, μετά στεκόταν η Αδαμαντία Σκληρού μαζί με τις κόρες της, σαν εξέχων μέλος της κοινότητας και ιδιοκτήτρια του οικοπέδου που βρισκόταν η εκκλησία και ο ιερέας του χωριού, ο γηραιός πατέρας Σαμουήλ, ένα ιερομόναχος που είχε ζήσει στο χωριό τον τελευταίο μισό αιώνα χωρίς να φύγει ποτέ, μιας και η εκκλησία ήταν ένα θέμα που τον αφορούσε.
Ο πρόεδρος και ο χωροφύλακας που ήξεραν από αυτοκίνητα εξεπλάγησαν με την πόρσε αλλά και με την ποικιλία των οχημάτων με τα οποία κατέφτασε η αρχαιολογική αποστολή. Πάρκαραν στη σειρά στην αλάνα απέναντι από την εκκλησία και άρχισαν να αποβιβάζονται. Μετά προχώρησαν προς τους ντόπιους με πρώτο τον οδηγό της πόρσε. Ήταν ένας ψηλός άνδρας με μαλλιά στο χρώμα του χαλκού και έντονα γαλανά μάτια με αδρά χαρακτηριστικά που δήλωναν την Βορειοευρωπαϊκή καταγωγή του. Τα περιποιημένα ρούχα του ήταν προφανώς φτιαγμένα για τις ανασκαφές και δεν έκρυβαν το πόσο γεροδεμένος ήταν. Ένα ζευγάρι μάτια τον κοίταξαν προσεκτικά και ένα γυναικείο κορμί ρίγησε στη σκέψη του έρωτά του.
-Καλημέρα, είπε σε άπταιστα Ελληνικά. Είμαι ο Μαξιμίλιαν Κλέητον λόρδος του Γκρέηστοουκ. Είμαι αρχαιολόγος και διδάκτωρ στην Οξφόρδη με ειδίκευση στο Μεσαιωνικό Ελληνισμό. Αυτός είναι ο συνάδερφος και φίλος μου Πέτρος Βοτανειάτης του πανεπιστημίου Αθηνών.
Έδειξε έναν ψηλό σοβαρό άνδρα με καστανά μαλλιά και μουστάκι. Ύστερα έδειξε έναν γεροδεμένο άνδρα με καστανά μαλλιά και καστανά μάτια.
-Ο βοηθός μου, καθηγητής Κρίστιαν Κέυλαν.
Ο Κρίστιαν Κέυλαν ήταν ένας ξανθός άνδρας με μαύρα μάτια, με ένα πρόσωπο εκφραστικό και με μαλλιά μακρύτερα από αυτό που η Αδαμαντία Σκληρού έβρισκε πρέπον, τον κοίταξε αποδοκιμαστικά και έστρεψε το βλέμμα της στον Μαξιμίλιαν που παρουσίαζε τους μεταπτυχιακούς φοιτητές και τους τεχνικούς που απάρτιζαν την ομάδα, κάποιοι Έλληνες, κάποιοι ξένοι. Αυτός μάλιστα, της άρεσε. Και ήταν και ευγενής.
Ο Μαξιμίλιαν είχε φτάσει στον άνδρα με το μπαστούνι που στεκόταν τελευταίος.
-Ο Μιχάλης… το επώνυμο με μπερδεύει λίγο. Είναι ο ειδικός μας επί παλιών βιβλίων και κάθε είδους βιβλιογραφική πηγή και πολύ καλός μου φίλος.
-Το επώνυμο είναι εύκολο, μικρό και δισύλλαβο αλλά κάπως για τους Άγγλους, έχει εδώ στα βόρεια και ένα χωριό με το όνομα αυτό. Τέλος πάντων. Μπορείτε να με λέτε Μιχάλη.
-Είσαι Έλληνας έτσι; ρώτησε ο πρόεδρος.
-Ναι, αν και έχω ζήσει και στο εξωτερικό.
-Καλώς ήρθατε λοιπόν, είπε ο πρόεδρος. Θέλετε να δείτε τα καταλύματά σας πρώτα ή την εκκλησία;
-Την εκκλησία, είπε ο Μαξιμίλιαν και προχώρησαν προς τον μικρό ναό στην άκρη του χωριού.
Η Αδαμαντία κοίταξε τον Μιχάλη που ακολουθούσε αργά στηριζόμενος στο μπαστούνι του.
«Ένας σακάτης, σκέφθηκε. Αυτός δεν έκανε για τους σκοπούς της, δεν ήθελε έναν σακάτη διάδοχο, ήθελε ένα ρωμαλέο αγόρι, σφριγηλό και δυνατό.»
Κοίταξε την Μαρία.
«Θα ήταν ίσως κατάλληλος για εκείνη, ένας σακάτης για μια γυναίκα που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί σακατεμένη.»
Προχώρησαν προς την εκκλησία, ο παλιός ναός του αγίου Νικολάου δεν ήταν ο ενοριακός ναός, ήταν ένα μνημείο της βυζαντινής εποχής και μόνο στη μνήμη του τον λειτουργούσαν. Ο πατέρας Σαμουήλ άνοιξε την πόρτα και μπήκαν. Τα μέλη της αποστολής μπήκαν και έμειναν να κοιτάζουν το ναό.
Ήταν ένας μικρός ναός με χαμηλό ταβάνι. Οι τοίχοι του φτιαγμένοι από πέτρα ήταν κοσμημένοι παντού με αγιογραφίες, μορφές αγίων ή σκηνές από τη ζωή του Χριστού αλλά και οι απεικονίσεις κάποιων από τις παραβολές.
-Είναι βασιλική άνευ τρούλου, είπε ο πατέρας Σαμουήλ, και από όσα ξέρουμε για το παρελθόν είναι παλιά, πολύ πριν την επανάσταση. Πιθανότατα από την βυζαντινή περίοδο.
Ο Μιχάλης έκανε το σημείο του σταυρού και προχώρησε προς το ξυλόγλυπτο τέμπλο.
-Πριν τον 14ο αιώνα, είπε, ο άγιος στο όνομα του οποίου τιμάται ο ναός βρίσκεται δίπλα στο Χριστό και όχι δίπλα στην Παναγία όπως συνηθίζεται. Άρα είναι πριν αλλαχθεί αυτό.
-Γι’  αυτό τον έχουμε μαζί, είπε ο Μαξιμίλιαν και γέλασε.
Είχε ένα καθαρό κρυστάλλινο γέλιο που σε καλούσε να το μιμηθείς.
-Εμένα θα με συγχωρήσετε, είπε ο πρόεδρος, έχω πολλές δουλειές. Αν χρειαστείτε κάτι μπορείτε να με βρείτε στο κοινοτικό γραφείο. Η σύζυγός μου θα σας δείξει τον ξενώνα που θα μείνετε.
-Εντάξει, κανένα πρόβλημα, πηγαίνετε στην δουλειά σας, είπε ο Μαξιμίλιαν.
Ο Μιχάλης κοιτούσε τις αγιογραφίες στους τοίχους. Ξαφνικά σταμάτησε κοιτάζοντας μία και πλησίασε να την δει από κοντά. Έβγαλε από μια τσέπη του έναν μεγεθυντικό φακό και την κοίταξε. Άφησε το μπαστούνι του ακουμπισμένο στον τοίχο αλλά δεν στερεώθηκε καλά και έπεσε στο δάπεδο. Με έναν μορφασμό πόνου έκανε να το πιάσει αλλά η Μαρία έσπευσε να το σηκώσει και να του το δώσει.
-Ευχαριστώ, είπε.
Η κοπέλα κοκκίνισε και επέστρεψε κοντά στη μητέρα της που σχολίασε χαμηλόφωνα.
-Αυθόρμητη αλληλεγγύη προς το σακάτη βλέπω. Εμ… κανείς δεν ξεπερνάει τη φύση του.
Η Μαρία ένιωσε τα μάγουλά της να πυρώνονται από ένα διαφορετικό είδος ντροπής τώρα, έκανε απότομα μεταβολή και βγήκε βιαστικά από την εκκλησία. Η Αδαμαντία Σκληρού γύρισε να κοιτάξει για μια στιγμή και μετά πάλι μπροστά της υψώνοντας αδιάφορα το φρύδι. Αλλά το βλέμμα της συναντήθηκε με του Μιχάλη και αυτό που είδε στα μάτια του την έκανε να παγώσει. Είχε προφανώς ακούσει και αποδοκίμαζε τη συμπεριφορά της. Και υπήρχε κάτι στο βλέμμα του που φανέρωνε μια κρυμμένη δύναμη που θα ήταν τρομερή αν ξεσπούσε. Σημείωσε νοερά να μάθει για αυτόν τον άνδρα περισσότερα.

0 σχόλια

Μυστικά 2

Author: Νυχτερινή Πένα /

Ο Δημήτριος Ντούντας θα ήταν ο πιο πλούσιος άνθρωπος του χωριού αν δεν υπήρχε η Σκληρού γι’ αυτό και δεν την συμπαθούσε την αυταρχική γριά. Αλλά στις αποφάσεις για το χωριό συνήθως συμφωνούσαν μιας και ήταν και οι δύο άνθρωποι που ήξεραν πώς να διαφυλάττουν τα συμφέροντά τους. Εκείνος ήταν κοινοτάρχης, η Σκληρού συνήθως αντιπρόεδρος και φρόντιζαν οι άλλοι τρεις που συμπλήρωναν το κοινοτικό συμβούλιο να είναι διαχειρίσιμοι άχρωμοι χωριανοί. Ακόμα και με τις ανακατατάξεις του σχεδίου Καλλικράτης το χωριό είχε διατηρήσει την τοπική του αυτονομία λόγω της απόστασης από κάθε άλλο κατοικημένο μέρος εκτός του χωριού της Δάφνης που είχε δεν είχε τριάντα κατοίκους και το οποίο μάλιστα είχε υπαχθεί στη δική τους κοινότητα.
Όπως κάθε πρωί σηκώθηκε, πήρε πρωινό με τη γυναίκα και τα παιδιά του και μετά πήγε στο κοινοτικό γραφείο. Το χρησιμοποιούσε και σαν προσωπικό του γραφείο. Εκεί κανόνιζε τις δουλειές του και τα θέματα της κοινότητας.
Το κτίριο της κοινότητας ήταν ένα όμορφο παραδοσιακό πέτρινο οικοδόμημα. Στο ισόγειο βρισκόταν ο σταθμός της χωροφυλακής, ένας μόνος υπαξιωματικός αυτόν τον καιρό υπηρετούσε εδώ, μια αίθουσα όλη κι όλη και ένα μικρό κελί. Στον επάνω όροφο βρισκόταν μια αίθουσα για τις συνεδριάσεις και το γραφείο του με έναν κοινό προθάλαμο. Εκεί δούλευε η μόνη υπάλληλος της κοινότητος, έγραφε πρακτικά, ανακοινώσεις, πιστοποιητικά και όποιο άλλο έγγραφο χρειάζονταν. Αυτόν τον καιρό είχαν σε αυτή τη θέση τη σύζυγο του χωροφύλακά τους.
Ο Δημήτριος ανέβηκε τα σκαλιά και άκουσε τα πλήκτρα της γραφομηχανής, η Πόπη – από το Πηνελόπη – είχε πιάσει ήδη δουλειά. Άνοιξε την πόρτα και μπήκε.
-Καλημέρα κύριε πρόεδρε, είπε η μικροκαμωμένη κοπέλα χωρίς να σταματήσει να γράφει.
-Καλημέρα Πηνελόπη, είπε, με ζήτησε κανείς;
Ήταν ο μόνος που την αποκαλούσε Πηνελόπη. Το απεχθανόταν όταν έκοβαν τα ονόματα, αν μη τι άλλο τα αποελληνοποιούσαν. Το Πηνελόπη ήταν ένα ωραίο ελληνικότατο όνομα, τι το ήθελε το Πόπη; Να μοιάζει με Αγγλίδα ή τι άλλο; Ξενομανείς αηδίες.
-Όχι, κύριε πρόεδρε, απάντησε η Πηνελόπη.
-Εντάξει θα είμαι στο γραφείο μου.
Μπήκε στο γραφείο και κάθισε στην αναπαυτική πολυθρόνα. Είχε αρκετές δουλειές να μεριμνήσει. Σήμερα θα έρχονταν και οι αρχαιολόγοι για την εκκλησία. Ήταν κρίμα που ήταν στο οικόπεδο της Σκληρού και όχι στο διπλανό του Μεληδόνη, θα το χαιρόταν να το χάσει αυτός ο γιος του προδότη.

Η κυρία Ντούντα, η κυρία προέδρου όπως ήθελε να την αποκαλούν και δεν άφηνε να ξεχνάνε ποια είναι και ποια η θέση της στο χωριό, καμάρωνε τα δυο βλαστάρια της. Ο Αλέξης και η Χριστίνα ήταν παιδιά για τα οποία κάθε μάνα θα καμάρωνε αλλά η κυρία προέδρου τα θεωρούσε τα καλύτερα του χωριού. Ο Αλέξης ήταν τελειόφοιτος στο λύκειο με όνειρο να κάνει καριέρα στο στρατό και φυσικά σκόπευε να περάσει στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Η Χριστίνα, η πιο όμορφη κοπέλα που είχε δει όχι μόνο το χωριό αλλά όλος ο νομός, ήθελε να γίνει γιατρός και να εγκατασταθεί στο χωριό για να έχει και το χωριό δικό του γιατρό. Κάθε μάνα βλέπει τα παιδιά της πανέμορφα, όπως λέει και ο γνωστός μύθος της κουκουβάγιας με την πέρδικα, αλλά στην περίπτωση της Χριστίνας η μητρική περηφάνεια δεν υπέρβαλλε, ή αν το έκανε δεν ήταν πολύ. Η Χριστίνα ήταν μια καλλονή.
Τώρα τα δύο παιδιά της ετοιμάζονταν να φύγουν για το σχολείο. Ο Αλέξης, ένας ψηλός γεροδεμένος έφηβος, γυμναζόταν εντατικά για να έχει καλές επιδόσεις στα αθλήματα που θα εξεταζόταν στις εξετάσεις για τη σχολή. Ντυμένος με φόρμες και μποτάκια είχε φορτωθεί ήδη την τσάντα του και περίμενε την αδερφή του.
Η Χριστίνα δεν ήταν το ίδιο ψηλή αλλά για γυναίκα είχε αρκετό μπόι, όταν θα ντυνόταν επίσημα και θα φορούσε τακούνια θα ήταν εντυπωσιακή γυναίκα. Είχε φωτεινά γαλανά μάτια και έναν χείμαρρο από στιλπνά καστανόξανθα μαλλιά που πλαισίωνε ένα γλυκό πρόσωπο με απαλά χαρακτηριστικά. Πήρε και εκείνη την τσάντα της και αφού αποχαιρέτησαν τη μητέρα τους ξεκίνησαν για τη στάση του λεωφορείου.

Ο Αρχάγγελος λόγω του μικρού του πληθυσμού δεν είχε ποτέ σχολείο καμίας βαθμίδας και έτσι οι μαθητές ήταν υποχρεωμένοι να πηγαίνουν στα σχολεία του πιο κοντινού μεγάλου χωριού που ήταν περίπου μισή ώρα με το ΚΤΕΛ. Έτσι οι μαθητές του χωριού από όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης μαζεύονταν στην στάση στην άκρη του χωριού για να πάρουν το λεωφορείο των οκτώ που έκανε για χάρη τους μια παράκαμψη. Αυτό σήμαινε ότι έφταναν λίγο καθυστερημένοι στο σχολείο αλλά είχε γίνει αποδεκτό μιας και δεν υπήρχε άλλος τρόπος και οι υπεύθυνοι του ΚΤΕΛ αρνούνταν να αλλάξουν τα δρομολόγια ακόμα και αν σε εκείνο το πρωινό δρομολόγιο συνήθως δεν υπήρχαν άλλοι επιβάτες.
Ο Φίλιππος και η Αγγελική ήταν οι πρώτοι που έφτασαν εκείνο το πρωί. Όλοι οι μαθητές του Αρχάγγελου ήταν δεκαέξι αλλά τις τελευταίες μέρες είχαν πάει σχολείο οι δεκατέσσερις, δύο ήταν άρρωστοι.
-Να δούμε πόσοι θα είμαστε σήμερα, είπε ο Φίλιππος.
Η φωνή του είχε γίνει βαθιά, αντρική. Εκείνος δεν το συνειδητοποιούσε αλλά πολλές κοπέλες ένιωθαν κάτι να φτερουγίζει στο στομάχι τους στο άκουσμά της. Πολλές συμμαθήτριες της Αγγελικής την πολιορκούσαν για να μεσολαβήσει για μια γνωριμία. Μια είχε φτάσει στο σημείο να της δώσει ένα σημείωμα μαζί με μια selfie για τον αδερφό της. Στη φωτογραφία ήταν γυμνή με ένα υποτυπώδες κιλοτάκι μόνο και σε μια προκλητική στάση που υποσχόταν πολλά. Η Αγγελική την είχε σκίσει φουρκισμένη και της είχε κόψει και την καλημέρα.
-Όλοι ή μάλλον σχεδόν όλοι, νομίζω η ξαδέρφη μας δεν θα έρθει και σήμερα.
-Την πέρασε βαριά, ας κάτσει μια μέρα ακόμη, δεν έγινε και τίποτα. Δημοτικό είναι, δεν είναι λύκειο να μετράνε οι απουσίες.
Ο Αλέξης με τη Χριστίνα πλησίασαν. Αντάλλαξαν τα καλημερίσματα και κάθισαν και οι τέσσερις στο ξύλινο παγκάκι της στάσης. Ακόμα και αν δεν ήταν συμμαθητές θα γνωρίζονταν αφού κάθε μέρα έκαναν την ίδια διαδρομή όλοι μαζί. Ο Αλέξης με τον Φίλιππο πήγαιναν μαζί στην τρίτη λυκείου εξάλλου. Η Χριστίνα πήγαινε στη Δευτέρα όπως και ο γιος του Μεληδόνη ο Ρωμανός, ενώ η Αγγελική πήγαινε στην πρώτη, στην ίδια τάξη με την Οφήλια, την κόρη του φούρναρη και ξαδέρφη του Ρωμανού.
 Ο Ρωμανός Μεληδόνης τους πλησίασε εκείνη τη στιγμή. Ήταν ένας χηλός νεαρός με λεπτό νευρώδες κορμί και χέρια καλλιτέχνη με λεπτά δυνατά δάκτυλα. Είχε ξανθά μαλλιά και γαλανά μάτια, ένα σκοτεινό γαλανό που έκανε το βλέμμα του έντονο και διεισδυτικό. Η Χριστίνα χαμογέλασε μόλις τον είδε και εκείνος της το ανταπέδωσε. Χαιρέτησε και τους υπόλοιπους ενώ κατέφθαναν και οι πιο μικροί που πήγαιναν γυμνάσιο.
Μια κόκκινη αστραφτερή πόρσε εμφανίστηκε στο δρόμο και με ένα στρίγκλισμα των φρένων σταμάτησε μπροστά τους. Το παράθυρο του οδηγού άνοιξε και ένας άνδρας φάνηκε πίσω από το τιμόνι.
-Αυτός είναι ο Αρχάγγελος; ρώτησε.
Μιλούσε άπταιστα τα Ελληνικά παρότι τα χαρακτηριστικά του μαρτυρούσαν βορειοευρωπαίο.
-Ναι, είπε ο Φίλιππος σαστισμένος.
Ο ξένος ένευσε ευχαριστώ και συνέχισε προς το χωριό. Μια μηχανή φάνηκε να έρχεται από την ίδια κατεύθυνση και έφτασε την πόρσε, την προσπέρασε καθώς ξεκινούσε από τη στάση με έναν επικίνδυνο ελιγμό και μπήκε στο χωριό κορνάροντας στον τόνο του στρατηγού Λη, που είχε γίνει διάσημος από τους Dukes.
-Τώρα τα είδα όλα, είπε ο Αλέξης, δε φανταζόμουν ότι θα δούμε ποτέ πόρσε εδώ πέρα χώρια τον τύπο με τη μηχανή. Σίγουρα ο όρος ασφαλής οδήγηση δεν του λέει τίποτα.
-Φορούσε πάντως κράνος, είπε η Αγγελική.
-Έτσι που πήγαινε γκαζωμένος αν χτυπούσε κάπου όχι κράνος αλλά ούτε πανοπλία δεν τον έσωζε, είπε ο Αλέξης.
-Εγώ θα ήθελα την πόρσε πάντως, είπε ο Φίλιππος.
-Τι λέτε;
Μια όμορφη κοπέλα με κόκκινα μαλλιά και γαλανά μάτια είχε πλησιάσει. Η Οφήλια Δενδρινού είχε πλησιάσει. Ήταν μια όμορφη κοπέλα και εξίσου έξυπνη. Όντας ακόμη στην πρώτη λυκείου δεν είχε αποφασίσει ακόμα ποιον κλάδο σπουδών θα ακολουθούσε αλλά η Χριστίνα ήταν το ίνδαλμά της και δεν αποκλειόταν να την ακολουθούσε.
-Για τους επισκέπτες μας. Το χωριό μας έχει ξένους.
-Μάλλον περαστικοί θα είναι, τι να ήρθαν να κάνουν εδώ; είπε ένας πιτσιρικάς του γυμνασίου.
Δυο ακόμα αυτοκίνητα τους προσπέρασαν και μετά ένα τζιπάκι και ένα φορτηγάκι ενώ φάνηκε στο δρόμο και ένα βαν.
-Τι έγινε ρε παιδιά; είπε ο Φίλιππος. Έχουμε κάνα πανηγύρι και δεν το ξέρω;
-Κάτσε να δεις, κάτι είπε ο πατέρας μου στο σπίτι, είπε η Χριστίνα, κάποιοι αρχαιολόγοι έρχονται να δουν την εκκλησία του αγίου Νικολάου.
-Αρχαιολόγος με πόρσε; Αυτό πολύ θα ήθελα να το δω, είπε ο Φίλιππος.
Το βαν τους προσπέρασε. Πίσω του φάνηκε να έρχεται το λεωφορείο.
-Στη σειρά για επιβίβαση μάγκες! είπε ο Αλέξης.
Το λεωφορείο σταμάτησε λίγο πιο πέρα από τη στάση και έκανε το συνηθισμένο ελιγμό για να πάρει το δρόμο της επιστροφής μόλις θα επιβιβάζονταν.
Άρχισαν να επιβιβάζονται χαιρετώντας τον οδηγό που τον ήξεραν και να σκορπίζονται μέσα στο άδειο λεωφορείο αφού δεν υπήρχαν άλλοι επιβάτες πέρα από δύο ηλικιωμένες γυναίκες που κάθονταν πίσω από τον οδηγό.
-Τι λες μπάρμπα Μήτσο, είπε ο Φίλιππος που ανέβηκε τελευταίος, ποιος θα πάρει το πρωτάθλημα;

2 σχόλια

Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)